Nou mijn partner zou het zeer waarschijnlijk door de wc spoelen zegt ie.. . Ik heb daarop gereageerd door te zeggen dat je je kind toch niet door de wc spoelt?! (ook al is er zo goed als zeker geen vruchtje meer te bekennen). En ik had hem ook gevraagd of hij het dan nog wilde zien als ik het op zou kunnen vangen, maar daar heeft hij geen behoefte aan.

Nu ik dit zo opgeschreven had, dacht ik, 'toch nog maar even bespreken'. Nee, hij denkt nog steeds dat hij het door de wc zou spoelen, maar omdat we het wel een naam hebben gegeven en op de kalender hebben gezet vindt hij begraven het meest logisch ... Ik ben zelf eigenlijk nooit zo van het begraven geweest, maar meer van het symbolische. Ook bij andere overlijdensgevallen zoals mijn oma bijvoorbeeld. Ik vind het maar lastig hoor. Een lieve vriendin zei ook ( ), omdat ik er toch zo mee bezig ben en hoe het me raakt, zij het persoonlijk mooi zou vinden om het te begraven. Dat ik er nog even goed goed over na moet denken, want ik kan het niet terug draaien...
Ik denk dat ze wel een punt heeft, maar aan de andere kant; voor mijn gevoel past het niet bij mij... Ik zoek eigenlijk naar een middenweg, maar ik heb het idee dat dat er niet is.

Zolang ik niks kan bedenken ga ik denk ik toch maar voor begraven, dat vind ik dan toch een 'respectvollere' oplossing dan het door de wc spoelen...

Even gauw voor Ammahoela:

Ik heb destijds "ons kindje" (9wk dus was duidelijk compleet) Met al het bloed/stolsels erbij moeten opvangen om te laten zien of het compleet was. Dit deed ik in een bak. En het bloedverlies vooraf ja dat zat al in een broekie. Maar toen ons kindje kwam heb ik het 1 dag bewaard en echt afscheid genomen om het zo maar te zeggen en toen zei de verloskundige: Wat wil je ermee doen? Begraven of door de wc? En helaas heb ik toen uit onmacht (ik kon en mocht 3 dagen niet lopen) ons kindje door de wc gespoeld. Wij woonden op een bovenverdieping en ik kon dus niet mee om te begraven.
Achteraf was dit echt verschrikkelijk. Dacht ook aan een kindje door de wc spoelen??????
Maar ja was gebeurd en nu heb ik er ook vrede mee. Maar soms denk ik nog wel eens: had ik het maar begraven. Kindje was zo goed als compleet. speldenprik oogjes en oortjes. 2 kleine neusgaatjes
Vingertjes, teentjes echt alles zat erop! En waar ik nu wel spijt van heb is dat ik geen foto heb gemaakt. Zo "mooi"was het om allemaal nog eens te bekijken. Dat is iets wat ik wel zou doen om later terug te kunnen kijken.
Maar ik denk dat jij "jullie kindje" niet echt tegen zullen komen. Dan mag je echt goed zoeken. Want bij een andere mk bij 6-7 wk kon ik echt niks vinden toen het kwam.
Maar sterkte met de beslissing! En ik hoop dat het gauw "komt".
Dikke knuffel van Janneke

Janneke, heel erg bedankt voor je berichtje. Zolang als het nu duurt kan ik me inderdaad ook niet voorstellen nog iets te zien behalve het vruchtzakje. Maar dat hoort voor mij ook bij het kindje...
Ik denk dat áls ik nog iets vind, ik het wel begraaf, kan ik er in ieder geval geen spijt van krijgen.

In ieder geval bedankt voor alle reacties, ik heb nu dankzij jullie denk ik wel een keuze kunnen maken, mocht ik iets te kiezen hebben.
Ondertussen zet het maar niet door. Al wel 2 dagen lage rugpijnen en krampen in mijn buik, maar het bloedverlies wil niet zo vlotten. Het zet gewoon echt niet door, maar het voelt al wel 2 dagen alsof het ieder moment kan komen... Word een mens ook wel een beetje moedeloos van hoor!

Ik ga gauw verder met de gehaktballetjes, anders zijn ze straks zwart!

Nou zoals sommigen inmiddels al gelezen hadden heeft het vanavond zonder al te veel moeite losgelaten. Maar ik zat op de wc voor iets anders ( ), en toen ik het doorhad was ik net te laat!! De keuze is dus voor mij gemaakt en ik heb er vrede mee! Ik kon het vruchtzakje duidelijk zien en toen verdween het in de wc...

In tegenselling tot voor en tijdens het loslaten heb ik nu erg veel krampen en vooral veel lage rugpijn...
Ik vond het super hier mijn verhaal te kunnen doen. Ik had verwacht het moment op zich veel moeilijker en emotioneler te vinden, maar ik voel nu voornamelijk opluchting en rust! Nu alleen nog de echo donderdag in het ziekenhuis en dan hoop ik het echt allemaal af te kunnen sluiten!!

Ik hou jullie nog even op de hoogte van het ziekenhuisgedoe en dan ga ik hopelijk snel meeschrijven bij het zwanger worden topic!

Hallo wil even reageren ik ben in augustus ook een kindje verloren en hoorde eigenlijk bij de maartmama's van dit jaar.

Bij mij is het afgekomen via tabletten en dat is me enorm tegengevallen. Alles zat erop en eraan en ook ik heb het verloren in de wc en daar heb ik heel veel spijt van.

groetjes en succes met een volgende zwangerschap

regina

Ammehoela, gelukkig dat het uit zichzelf op gang lijkt te zijn gekomen, hopelijk over 2 weken is de controle ook netjes en kunnen jullie er weer voor gaan, dikke knuffel.
Regina, je hebt een berichtje achtergelaten bij de maart mama's ....nogmaals voor jou een dikke knuffel hoor!!
Sandra, hoe is het met jou inmiddels?

Liefs Erna.

Regina, je zegt dat je er spijt van hebt, maar dat is toch iets waar je niks aan kan doen? Ik neem aan dat het je gewoon overkomen is?!
Ik ga ook even lezen bij de maartmama's...

Aldonza, bedankt voor je reactie! Ik kan ook echt niet wachten tot het weer 2 weken verder is en dan is hopelijk de echo helemaal goed!

Ik ga maandag wel even de vk bellen, want ik slaap echt gewoon waardeloos... Hoop dat ze me kan helpen...

Spijt heb ik dat ik de wc doorgeduwd hebt daar kreeg ik achteraf een heel naar gevoel over.

Ging eigenlijk uit een reflex eigenlijk had ik het moeten opvangen dan had ik het kunnen begraven.
Ben 22 september geopereerd en mijn baarmoeder is verwijderd geworden. Bij mij zit het er dus niet meer in om nogmaals een keer zwanger te worden.

Wat ik wel heel mooi vond was de ervaring dat ik toen ik eenmaal thuis was van het ziekenhuis ik
's avonds naar ging en eenmaal in bed er een vlinder op mijn slaapkamer rond vladderde.
Van de ene kant heel pijnlijk en van de andere kant heel mooi ik wist vanaf dat moment dat de kleine altijd bij me zou zijn.

groetjes regina

Ow..Regina, dat is heel symbolisch en heel mooi........wow

Bij mijn 1e mk ben ik gecurreteerd, dus dat vruchtje is gewoon weg gezogen
De 2e was duidelijk een vruchtzakje, moest toen ook heel hard huilen (was 10 weken zwanger toen, maar er was niet duidelijk iets te zien, durfde ook niet zo goed het heel goed te bekijken, vond het een beetje eng, wist trouwens wel dat het niet leefde en er was ook niets te zien op de echo van een baby).
Ik heb het toen opgevangen, was woe avond en vrijdag ochtend meegnomen naar de gyn. Maar ze deden er niets mee, dus mocht zelf weten wat ik ermee deed.
Maar ik wilde het niet begraven, omdat het dan wrs opgegeten wordt door een kat of iets (dat dacht ik).
En ik heb het toen in de kliko gedaan
Achteraf had ik hier ook spijt van, of het voelt zo raar, zo van 'dat doe je toch niet' .
Maar ik wist op dat moment ff echt niet wat te doen. Ik zou nu willen dat ik het wel begraven had, maarja.
Ik krijg nu nog steeds een beetje een rot gevoel als ik eraan denk.

Dag allemaal,

Heb het hele forum gelezen. Wat een verhalen allemaal. Wij hebben ons kindje verloren 22 uur na de bevalling is hij overleden door een gbs bacterie. Ik ben 24 augustus bevallen met 37 weken en 1 dag. Het was een prachtig vol ventje. Ik herken veel in jullie verhalen over reacties van andere mensen, hormonen, ongesteld worden en hopen dat je zwanger bent. groetjes mama van Steijn

Mama van Steyn, het is niet niks zeg wat je allemaal meegemaakt heb........... hopelijk kun je het goed een plekje geven, fijn dat je er zo over kan "praten" hier he?
Maar wat houdt een gbs bacterie precies in? En wist je van te voren dat het niet goed zou gaan? En heette hij Steyn? of is dat je andere zoontje? ( oh oh, wat ben ik weer aagje he??)
Heel veel sterkte meid, hopelijk kun je het allemaal een beetje verwerken, maar dat is ontzettend moeilijk!
Liefs tes

Hoi tess 5

Het is al heel fijn om verhalen te lezen. Maar erover praten helpt nog beter. Gelukkig heb ik lieve mensen om me heen maar niet iedereen snapt wat er na zoiets allemaal met je gebeurt.
Hier wordt dat wel begrepen.

De gbs bacterie is een streptocok groep B die 1 op de 5 mensen bij zich draagt in de darmen en vrouwen vaak ook in de vagina. Wanneer je deze bacterie bij je draagt kun je dit tijdens de bevalling aan je kind mee geven. Hier kan je zelf ziek van worden als het naar binnen slaat, maar nog veel erger je kindje kan hier ziek van worden. Zelfs zo ziek dat het er iets ernstigs aan oover houdt of kan overlijden. Helaas wordt hier in nederland niet op getest terwijl het zo makkelijk gaat met een uitstrijkje.
Wanneer je het hebt kun je aan een antibiotica infuus in het ziekenhuis bevallen om ervoor te zorgen dat het niet naar binnen slaat en dat je het niet aan je kindje mee geeft.

Helaas viel ik niet in de risico groep geen blaasontsteking tijdens de zwangerschap
geen lang gebroken vliezen hierdoor werd ik niet getest.
We wisten dus ook niet van te voren dat het mis zou gaan. Uit de obductie is gebleken dat Steijn 100% gezond was. Zou ik aan een infuus zijnj bevallen was hij nog hier geweest.

Steijn is dus ons eerste kindje.
Het voelt zo oneerlijk dat hij niet bij ons kon blijven. Ik voel me zo leeg en het voelt alsof er een stukje uit je hart is getrokken.
De Steijn was zo gewenst en alles was klaar en staat hier nu nog steeds te wachten op een kindje.
Graag wil ik weer zwanger worden maar bij Steijn duurde het een jaar en ik weet dat dat best mee valt maar als ik nu denk dat het weer zo lang kan duren word ik zo verdrietig.
De kinderwens blijft en de stuwing die ik had en het moedergevoel det ik heb maken dat ik zo graag weer zwanger wil zijn.

Maar ik weet dat ik geduld moet hebben we zijn pas drie maanden verder. Ik hoop dat het zo is dat je na een zwangerschap snel weer zwanger wordt want dat geeft weer wat hoop voor de toekomst.

gelukkig zijn we hard op weg om dit een plekje te geven helaas is het niet makkelijk en heeft onze relatie hier ook onder te lijden. We zijn gelukkig weer hard op weg om naar elkaar toe te komen maar mannen verwerken hun verdriet heel anders dan vrouwen.

Liefs mama van Steijn

Lieve mama van Steijn.
Ik weet precies hoe jij je voelt.
Ook ik had dat lege gevoel na mijn bevallingen, je lichaam geeft duidelijk aan dat je mama bent geworden maar je hebt niks om over te moederen.
Toen wij na het verlies van onze eerste dochter weer vrij snel zwanger werden, riep ook iedereen dat dat wel door alle hormonen zou komen, maardat was het echt niet alleen, het is alles bij elkaar, het gemis, het gevoel alles.
En dat gevoel blijft, veel mensen hebben na een paar maanden zoiets van'nou nu gaan we weer verder'.
En dat moet ook en dat gaat je ook zeker lukken, maar het gemis blijft altijd, en het gevoel dat het plaatje niet klopt ook ( was bij mij zo).
Opnieuw zwanger worden betekend dan ook absoluut geen vervanging van jullie prachtige zoon, maar een nieuwe kans om het al jullie liefde te kunnen geven.
Ik gun het jullie zo!
Mocht je me ietswillen vragen, of van je willen schrijfen gewoon doen hoor!, en je mag me ook pb.
Een dikke knuffel van Lico.

HoiLicorice,
Het is zo fijn om te horen dat de gevoelens die ik heb normaal zijn. Ik voel me soms net idioot met allemaal rare gevoelens. Ik weet dat het goed is om veel te huilen en dat doe ik ook maar de onmacht bij mijn man in zijn ogen maakt dat gevoel van vreemd zijn alleen maar erger. Hij zegt ook dat hij soms niet weet wat hij met me aan moet dan voel ik me zo alleen. Ik weet dat hij het niet verkeerd bedoeld maar het verdriet bij hem is zo anders hij toont weinig en daardoor voel ik me nog rotter. Het voelt ook allemaal zo dubbel gemeen we zijn ons mooie mannetje kwijt maar onze relatie heeft ook zo veel te lijden je kent elkaar ook niet meer terug, terwijl je elkaar had nodig hebt. Mijn man is ook de enige die zo dicht bij mijn pijn komt maar het lijkt wel of het hem niet veel doet. Hierdoor ga ik ook weer twijfelen of hij echt wel een kindje wil. Hij zegt van wel en is ook gek op zijn nichtjes. Ik hoop dat dit allemaal tijdelijk is en merk ook wel verbetering tussen ons maar het voelt gewoon zo oneerlijk.

Liefs mama van Steijn

Mama van Steijn.

Ik weet niet goed wat ik je zeggen kan dan alleen maar heel veel sterkte. Dit lijkt me nog zoveel heftiger, pijnlijker en moeilijker een plekje te geven dan een (vroege) miskraam. Je hebt een gezond kindje op de wereld gezet en hem weer moeten afstaan door zo'n stomme bacterie.... Daar zijn gewoon geen woorden voor.

Mannen schijnen hun verdriet op een compleet andere manier te verwerken dan vrouwen. Hij zal echt minstens zoveel verdriet hebben als jij alleen uit het vast op een andere manier. Die eerste periode lijkt me ook ontzettend moeilijk om de ander te steunen als je zelf overloopt van onmacht, verdriet, woede en pijn. Blijven praten is denk ik de beste oplossing en als jullie dit samen kunnen verwerken, komen jullie er vast sterker uit dan ooit te voren.

Nogmaals erg veel sterkte en ik hoop voor je dat je je verdriet hier een beetje van je af kunt schrijven en steun kunt vinden in de andere mama's die hetzelfde hebben meegemaakt.

Dikke knuf voor jullie

Mama van Steijn, ik weet niet of je dit nog leest, maar ik vroeg me af hoe het nu met je is. Heb je er inmiddels al een beetje met je man over kunnen praten? Het is allemaal nog niet zo lang geleden, dus ik wil je nog een knuffel geven. Die kun je vast wel gebruiken...

Mama van Steijn
Ik wil je heel veel sterkte wensen met het verlies van jullie zoontje!
Dikke knuffel

Mama's allemaal veel sterkte na al deze verhalen...

Lico meid hoe is het met je.....alles goed met de kids....

Hallo ik ben mariska en was in dezelfde periode uitgerekend als licorice zaten bij elkaar op het forum toen zij ons het verschrikkelijke nieuws moest vertellen....
Altijd moeilijk als je weet dat de verjaardagen eraan komen,altijd moeilijk maar dan extra he...
Denk nog altijd aan je..

Afijn,ik heb een zoon die is nu 9 jaar en die is van mijn eerste huwelijk,daarna leerde ik jim kennen en eigenlijk binnen 2 jaar waren we er wel aan toe....
Stop pil en op goed geluk....nou was snel raak en voelde me goed met 7 weken een echo en alles was goed...
9 weken ook nog 1 gekregen en ook goed,was zo ongerust.....
en met 12 weken en 2 dagen kwamen we bij de verloskundige en die kon het hartje niet vinden maar zegt ze gebeurt vaker dus toch effe naar zh,oudste zoon was erbij die was toen 6....
Afijn je gaat er niet vanuit,maar toch helaas was ons kindje overleden met 11 weken en 3 dagen...Helemaal kapot was ik en me zoon helemaal die rende de gang op...
Heb me vriend erachter aan gestuurd om hem op te vangen en we hebben besloten om het weg te laten halen omdat ik niet langer wilde lopen met een kindje wat niet meer leefde.....
Na 2 dagen kon ik al komen en ben ik gecuretteerd,had een hele slechte periode erna maar na 4 mnd was ik weer zwanger en dat ging helaas al mis net na 6 weken,maar toen ook de malle molen in met bloedonderzoek en ik nog een keer opgenomen in zh omdat ik bloeding kreeg en ze niet wisten waarvan toen bleken mijn trombozyten laag te zijn en ook daarvoor de malle molen in,botpuncties en al omdat mijn oma overleden is aan acute leukemie...maar hier kwam niets uit en ook ons gezamelijke bloedonderzoek niet dus zijn we een poosje gewacht,en ben ik in nov 2007 bevallen van een zoontje Sem...
Maar echo van de eerste staat nog in huis hoor......en een vlindertje op mijn onderrug bij de andere tatoos van de kids......


Meiden sterkte hoor...

Hoi Meiden, ik kom hier ook meeschrijven.
Heb afgelopen zaterdag mijn derde miskraam gehad.
Na 2 keer een goede zwangerschap, heb een zoon van 4,5 en een dochter van 2, ging het mis in 2008 en kreeg in bij de termijnecho te horen ( zat toen op 8 weken ) goh je bent heel pril zwanger komt overeen met 6 weken dus over 2 weekjes even weerkomen.
Twee weken daarna weer voor een echo en toen was er niks meer te zien, lekker 2 weken doorhobbelen om te kijken of alles loskwam, maar nee dus werd een curettage. ( dit was nog met mijn ex-man )

De tweede keer was ik 4 weken zwanger toen het mis ging, gelukkig ging het nu wel vanzelf.
Afgelopen dinsdag 25 mei een positieve test en helaas ging het zaterdag weer mis.
Ik mag nu 17 juni komen voor een echo ( stond al gepland als termijnecho ) dus die afspraak is blijven staan.
De verloskundige gaat nu kijken of alles dan wel weg is en ik krijg nu een verwijzing voor de gyn.
Heb geen idee wat ik er allemaal van kan verwachten.

Aan de ene kant heb ik zoiets van ik wil nu doorzetten en kijken of ik zwanger kan blijven zonder miskraam maar mijn vriend wil wachten totdat alle onderzoeken afgelopen zijn.

Hoi hoi, er wordt hier niet zo actief meer geschreven, maar om toch even te reageren. Het komt vaker voor dat er meerdere miskramen voorkomen waarna gewoon een gezonde zwangerschap volgt.
In ieder geval sterkte!

Bij het forum 'mmm' schrijven allemaal dames die bij de gyn lopen, maar ik begrijp dat je nog niet zover bent... Hier kun je in ieder geval alles kwijt over je miskraam, ik heb er destijds zelf heel veel aan gehad om het hier van me af te schrijven...

Een hele dikke knuffel!

WW ( ik noem je gemakshalve maar ff zo)
Heb ook wat miskramen gehad.......3 x om precies te zijn voor deze gezonde knul ( zie onderschrift) dus de hoop maar niet opgeven he?
Na de 2e mk vorig jaar heb ik uitgebreid bloedonderzoek gehad en daar is uitgekomen dat 1 waarde ( bloedstolling) iets afwijkend was, dus niet erg ofzo maar hij was afwijkend en daar was het dan ook gelijk mee gezegd, dus erg wazig, maar het kon toch dat de miskramen daar wel mee te maken had, dus vandaar dat ik in t begin van de zws van Sam (geboren 28 april) een lichte soort van bloedverdunner heb geslikt tot 2 weken voor zn geboorte, en nu is het dus wel allemaal goed gegaan.
Hopelijk komt er voor jou wel meer duidelijkheid en mag je snel een zwangerschap helemaal uitdragen, het is je van harte gegunt! Sterkte met de verwerking.
xxx Tes

Ik wordt wel vaker ww genoemd hoor
Hopelijk komt er inderdaad wat uit de onderzoeken, is afwachten allemaal.

Hier mijn verhaal.
Het is dan niet helemaal een miskraam, maar toch het verdriet is er echt.

In Juni kwam ik er achter dat ik zwanger was geworden door de pil heen.
Ik was 2 dagen overtijd en wist met de pil altijd precies wanneer ik ongi werd.
Ik voor de fun een testje die ik had liggen gedaan, en die was vet pos!
Ik heb die zondagmorgen lopen stuiteren tot en met.
Die zondagnacht ging het al helemaal mis.
Ik werd midden in de nacht wakker met weeen.
Ik zat in de hoek van de w.c. moederziel alleen te huilen en de weeen weg te puffen, terwijl het bloede van onderen.
Meteen die maandag de ha gebeld, of dit een miskraam is, en wat ik kan verwachten.
Ach zeggen ze, je hebt een mk gehad, en de natuur doet zijn werk.
Dit was niet wat ik wilde weten en niet wat ik wilde horen.
Enkele dagen daarna een plaatselijke vk gebeld om hulp.
Die zeiden wacht de stolsels af.
10 dagen gingen voorbij, met extreem bloedverlies, maar geen pijn en geen stolsels.
De vk wilde me eens zien voor een controle,en schrok van het bloedverlies.
Het liep langs mijn benen.
Ze heeft me meteen een verwijskaart gegeven voor het zkh, waar ik meteen heen moest.
Daar onderzocht, binnen en buiten waarts echo`s en bloedonderzoeken.
Ze zagen geen vruchtje.
Ze vonden alleen dat mijn miskraam niet "normaal"verliep.
Te extreem bloed( de hele tafel lag onder), het vruchtje niet verloren en mijn HCG sloeg ook nergens op.
Ik heb toen een nood nr gehad, die ik moest bellen zodra ik pijn kreeg.
Ik Had zoveel verdriet van die miskraam, dat ik op mijn werk meerdere malen in huilen uitbarste.
Dit was zo pijnlijk zo confronterend.
Niet bewust voor een uk gekozen, maar in mijn ogen zoooooo welkom.

Enkele dagen daarna kwam ik om 22.00 uit mijn werk en ging een deur verven omdat we aan het verhuizen waren.
Ik had eerder die dag een dof gevoel gevoeld links onder, maar ik had veel gelopen die dag.
Om een uurtje of 23.00 kreeg ik me toch een pijn linksonder, ik verging!
Ik ben kruipend op mijn handen en knieeen bezig geweest om de woonkamer te bereiken.
Ik kon NIET zitten, niet liggen en niet staan.
Mijn man kwam toen net thuis en schrok zich rot.
Hij wilde dat ik het zkh belde, maar ik wilde niet.
Had nu te veel ziekenhuizen gezien en was het zat.
Hij heeft me uiteindelijk overtuigd, en heb het zkh gebeld, die eerst erg laconiek waren.
Grrrr, ik moest toch bellen met pijn!!
Ik dus er heen, en meteen weer allemaal echo`s en onderzoeken.
Ze onderzochten me binnenwaarts en ik vloog tegen het plafond.
Ze hebben toen besloten een kijkoperatie te doen.
Ik ben de ok meteen ingereden, en wat ik van mijn man weet was ik rond 04.00 in de uitslaapkamer.
Daar kreeg ik te horen dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had.
Uk leefde nog, en doordat hij groeide was mijn linkereileider beschadigd.
Ze hebben uk en mijn linkereileider verwijderd.
Dat was weer een klap in mijn gezicht.
Eerst de klap van een miskraam.....en dan horen dat ze uk verwijderd hebben.
De lichamelijke littekens op mijn buik, in mijn bikinilijn en in mijn navel genezen mooi, maar geestelijk doet het zo veel met je.
Het was in mijn ogen net een achtbaan.
Nu ik het schrijf voel ik weer de tranen opkomen.
Ik mocht denk ik 2 weken later uk bij pathologie ophalen omdat ik dat aangegeven had.
We zijn net verhuisd en zijn met de tuin bezig.
Dan krijgt een uk een mooi plekje in de tuin.
In de vakantie hebben we een mooie roest-achtige tuinsteker gekocht met een mooie vlinder erop.
Ik heb uk 8 weken bij me mogen dragen.....veels te kort.....je was zo welkom

Ik heb je verloren.
Terwijl ik niet eens wist dat ik je had.
Jij mocht niet bij mij worden geboren.
Het nieuwe leven wat in mij zat.
Mijn lichaam heeft jou verstoten.
Terwijl ik er achter kwam van jouw bestaan.
Had mijn lichaam al besloten.
Dat ik jou moest laten gaan.

Franniekk, heftig zeg. Ondanks dat ik dingen herken die je schrijft over de mk, heb ik geen idee hoe het moet zijn om een bbm-zs te hebben (gehad). Ik hoop dat het je geholpen heeft om het hier op te schrijven en dat het je een stukje helpt in je verwerking...
Ik hoop voor je dat je snel van een gezonde zwangerschap mag genieten!

Dank je wel Ammehoela!
Van je afschrijven voelt echt lekker.
Moeilijk, maar wel fijn om te doen.
Fijne avond!

Ting, wat heb je dát mooi verwoord zeg! Dat gedichtje.............heb er een brok van in mijn keel.

Lina,
dikke xx

Ik heb toch het gevoel dat ik hier een bericht moet achterlaten...
Op mijn NOD testte ik meteen positief en natuurlijk waren ML en ik helemaal blij! We hebben het tegen de ouders en schoonouders verteld met de boodschap; het is nog vroeg en er kan van alles mis gaan maar we willen dat jullie het weten omdat we eventueel dan jullie steun goed kunnen gebruiken. Voorzichtig werd iedereen alleen maar blijer maar ik voelde die donkere wolk boven mijn hoofd. Ik had al een miskraam meegemaakt en je wil zo graag die eerste weken voorbij zijn! Van het wachten op je NOD ga je wachten of het allemaal wel goed gaat. In de 5e week had ik een paar keer wat druppels bloed verloren maar je hoopt en hoort dat het de dunne bloedvaatjes kunnen zijn die bij geringste druk kunnen springen. En ik geloof dat achteraf ook wel!
Op zondagavond net in mijn 6e week verdween mijn 'gevoel'. Ik miste de druk op mijn borsten. Ik voelde geen duizeligheid meer. En ik lustte niets meer.... Ik heb toch getest al zegt dat niets want je kunt het hormoontje nog lang bij je dragen. Maar de streep op de test was zo licht... mijn hormoontjes gingen weg. De volgende ochtend voelde ik krampen en ging naar de toilet en daar vond ik weer bloed. Je hoopt dat het nog stopt maar het stopte niet en werd alleen maar meer. In de middag zag ik ook slijmdraden en stukjes erbij zitten. Nee.... mijn hoop is vervlogen. Ik heb weinig last van buikpijn en ik heb zojuist de VK gesproken en zei vond mijn verhaal duidelijk klinken als een miskraam. Ik mocht nog een echo maar ik heb daar nu geen zin in. Mocht het bloedverlies verergeren of nog extreme buikpijn opleveren dan mag ik alsnog bellen voor een echo. Laat mij eerst een paar dagen afwachten. Het voelt nu prima.
Je verwacht niet dat je een 2e miskraam krijgt. 1 op de 10 vrouwen krijgen een miskraam... Hoezo krijg ik het dan 2 keer? En bij de volgende zwangerschap... hoe kom ik nu de eerste weken door? Maar de VK heeft al gezegd dat ze me dan meer gaan controleren en onderzoeken. Dat is wel fijn.
En nu een praktische vraag.... als ik straks weer schoon ben... wanneer mogen we gaan oefenen? Volgens de verloskundige mag het meteen alleen weet je niet hoe je cyclus is.... Wat vinden jullie?
En nogmaals, iedereen... bedankt voor de lieve woorden!

Bria, ik heb in februari ook een miskraam gehad. Ik verloor bloed en heb toen wel meteen een echo laten maken. De VK zag dat ik alles al verloren was, dus ik mocht ook meteen weer gaan oefenen en zwanger worden. Ik heb toen gewoon mijn normale cyclus aangehouden en heb toen gewoon een test gedaan toen ik dacht dat ik overtijd zou zijn. En toen bleek dat ik meteen al weer zwanger was.
Dus meid, ga er gewoon voor,als je er natuurlijk zelf al klaar voor bent, want een miskraam is niet niks en zeker niet als je het al 2x hebt meegemaakt. Ik duim in ieder geval voor je, want het is je zo gegund

Veel liefs, Cindy ( Dec '10 )

Hey lieverd, als het bloeden is gestopt mag je er gelijk weer voor gaan.
Ik duim elke dag voor je dat je er snel klaar mee bent...
xxx

lieve lieve lieve bria!!

We hebben vorig jaar samen veel geklets bij zwanger worden ( was toen lieve_mel) je bleek eerder zwanger als mij.. maar helaas verloor jij je uk.. Ook ik kwam er op 10 nov achter dat ik al zwanger bleek te zijn maar vroege miskraam kreeg..( nog niet overtijd maar 'snachts krampen en stolsels verloren en veeeel bloed.. conclusie huisarts : miskraam) Ook mijn verdriet was groot, want ja we waren al 2 jaar bezig.. maand later kwam ik met het nieuws dat ik weer zwanger was.. dit keer ging het goed.. geluk was groot aan onze kant.. maar aan de jouwe niet.... oow lieve bria als er iets is wat ik jou gun is zo'n wereld wonder! Ook ik weet wat wachtten is.. alleen nu is ons geduld al beloont en lieve bria ik hoop zoooo dat het ook bij jou gebeurd..

dus lieve bria mijn wens voor jou voor 2011 is : is een hemelsgeschenk!!

liefs mel