Luisteren

Een eenjarige wil dat je naar hem luistert en duldt geen uitstel. Hij merkt dat je sneller reageert als hij knijpt of krabt. Een time out of straf heeft op deze leeftijd weinig zin. Ze kunnen immers niet over oorzaak en gevolg nadenken! Het beste kun je zijn handje vastpakken en zeggen dat hij je niet mag knijpen. Dat knijpen pijn doet. Doe hem voor dat hij met zachtjes aaien over je arm direct jouw aandacht krijgt en train dit vaker op de dag. Je zult zien dat het je lieve zoon steeds vaker lukt om op een goede manier je aandacht te vragen. Gaat het toch weer een keer mis, geef dan geen straf, maar laat dan de rode plek zien en leg uit dat je door de pijn de tranen in je ogen schieten.

Wat het beste op deze leeftijd werkt is VAT. Dat staat voor Volgen – Aanpassen – Toevoegen. In plaats van dat je steeds nieuwe ideeën aanreikt, haar probeert af te leiden, volg je haar gedrag. Volgen: Je zegt iets in de trant van “ik weet, ik zie, ik denk dat jij …” of “Je wilt zo graag…”. Bij Aanpassen verplaatst je je in je kind en daar horen zinnetjes bij als “Je houdt ook zo van…” of “Je bent goed in… “of “de eendjes vinden jou lief hè.” Bij Toevoegen kan je duidelijk je grenzen stellen: “En nu gaan we de eendjes dag zeggen en de buggy verder duwen.” Mopper niet, gebruik liever VAT om je dochtertje op het positieve spoor te zetten.

Een driejarige leeft met de dag en let niet op seizoenen of het weer. Met drie jaar bereikt de koppigheid een piek. Dreigen met straf werpt niet echt vruchten af. Het beste kun je er geen issue van maken. Hoe minder druk erop staat, des te eerder zal hij overstag gaan.