Opvoeding

Een eenjarige wil dat je naar hem luistert en duldt geen uitstel. Hij merkt dat je sneller reageert als hij knijpt of krabt. Een time out of straf heeft op deze leeftijd weinig zin. Ze kunnen immers niet over oorzaak en gevolg nadenken! Het beste kun je zijn handje vastpakken en zeggen dat hij je niet mag knijpen. Dat knijpen pijn doet. Doe hem voor dat hij met zachtjes aaien over je arm direct jouw aandacht krijgt en train dit vaker op de dag. Je zult zien dat het je lieve zoon steeds vaker lukt om op een goede manier je aandacht te vragen. Gaat het toch weer een keer mis, geef dan geen straf, maar laat dan de rode plek zien en leg uit dat je door de pijn de tranen in je ogen schieten.

Als je kind niet gewoon gezellig mee eet, dan begint de dag al in ‘zijn achteruit’. De ochtendspits is dan killing. Kinderen weten precies hoe lang ze de boel moeten traineren. Namelijk…, totdat je overstag gaat. Voorkom liever stress bij het eten. Kijk niet naar wat je kind niet eet. Denk ook niet dat je je kind verwent of dat je de regie verliest als je wat flexibel bent met het eten. Zet dus vooral dat op tafel wat je kind lekker vindt en laat je vierjarige zelf zijn brood smeren. Tip: Laat je kind niet voor zijn bord eten zitten, totdat zijn bord leeg is. Gebruik je theeglas als tijdsindicatie: is jouw thee op, dan is het tijd voor tandenpoetsen en gaan we naar school. Zorgen om zijn gezondheid? Nee! Alleen als je kind veel te dun of erg vaak ziek is.

Het is duidelijk dat jullie lieve zoon, net als andere kinderen van zijn leeftijd heel veel moeite heeft met het woordje “nee”. Het ontbreekt hem ook aan woorden om alles duidelijk te maken en krijsen is een veel snellere en effectievere manier om zijn wensen kenbaar te maken. Het lastige van krijsen is, dat het zo dwingend is. Word toch niet boos, leg je vinger op je mond en zeg “ssst ….” en vervolg je zin met “ja, we gaan eten..…” Door te verwoorden wat hij wil, wordt hij rustig en voelt hij dat je hem begrijpt. Let wel op: Je geeft dus geen gehoor aan zijn wens! In plaats van meer happen te geven, leg je de focus op het praten. Met deze aanpak reik je hem ook simpele nieuwe woorden aan, die hij zeker van jou zal overnemen. Het krijsen wordt minder, zodra je zoon meer taal tot zijn beschikking heeft. En tot slot nog een tip: Schep niet het eten in één keer op zijn bord, maar verdeel het over kleinere porties.

Het liefst is uw zoontje nu van uw schoot af om zelf alles te kunnen ontdekken en heeft hij veel moeite als hij hierin gedwarsboomd wordt. Voor hem is de drang om te ontdekken groter, dan u te gehoorzamen. Het vergt wel wat van je om een eenjarige op een speelse manier zo ver te krijgen, zodat hij doet wat je zegt. Begin de zin in plaats van “Nee, niet aankomen…”met: “Ja, je wilt zo graag…” Breng zijn wens of behoefte onder woorden. Volg hem dus in wat hij leuk vindt, laat hem kort rondkruipen, bekijk de ‘wereld’ even met hem mee en benoem dat ook. Zeg vervolgens “….en nu gaan we naar….” Met een eenjarige kun je niet verwachten dat je gezellig kunt winkelen en zelf ook aan je trekken komt. Wissel een kwartier winkelen af met een tussenpauze, waar je helemaal aandacht voor hem hebt. Wordt hij toch boos en zet hij het op een schreeuwen, pak hem dan bij zijn handje en zeg op neutrale toon: “stop met schreeuwen,… je mag wel……”zet je kind op het goede spoor door duidelijk aan te geven wat hij wel mag. Brult je kind toch weer, ga dan niet mopperen of waarschuwen, maar kies een saaie plek met weinig prikkels. Benoem alleen wat hij zo graag wil, zodat hij merkt dat je hem goed gehoord en begrepen hebt. Eenmaal tot rust gekomen, zeg je: “en nu gaan we in de buggy….en naar …”.

Voor je ouders, voor je dochtertje en ook voor jou is het echt jammer als het logeren niet lukt. Je verheugt je om ook even tijd voor jezelf te hebben op een vaste dag per maand en je ouders kijken ernaar uit om hun kleinkind in hun midden te hebben. Er zijn meerdere redenen mogelijk, waarom je dochtertje nu mama roept. Je kunt denken aan de eenkennigheidsfase, aan het liever geen afscheid willen nemen van jou. je merkt dan ook dat je kind overdag meer dan voorheen aan je been hangt, als je maar even de kamer uit gaat. Het beste kun je een contactlijntje met haar houden zodat ze leert, dat ook al ziet ze je niet, dat je toch blijft bestaan. Blijf dus tegen je dochtertje praten als je op de gang bent, neurie een liedje, of zing waar mee je bezig bent. En doe overdag veel kiekeboe spelletjes! Eenjarigen zijn er dol op en ze leren zo spelenderwijs dat iets wat ze niet zien, toch blijft bestaan!

In het begin vinden de meesten de baby wel prima, zo lang hij of zij niet al te veel van de dag opeist. Slaapt de baby goed en huilt hij niet veel, dan blijft er voldoende aandacht voor je peuter over. Rivaliteit ontstaat meestal pas, als de baby gaat kruipen. Dan is het speelgoed en spel van de oudste niet meer veilig. Het enige verweermiddel dat volgens je oudste werkt, is de baby slaan, wegduwen of het speelgoed uit zijn handen trekken. Praten helpt niet, dat heeft je peuter al lang begrepen! Het lastige is dat het trekken en duwen altijd direct succes oplevert. Dat de baby brult, dat maakt je peuter niet uit. Reageer je vervolgens liefkozend op het huilen van je baby en zeg je tegen je oudste, dat hij de baby geen pijn mag doen, dan voelt de oudste zich tekort gedaan. Na een tijdje heeft je peuter schoon genoeg van de baby en vindt hij het hoog tijd om broertje of zusje lief, terug naar het ziekenhuis te brengen.Wat kun je doen?Laat duidelijk merken dat de baby hoe lief ook, soms best veel van jullie vraagt. En spreek de baby ook een keertje toe met de woorden: ‘weer het speentje kwijt….’ Leg ook niet direct je voorleesboek weg, zodra je de baby hoort huilen. Maak rustig het zinnetje af en vraag of je peuter je kan helpen om de baby stil te krijgen. Het duurt wel meer dan een jaar voordat een peuter echt kan spelen met zijn babybroertje of –zusje. Zorg dus voor voldoende speelkameraadjes, zodat je peuter in het spel aan zijn of haar trekken komt. Denk niet in de trant van ’hij is al groot en kan toch best….’, ‘ zij weet heel goed….!’Onwillekeurig geef je de oudste een duwtje in de zelfstandigheid en dat is nou juist wat ze niet willen! Peuters willen nu niets liever, dan weer even klein zijn!

Peuters kunnen met hun sterke wil je volledig op het verkeerde spoor zetten. Voordat je het weet heeft je zoon zijn bedtijd met een half uur uitgesteld. Ga niet de strijd met je kind aan. Houd zelf de leiding en zeg tegen je zoon: ‘ je wil nog niet slapen…niet tandenpoetsen…je wil graag nog …. en voeg dan toe: ‘en nu gaan we met grote stappen naar bed!’ Kortom: Laat merken dat je hem begrepen en gehoord hebt en zet dan je kind op jouw spoor. Werkt dat niet, dan is een kookwekker handig. Spreek af: als de wekker rinkelt, dan gaan we tandenpoetsen. Blijf in zijn buurt en zeg als de wekker afgaat: ‘Goed zo, ik zie dat jij al je tanden gaat poetsen!’ Breng en houd hem op het goede spoor.

De clou zit hem in je reactie op haar huilen. Ieder kind leert snel: Mama en papa komen als ik huil. Stop daar direct mee. Ga juist 5 minuten eerder naar haar toe, als ze rustig zit te spelen. Zeg dat haar knuffels gaan slapen, dat het bedtijd is. Geef haar de taak dat zij moet zorgen, dat haar knuffels stil zijn en goed kunnen slapen. Blijf wat op de gang rommelen en zeg zachtjes: jij zorgt goed voor de knuffels, alle dieren slapen, alle kinderen slapen, ga maar lekker slapen.

Het klopt inderdaad dat driejarigen plotseling weer een sterk aanhankelijk gedrag kunnen laten zien. Ze nemen plotseling weer moeilijk afscheid op de crèche en lijken opnieuw door een fase van eenkennigheid te gaan. Het heeft vooral te maken met een groeiend ik bewustzijn. Ze hebben het nu niet meer over zichzelf in de trant van “Pieter wil …”. Ze gebruiken nu het woordje “ik “ in plaats van hun eigennaam. Dat is net zo’n mijlpaal als destijds zijn eerste stapjes. Je zoon is zich meer bewust van wat hij zelf allemaal al kan en ouders en groepsleiding zijn geneigd om ook steeds meer een beroep te doen op die zelfstandigheid. Soms verwachten we te veel van een driejarige. Dat wat hij gisteren onder de knie had, hoeft hij vandaag niet weer te kunnen! Zijn er veel strubbelingen of conflicten overdag, dan zijn er meestal ook nachtmerries in de nacht!Probeer allereerst overdag een machtsstrijd te voorkomen. Houdt vast aan een bepaalde rust en regelmaat. Bespreek overdag het nachtmerrie probleem en dat u hem helpt zodat hij ‘s nachts goed doorslaapt. Vraag wat hij nodig heeft om rustig te kunnen doorslapen. Vul het bedritueel hiermee aan en zet het op papier. Bedenk een tekeningetje voor elk onderdeel van het bedritueel en teken dat onder elkaar, zodat er een duidelijk te volgen stappenplan ontstaat. Hang dit bij zijn bed. Zet een bedlampje op een tijdschakelaar. Pas als het lampje aan is mag uw zoon naar mama gaan. Lukt dit, dan verdient hij extra knuffels bij u in bed.

Mocht Isa je roepen of gaan huilen in de nacht stel haar dan wel gerust, maar houdt het saai, het beste is om geen oogcontact te maken en het licht uit te laten als je de kamer binnenloopt, haal Isa niet uit bed, maar geef haar een aai over haar bol. Anders wordt haar huilgedrag beloond met jouw aandacht en dan is de kans heel groot dat ze de volgende dag dit weer zal inzetten, ze wil tenslotte jouw aanwezigheid en aandacht niet missen! Door nog te rommelen op de gang of door bijvoorbeeld een liedje te zingen, stel je Isa gerust. Zij herkent deze vertrouwde geluiden en weet dan dat papa er nog is en dat stelt haar gerust.