Elize, bij mij was het de 1e x nu na de mk ook anders als normaal, ik denk zelf dat het wel meer voorkomt hoor, je lijf is toch min of meer in de war, en zeker hormonaal. En tja ik kan je niet vertellen van een 2e x na de mk ...................... Bij de vorige mk was dat bij mij geloof ik wel normaal, maar toen was die 1ex na de mk ook normaal geloof ik! Als je het niet vertrouwd, gewoon ff naar je gyn/ huisarts bellen. Sterkte ermee!
Elies, hier wel alles onder controle hoor! Kan het nog niet helemaal bevatten nee........ kdenk er wel voortdurend aan, maar dat is ook niet gek denk ik, dat heb ik bij alle zws nog gehad.......maar ben idd nog wel bang dat het misgaat, maar op een ander moment denk ik weer van ach het zou toch geen 3x achter elkaar gebeuren?? En daar komt nog bij dat ik nog steeds wacht op de bloeduitslagen.......dat maakt het nu wel dubbel! Maar 8 juni weet ik gelukkig meer, dat is nog ruim 2 weken die heeeeeeel snel mogen gaan voor mij!
Liefs Tes

Tes, hoe gaat het ? Voel je je nog goed ?
Nog een weekje he..... Spannend !

Nee gaat niet zo heel erg goed, zie topic jan.2010.....
Heb er een slecht gevoel bij....
XXX Tes

Het is dus al wat ik vermoedde: toch weer een miskraam.............jammer, maar het is niet anders, klinkt misschien wel nuchter maar ik stond natuurlijk er al niet echt onbevangen in, maar als het toch weer mis is is het toch weer erg verdrietig allemaal, anderzijds ben ik opgelucht dat het niet weer verder is gaan groeien om alsnog verder in de zws mis te gaan, zoals de vorige x.......
XXX

lieve tes,

hier ook nog even een berichtje voor je, ik vind het zou erg voor jou. weet gewoon niet wat ik moet zeggen, je kan het hier altijd van je afschrijven, ik ben er voor je ( digitaal dan) hoe lang moet je nog wachten op de bloeduitslagen, want na een 3de miskraam zou ik ook graag weten wat er aan de hand is.

dikke knuf

Elize

Lieve Tes..... Wat een pijn, alweer.... Ook ik wil je veel sterkte wensen meis....

Even een dikke cyberknuffel voor tess!!

Tes...hoe is het er nu mee? Hopelijk ben je niet teveel bloed verloren! Het zal mentaal en emotioneel al zwaar genoeg zijn...

Meiden allemaal bedankt hoor, doet me ontzettend goed om jullie lieve reacties te lezen!
Nog steeds bloed hier, met af en toe een klein stolseltje, het lijkt om een heftige menstruatie, ik hoop natuurlijk niet dat het erger wordt, maar in mijn achterhoofd hou ik wel rekening met alsnog een curretage, hoewel ik het niet echt vermoed dat het nodig gaat worden, het is nu natuurlijk ook aardig vroeg in de zwangerschap dus dat geeft voor mij hoop.
Heb ook wel buikkrampen maar dat is iets heftiger ook als bij mij met de menstruatie...dus goed te doen....
Ik vind alles toch ontzettend onwerkelijk allemaal! ik doe allerlei dingetjes gewoon door in huis, zorg voor de kids, was, eten, enz....maar het is net of het niet echt doordringt wat er de laatste weken op ons afgekomen is.......maar dat heeft natuurlijk ook allemaal weer z'n tijd nodig denk ik!
En dan de grote vraag: HOE NU VERDER??
Wij willen toch echt geen 4e miskraam meemaken, we zijn ons er ook echt van bewust dat we hierin onze verantwoordelijkheid moeten nemen, maar hoe?? zit nu dan toch ook wel meer na te denken om mijzelf te laten steriliseren.......maar dat is natuurlijk erg definitief! We weten het gewoon nog niet helemaal, wat we wel weten is dat we met de gyn wel het een en ander gaan bespreken........
Meiden nogmaals bedankt allemaal en ik hou jullie zeker op de hoogte!
Liefs Tes

Tess ook van mijhier nog een dikke knuf.
En ook ik ben benieuwd wat er uit de onderzoeken komen. Hopelijk komt er iets uit waar jullie iets aan kunnen doen, om dan evt nog een keer gezond zwanger te worden/blijven.
Het zijn 3 klappen die je nu moet gaan verwerken en dat zal wel wat tijd gaan kosten. maar hier kunb je altijd je verhaal kwijt gelukkig.
Knuf!

... zometeen toch maar naar t ziekenhuis, heb net ff gebeld want het gaat nu te lang duren, is nu de 3e dag met bloedverlies en had ook pijn aan de linkerkant van mijn buik wat doorstraald naar mijn rug, dus ben blij dat er ff naar gekeken wordt, ben dan ook reuze benieuwd of de bloeduitslagen er al zijn........ jullie horen het van me!

Zo vanmiddag naar zh geweest, gelijk een inwendige echo gehad en gelukkig(nou ja......) was alles uit mijn baarmoeder weg!Ik vond het gek genoeg een opluchting omdat ik toch het scenario van de vorige miskraam voor me had........dus wat ik nu nog verlies is nabloeding, het is dan ook vanaf vanmiddag aardig afgenomen.......
En nu de uitslag van het bloedonderzoek! Ze hebben 1 afwijkende waarde in mijn bloed gevonden en dat is proteineC, dat is iets verhoogd, dat betekend dat ik een iets hogere kans heb op trombose, dus dat zou een oorzaak KUNNEN zijn, zekerheid hebben we daar helaas niet in maar vooral nu ik 3! miskramen achter elkaar gehad heb is het wel waarschijnlijk! De gyn stelde voor om alnog een keer bloed te laten prikken op die waarde als ik geen zwshormoon in mijn lichaam heb, dus over 6 weken laat ik het nogmaals testen en dan heb ik de uitslag weer 4 weken na de afname dus nog een aardig lang proces. En dan nu aan de orde: proberen om nu een goede methode te vinden om niet meer zwanger te raken! De kans is bij mij dus erg hoog op een miskraam als ik weer zwanger zou zijn, we hebben besloten om niet verder te "prutsen " ermee, we zijn blij dat het 5 x wel goed gegaan is! We denken dan nu toch meer en meer na over de definitieve methode, zoals jullie je allicht wel kunnen voorstellen, want zwanger zijn is voor mij zo toch een enorm grote opgave..........
Stel dat we echt persé voor een 6e zouden willen gaan, dan moet ik toch de mmm in ivm medicatie, in vorm van spuiten tabletten oid, en dan nog zou ik geen garantie hebben helaas dat het vruchtje zou blijven leven.......dus voor mij is zwanger zijn niet leuk meer! Aan de ene kant weten we wel waar we aan toe zijn aan de andere kant is het toch wel weer een verwerking om te beseffen nooit meer zwanger te zijn.........
Ik hoop dat mijn verhaal een beetje duidelijk overkomt bij jullie, vind het zelf ook nog een beetje verwarrend hoor! Oh ja vanmiddag nog bloedonderzoek laten doen voor mijn hb, want die kon de gyn niet in de lijst zien, ben benieuwd want ben nu toch aardig licht in mijn hoofd en ontzettend moe!
Liefs Tes

hoi tes,

jeetje zeg, wel een kleine opluchting dat je baarmoeder leeg was en niet dat nog voor een curretage moet.
en nu weer wachten en dan weer bloedprikken. moest jij ook 10 buisjes?? 8 grote en 2 kleintjes?

hier heb ik afgelopen weekend denk ik mijn eisprong gehad en nu is het weer afwachten
dat vind ik echt het ergste van alles je moet overal zo lang op wachten. ben wel begonnen met die foliumzuur en andere vitamine die de gyn heeft voorgeschreven.

nou doei

Elize

Tes...fijn dat een curretage je nu bespaard blijft en het nabloeden al minder wordt. Dus toch iets gevonden in het onderzoek. Dat zet je leven nog even wat meer op zijn kop...Hopelijk geeft die tweede test nog meer duidelijkheid, zodat jullie weloverwogen een definitieve beslissing kunnen maken. Helaas niet het gewenste zesde kindje, maar hopelijk wel berusting. Niet niks om zoiets te horen te krijgen, zeker omdat je het niet verwacht na 5 gezonde kinderen. Maar daarom niet minder heftig! Heel veel sterkte!

Thee en Elize beankt voor jullie meeleven.
Elize, heb denk ik gewoon 8 dezelfde buisjes met bloed geprikt, maar zeker weten doe ik het niet meer. Hopelijk mag je snel zwanger zijn, het is ook altijd goed om al foliumzuur te slikken!
Thee, idd jij beschrijft alles zo goed, het is wel wat om te verwerken allemaal, maar we mogen er ook zeker in berusten, we zijn gelukkig met 5 gezonde kinderen, toen is het allemaal WEL goed gegaan! Wat een wonder is het dan. We zijn nu toch heeel erg aan het nadenken om voor sterilisatie te gaan! Maar we zijn er ook nog niet helemaal over uit hoor, dat zou ook wel heel snel zijn natuurlijk, we gaan natuurlijk niet over 1 nacht ijs met zulke dingen.
XXX

Grrr. mijn schoonmoeder was vanmorgen nog ff langs geweest..................ze had van mij wel weg mogen blijven.....wat is dat irritant zeg!
Ze vroeg nog even snel van: gaat het wel weer een beetje met je? (dacht: nee natuurlijk nog niet!!!!!) Toen zo van: nou hopelijk blijft het nu voorlopig wel rustig bij je bla bla bla........grrrrrrr daar kan ik nu dus ECHT!! niet tegen he! Dat gebemoei!!! Ze weet van heel mijn verhaal helemaal geen snars, dan heeft ze ook maar dr mond te houden!! ik ben jammergenoeg niet adrem genoeg anders had ik gezegd: wij weten gelukkig onze eigen verantwoordelijkheid wel hoor!! PUNT. Maar dat ga ik dus allemaal bedenken als dat mens weer weg is! En het meest gemene is dat ze dat zegt als ik alleen ben, als manlief er niet bij is!! Owwww.................soms......................... Ze doet net alsof we onze verantwoordelijkheid niet weten! Sorry, maar moest dit ff kwijt, misschien ga ik het haar ooknog wel eens zeggen, dan kom ik er gewoon nog ff op terug. (heb helemaal niet zo veel haar op mijn tanden......)
Dit maakt het voor mij alleen maar moeilijker, waarom doen mensen met woorden elkaar zoveel aan???? begrijp het echt even niet!
xxx

Tess, tja schoonmoeders
Jullie weten gelukkig zelf wel hoe het zit, als je er echt last van hebt dan zou ik er wel iets over zeggen, vooral als het vaker gebeurd.
Maar mensen zeggen vaak ook maar iets om te proberen te laten merken dat ze meeleven. Dat dat dan heel anders overkomt, is erg vervelend.
Mijn moeder kan dat ook hoor. Zo van, nou huil deze week maar ff goed, dan is het daarna weer beter euhm....not!
Tja ze weten gewoon dan niet hoe het is om een mk te hebben gehad, gelukkig voor hun. Maar vervelend voor jezelf. Gelukkig is er daarom dit forum. Daar kun je tenminste onmgezouten je mening geven en bergijpen de meeste hoe het voelt.
Is het bloeden nu gestopt?
Hoe voel je je verder? Leeg zeker...dikke knuf voor jou.

Elize, spannend dus weer bij jullie. Ja dat weet ik ook nog dat lange wachten steeds maar weer...bah! Ik ga voor je duimen.

Tes, oh, dat van die schoonmoeder komt me wel bekent voor.... De meeste vrouwen denk ik eigenlijk wel (helaas) Al die opmerkingen die ( meestal ) wel goed bedoelt zijn maar helemaal niet zo aankomen. Ik heb de afgelopen tijd ook wel mn portie gehad wat dat betreft en praat er gewoon niet meer met haar over. Als ze erover begint ontwijk ik het denk ik maar gewoon. Geen zin in , ze begrijpt er toch niks van !

Maar dat neemt niet weg dat het gewoon hartstikke rot en bot over kan komen. Tuurlijk weten jullie wel jullie verantwoordelijkheid te nemen, wat denkt ze wel niet ! Hoe moeilijk het ook kan zijn, sommige mensen gaan het gewoon nooit begrijpen..... Als het echt gaat knagen aan je moet je het zeker zeggen hoor. Jij kan je energie nu wel beter gebruiken toch !
Kop op hoor meis, laat je niet gek maken, sommige mensen zijn nu eenmaal niet wijzer zullen we maar denken....

Ben je opgelucht dat er toch iets uit is gekomen ? In een bepaalde mate lijkt me dat wel een geruststelling omdat er dan misschien iets aan gedaan kan worden, of ervaar jij dat anders ?
Neem iig eerst lekker de tijd en je rust ( voor zover dat lukt met 5 kids ) Dikke knuf voor jou !

Meiden, ik heb een vraagje.....

De klusperiode zit er nu voor ons weer op en omdat ik vorige keer in 1 keer zwanger was en ook heel snel ( 5 dagen na mn ei ) al 'klachtjes' had ben ik ook nu hard op zoek. Op zich ok, heb er alleen mezelf maar mee .
De klachtjes die ik toen al had heb ik nu niet op veel afscheiding na. Maar mn hubs lijkt eigenlijk wel een soort van bang te zijn, dat als ik nu dezelfde klachtjes zou krijgen, hij dan bang is dat de zwangerschap ook weer hetzelfde zal verlopen. In een miskraam dus....
Hoe was dat met jou zwangerschappen Tes, leken die allemaal op elkaar of is elke zws toch weer anders ? Jij hebt nu eenmaal wat 'ervaring'.
Iemand anders hier mee bekend ?

Grrr, heel verhaal getypt zit Noah ergens aan, alles weg

Elies, ik herken de angst van je hubs wel.
Ik had dat ook na de 1e, maar vooral de 2 miskraam.
Bij Noah had ik last van mijn borsten, die waren erg gevoelig en dikke blauwe aders erop en was ik met vlagen misselijk (niet zo erg gelukkig). Ook was ik toen erg moe, maar dat vooral rond week 13-14.
Bij de 1e mk had ik geen last van mijn borsten, wel zag ik de aders. Ook erg moe, geen last van misselijkheid. Dat was dus foute boel. Bij de 2 mk idem dito, maar dacht dat het niet 2 keer achter elkaar zou gebeuren en elke zwangerschap is weer anders. (dat is wel echt zo)
Bij Lena, had ik wel weer pijn in de borsten, erg moe en erg misselijk (zonder overgeven gelukkig, maar wel meer als bij Noah).

Ik denk dat ik bij een evt volgende zwangerschap ook heel erg ga letten op mijn borsten, dat doe je uit je angst toch wel. Toch is het wel belangrijk om te blijven genieten, hoe moeilijk ook. Heb bij de laatste zwangerschap niet echt genoten, omdat ik steeds zo bang was dat er iets mis zou gaan. En achteraf was dat dus niet nodig geweest en baal ik best dat ik niet heb kunnen genieten.
Ik had toen al wel met 7 weken de 1e echo en die was toen goed, een kloppend hartje, dat hadden we bij de voorgaande 2 zwangerschappen niet gehad. Maarja dan denk je meteen weer, de 1e keer dat het mis ging was het vruchtje 7 weken en nog wat, dus....
Met 10 weken weer een echo en ook deze was goed, toen kregen we wel wat meer vertrouwen. Met 12 weken nog een echo, ook goed. Maar het bleef een spannende zwangerschap voor vooral mij, mijn man had dit niet zo.

Hopelijk is de volgende zwangerschap wel goed!

Thanx Luna, voor je reactie.
Het loopt bij ons gewoon gauw op een beetje kibbelen uit als we het erover hebben omdat hij het toch erg moeilijk vind. Tijdens de zws en alle onzekerheid die dit met zich meebracht riep hij ook steeds, 'dit niet nog eens !! ' Maar er zit maar een ding op (voorlopig) en dat is gewoon blijven proberen.
Hij heeft voor zichzelf de boel een beetje op slot gegooid denk ik, net als na liefdesverdriet...
Maar we komen er wel uit ! Eerst maar weer eens zwanger worden, dan gaat het allemaal vast beter.
Even voor de duidelijkheid, we hebben GEEN relatie-probleempjes of zo hoor.... haha !
Zo erg is het niet ! Maar ik loop er nu gewoon een beetje tegenaan en weet niet zo goed wat ik er mee moet, en af en toe een beetje spuien op het forum lucht ook al op !

Wat goed dat jij wel meerdere echo's kreeg zeg, met je laatste zws. Was dat op eigen verzoek of was je al onder controle bij een gyn of zo ? Het lijkt me zeker moeilijk en onzeker na 2 mk's. Maar je had Noah toen al he, misschien scheelt dat ? Geen idee hoor, je 'angsten' worden er natuurlijk niet minder om maar je hebt al wel een voldragen kind. Of klink ik nu als al die anderen die je proberen te 'troosten' ?
Net als die opmerkingen van: je weet iig dat je zwanger kunt worden, en zo.... ( Tell me something I don't know ! ) Zwanger worden is één, maar zwanger blijven vind ik nog een tweede !
Nou ja, ik loop misschien ook wel een beetje op de feiten vooruit.... We zien het strakjes allemaal wel.

Of komen deze gevoelens bekend voor ??

Elies, haha, ja die opmerkingen kregen we idd ook. Maar dat was nu ook juist het rare, hoe kon dat nu?
We werden (of ik in ieder geval) heel bang dat we niet meer zwanger zouden kunnen blijven en dus onze wens voor een gezin niet vervuld zouden zien.
Natuurlijk ben je heel blij als je al een voldragen en gezonde zwangerschap en kind hebt, die mk benadrukken dat nog extra, maar als je het verlangen hebt naar een kind, dan gaat dat niet weg doordat je al een gezond kind hebt. Tja moeilijk om uit te leggen, ik wil ook niet ondankbaar overkomen of hebberig. Maar ik denk dat het verlangen naar een kind, of dat nu je 1e of je 10e is, hetzelfde is. Wat niet weg neemt, dat ik heel blij ben met mijn nu 2 gezonde kindjes.

Ja door die 2 miskramen hebben ze onderzoeken gedaan en daarvoor liep ik bij de gyn. Uit die onderzoeken kwam trouwens gelukkig niets uit.
De 7 en 10 weken echo heb ik bij de gyn gehad, toen was het goed en mocht ik verder naar de vk. Die kenden ik al van Noah en die zwangerschap daarna en mocht ik op mijn verzoek nog en extra echo met 12 weken.

Ok ga nu gezellig doen, met mijn man en broer en vriendin, voetbal kijken en catannen.

oooeeeeh, Catannen ...... LEUK !!! Moeten wij ook weer eens doen !
Ik begrijp je wel hoor ! Ik hoor dat best vaak ( lees internet ) , dat het idd niet uitmaakt of het nou je 1e of 10e kind is al is dat voor mij nog moeilijk te begrijpen, simpelweg omdat ik nog niet weet hoe het is om een kindje van je eigen te hebben. Maar ik snap wel wat je bedoelt. Dat is toch helemaal niet ondankbaar. Sommige mensen dromen nu eenmaal van een (middel-)groot gezin en als dat niet is weggelegt voor je blijft de klap even hard.

Wat goed trouwens dat ze na 2 miskramen al onderzoek hebben gedaan. In principe doen ze dat toch na de derde ? ( vind ik vrij laat hoor, maar goed ) Gelukkig maar dat bij Lena wel alles goed is gegaan !

Wat is het toch heerlijk om hier over te kunnen praten, echt hoor meiden! Zonder forum ben ik hopeloos !!
Het is fijn mensen te hebben die je begrijpen..... so thanx !

Lieve Tes, hoe gaat het met je ?

Elies, graag gedaan hoor en hetzelfde geld voor mij
Over 2 dagen je NOD...spannend he?

Tess hoe is het met je?

Luna, mn NOD komt er idd aan maar ik heb er een ERRUG hard hoofd in deze keer.... Voel me absoluut niet zwanger of zo en het lijkt erop dat de spotting ( heb ik altijd ) al begint. Helaas dus....
Het zou ook te mooi om waar te zijn, zijn ( mmmm, beetje rare zin maar je begrijpt me vast ! )
2 x in 1 x zwanger dan, bedoel ik.
Volgende keer beter hopen we dan maar !

Hier alles oke meiden!!!
Sorry, maar errug druk gehad en moe moe moe nog, maar mijn hb was vorige week 8.5!!!!! Niet te geloven zeg dat mijn lichaam het zo goed oppakt!!
Gisteren verjaardag van ons 3e meisje......ze is enorm verwend met vanalles dus was erg leuk, maar ben nu dus echt moe, maar ja dat hoort erbij.
Ben ook aan t afvallen begonnen met Herbalife, ben zelf distributeur dus dat scheelt zo'n 25%, maar heb soms echt moeilijke momenten hoor, maar dan probeer ik wat afleiding te zoeken of ik stop iets gezonds in mijn mond.
Elies, ik hoop dat je het mis hebt en dat je gauw een positest mag hebben, ga nog ff voor je duimen!

XXX Tes

He Tes5, wat goed dat je zo posi klinkt ! Ik zat een beetje over je in
Aardig druk gehad dus, maar wel gezellie ! Gefeliciteerd met je dochtertje he !
Super dat je lichaam het zo goed oppakt zeg, dat scheelt een hoop !

En dus ook al druk met lijnen..... Heb je een streefgewicht wat er af 'moet' ? In ieder geval succes !

Hartstikke goed om even wat van je te horen meis, en bedankt voor het duimen !

Ja Elies, er moet zo'n 25 kilo af denk ik.......

Kijk, hoe meer kilo's het zijn, des te sneller vliegen ze er van af toch ??
Goed hoor, dan ik ga voor jou duimen !

Lijnen gaat echt super hier, ben al zo'n 2 kg kwijt in 1week.........

Kijk ! Dat is nog eens een motivatie ! Nu lekker de vaart er in houden en je bent er zo vanaf ! Hartstikke goed !
Hoe gaat het verder met je ??

Gaat wel hoor Elies, probeer met alle geweld mn gezin op de rails te krijgen, we hebben 4 pittige dames hier en dan nog een dreumes die ontzettend ondernemend is dus ben vaak toch wel moe......maar probeer me toch rustig te houden, vandaag lukt het aardig. Ik denk dat het ook wel door de Herbalife komt dat ik me rustiger ga voelen, kijk en als ik rustiger ben dan gaat het met de kids ook wel aardig! Ben erg benieuwd wanneer mijn 1e ongi komt, heb helaas nog niks van de gyn gehoord over de mirena spriraal, ik hoop maar dat ie niet abortief werkt dan is het voor ons niet moielijk meer!
XXX

Ps. zometeen heerlijk naar het zwembad met ALLE! kids! Neem wel mijn schoonzusje mee hoor anders zie ik het niet zo zitten. We hebben heerlijk weer dus dat is lekker.

Hey meiden,

Ik heb even een vraagje aan jullie. Hoe gaan jullie ermee om als een goede vriendin zwanger is net nadat jij een miskraam hebt gehad?
Ik heb het er erg moeilijk mee, maar wil en kan het haar ook niet kwalijk nemen. Aan de ene kant wil ik haar natuurlijk houden als vriendin, maar aan de andere kant wil ik toch een beetje laten voelen dat ze me pijn heeft gedaan.
Ze weet van mijn hele situatie en vindt het ook oprecht rot voor me. We hebben samen staan janken toen ze vertelde dat ze zwanger was. Maar daarna (nu 3 weken geleden ongeveer) hebben we het er niet meer over gehad.
Als ik haar alleen al aankijk doet het pijn. Ik wil het ook eigenlijk niet meer oprakelen en het liefst zou ik het vergeten, maar de zwangerschap gaat natuurlijk gewoon door.
Ik kan het haar wel vertellen dat ik er nog zo mee zit, maar wat kan zij ermee? Aan de situatie verandert niks.

Hebben jullie hier ervaring mee??

Groetjes Simba

Beste Simba.

'haar laten voelen dat ze me pijn heeft gedaan' klinkt wat wrang. Doet ze je bewust pijn? Ik kan me heel goed voorstellen dat zij niet weet hoe ze er mee om moet gaan, en er daarom maar niet over begint.

Ik zou haar juist wel vertellen wat jouw gevoelens zijn, ze is tenslotte je vriendin. De situatie verandert er niet door, maar wel hoe jullie daar mee om gaan.

succes!
en een knuffel natuurlijk!

Simba,
Toen ik zwanger was vertelde een vriendin van ons dat zij ook zwanger was. Ze liep precies 4 weken voor op mij ! Toen ze belde dachten wij echt, 'wachten jullie maar, over 4 weken zijn wij aan de beurt met vertellen'. Wat zouden ze opkijken.
Wij ook gelijk afgesroken om dit te gaan vieren ( haar zws ) met nog een ander stel die al een kindje hebben. Helemaal leuk dus ! Ik zag het al voor me dat we samen verlof zouden hebben en lekker samen gingen shoppen.
10 dagen voor dat we afgesproken hadden verloren wij ons kindje. ( met 8 weken )
Maar ik kon toch ook niet afzeggen...... Ik wilde haar geluk delen.
Helaas ging het grootste gedeelte van de avond natuurlijk over baby's en zws-en tussen haar en de andere vriendin. En ik kon niks zeggen. Moest me natuurlijk 'van de domme' houden. Ik vond het heel moeilijk om me groot te houden maar we hebben niks gezegd.

Ik begrijp dat het moeilijk voor jou is maar probeer toch wat begrip voor haar ook op te brengen. Zij kan er tenslotte net zo weinig aan doen als jij ! Tuurlijk gunt zij jou net zo hard een kindje !
Maar mensen vinden het nu eenmaal moeilijk om over 'beladen' onderwerpen te beginnen. Ze zijn bang dat ze je aan het huilen maken terwijl jij juist heel erg de behoefte hebt om er over te praten en jij het helemaal niet erg vind om een traantje te laten. Dit hoort er toch bij !
Meissie, ik begrijp hoe cru het over komt maar mensen zitten nu eenmaal zo in elkaar. Of het nu over zoiets gaat of een overlijden of iets anders heftigs.... Als alles blij en leuk is zijn ze er maar zodra het moeilijk wordt, zijn mensen toch 'bang'.

Probeer het je vriendin niet kwalijk te nemen. Leg haar uit dat jij het er nog wel graag over wilt hebben en het helemaal niet erg vind om nog een traantje weg te pinken. Wat is er mooier dan samen te kunnen lachen en huilen !
Maar nogmaals, je vriendin kan er net zo weinig aan doen dat het zo gelopen is als jij.
Sterkte meissie !

Mensen weten ook niet hoe het is om een miskraam mee te maken als ze het zelf ook niet hebben gehad.
Ik dacht er ook 'luchtiger' over maar het vreet echt aan je.... Als je je nou gewoon echt niet begrepen voelt, praat er hier dan nog eens over. Daar zijn we voor toch !

Liefs, Elies

Meiden..... ik ben weer zwanger !!!!
Vanmorgen getest en, voila !!

Nummer2: Ja oke, dat klonk inderdaad niet echt aardig. Ik bedoelde meer dat ik haar wel wil laten weten dat ik het er moeilijk mee heb. Dat zij er niet gezellig over gaat zitten kletsen straks, zonder dat ze erbij nadenkt zeg maar.
Ze doet het inderdaad ook niet met opzet en ik gun het haar ook, maar het is natuurlijk iets heel gevoeligs. Gevoeliger dan ik van te voren dacht en dan ik laat merken.

Elies: Ook hier gefeliciteerd!
Ik denk ook dat ze er gewoon niet over durft te beginnen. We zijn alletwee bang dat we weer van alles overhoop halen, maar dit lost ook niet echt iets op, voor mij dan.
Aan de andere kant denk ik, als ik straks ook zwanger ben, ik alle drukte voor niks en kunnen we gewoon samen genieten en zwanger zijn. Maar ja, dat hoop ik al 10 maanden, dat ik snel zwanger ben en dit samen kan vieren met vriendinnen. Een aantal zijn inmiddels al bevallen...
Wel knap van jou zeg, dat je het toen niet hebt verteld aan die vriendin. Ik zou dat ook niet zo snel doen denk ik, maar ondertussen denk je vanalles natuurlijk.

Ik zal er van de week maar eens een berichtje aan wagen, dan kunnen we elkaar misschien weer wat beter in de ogen kijken. Er hangt echt zo'n spanning tussen ons (de andere meiden van de vriendinnengroep weten het nog niet).
Ik hou jullie op de hoogte.

Simba, inderdaad hoe moeilijk ook......is het verstandig om over je gevoelens te praten met je vriendin, zodat ze ook wat begrp heeft voor jou situatie het draait dan toch ook niet alleen om haar zwanger zijn, maar ook om jou verdriet na je mk...... hou het bespreekbaar, dan los je het meest op......
na mijn 2e miskraam in maart vertelde een schoonzusje dat ze zwanger is......ze zei dat ze het ontzettend moeilijk vond om me te bellen, dus daar ben ik dan al blij mee dat ze dat eerlijk toegeeft, maar nu na mijn 3e miskraam zou ze dus niet even bellen ofzo......dat doet me dan ook wel weer zeer! Ik heb dan ook lang niet iedereen op de hoogte gesteld hoor, ik heb een paar zussen gemailt en een vriendin en dat vond ik al meer dan genoeg! Er word toch wel over gekletst. Ik zag dan ook erg tegen alle reacties op omdat de mensen van ons vernomen hadden dat het wel welletjes is zo na de 2e mk.... maar nu hoor ik dus van 2 van de 3 zussen dus amper wat! 1 zus die heeft even teruggemailt met een paar vraagjes......en de andere hoor ik dus helemaal niks, dat doet mij het meest zeer, ik probeer het bespreekbaar te maken maar een ander negeerd dat gewoon! Wie heeft daar voor mij tips in??
XXX Tes

Meiden, wat is het toch moeilijk he....

Wij hadden destijds alleen aan mn schoonmoeder verteld dat ik zwanger was. 5 dagen later ging het fout. Mijn hubs had haar gebeld om het te vertellen en ik kreeg een sms : 'jammer, maar wel rust nu'.
Dat was het dan, ik dacht echt van 'jammer ??? het is wel méér dan jammer !!' Hoe koud kan iemand reageren ? Later is ze er nog wel eens over begonnen maar begrijpen doet ze het toch niet.
Wij vertellen voorlopig niks meer aan niemand ! Mensen weten niet goed wat ze ermee aanmoeten denk ik...

Simba, probeer het te vertellen tegen je vriendin anders kan het echt tussen jullie in gaan staan....

Tes, dit klinkt misschien heel cru en koud, maar misschien denkt je fam wel dat het begint te 'wennen'.
Mensen begrijpen het gewoon niet, en als iets ver van je bed staat....

Ik wil iig heel graag een luisterend oor voor jullie zijn, het leven kan soms zo'n pijn doen en dan is het fijn om te praten met iemand die je kan begrijpen !
Allebei een hele dikke knuf van mij !

Ja Elies, ik denk dat je wel gelijk hebt dat mensen er aan gaan wennen, maar waarom is mijn goede vriendin dan wel een en al oor als ik haar dit meedeel en de andere kant: mijn zussen reageren er nauwelijk op, ik vind dat gewoon ego.......ben er soms ook echt wel boos over dat je niet met je zus mee kan leven.........maar ja het is inderdaad een teleurstelling bij een teleurstelling/verdriet.......ik hoop natuurlijk niet dat ze zelf zoiets mee moeten maken, maar stel dat er bij hun iets is werken ze het wel in de hand dat ik me ook niet zo veel meer met hun ga bemoeien...............kijk van iemand die nooit getroiuwd is geweest en geen kinderen heeft vind ik het een ander verhaal, maar als je zelf ook kinderen hebt, is het toch een kleine moeite om iig eventjes te bellen hoe het gaat??? grrrrr...kan er soms toch echt niet tegen, en het gekke is dat als ik mijn zus in de winkel tegen kom dat ze het dan ook niet eens even vraagt!!!!!! Nou ja genoeg geklaagd!
Hoe ist met je Elies?? Kun je het al een beetje bevatten??
XXX Tes

hoi,

bij mij in de buurt wordt er ook weinig aandacht besteed hoor, en het maakt mij eigenlijk niks uit als ik er met hubbie er gewoon over kan praten en huilen als ik wil.

het medeleven was in het begin groot, maar nu krijg ik het gevoel dat men het er gewoon niet over wil hebben. maar ja dat is eigenlijk met alle negatieve/ slchte dingen, dat moet snel vergeten worden. over vrolijke dingen wil men altijd meer weten.

ach ik ga me er niet druk over maken, is zonde van mijn tijd.

groetjes

Elize

Elize, je hebt helemaal gelijk ! Idd lekker met je hubs over praten, dat is het belangrijkste !








testje voor Tes

nog een testje...

tes, je moet tussen de codes tikken [color.......blabla...] HIER TIKKEN [/color]

Elies, dankzij jou is het me eindelijk gelukt, thanks!

Tes, wat rot dat mensen het lijken te vinden 'wennen' (uuh rare zin, maar je snapt het vast wel . En inderdaad van je eigen familie verwacht je al eerste nog steun. Mensen zitten toch raar in elkaar....

Elies, mensen die nooit een mk hebben gehad, maar ook mensen die wel een mk hebben gehad maar daarna wel gezonde kinderen hebben gekregen kunnen soms vinden dat het erbij hoort. Zoveel mensen krijgen een miskraam. Dat kan natuurlijk best wezen, maar in mijn ogen wordt het daar niet minder erg door. Er zijn ook zat mensen ernstig ziek, dat maakt het toch ook niet minder erg dat het er veel zijn?

Elize, je hebt gelijk hoor mensen willen het alleen over leuke dingen hebben. Aan de andere kant ben ik dan weer zo dat ik er uit mezelf ook niet over wil beginnen (over vervelende dingen), maar het toch wel fijn vind als mensen er naar vragen.

Thanx meiden. Ik wacht deze week nog ff af, misschien ben ik toch wel zwanger en gaat het verder goed.

Ik hoop het echt voor je Sim,
Ze zeggen wel eens dat je na een mk extra vruchtbaar bent, nou gaan wij met z'n allen duimen dat dat bij jou ook zo is ok ?

*ff illegaal inbreken*




Ja tuurlijk hoort het erbij. Ik bedoel, waar kindjes gemaakt worden, zullen zs-en niet uitgedragen worden, waar gegeten wordt, zal geknoeit worden en waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt

Alleen net wat je zegt, is het daarom minder verdrietig?? Tuurlijk niet. Je hebt je kindje verloren, hoe klein en hoe pril het ook was, jij had in gedachten al een baby om te knuffelen en een peuter om mee te spelen, een kindje dat zijn eerste stapjes zet en misschien zelfs al wel hoe je met je evt. dochter zou gaan winkelen. Dat is niet zo maar een herinnering die je bewaard en aan terug denkt. Het was jullie toekomst waar dat kindje deel van uit zou maken en die dromen, die zijn niet zomaar over.

Dat het kindje misschien "niet goed" zou zijn geweest of dat er een andere reden is geweest dat het niet is blijven zitten is enkel een mogelijke verklaring waarom het verkeerd is gegaan, geen troost.

Ik ben blij voor jullie dat jullie elkaar hier gevonden hebben en kunnen praten over het verlies van jullie zwangerschap en de dromen die daarbij hoorde.

Ga heel hard voor jullie duimen dat jullie Elies gauw gaan volgen naar een zs-topic en daar dan minstens maaaaanden moeten schrijven

*breekt weer uit*

Barbara, wat lief van je!!! Dank je wel voor je reactie!!

Ja Simba idd, moet zeggen dat we dan ook niet echt familiair zijn....... maar ja je bent en blijft familie van elkaar en het had zo leuk kunnen zijn....... maar ja gelukkig heb ik een ontzettende lieve vriendin waar ik wel alles aan kwijt kan, en natuurlijk bovenalles mijn man...... net wat Elize al zei het maakt een hoop goed dat je er met elkaar goed over kan praten.....
XXX

Barbara, bedankt voor je bemoediging!!
xxx

Idd, helemaal waar wat je zegt Barbara.....


'' Een man wordt vader als de baby geboren is,
Een vrouw wordt moeder als ze weet dat ze zwanger is.''


Vanaf dat je die test in handen hebt wordt het deel van je toekomst..... Als dat beeld verstoord wordt doet dat gewoon heel erg pijn...