Ontwikkeling

Het liefst is uw zoontje nu van uw schoot af om zelf alles te kunnen ontdekken en heeft hij veel moeite als hij hierin gedwarsboomd wordt. Voor hem is de drang om te ontdekken groter, dan u te gehoorzamen. Het vergt wel wat van je om een eenjarige op een speelse manier zo ver te krijgen, zodat hij doet wat je zegt. Begin de zin in plaats van “Nee, niet aankomen…”met: “Ja, je wilt zo graag…” Breng zijn wens of behoefte onder woorden. Volg hem dus in wat hij leuk vindt, laat hem kort rondkruipen, bekijk de ‘wereld’ even met hem mee en benoem dat ook. Zeg vervolgens “….en nu gaan we naar….” Met een eenjarige kun je niet verwachten dat je gezellig kunt winkelen en zelf ook aan je trekken komt. Wissel een kwartier winkelen af met een tussenpauze, waar je helemaal aandacht voor hem hebt. Wordt hij toch boos en zet hij het op een schreeuwen, pak hem dan bij zijn handje en zeg op neutrale toon: “stop met schreeuwen,… je mag wel……”zet je kind op het goede spoor door duidelijk aan te geven wat hij wel mag. Brult je kind toch weer, ga dan niet mopperen of waarschuwen, maar kies een saaie plek met weinig prikkels. Benoem alleen wat hij zo graag wil, zodat hij merkt dat je hem goed gehoord en begrepen hebt. Eenmaal tot rust gekomen, zeg je: “en nu gaan we in de buggy….en naar …”.

Voor je ouders, voor je dochtertje en ook voor jou is het echt jammer als het logeren niet lukt. Je verheugt je om ook even tijd voor jezelf te hebben op een vaste dag per maand en je ouders kijken ernaar uit om hun kleinkind in hun midden te hebben. Er zijn meerdere redenen mogelijk, waarom je dochtertje nu mama roept. Je kunt denken aan de eenkennigheidsfase, aan het liever geen afscheid willen nemen van jou. je merkt dan ook dat je kind overdag meer dan voorheen aan je been hangt, als je maar even de kamer uit gaat. Het beste kun je een contactlijntje met haar houden zodat ze leert, dat ook al ziet ze je niet, dat je toch blijft bestaan. Blijf dus tegen je dochtertje praten als je op de gang bent, neurie een liedje, of zing waar mee je bezig bent. En doe overdag veel kiekeboe spelletjes! Eenjarigen zijn er dol op en ze leren zo spelenderwijs dat iets wat ze niet zien, toch blijft bestaan!

Houd tijdens de zelf speelmomenten een contactlijntje. Blijf tegen haar praten… Zo leert je dochter dat alleen spelen ook aandacht van mama oplevert.

Zo’n ondernemende dreumes van 20 maanden kan aardig driftig worden, als hij iets niet mag en is vaak ook Oost-Indisch doof. Dat hoort bij de leeftijd. Je zoontje reageert impulsief met gillen en zich achterover te gooien, zodra hij iets niet mag. Ook al zegt je kind zelf dat hij iets niet mag, toch kan hij de impuls om het weer te doen, niet bedwingen! Bovendien ben jij zijn geweten! Loop je de kamer uit, dan verdwijnt dus daarmee ook jouw gebod. Een time out of voor straf met de rug naar je toe heeft op deze leeftijd weinig zin. Ze kunnen immers niet over oorzaak en gevolg nadenken! Beter kun je hem aanleren, dat je direct reageert als hij op gepaste wijze contact zoekt. Een eenjarige wil dat je naar hem luistert en duldt geen uitstel. Hij merkt dat je sneller reageert als hij knijpt of krabt. Zo simpel is het. Het beste kun je zijn handje vastpakken en zeggen dat hij je niet mag knijpen. Dat knijpen pijn doet. Doe hem voor dat hij met zachtjes aaien over je arm direct jouw aandacht krijgt en train dit vaker op de dag. Je zult zien dat het je lieve zoon steeds vaker lukt om op een goede manier je aandacht te vragen. Gaat het toch weer een keer mis, geef dan geen straf, maar laat dan de rode plek zien en leg uit dat door de pijn de tranen in je ogen schieten.

Het klopt dat bijten en slaan een beetje bij de leeftijd hoort. Soms bijt of slaat een eenjarige omdat ze ontdekt heeft, dat ze direct je aandacht krijgt, als ze slaat of bijt. Het kan ook zijn dat ze boos is omdat je haar vaak in haar plan dwarsboomt door “nee” te zeggen. Bijten en slaan mag en kan je niet negeren. Zeg bij slaan of bijtgedrag direct: “Stop met bijten of slaan, dat doet mama pijn. Slaan of bijten mag niet!” En benoem vervolgens wat zij wilde doen of zeggen. ”Je wilt mama wat vertellen, kijk dat doe je zo… aai mama maar, dan luistert mama goed naar jou.” Het is dus beter om haar te leren en voor te doen hoe je op een goede manier contact maakt. Dat is inderdaad door mama te aaien of door zachtjes aan mama’s arm te trekken. Door haar steeds te prijzen op het moment dat ze je zachtjes aait en zegt wat ze wilt, verdwijnt vanzelf het slaan en bijtgedrag.

Je zoontje hangt aan jou. In het begin is dat best vleiend, maar het wordt lastig als hij gaat gaat brullen zodra hij een onbekend iemand ziet. Met het brullen weet hij zich verzekerd dat hij jouw vertrouwde gezicht om zich heen houdt! Geef je kind wat tijd, forceer het liever niet. Speel regelmatig kiekeboe- en verstop-spelletjes, zodat hij spelenderwijs leert, dat ook al ben je even niet zichtbaar, dat je toch blijft bestaan. Gaat je zoon gericht naar je op zoek, dan is een belangrijke mijlpaal bereikt: “Ik hoef mama niet steeds te zien, ik weet dat ze er is!” Dit bewustzijn heeft je kind nodig om o.a. eenkennigheid te overwinnen.

Het is heerlijk om te zien als je kind sociaal en emotioneel goed in zijn vel zit en zowel op school, op clubs en thuis goed gedijt. Wat doe je nu als je kind uit balans is, wanneer iets niet gaat zoals zij of hij het had verwacht? Of wanneer je kind moeite heeft om zich aan de groep aan te passen, te dominant in het spel is of zich verdrietig terug trekt. Ga je mee met het schoolreisje, omdat je vijfjarige anders weigert mee te gaan? Pamper je hem dan niet te veel? Is het misschien beter om je kind voor het blok te zetten, om zelf zijn boontjes te doppen? In hoeverre moet je als ouder altijd meegaan, luisteren naar zijn of haar probleem en wanneer is het beter om je kind voor het blok te zetten, te confronteren met een daad of actie. Er zijn vele manieren om het zelfvertrouwen te vergroten zonder dat je de aard van je kind geweld aan doet. In ieder geval helpt het als je je kind stimuleert om voor lastige situaties zijn of haar eigen oplossingen te bedenken. Leg dus eerder je focus op ieder initiatief of gebaar dat vanuit je kind zelf komt en trap niet in de valkuil om het probleem voor je kind op te lossen. Ga niet advies geven in de trant van: “juffie vindt jou lief als jij haar aankijkt,” en vervolgens ...”dat is toch niet zo moeilijk?” Houd het liever bij de sociale regel: mensen kijken elkaar bij het dag zeggen aan. Dat heeft niets te maken met wel of niet lief zijn. Je kind forceren dag te zeggen, heeft geen enkele zin. Kinderen leren dit vanzelf doordat zij gaandeweg zien dat dit de omgangsvorm is. Dat zien ze in de klas, op het speelplein, sportveld en niet onbelangrijk op TV en in films! Maak je kind hiervan op een speelse manier bewust. Door kinderen zelf te laten doen, ontwikkelen ze meer zelfvertrouwen, dan wanneer je hen voortdurend corrigeert en dingen uit handen neemt. Kinderen die zelf hun moeilijkheden weten te overwinnen en zichzelf leren toespreken bij tegenslag, zijn minder stressgevoelig, beter bestand tegen een afwijzing van anderen en kunnen beter omgaan met ruzies en teleurstellingen. Je hebt er als ouder of beroepskracht dus wel degelijk invloed op!

In de workshop ‘Zelfvertrouwen’ op maandagavond 6 februari van 19.45 – 22.00 uur vertelt Esmaralda Kranendonk, psycholoog bij de Opvoeddesk in Laren, hoe je het zelfvertrouwen van kinderen kunt versterken en welke kwalitatieve spel materialen daarbij leuk zijn om te gebruiken. Kijk op www.opvoeddesk.nl of bel 035 6957020.

Bekijk je de wereld door de ogen van een kind, dan is het heel begrijpelijk dat kinderen geregeld bang zijn. Ze hebben vaak geen vat op wat er om hen heen gebeurt of wat hen overkomt. Ook al let je zorgvuldig op de leeftijdsaanduiding van TV programma’s en kinderfilms dan nog kan een kind plotseling totaal van streek raken bij het zien van bepaalde beelden. Zelfs het voorlezen van een boek als ‘Floddertje’ van A.M.G. Schmidt kan voor een vierjarige de aanleiding zijn om in paniek te raken zodra de badkraan aan staat. Angst werkt als een virus. Zo kan iedere gebeurtenis waar een kind kort het gevoel van controle kwijt is, aanleiding zijn voor meer angstig gedrag namelijk voor alles wat hem of haar op dat moment overweldigt. De angst om in bad te gaan, kan dus zo overslaan naar angst voor het vuur, het fornuis, de haard. Onder de zeven jaar vullen kinderen met hun fantasie aan wat ze in werkelijkheid niet kunnen bevatten. Ze bedenken griezelige beesten en monsters die hen helpen om greep op hun wereld te houden, maar deze enge dieren zorgen omgekeerd ook weer voor vele slapeloze nachten! Zo hoeft er maar een peuter slechts heel hard “Wauw, ik ben een krokodil...!” te schreeuwen om te zorgen dat alle kinderen op de groep voor hem wegstuiven. Met als gevolg dat er een aantal ‘s nachts nachtmerries heeft en niet meer naar de opvang wil. Er zijn maar weinig peuters die de strijd met ‘deze krokodil’ durven aan te gaan. In plaats van boos te worden of straf te geven, kun je een peuter die anderen de stuipen op het lijf jaagt, een tegenovergestelde rol geven. Zeg bijvoorbeeld dat hij de ridder is, die de rust op de groep moet bewaken! Boven de acht jaar hebben kinderen een beter inzicht nodig in oorzaak en gevolg om angstige situaties te lijf te gaan. Niet zozeer met encyclopedische kennis, maar vooral door stap voor stap angstige situaties te ontleden en aan de realiteit te toetsen.

Niet te vroeg, maar pas als je buik zichtbaar groter wordt en de kritieke maanden voorbij zijn, vertel je aan je kind dat er een baby op komst is. Laat je peuter de baby in de buik aaien, bedenk samen koosnaampjes, praat samen tegen de baby en zing babyliedjes. Bedenk dat peuters geen besef van tijd hebben. Een week wachten op iets wat ze heel graag willen zien, duurt voor hen een eeuwigheid! Neem daarom je kind pas in de laatste fase mee naar de zwangerschapscontrole om het hartje van de baby te horen en de echo te zien. Een eigen gemaakt boekje met foto’s van je oudste toen je zwanger was en het eerste jaar daarna, is natuurlijk de leukste voorbereiding, gewilder dan welk ander boek ook!

Ieder ouder kampt met een overvolle gezinsagenda en is op het werk druk. Ondanks een goed georganiseerde agenda moet de weekplanning regelmatig aangepast worden. Een kapotte wasmachine zet je al in de ‘achteruit’, maar een ziek kind, een nieuwe oppas of een verbouwing kunnen soms net de druppel zijn. Niet voor niets is chronische vermoeidheid de meest genoemde klacht van ouders met kinderen onder de vijf jaar! Super collega’s en superouders? Laat je niet gek maken door de mythe van een ‘sound of music’ gezin! Wat kun je doen om de hectiek in deze periode beter in de hand te houden?

• Stel niet te hoge eisen aan jezelf;
• Tank je beker energie op tijd bij;
• Focus je op dingen die je energie geven;
• Maak samen een top 5 van energiegevers;
• Haast is een energievreter en humor een energiegever;
• Denk een stap vooruit: dat voorkomt veel stress;
• Heb achterwacht of een noodplan voor stressvolle tijden;