Slapen

Peuters kunnen met hun sterke wil je volledig op het verkeerde spoor zetten. Voordat je het weet heeft je zoon zijn bedtijd met een half uur uitgesteld. Ga niet de strijd met je kind aan. Houd zelf de leiding en zeg tegen je zoon: ‘ je wil nog niet slapen…niet tandenpoetsen…je wil graag nog …. en voeg dan toe: ‘en nu gaan we met grote stappen naar bed!’ Kortom: Laat merken dat je hem begrepen en gehoord hebt en zet dan je kind op jouw spoor. Werkt dat niet, dan is een kookwekker handig. Spreek af: als de wekker rinkelt, dan gaan we tandenpoetsen. Blijf in zijn buurt en zeg als de wekker afgaat: ‘Goed zo, ik zie dat jij al je tanden gaat poetsen!’ Breng en houd hem op het goede spoor.

De clou zit hem in je reactie op haar huilen. Ieder kind leert snel: Mama en papa komen als ik huil. Stop daar direct mee. Ga juist 5 minuten eerder naar haar toe, als ze rustig zit te spelen. Zeg dat haar knuffels gaan slapen, dat het bedtijd is. Geef haar de taak dat zij moet zorgen, dat haar knuffels stil zijn en goed kunnen slapen. Blijf wat op de gang rommelen en zeg zachtjes: jij zorgt goed voor de knuffels, alle dieren slapen, alle kinderen slapen, ga maar lekker slapen.

Het klopt inderdaad dat driejarigen plotseling weer een sterk aanhankelijk gedrag kunnen laten zien. Ze nemen plotseling weer moeilijk afscheid op de crèche en lijken opnieuw door een fase van eenkennigheid te gaan. Het heeft vooral te maken met een groeiend ik bewustzijn. Ze hebben het nu niet meer over zichzelf in de trant van “Pieter wil …”. Ze gebruiken nu het woordje “ik “ in plaats van hun eigennaam. Dat is net zo’n mijlpaal als destijds zijn eerste stapjes. Je zoon is zich meer bewust van wat hij zelf allemaal al kan en ouders en groepsleiding zijn geneigd om ook steeds meer een beroep te doen op die zelfstandigheid. Soms verwachten we te veel van een driejarige. Dat wat hij gisteren onder de knie had, hoeft hij vandaag niet weer te kunnen! Zijn er veel strubbelingen of conflicten overdag, dan zijn er meestal ook nachtmerries in de nacht!Probeer allereerst overdag een machtsstrijd te voorkomen. Houdt vast aan een bepaalde rust en regelmaat. Bespreek overdag het nachtmerrie probleem en dat u hem helpt zodat hij ‘s nachts goed doorslaapt. Vraag wat hij nodig heeft om rustig te kunnen doorslapen. Vul het bedritueel hiermee aan en zet het op papier. Bedenk een tekeningetje voor elk onderdeel van het bedritueel en teken dat onder elkaar, zodat er een duidelijk te volgen stappenplan ontstaat. Hang dit bij zijn bed. Zet een bedlampje op een tijdschakelaar. Pas als het lampje aan is mag uw zoon naar mama gaan. Lukt dit, dan verdient hij extra knuffels bij u in bed.

Mocht Isa je roepen of gaan huilen in de nacht stel haar dan wel gerust, maar houdt het saai, het beste is om geen oogcontact te maken en het licht uit te laten als je de kamer binnenloopt, haal Isa niet uit bed, maar geef haar een aai over haar bol. Anders wordt haar huilgedrag beloond met jouw aandacht en dan is de kans heel groot dat ze de volgende dag dit weer zal inzetten, ze wil tenslotte jouw aanwezigheid en aandacht niet missen! Door nog te rommelen op de gang of door bijvoorbeeld een liedje te zingen, stel je Isa gerust. Zij herkent deze vertrouwde geluiden en weet dan dat papa er nog is en dat stelt haar gerust.

Verleg de focus van niet-willen-slapen naar lekker-kunnen-slapen. Op deze leeftijd kan je samen met je dochter overdag het bedritueel tekenen. Je tekent samen alle activiteiten zoals pyjama aan, samen boekje lezen, welterusten zeggen, licht uit, waar is mama/papa als ik in bed lig, … etc. De tekening hang je op in de slaapkamer en gebruik je tijdens het naar bed gaan. Breng en houd haar aan de hand van de tekeningen op het goede spoor.

Baby’s kunnen hun behoeften en impulsen nog helemaal niet uitstellen of reguleren; wachten op hun beurt is op deze leeftijd ook nog te veel gevraagd. Als je je zoontje eten geeft zodra hij krijst, dan beloon je inderdaad zijn krijsgedrag. Hij weet niet beter, dan dat hij het op een schreeuwen moet zetten, om tijdens het koken iets te eten te krijgen. Misschien kan je oudste een kiekeboe spelletje met hem doen: achter de bank, onder de tafel, achter de stoel…. en als verrassing vind je zoontje een mandarijntje, die ze samen gaan verdelen!

Eten is een onderwerp waar je als ouder eigenlijk geen invloed op hebt. Kinderen moeten zelf willen eten en het eten willen doorslikken. Ze zijn baas over hun eigen lichaam. Er is dus geen kind dat onder dwang zijn eten doorslikt. Alle aandacht die nu gaat naar het trage eten, in de vorm van aansporing, tot straf op de gang, zet je zoon niet aan tot beter eten.
Voorkom liever dat het jouw project wordt. Wanneer je nu stopt met mopperen in de zin van : “Eet nu eens door, drink nog wat melk …”, en je alleen richt op datgene wat hij wel doorslikt, zal je zien dat je zoon beter gaat eten. We denken dat we door te waarschuwen en te mopperen kinderen op het goede spoor zetten. Maar het tegendeel is waar. Heel begrijpelijk ook. Want je zoon weet heel goed dat als hij in een normaal tempo eet, hij dan veel van jouw tijd en aandacht zal verliezen. Dus traag eten levert hem ook iets op.

Als je kind niet gewoon gezellig mee eet, dan begint de dag al in ‘zijn achteruit’. De ochtendspits is dan killing. Kinderen weten precies hoe lang ze de boel moeten traineren. Namelijk…, totdat je overstag gaat. Voorkom liever stress bij het eten. Kijk niet naar wat je kind niet eet. Denk ook niet dat je je kind verwent of dat je de regie verliest als je wat flexibel bent met het eten. Zet dus vooral dat op tafel wat je kind lekker vindt en laat je vierjarige zelf zijn brood smeren. Tip: Laat je kind niet voor zijn bord eten zitten, totdat zijn bord leeg is. Gebruik je theeglas als tijdsindicatie: is jouw thee op, dan is het tijd voor tandenpoetsen en gaan we naar school. Zorgen om zijn gezondheid? Nee! Alleen als je kind veel te dun of erg vaak ziek is.