Hier een topic over miskramen en vrouwen die er mee te maken krijgen.
Dat we veel begrip en steun bij elkaar kunnen vinden als lotgenoten. Laten we met elkaar dit taboe de wereld uit helpen en er voor elkaar zijn door onze gevoelens en ervaringen uit te kunnen wisselen.
Vaak zit het veel dieper dan de buitenwereld denkt.
Om maar te beginnen.
Wij hadden op 10 / 03 een mooie positieve test in handen. Precies 4 weken zwanger ! Wat waren we gelukkig, we zouden papa en mama worden. Dit was echt het kroontje op onze relatie. Een wondertje uit hubs en mij. Wat zouden wij van deze zwangerschap en dit kindje gaan genieten.
De zorgen kwamen echter al snel na hevige buikpijn en af en toe wat bruinige afscheiding. Dus onder controle bij de gyn maar het zag er allemaal goed uit. Geen reden tot zorgen.
Maar met 7 weken en 3 dagen begon ik vocht / bloed te verliezen. Snel weer een echo en we zagen voor de eerste keer een hartje. Wat waren we gelukkig, ons zo geliefde kindje leefde !! Dit bloedverlies bleef echter aanhouden maar met 7 weken en 6 dagen kregen we ook nog een mooi hartje te zien. In de nacht van 8 weken en 1 dag heeft ons zo geliefde kindje mijn lichaam verlaten.
Dit verdriet gaat vaak veel dieper dan mensen denken. Het allerlaatste wat ik wil is dat dit kindje vergeten wordt. Voor veel mensen is het nog zo klein en is het niets maar voor mij is het wel echt een kindje. Ik zal dit wezentje nooit vergeten. Het is gemaakt uit mn hubbie en mij en verdient een heel speciaal plekje in ons hart. Voor mij blijft het ons 'eerste kindje'.
Ik hoop heel erg dat andere vrouwen hier ook hun ervaring kwijt willen / kunnen. Laten we elkaar helpen door deze zo verdrietige situaties bespreekbaar te maken.
Daar waar onze vlindertjes zijn,
Is het warm, gezellig en fijn.
Een plekje mooi en sereen,
Maar missen kunnen we er geen één.
Al die mooie vlindertjes fladderen daar rond,
Van de morgen- tot de avondstond.
Denk bij elke traan die je laat,
Dat dit mooie plaatje nooit vergaat.
Volledige versie: Miskraam
Tjee wat een mooi gedichtje, kreeg er de tranen van in mijn ogen.
Gelukkig heb ik het niet zelf meegemaakt. Heb in mijn eerste zs wel gevloeid en ben nog nooit zo bang geweest als die dag.
Ik hoop dat jullie, als jullie er aan toe zijn, gauw weer een positest krijgen en dan 9 maanden moeten wachten voordat jullie kindje wordt geboren.
Gelukkig heb ik het niet zelf meegemaakt. Heb in mijn eerste zs wel gevloeid en ben nog nooit zo bang geweest als die dag.
Ik hoop dat jullie, als jullie er aan toe zijn, gauw weer een positest krijgen en dan 9 maanden moeten wachten voordat jullie kindje wordt geboren.
jeetje Elies,
wat een mooi gedicht.
ik zal voor de duidelijkheid ook alles wat ons overkomen is.
mei 2008 besloten we om te kijken of we een kindje konden krijgen. ik heb een onregelmatige cyclus, dus we gingen er al vanuit dat het wel een tijdje kon duren.
uiteindelijk na 8 maanden op 4 januari een positieve test. wat waren we blij.
met 6 weken een afspraak gemaakt bij de vk en toen had ik last van bloedverlies, de vk heb me toen gerustgesteld dat het waarschijnlijk alleen innestellingsbloeding was.
op 13 februari de echo, alles was goed, hartje klopte en we waren precies 10 weken. dolblij aan de ouders en schoonouders en broers en zussen verteld. iedereen was heel blij voor ons.
buikje groeide verder en met 12 weken, omdat dan de spannendste tijd voorbij zou zijn ook op mijn werk verteld, ook daar vond iedereen het leuk.
13 maart was de dag dat onze droom uiteenspatte , bij een controle bij de vk kon ze het hartje niet vinden een ook op de echo was geen hartactiviteit meer te zien, ons kindje was overleden. meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis en ook daar werd het slechte nieuws bevestigd. het weekend veel gehuild, gepraat en bewust al afscheid genomen van ons kindje.
meteen afspraak gemaakt voor die maandag voor een vruchtwaterpunctie. die viel mee, ook een tabletje meegekregen om de boel alvast klaar te maken, want het kindje was al te groot voor een curretage. woensdag 18 maart weer naar het ziekenhuis voor de bevalling. tabletjes gekregen en die begonnen al vrij snel te werken en 1 keer die tabletjes is ons kindje om 13.15 geboren ( meeste vrouwen hebben ten minste 2 of 3 keer die tabeltjes nodig) , de vk en verpleegkundige waren erbij en die hebben het eerst bekeken, en het zag er zo mooi en gaaf uit dat wij het ook wilde zien, het was echt al een klein mensje met kleine oortjes en neusje. we gaan als we door de vruchtwaterpunctie weten of het een jongetje of meisje was ook de naam geven die we in gedachten hadden.
toen moest de placenta er nog uit, dat ging niet dus alsnog gecurreteerd. dat is me alles meegevallen.
toen thuis herstellen, lichamelijk maar ook geestelijk. verdrietig ben ik nog wel, maar ik kan er mee omgaan en ook over praten. ik hoop alleen dat er uit alle onderzoeken die er worden gedaan , niet iets komt wat een volgend kindje in de weg staat, want door dit alles besef ik me nog meer hoe graag ik een kindje wil. het is nu afwachten tot mijn menstruatie weer op gang komt en de uitslag op 27 mei.
ben nu weer aan het werk, en dat gaat heel goed, ik ben niet het type om thuis te zitten, als ik te veel alleen ben ga ik er te veel over piekeren. en werk geeft me een goed gevoel.
vergeten zal ik dit kindje nooit, ik hoop dat ik ooit een broertje of zusje van dit kindje mag krijgen.
een volgende zwangerschap zal niet zorgeloos zijn en helaas weet ik dat een kloppend hartje geen garanties geeft.
groetjes
Elize
( sorry voor het lange verhaal)
wat een mooi gedicht.
ik zal voor de duidelijkheid ook alles wat ons overkomen is.
mei 2008 besloten we om te kijken of we een kindje konden krijgen. ik heb een onregelmatige cyclus, dus we gingen er al vanuit dat het wel een tijdje kon duren.
uiteindelijk na 8 maanden op 4 januari een positieve test. wat waren we blij.
met 6 weken een afspraak gemaakt bij de vk en toen had ik last van bloedverlies, de vk heb me toen gerustgesteld dat het waarschijnlijk alleen innestellingsbloeding was.
op 13 februari de echo, alles was goed, hartje klopte en we waren precies 10 weken. dolblij aan de ouders en schoonouders en broers en zussen verteld. iedereen was heel blij voor ons.
buikje groeide verder en met 12 weken, omdat dan de spannendste tijd voorbij zou zijn ook op mijn werk verteld, ook daar vond iedereen het leuk.
13 maart was de dag dat onze droom uiteenspatte , bij een controle bij de vk kon ze het hartje niet vinden een ook op de echo was geen hartactiviteit meer te zien, ons kindje was overleden. meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis en ook daar werd het slechte nieuws bevestigd. het weekend veel gehuild, gepraat en bewust al afscheid genomen van ons kindje.
meteen afspraak gemaakt voor die maandag voor een vruchtwaterpunctie. die viel mee, ook een tabletje meegekregen om de boel alvast klaar te maken, want het kindje was al te groot voor een curretage. woensdag 18 maart weer naar het ziekenhuis voor de bevalling. tabletjes gekregen en die begonnen al vrij snel te werken en 1 keer die tabletjes is ons kindje om 13.15 geboren ( meeste vrouwen hebben ten minste 2 of 3 keer die tabeltjes nodig) , de vk en verpleegkundige waren erbij en die hebben het eerst bekeken, en het zag er zo mooi en gaaf uit dat wij het ook wilde zien, het was echt al een klein mensje met kleine oortjes en neusje. we gaan als we door de vruchtwaterpunctie weten of het een jongetje of meisje was ook de naam geven die we in gedachten hadden.
toen moest de placenta er nog uit, dat ging niet dus alsnog gecurreteerd. dat is me alles meegevallen.
toen thuis herstellen, lichamelijk maar ook geestelijk. verdrietig ben ik nog wel, maar ik kan er mee omgaan en ook over praten. ik hoop alleen dat er uit alle onderzoeken die er worden gedaan , niet iets komt wat een volgend kindje in de weg staat, want door dit alles besef ik me nog meer hoe graag ik een kindje wil. het is nu afwachten tot mijn menstruatie weer op gang komt en de uitslag op 27 mei.
ben nu weer aan het werk, en dat gaat heel goed, ik ben niet het type om thuis te zitten, als ik te veel alleen ben ga ik er te veel over piekeren. en werk geeft me een goed gevoel.
vergeten zal ik dit kindje nooit, ik hoop dat ik ooit een broertje of zusje van dit kindje mag krijgen.
een volgende zwangerschap zal niet zorgeloos zijn en helaas weet ik dat een kloppend hartje geen garanties geeft.
groetjes
Elize
( sorry voor het lange verhaal)
Fijn dat hier een miskramen topic geopend is!! Kzal ook wel mee gaan schrijven/lezen hier.
Heb nu ff weinig tijd om me verhaal te doen, maar die houden jullie zeker nog tegoed!
Liefs Tes
Heb nu ff weinig tijd om me verhaal te doen, maar die houden jullie zeker nog tegoed!
Liefs Tes
Ik weet heel goed hoe je je voelt!, maar heel veel mensen zullen het niet begrijpen.
Die zullen zeggen: Het was nog zo pril.
Je kunt tenminste zwanger worden.
Het was nog niet echt een mensje, enz enz.
Domme opmerkingen dus, van nog dommere mensen!
En waar ik heel veel moeite mee had, mensen gaan het uit de weg, heb het zelfs meegemaakt dat ik echt mensen weg zag duiken in de supermarkt zodat ze me niet vroegen hoe het met mij ging,zo opgelaten voelen ze zich,maar dat heb ik naast me neer gelegd, en heb zo wel mn echte vrienden leren kennen!
Die zou ik nu nog kunnen bellen om er over te praten, maar er waren ook mensen die na 2 weken zoiets hadden van: Ja nou weten we het wel, het leven gaat door, nou maar dus niet als mijn vriend/vriendin!
Al is onze situatie anders, het verdriet blijft hetzelfde, het kindje is net zo gewild!, of je 9 weken of 9 maanden zwanger bent!
En supermooi gedichtje trouwens!
( als ik vlindertjes zie, denk ik altijd even aan mijn 2 engeltjes, en krijg ik toch altijd een glimlach, net of ze willen zeggen ''we zijn er nog hoor"!'')
Op het steentje van ons dochtertje staat: ''Te kort in ons leven, voor altijd in ons hart''.
Lieve Elies en alle andere hartenmama's , ik wens jullie al het goede, en heel veel mooie en vooral gezonde kindjes.
Dikke knuffel Lico.
Die zullen zeggen: Het was nog zo pril.
Je kunt tenminste zwanger worden.
Het was nog niet echt een mensje, enz enz.
Domme opmerkingen dus, van nog dommere mensen!
En waar ik heel veel moeite mee had, mensen gaan het uit de weg, heb het zelfs meegemaakt dat ik echt mensen weg zag duiken in de supermarkt zodat ze me niet vroegen hoe het met mij ging,zo opgelaten voelen ze zich,maar dat heb ik naast me neer gelegd, en heb zo wel mn echte vrienden leren kennen!
Die zou ik nu nog kunnen bellen om er over te praten, maar er waren ook mensen die na 2 weken zoiets hadden van: Ja nou weten we het wel, het leven gaat door, nou maar dus niet als mijn vriend/vriendin!
Al is onze situatie anders, het verdriet blijft hetzelfde, het kindje is net zo gewild!, of je 9 weken of 9 maanden zwanger bent!
En supermooi gedichtje trouwens!
( als ik vlindertjes zie, denk ik altijd even aan mijn 2 engeltjes, en krijg ik toch altijd een glimlach, net of ze willen zeggen ''we zijn er nog hoor"!'')
Op het steentje van ons dochtertje staat: ''Te kort in ons leven, voor altijd in ons hart''.
Lieve Elies en alle andere hartenmama's , ik wens jullie al het goede, en heel veel mooie en vooral gezonde kindjes.
Dikke knuffel Lico.
Meiden wat goed dat jullie ook je verhaal willen doen !! Ik miste hier echt iets op het forum.
Elize, jeetje meis. Vind het zo'n verdrietig verhaal. Je vertelt het zo dapper. Gelukkig zijn de behandelingen je meegevallen. Dat scheelt denk ik ook wel hoe je er dan op terug kan kijken. Vond je het moeilijk om het aan de 'buitenwereld' te vertellen ? En mag ik vragen waarom ze het onderzoeken ? In principe doen ze dat toch niet de eerste keer ?
Wel goed dat je je kindje hebt gezien. Ik heb gelezen dat dit voor de verwerking heel belangrijk is. Als moeder lijkt het me zo moeilijk je eigen kindje dan niet te kunnen zien.
Bij ons was het kloppende hartje dus ook geen garantie. Daardoor kregen we echt weer wat hoop. Maar het maakte dus niet uit.
Lico, jij weet er dus ook alles van. Gek he dat mensen zo kunnen reageren. Ze weten zich denk ik geen houding te geven. Wat een mooie gedachte bij die vlindertjes.....
En ook een hele mooie tekst. Het is helemaal waar wat je zegt !
Alleen mn schoonmoeder weet het bij ons. Nadat we de eerste keer het hartje zagen hebben we het aan haar verteld.
Wij hebben het aan niemand anders verteld omdat we niet willen dat mensen weten dat we ermee bezig zijn.
Dan zie je ze over 3 maanden allemaal denken: zou ze al weer zwanger zijn ?? Daar hebben we dus echt even geen zin in. Als het een tweede zwangerschap was geweest was het al weer anders. Maar niemand weet dat we graag een kindje willen dus vandaar... Maar het is af en toe wel moeilijk om je groot te houden. Overal zwangere buiken op straat en zo.... Pfff ! Ik gun het echt de hele wereld maar af en toe doet het wel pijn.
Liefs, Elies.
.
Elize, jeetje meis. Vind het zo'n verdrietig verhaal. Je vertelt het zo dapper. Gelukkig zijn de behandelingen je meegevallen. Dat scheelt denk ik ook wel hoe je er dan op terug kan kijken. Vond je het moeilijk om het aan de 'buitenwereld' te vertellen ? En mag ik vragen waarom ze het onderzoeken ? In principe doen ze dat toch niet de eerste keer ?
Wel goed dat je je kindje hebt gezien. Ik heb gelezen dat dit voor de verwerking heel belangrijk is. Als moeder lijkt het me zo moeilijk je eigen kindje dan niet te kunnen zien.
Bij ons was het kloppende hartje dus ook geen garantie. Daardoor kregen we echt weer wat hoop. Maar het maakte dus niet uit.
Lico, jij weet er dus ook alles van. Gek he dat mensen zo kunnen reageren. Ze weten zich denk ik geen houding te geven. Wat een mooie gedachte bij die vlindertjes.....
En ook een hele mooie tekst. Het is helemaal waar wat je zegt !
Alleen mn schoonmoeder weet het bij ons. Nadat we de eerste keer het hartje zagen hebben we het aan haar verteld.
Wij hebben het aan niemand anders verteld omdat we niet willen dat mensen weten dat we ermee bezig zijn.
Dan zie je ze over 3 maanden allemaal denken: zou ze al weer zwanger zijn ?? Daar hebben we dus echt even geen zin in. Als het een tweede zwangerschap was geweest was het al weer anders. Maar niemand weet dat we graag een kindje willen dus vandaar... Maar het is af en toe wel moeilijk om je groot te houden. Overal zwangere buiken op straat en zo.... Pfff ! Ik gun het echt de hele wereld maar af en toe doet het wel pijn.
Liefs, Elies.
.
he meiden,
al die onderzoeken werden ons aangeboden, en ik denk ook dat het ermee te maken heeft gehad dat ik over de 12 weken was en ons kindje had op de eerste echo een kloppend hartje en is doorgegroeid tot 13w en 6d.
weet het eigenlijk ook niet.
gelukkig heb ik een hele lieve moeder die het aan een heleboel mensen verteld had dat we zwanger waren en die heeft die mensen ook ingelicht, ik heb zelf mijn werk ingelicht, op de dag dat we hoorden dat het hartje niet meer klopte.
dapper, ik weet niet of ik dapper ben, ik en mijn man hebben er goed over gepraat dat er vast wel een reden zal zijn geweest waarom het fout is gegaan, en dat we misschien maar blij moesten zijn dat het nu vanzelf is gegaan en dat we niet met de 20 weken echo bijvoorbeeld slecht nieuws zouden krijgen en dat we dan een beslissing zouden moeten nemen( hoop dat mensen me snappen)
elies, ik snap je helemaal, ik was gestopt met roken, maar door alles weer begonnen, ben alleen bang dat als ik nu stopt dat iedereen meteen weer denk dat ik zwanger ben, dus toch maar snel weer stoppen.
nou meiden tot later.
gr. Elize
Oh Elize, begrijp je helemaal !! Gelukkig ben ik al bijna een jaar gestopt maar anders was ik ook spontaan weer begonnen hoor !!! Verslavingen, 
pfff ! Maar niemand kan het je kwalijk nemen toch !!
Op die rot momenten lust ik er ook nog wel eentje.
Nou, ben afgelopen maandag bij de ha geweest. Nou belde ze vandaag terug, moet misschien eerst een onderzoekje op bloed-afwijkingen doen voor we weer kunnen klussen en hier mag ik dan een bepaalde tijd geen foliumzuur voor slikken. Maar ik hoor morgen hoe of wat.... spannend. Een maandje kan ik nog wel wachten ( liever niet natuurlijk ) maar als het 4 maanden wordt moet ik er nog maar een keertje over nadenken.... Ik hoor morgen verder, kan me beter dus maar even niet gek maken.....
pfff ! Maar niemand kan het je kwalijk nemen toch !! Op die rot momenten lust ik er ook nog wel eentje.
Nou, ben afgelopen maandag bij de ha geweest. Nou belde ze vandaag terug, moet misschien eerst een onderzoekje op bloed-afwijkingen doen voor we weer kunnen klussen en hier mag ik dan een bepaalde tijd geen foliumzuur voor slikken. Maar ik hoor morgen hoe of wat.... spannend. Een maandje kan ik nog wel wachten ( liever niet natuurlijk ) maar als het 4 maanden wordt moet ik er nog maar een keertje over nadenken.... Ik hoor morgen verder, kan me beter dus maar even niet gek maken.....
Onderzoekje komt er aan !! Ben helemaal blij, hoef maar 2 weekjes geen foliumzuur te slikken !! Daarna testje en dan mogen we weer !!! Pfff, heerlijk !! Dan kunnen we iig 1 ding uitsluiten of de volgende keer rekening mee houden. Lekker !! Lang leve mijn huisarts !! 
hai elies,
fijn zeg, dat je huisarts zo meewerkend is.
gr elize
fijn zeg, dat je huisarts zo meewerkend is.
gr elize
Hoe is het hier meiden..... Elize ? Tes ?
Pfff, had gisteren zo'n rotdag. Ik kon het maar niet uit mn hoofd krijgen. Toch telkens weer huilen en zo... Het is niet zomaar weg. Woensdag is het drie weken geleden. Wat gaat de tijd dan toch snel.... maar aan de andere kant lijkt het ook wel gisteren.
Het belangrijkste vind ik denk ik om het niet te vergeten. Ik heb alles opgeschreven hoe ik me die nacht en de dagen erna voelde. Ik wil het ook helemaal niet vergeten. Ondanks het verdrietige einde was het toch heel mooi. Het was schitterend alleen het hield helaas zo snel op. Maar dat verandert voor mij niets aan de ervaring op zich.....
Ervaren jullie dit ook zo ? En hoe is het verder met jullie ??
Elize, willen jullie het deze maand al weer proberen of neem je nog wat rust ? Misschien wil je ook wel eerst de uitslag afwachten.
En Tes ? Hoe is het bij jou ?
Liefs, Elies.
Pfff, had gisteren zo'n rotdag. Ik kon het maar niet uit mn hoofd krijgen. Toch telkens weer huilen en zo... Het is niet zomaar weg. Woensdag is het drie weken geleden. Wat gaat de tijd dan toch snel.... maar aan de andere kant lijkt het ook wel gisteren.
Het belangrijkste vind ik denk ik om het niet te vergeten. Ik heb alles opgeschreven hoe ik me die nacht en de dagen erna voelde. Ik wil het ook helemaal niet vergeten. Ondanks het verdrietige einde was het toch heel mooi. Het was schitterend alleen het hield helaas zo snel op. Maar dat verandert voor mij niets aan de ervaring op zich.....
Ervaren jullie dit ook zo ? En hoe is het verder met jullie ??
Elize, willen jullie het deze maand al weer proberen of neem je nog wat rust ? Misschien wil je ook wel eerst de uitslag afwachten.
En Tes ? Hoe is het bij jou ?
Liefs, Elies.
Hoi meiden,
wat een herkenbare gevoelens hier.
Voor mij is het 2 jaar geleden dat het 2 keer mis gegaan is. We hebben al een zoon Noah, hier van waren we snel zwanger (in de 2e of eigenlijk 1e officiele ronde) en alles ook goed gegaan. (17-02-2006)
De 2 keer in de 2e ronde zwanger, maart 2006 een posi test. Alles ging goed, mijn buik groeide ook al, was moe, etc, had alleen niet zoveel last van mijn borsten.
Eind mei de 12 weken echo, ik was toen ook de 12 weken al voorbij. Uitwendige echo, niets te zien, hmm, raar, inwendig dan. Nee ook niets levends...boem!
Zo dat hakt er goed in, meteen huilen natuurlijk hoe kan dat nou? Mijn baarmoeder was wel zo groot als het moest zijn, er was ook wel wat te zien, maar dat leek niet op een kindje, het bleek met 7 weken en 3dagen overleden te zijn en zat dus al 5 weken in mijn buik levenloos. Een missed abortion, mijn lijf had niet door dat het vruchtje overleden was.
Ik moest toen een paar dagen wachten en toen naar het ziekenhuis, het was er nog steeds niet uitgekomen. Met 13 weken en 2 dagen heb ik toen een curretage gehad op 6-6-07. Mijn placenta was gewoon doorgegroeit. Eerst dachten ze aan een mola zwangerschap, maar gelukkig was dat het niet.
Daarna voelde ik me vooral heel leeg.
Ben in die maand ook 2 keer uitgeweest en heb me flink bezat, maargoed, dat helpt natuurlijk niets.
In juli, werd ik alweer zwanger, onverwachts eigenlijk na 1 keertje vrijen...
begin aug een posi test, blijheid, maar meteen ook die angst.
Maar ach, het zou toch niet weer mis gaan? 2 keer achter elkaar? Ik mocht met 7 weken een echo, maar toen zouden we net op vakantie zijn, dus met 6 weken, maar toen zagen we nog geen hartactiviteit, was te vroeg waarschijnlijk. (op mijn aandringen kreeg ik die echo ook, anders had ik hem niet gekregen zo vroeg). Toen we uit Spanje weer kwamen, 3 weken later, mocht ik weer een echo, was nu de 9 weken gepasseerd. Maar wat zakten we door de grond toen er weer niets te zien was.
Zo verdrietig waren we en ik was ook boos, hoe kon dat nou en waarom werd ik zwanger als het toch niet goed was. Ik dacht altijd dat het sterkste eitje en zaadje bij elkaar zouden komen en er dan een kindje zou ontstaan, waarom dan 2 keer dit???
We spraken af om een week te wachten om te kijken of het alsnog zelf zou komen, anders kreeg ik meteen de week later een curretage (op vrijdags), maar woensdag kreeg ik een miskraam. Oei wat deed dat zeer en wat vond ik het verschrikkelijk. Aan de ene kant opluchting dat mijn lichaam het nu wel in de gaten had, maar aan de andere kant deed dit veel meer pijn dan de curretage.
Hierna kregen we (man en ik) een bloedonderzoek, om te kijken waar het aan lag, alles was goed. Gelukkig, het was dus domme pech.
We hebben toen 2 beeldjes gekocht van engeltjes en daar een waxine kaarsje bijgezet. Die staat er nog.
Ik heb niet het idee dat het al echt kinderen waren (omdat we niets herkenbaars zagen op de echo's), maar het voelt wel als een kindje in je gedachten.
Mijn man heeft dat niet zo, hij zegt ook dat hij het zelf niet heeft gevoeld en er dus verder van af staat.
26 september 2007 heb ik de miskraam gehad. (trouwens na de mk in juni ook 1 menstruatie afgewacht).
Toen wel een maand gewacht weer voordat we ervoor gingen, we moesten ook eerst de onderzoeken afwachten. Ik werd ook heel bang dat ik nooit meer een goede zwangerschap zou meemaken.
Gelukkig had ik eind februari 2008 een positest in handen. Blijdschap en angst.
Met 7 weken een echo, hoera hartactiviteit! Met 10 weken weer een echo, hoera weer hartactiviteit, mocht nu naar de vk. Met 12 weken wederom hartactiviteit. Maar ik ben de hele zwangerschap bang geweest. Waardoor ik niet zo heb kunnen genieten als ik had gewild.
Gelukkig is 4 november 2008 onze mooie dochter Lena geboren, wauw wat een heerlijk gevoel.
Ik wil graag nog een kindje (liefst nog 2), maar ben wel bang voor weer een miskraam. Ik baalde na de bevalloing ook dat ik niet zo goed heb genoten van de zwangerschap, als het mis gaat gaat het mis en daar doe je niets aan, maar dat wil je gewoon niet.
Nou misschien hebben jullie iets aan mijn verhaal, kom hier zeker vaker kijken en hoop dat jullie snel zwanger zijn en het goed mag gaan!
wat een herkenbare gevoelens hier.
Voor mij is het 2 jaar geleden dat het 2 keer mis gegaan is. We hebben al een zoon Noah, hier van waren we snel zwanger (in de 2e of eigenlijk 1e officiele ronde) en alles ook goed gegaan. (17-02-2006)
De 2 keer in de 2e ronde zwanger, maart 2006 een posi test. Alles ging goed, mijn buik groeide ook al, was moe, etc, had alleen niet zoveel last van mijn borsten.
Eind mei de 12 weken echo, ik was toen ook de 12 weken al voorbij. Uitwendige echo, niets te zien, hmm, raar, inwendig dan. Nee ook niets levends...boem!
Zo dat hakt er goed in, meteen huilen natuurlijk hoe kan dat nou? Mijn baarmoeder was wel zo groot als het moest zijn, er was ook wel wat te zien, maar dat leek niet op een kindje, het bleek met 7 weken en 3dagen overleden te zijn en zat dus al 5 weken in mijn buik levenloos. Een missed abortion, mijn lijf had niet door dat het vruchtje overleden was.
Ik moest toen een paar dagen wachten en toen naar het ziekenhuis, het was er nog steeds niet uitgekomen. Met 13 weken en 2 dagen heb ik toen een curretage gehad op 6-6-07. Mijn placenta was gewoon doorgegroeit. Eerst dachten ze aan een mola zwangerschap, maar gelukkig was dat het niet.
Daarna voelde ik me vooral heel leeg.
Ben in die maand ook 2 keer uitgeweest en heb me flink bezat, maargoed, dat helpt natuurlijk niets.
In juli, werd ik alweer zwanger, onverwachts eigenlijk na 1 keertje vrijen...
begin aug een posi test, blijheid, maar meteen ook die angst.Maar ach, het zou toch niet weer mis gaan? 2 keer achter elkaar? Ik mocht met 7 weken een echo, maar toen zouden we net op vakantie zijn, dus met 6 weken, maar toen zagen we nog geen hartactiviteit, was te vroeg waarschijnlijk. (op mijn aandringen kreeg ik die echo ook, anders had ik hem niet gekregen zo vroeg). Toen we uit Spanje weer kwamen, 3 weken later, mocht ik weer een echo, was nu de 9 weken gepasseerd. Maar wat zakten we door de grond toen er weer niets te zien was.
Zo verdrietig waren we en ik was ook boos, hoe kon dat nou en waarom werd ik zwanger als het toch niet goed was. Ik dacht altijd dat het sterkste eitje en zaadje bij elkaar zouden komen en er dan een kindje zou ontstaan, waarom dan 2 keer dit???
We spraken af om een week te wachten om te kijken of het alsnog zelf zou komen, anders kreeg ik meteen de week later een curretage (op vrijdags), maar woensdag kreeg ik een miskraam. Oei wat deed dat zeer en wat vond ik het verschrikkelijk. Aan de ene kant opluchting dat mijn lichaam het nu wel in de gaten had, maar aan de andere kant deed dit veel meer pijn dan de curretage.
Hierna kregen we (man en ik) een bloedonderzoek, om te kijken waar het aan lag, alles was goed. Gelukkig, het was dus domme pech.
We hebben toen 2 beeldjes gekocht van engeltjes en daar een waxine kaarsje bijgezet. Die staat er nog.
Ik heb niet het idee dat het al echt kinderen waren (omdat we niets herkenbaars zagen op de echo's), maar het voelt wel als een kindje in je gedachten.
Mijn man heeft dat niet zo, hij zegt ook dat hij het zelf niet heeft gevoeld en er dus verder van af staat.
26 september 2007 heb ik de miskraam gehad. (trouwens na de mk in juni ook 1 menstruatie afgewacht).
Toen wel een maand gewacht weer voordat we ervoor gingen, we moesten ook eerst de onderzoeken afwachten. Ik werd ook heel bang dat ik nooit meer een goede zwangerschap zou meemaken.
Gelukkig had ik eind februari 2008 een positest in handen. Blijdschap en angst.
Met 7 weken een echo, hoera hartactiviteit! Met 10 weken weer een echo, hoera weer hartactiviteit, mocht nu naar de vk. Met 12 weken wederom hartactiviteit. Maar ik ben de hele zwangerschap bang geweest. Waardoor ik niet zo heb kunnen genieten als ik had gewild.
Gelukkig is 4 november 2008 onze mooie dochter Lena geboren, wauw wat een heerlijk gevoel.
Ik wil graag nog een kindje (liefst nog 2), maar ben wel bang voor weer een miskraam. Ik baalde na de bevalloing ook dat ik niet zo goed heb genoten van de zwangerschap, als het mis gaat gaat het mis en daar doe je niets aan, maar dat wil je gewoon niet.
Nou misschien hebben jullie iets aan mijn verhaal, kom hier zeker vaker kijken en hoop dat jullie snel zwanger zijn en het goed mag gaan!
hoi
ik heb het ook hoor, dagen dat de tranen hoog zitten. ik had een zwangerschapsdagboek gekregen en daar heb ik ook alles opgeschreven, en we hebben een ahdnafdrukje en een voetafdrukje dus toch nog wel iets.
we nemen geen maatregelen om een zwangerschap te voorkomen, maar wil eerst de onderzoeken afwachten .
groetjes
Elize
ik heb het ook hoor, dagen dat de tranen hoog zitten. ik had een zwangerschapsdagboek gekregen en daar heb ik ook alles opgeschreven, en we hebben een ahdnafdrukje en een voetafdrukje dus toch nog wel iets.
we nemen geen maatregelen om een zwangerschap te voorkomen, maar wil eerst de onderzoeken afwachten .
groetjes
Elize
Jeetje Luna..... 2 keer achter elkaar. Ik kan me goed voorstellen dat je daar erg onzeker van wordt en dat dat je (goede) zwangerschap beinvloedt. Het lijkt mij nu al moeilijk om me te kunnen ontspannen bij een evt. volgende zwangerschap, laat staan bij 2 miskramen. Wat hard zeg, als alles goed lijkt te gaan, buikje en zo en dan toch niks.... Zo ging het bij jou ook he Elize.... Hoe heb je dat kunnen verwerken ? Wel mooi die 2 engeltjes... Zo voelt het ook echt he !
Mijn man heeft dat ook wel een beetje hoor.... Bij mij leeft het nog heel erg ( is morgen 3 wk geleden) en bij hem is het eigenlijk al weg.... Druk met andere dingen. Voor mannen is het vaak idd toch anders. Hij zegt ook; ik heb niks gevoeld...
Hij begrijpt mij wel hoor zo is het niet..... Maar hij kan niet voelen wat ik voel en dat maakt het soms een beetje moeilijk...
Waar hebben ze jullie op getest met dat bloedonderzoek als ik vragen mag... ?
En de 2e keer toen je mk wel uit zich zelf op gang kwam. Je beschreef erge pijn.... Ik heb dit namelijk niet gehad. ( of ik moet een hoge pijngrens hebben )
In het ziekenhuis bij de gyn, toen ik die bloeding kreeg zeiden ze dat als er geen hevige krampen waren ik me niet zo'n zorgen hoefde te maken. Dit was op vrijdag toen we een hartje zagen. ( 7 wk + 3 dg ) Die maandag erna ben ik ook nog op controle geweest. Nog steeds een prima hartje !!
Dinsdag avond: wat krampen. Regelmatig en opkomend en afgaand ( achteraf zeg ik dus idd net als weeen.) Maar de pijn was helemaal niet zo als ik had verwacht, ze zeiden dat ik dit echt niet over het hoofd zou zien. En ik maar denken dat onze beeb zo hard aan het werk was.....
Nu heb ik met name in het begin van de zws regelmatig milde ongi-achtige krampen gehad. Die stelde mij toen juist gerust. Maar begin me nu toch af te vragen of deze er nou gewoon bij horen of zat het toen al niet helemaal lekker ??? Ik ben zo bang bij een volgende zws dat ik die krampen weer zou krijgen en dan gelijk zo bang word...
Mijn man heeft dat ook wel een beetje hoor.... Bij mij leeft het nog heel erg ( is morgen 3 wk geleden) en bij hem is het eigenlijk al weg.... Druk met andere dingen. Voor mannen is het vaak idd toch anders. Hij zegt ook; ik heb niks gevoeld...
Hij begrijpt mij wel hoor zo is het niet..... Maar hij kan niet voelen wat ik voel en dat maakt het soms een beetje moeilijk...
Waar hebben ze jullie op getest met dat bloedonderzoek als ik vragen mag... ?
En de 2e keer toen je mk wel uit zich zelf op gang kwam. Je beschreef erge pijn.... Ik heb dit namelijk niet gehad. ( of ik moet een hoge pijngrens hebben
) In het ziekenhuis bij de gyn, toen ik die bloeding kreeg zeiden ze dat als er geen hevige krampen waren ik me niet zo'n zorgen hoefde te maken. Dit was op vrijdag toen we een hartje zagen. ( 7 wk + 3 dg ) Die maandag erna ben ik ook nog op controle geweest. Nog steeds een prima hartje !!
Dinsdag avond: wat krampen. Regelmatig en opkomend en afgaand ( achteraf zeg ik dus idd net als weeen.) Maar de pijn was helemaal niet zo als ik had verwacht, ze zeiden dat ik dit echt niet over het hoofd zou zien. En ik maar denken dat onze beeb zo hard aan het werk was.....
Nu heb ik met name in het begin van de zws regelmatig milde ongi-achtige krampen gehad. Die stelde mij toen juist gerust. Maar begin me nu toch af te vragen of deze er nou gewoon bij horen of zat het toen al niet helemaal lekker ??? Ik ben zo bang bij een volgende zws dat ik die krampen weer zou krijgen en dan gelijk zo bang word...
Hoi meiden,
Hier gaat het redelijk, hoewel ik me toch vaak wel moe voel..........
Afgelopen weekend is mijn 1e menstruatie weer doorgekomen, wat je op zich ook weer moet verwerken, want het is toch weer een confrontatie, hebben jullie dat ook zo gevoeld toen je voor het eerst weer ongesteld werd??? Elies, voor jou is het daar natuurlijk nog te kort voor! Maar het is zo tegenstrijdig!
Alles om je heen gaat gewoon weer verder( en gelukkig kunnen we ook gewoon verder.....) Maar op die momenten is alles wel weer verdrietig hoor.
Ga er weer als een haas vandoor want ga mijn eten koken, meiden tot later!
Liefs Tes
Hier gaat het redelijk, hoewel ik me toch vaak wel moe voel..........
Afgelopen weekend is mijn 1e menstruatie weer doorgekomen, wat je op zich ook weer moet verwerken, want het is toch weer een confrontatie, hebben jullie dat ook zo gevoeld toen je voor het eerst weer ongesteld werd??? Elies, voor jou is het daar natuurlijk nog te kort voor! Maar het is zo tegenstrijdig!
Alles om je heen gaat gewoon weer verder( en gelukkig kunnen we ook gewoon verder.....) Maar op die momenten is alles wel weer verdrietig hoor.
Ga er weer als een haas vandoor want ga mijn eten koken, meiden tot later!
Liefs Tes
Hoi meiden,
Nou zoals beloofd nog mijn verhaal van mijn vroeggeboorte en miskramen:
Begin juli 2005 zou ik op controle bij de ha, voelde me gewoon zwanger en was toen 16.5 wkn.........eenmaal in de spreekkamer moest ik gaan liggen voor de controle......kon geen hartactie vinden, en dat met 16wkn?? hoe kan dat, we hadden de controle ervoor(12wkn) al wel een hartje kunnen horen, dus werd ik gelijk doorverwezen naar een echopraktijk, daar aangekomen kreeg ik gelijk een echo, en PATS BOEM!!!! geen leven meer te vinden in ons lief klein kindje...........oh...wat een verdriet, teleurstelling enz..... gelijk overstuur weer terug gegaan naar onze vertrouwde huisarts en daar doorgesproken dat ik gelijk door mocht naar de gyn. Daar aangekomen weer een echo, weer de confrontatie AUW!!! wat pjinlijk allemaal! We hebben daar afgesproken dat ik gelijk de volgende dag terecht kon om de bevalling op te wekken, hij heeft gelijk een aantal staafjes in mijn baarmoedermond geplaats zodat die alvast hun werk konden doen snachts. Volgende ochtend vroeg meldde we ons bij de verloskamers en werd er infuus aangesloten enz... behoorlijk agressief middel om de baarmoeder te ontsluiten, maar gelukkig niet zo heel veel bijwerkingen van gahad alleen rommelende darmen en een zachtere ontlasting, uiteindelijk is savonds om een uur of 7 ons klein jongetje geboren! oh....wat een gaaf kindje was dit!! Enorm verdrietig, maar o zo mooi om het te zien!! Wat is een leven dan een wonder als je ziet dat het helemaal af is op die leeftijd en het alleen nog maar hoeft te groeien! We waren o zo verdrietig maar aan de andere kant we keken ons ogen uit!
We hebben ons kindje geen naam gegeven omdat we niet 100% zeker wisten of het een jongetje was, maar de artsen die er naar gekeken hebben hadden het eigenlijk allemaal wel over een jongetje, als we het overigens wel zeker wouden weten zouden we het moeten laten onderzoeken en kregen ons kindje daarom later mee(1 dag geloof ik) maar dat vonden we eerlijk gezegd wat overbodig!
We hebben hem zelf op een eigen plekje ergens begraven met zn tweetjes......heel intens! Gelukkig hebben we dit goed kunnen verwerken, maar als ik er nu weer over schrijf, komt de emotie van toen toch weer naar boven!
(weer) begin Juli 2008 Positieve test uitgerekende datum:13 maart!! Spannend allemaal hoewel deze zws voor ons toch wat onverwacht kwam was ik al snel blij!! En waren we er ook zo weer aan gewend! (Tussen de vroeggeboorte en deze miskraam heb ik nog een gezond knulletje gekregen in Febr.2007!)
Doordat mijn vorige zwangerschap goed verlopen is had ik heel in t begin van deze zws toch weer vertrouwen dat het goed zou komen, maar 2 weken na de positieve test voelde ik mij opeens niet meer zwanger, zomaar van t een op t andere moment, heel raar en onverklaarbaar.......dus ik de volgende dag gelijk de ass van de gyn gebeld of ik niet zo gauw mogelijk een echo mocht en dat mocht gezien mijn voorgeschiedenis gelijk!!! Dus ik zo snel mogelijk naar zhs en daar zag ze in eerste instantie niet eens een zwangerschap dus verder kijken en dat ding er nog meer in drukken, zag ze uiteindelijk wat, maar meer dus niet.....ohh nee toch, niet weer foute boel he/?? Dus diep in mijn hart had ik op dat moment al een beetje afscheid genomen van mijn zwangerschap want mijn gevoel wou er ook niet in mee, ik voelde gewoon dat het niet goed was. Wat ze dus zag was een vruchtzakje, maar zei ze het kan nog alle kanten op, het kan nog zo pril zijn dat je gewoon nog wat geduld moet hebben, de volgende week mocht ik terug komen......oh vreselijk zo'n week van onzekerheid!! Dus op die echo had ik dus verwacht dat er niks gebeurt was maar het vruchtzakje was wel gegroeid maar geen hartactie! Dus nog steeds geen zekerheid, dus zei ze kom volgende week maar weer terug! Dus ik uiteindelijk 9 dagen later terug en Jaaaaaa!!! een hartje, heel klein was alles maar we zagen een hartactie!! Ik mezelf maar aangepraat van : ja zie je nou wel je gevoel zegt toch niet altijd wat! Maar een paar dagen na die echo had ik weer een ontzettend tegenstijdig gevoel, omdat mijn hormonen inmiddels ook nog steeds niet terugkwamen of toenamen!! Maar gelukkig mocht ik die woensdag weer een echo en helaas heeft dit kindje het niet gered, waarschijnlijk was het toch een enorm "vechtertje" het groeiproces was van begen af aan dus niet goed en uiteiendelijk toch een hartactie geweest maar helaas! Toen we het hartje zagen kloppen had ik dus ook al veel meer moeten zien, want het kwam niet overeen met de zwangerschaps duur, al met al dus een behoorlijk heftige tijd! De mikraam is een dag na die laatste echo op gang gekomen met uiteindelijk na 5 dagen bloedverlies een curretage ondergaan.
Eind Jan, dit jaar.......Positieve test, nadat we al weer enkele maanden weer een nieuwe zws overwegen, en was dus ontzettend blij, maar toch ook wel weer onzeker!!! Maar die onzekerheid die ebde toch langzaam weg, want ik had toch aardig hormomen enz... en bij de vroege echo van bijna 7wkn hebben we al gelijk een hartactie gezien!! Wat een opluchting, had er steeds meer vertrouwen in. Een week daarna weer een echo en ja hoor wat was ons kindje al gegroeid in vergelijking met vorige week!!! Hartje deed het goed ook nog gehoord zelfs, ik was dus helemaal overtuigd, alhoewel helemaal, bij ons blijft het natuurlijk voor je gevoel altijd spannend(bij iedereen natuurlijk....) iig voor de 16wken grens......... ik kon gaan genieten en dat deed ik ook echt!! Schreef trouw mee met de sept topic op dit forum en ging zelfs zo trots als een pauw naar de 9mnd beurs een week daarna(eind febr.) was ik jarig en had voor mijn knulletje een shirt op de 9mnd beurs gekocht met de teks : ik ben stoer, want ik word een grote broer! We kregen natuurlijk hele leuke reacties!! Ik was toen 10 wkn zwanger en alles ging goed voor mijn gevoel, ja kijk achteraf zeg ik wel : khad wel wat meer last van mijn borsten(heb eerst 4 meiden en de jongste is een jongetje...) bij de andere (goede) zws........ Dus ik gewoon op de 12 wkn controle bij de gyn, want daar mocht ik gewoon onder begeleiding en ging liggen om een uitwendige echo te doen en was er nauwelijks wat te zien......ja heeeeeel in de verte zag ik een stipje en toen.................br........toen begon er wat te dagen in mijn hoofd.......zou het nu wéér mis zijn?????? Nee toch, ik moest echt op mijn ademhaling letten, want ik werd gewoon ff niet goed, toen heb ik mezelf proberen te kalmeren(mannentje was helaas niet mee.......) zo van rustig blijven, misschien valt het allemaal nog wel mee......... Maar hij zei we gaan snel een inwendig echo maken en kijken hoe het er uit ziet......dus zo gezegd........en toen werd het allemaal al snel duidelijk oh.....................wat erg................................. nee toch............................weeer die klap ineens die ik ook zo ervaarde als bij de vroeggeboorte.................kindje leefde niet meer en is met 8.5 wkn al opgehoden met leven, wat onbegrijpelijk en dat voor de 2e keer achter elkaar, ik vroeg me dan ook gelijk af: hoe kan dit???? en dat sprak ik ook gelijk uit??? overstuur natuurlijk!
Ik mocht naar huis met de afspraak dat ik over anderhalve week terug kwam als er nog niks zougebeuren, maar in dat weeken op zaterdagavond stond ik onder de douche en knapte mijn vruchtwater en zag het ook zo naar beneden gaan en gelijk daarna al bloed en dat werd vreselijk heftig, zo erg dat ik een half uurtje later al in de ambulance lag op weg naar het zhs voor een spoedcurretage, gelukkig heb ik geen bloed nodig gehad, maar de gevolgen zijn niet niks na zoveel bloedverlies!!! Ben dan nog steeds erg moe en lusteloos, maar moet wel zeggen dat ik opknap maar dat gaat heel langzaam, maar heb natuurlijk ook wel druk met 5 kinderen om me heen! Probeer ondanks alles toch zo rustig mogelijk aan te doen, heb gelukkig aardig wat hulp in huis elke dindsdagochtend en om de week komen er ook nog 2 vrouwtje uit onze kerkelijke gemeente mij meehelpen, dus dat is ontzettend fijn!
Nou meiden het is echt een heel lang verhaal geworden, fijn dat we er zo met elkaar over kunnen "praten"
Liefs Tes
Nou zoals beloofd nog mijn verhaal van mijn vroeggeboorte en miskramen:
Begin juli 2005 zou ik op controle bij de ha, voelde me gewoon zwanger en was toen 16.5 wkn.........eenmaal in de spreekkamer moest ik gaan liggen voor de controle......kon geen hartactie vinden, en dat met 16wkn?? hoe kan dat, we hadden de controle ervoor(12wkn) al wel een hartje kunnen horen, dus werd ik gelijk doorverwezen naar een echopraktijk, daar aangekomen kreeg ik gelijk een echo, en PATS BOEM!!!! geen leven meer te vinden in ons lief klein kindje...........oh...wat een verdriet, teleurstelling enz..... gelijk overstuur weer terug gegaan naar onze vertrouwde huisarts en daar doorgesproken dat ik gelijk door mocht naar de gyn. Daar aangekomen weer een echo, weer de confrontatie AUW!!! wat pjinlijk allemaal! We hebben daar afgesproken dat ik gelijk de volgende dag terecht kon om de bevalling op te wekken, hij heeft gelijk een aantal staafjes in mijn baarmoedermond geplaats zodat die alvast hun werk konden doen snachts. Volgende ochtend vroeg meldde we ons bij de verloskamers en werd er infuus aangesloten enz... behoorlijk agressief middel om de baarmoeder te ontsluiten, maar gelukkig niet zo heel veel bijwerkingen van gahad alleen rommelende darmen en een zachtere ontlasting, uiteindelijk is savonds om een uur of 7 ons klein jongetje geboren! oh....wat een gaaf kindje was dit!! Enorm verdrietig, maar o zo mooi om het te zien!! Wat is een leven dan een wonder als je ziet dat het helemaal af is op die leeftijd en het alleen nog maar hoeft te groeien! We waren o zo verdrietig maar aan de andere kant we keken ons ogen uit!
We hebben ons kindje geen naam gegeven omdat we niet 100% zeker wisten of het een jongetje was, maar de artsen die er naar gekeken hebben hadden het eigenlijk allemaal wel over een jongetje, als we het overigens wel zeker wouden weten zouden we het moeten laten onderzoeken en kregen ons kindje daarom later mee(1 dag geloof ik) maar dat vonden we eerlijk gezegd wat overbodig!
We hebben hem zelf op een eigen plekje ergens begraven met zn tweetjes......heel intens! Gelukkig hebben we dit goed kunnen verwerken, maar als ik er nu weer over schrijf, komt de emotie van toen toch weer naar boven!
(weer) begin Juli 2008 Positieve test uitgerekende datum:13 maart!! Spannend allemaal hoewel deze zws voor ons toch wat onverwacht kwam was ik al snel blij!! En waren we er ook zo weer aan gewend! (Tussen de vroeggeboorte en deze miskraam heb ik nog een gezond knulletje gekregen in Febr.2007!)
Doordat mijn vorige zwangerschap goed verlopen is had ik heel in t begin van deze zws toch weer vertrouwen dat het goed zou komen, maar 2 weken na de positieve test voelde ik mij opeens niet meer zwanger, zomaar van t een op t andere moment, heel raar en onverklaarbaar.......dus ik de volgende dag gelijk de ass van de gyn gebeld of ik niet zo gauw mogelijk een echo mocht en dat mocht gezien mijn voorgeschiedenis gelijk!!! Dus ik zo snel mogelijk naar zhs en daar zag ze in eerste instantie niet eens een zwangerschap dus verder kijken en dat ding er nog meer in drukken, zag ze uiteindelijk wat, maar meer dus niet.....ohh nee toch, niet weer foute boel he/?? Dus diep in mijn hart had ik op dat moment al een beetje afscheid genomen van mijn zwangerschap want mijn gevoel wou er ook niet in mee, ik voelde gewoon dat het niet goed was. Wat ze dus zag was een vruchtzakje, maar zei ze het kan nog alle kanten op, het kan nog zo pril zijn dat je gewoon nog wat geduld moet hebben, de volgende week mocht ik terug komen......oh vreselijk zo'n week van onzekerheid!! Dus op die echo had ik dus verwacht dat er niks gebeurt was maar het vruchtzakje was wel gegroeid maar geen hartactie! Dus nog steeds geen zekerheid, dus zei ze kom volgende week maar weer terug! Dus ik uiteindelijk 9 dagen later terug en Jaaaaaa!!! een hartje, heel klein was alles maar we zagen een hartactie!! Ik mezelf maar aangepraat van : ja zie je nou wel je gevoel zegt toch niet altijd wat! Maar een paar dagen na die echo had ik weer een ontzettend tegenstijdig gevoel, omdat mijn hormonen inmiddels ook nog steeds niet terugkwamen of toenamen!! Maar gelukkig mocht ik die woensdag weer een echo en helaas heeft dit kindje het niet gered, waarschijnlijk was het toch een enorm "vechtertje" het groeiproces was van begen af aan dus niet goed en uiteiendelijk toch een hartactie geweest maar helaas! Toen we het hartje zagen kloppen had ik dus ook al veel meer moeten zien, want het kwam niet overeen met de zwangerschaps duur, al met al dus een behoorlijk heftige tijd! De mikraam is een dag na die laatste echo op gang gekomen met uiteindelijk na 5 dagen bloedverlies een curretage ondergaan.
Eind Jan, dit jaar.......Positieve test, nadat we al weer enkele maanden weer een nieuwe zws overwegen, en was dus ontzettend blij, maar toch ook wel weer onzeker!!! Maar die onzekerheid die ebde toch langzaam weg, want ik had toch aardig hormomen enz... en bij de vroege echo van bijna 7wkn hebben we al gelijk een hartactie gezien!! Wat een opluchting, had er steeds meer vertrouwen in. Een week daarna weer een echo en ja hoor wat was ons kindje al gegroeid in vergelijking met vorige week!!! Hartje deed het goed ook nog gehoord zelfs, ik was dus helemaal overtuigd, alhoewel helemaal, bij ons blijft het natuurlijk voor je gevoel altijd spannend(bij iedereen natuurlijk....) iig voor de 16wken grens......... ik kon gaan genieten en dat deed ik ook echt!! Schreef trouw mee met de sept topic op dit forum en ging zelfs zo trots als een pauw naar de 9mnd beurs een week daarna(eind febr.) was ik jarig en had voor mijn knulletje een shirt op de 9mnd beurs gekocht met de teks : ik ben stoer, want ik word een grote broer! We kregen natuurlijk hele leuke reacties!! Ik was toen 10 wkn zwanger en alles ging goed voor mijn gevoel, ja kijk achteraf zeg ik wel : khad wel wat meer last van mijn borsten(heb eerst 4 meiden en de jongste is een jongetje...) bij de andere (goede) zws........ Dus ik gewoon op de 12 wkn controle bij de gyn, want daar mocht ik gewoon onder begeleiding en ging liggen om een uitwendige echo te doen en was er nauwelijks wat te zien......ja heeeeeel in de verte zag ik een stipje en toen.................br........toen begon er wat te dagen in mijn hoofd.......zou het nu wéér mis zijn?????? Nee toch, ik moest echt op mijn ademhaling letten, want ik werd gewoon ff niet goed, toen heb ik mezelf proberen te kalmeren(mannentje was helaas niet mee.......) zo van rustig blijven, misschien valt het allemaal nog wel mee......... Maar hij zei we gaan snel een inwendig echo maken en kijken hoe het er uit ziet......dus zo gezegd........en toen werd het allemaal al snel duidelijk oh.....................wat erg................................. nee toch............................weeer die klap ineens die ik ook zo ervaarde als bij de vroeggeboorte.................kindje leefde niet meer en is met 8.5 wkn al opgehoden met leven, wat onbegrijpelijk en dat voor de 2e keer achter elkaar, ik vroeg me dan ook gelijk af: hoe kan dit???? en dat sprak ik ook gelijk uit??? overstuur natuurlijk!
Ik mocht naar huis met de afspraak dat ik over anderhalve week terug kwam als er nog niks zougebeuren, maar in dat weeken op zaterdagavond stond ik onder de douche en knapte mijn vruchtwater en zag het ook zo naar beneden gaan en gelijk daarna al bloed en dat werd vreselijk heftig, zo erg dat ik een half uurtje later al in de ambulance lag op weg naar het zhs voor een spoedcurretage, gelukkig heb ik geen bloed nodig gehad, maar de gevolgen zijn niet niks na zoveel bloedverlies!!! Ben dan nog steeds erg moe en lusteloos, maar moet wel zeggen dat ik opknap maar dat gaat heel langzaam, maar heb natuurlijk ook wel druk met 5 kinderen om me heen! Probeer ondanks alles toch zo rustig mogelijk aan te doen, heb gelukkig aardig wat hulp in huis elke dindsdagochtend en om de week komen er ook nog 2 vrouwtje uit onze kerkelijke gemeente mij meehelpen, dus dat is ontzettend fijn!
Nou meiden het is echt een heel lang verhaal geworden, fijn dat we er zo met elkaar over kunnen "praten"
Liefs Tes
Tes, pff wat heftig zeg.
Ik heb je wel een beetje gevolgd bij het sep topic, omdat Thea daar ook schrijft en das een vriendin van me.
Bah, ik voel het ook helemaal, dat je het weeeeer meemaakt, dat je daar ligt en dat apparaat en dan niets...oh zo verdrietig is dat.
En idd ik had dat ook dat ik mijn borsten bij beide keren dat het mis ging niet zo pijnlijk voelde als bij de 2 gode zwangerschappen.
Elies, dat bloedonderzoek hebben ze onderzocht op de chromosomen. Of daar een afwijking op was, verder hebben ze bij mij gecontroleerd op van alles, stofwisseling, bloedstolling, diabetes ed.
Daar is dus niets uitgekomen. Maar vreemd blijft het wel natuurlijk.
Bij jullie is het allemaal nog heel pril helaas, hopelijk kunnen jullie het een plekje geven. Ik heb er nu alleen moeite mee al sik de verhalen hier lees en het weer even 'beleef'.
Ik had trouwens wel heftige krampen en buikpijn bij die miskraam.
Trouwens bij d egoede zwangerschappen in het begin (zelfs tot de 12e week) ongi krampen gehad af en toe, meer een zeurend gevoel, geen krampen.
Ik heb je wel een beetje gevolgd bij het sep topic, omdat Thea daar ook schrijft en das een vriendin van me.
Bah, ik voel het ook helemaal, dat je het weeeeer meemaakt, dat je daar ligt en dat apparaat en dan niets...oh zo verdrietig is dat.
En idd ik had dat ook dat ik mijn borsten bij beide keren dat het mis ging niet zo pijnlijk voelde als bij de 2 gode zwangerschappen.
Elies, dat bloedonderzoek hebben ze onderzocht op de chromosomen. Of daar een afwijking op was, verder hebben ze bij mij gecontroleerd op van alles, stofwisseling, bloedstolling, diabetes ed.
Daar is dus niets uitgekomen. Maar vreemd blijft het wel natuurlijk.
Bij jullie is het allemaal nog heel pril helaas, hopelijk kunnen jullie het een plekje geven. Ik heb er nu alleen moeite mee al sik de verhalen hier lees en het weer even 'beleef'.
Ik had trouwens wel heftige krampen en buikpijn bij die miskraam.
Trouwens bij d egoede zwangerschappen in het begin (zelfs tot de 12e week) ongi krampen gehad af en toe, meer een zeurend gevoel, geen krampen.
Hoi Luna,
Bij mij gaan ze 1 soort van bloedonderzoek uitvoeren en dat is op bloedstolling suikerziekte, schildklier enz... waar jij het dus ook over had, het andere onderzoek over chromosoomafwijkingen is voor ons niet nodig omdat wij al 5 gezonde kids gekregen hebben. Ga volgende week of die week erop bloed laten prikken en dan duurt de uitslag ook nog eens 5 weken waarschijnlijk. Het bloedonderzoek kunnen ze uitvoeren vanaf 6wkn na de miskraam en dat is bij mij dus afgelopen weekend 6 wkn geleden, maar ben dus nu ongi geworden afgelopen weekend, daarom wacht ik toch maar liever, want je moet ook nuchter zijn voor het onderzoek!
Liefs Tes
Bij mij gaan ze 1 soort van bloedonderzoek uitvoeren en dat is op bloedstolling suikerziekte, schildklier enz... waar jij het dus ook over had, het andere onderzoek over chromosoomafwijkingen is voor ons niet nodig omdat wij al 5 gezonde kids gekregen hebben. Ga volgende week of die week erop bloed laten prikken en dan duurt de uitslag ook nog eens 5 weken waarschijnlijk. Het bloedonderzoek kunnen ze uitvoeren vanaf 6wkn na de miskraam en dat is bij mij dus afgelopen weekend 6 wkn geleden, maar ben dus nu ongi geworden afgelopen weekend, daarom wacht ik toch maar liever, want je moet ook nuchter zijn voor het onderzoek!
Liefs Tes
Oh Tes.... Ik vind het zo verdrietig te lezen wat je allemaal hebt meegemaakt.... Wat een klap moet dat elke keer geweest zijn.... Zo triest van je vroeggeboorte. Dit lijkt me zo onwijs heftig. Gelukkig hebben jullie het wel samen af kunnen sluiten, mooi dat je het toch zo beleeft hebt.
En dan je miskraam. Het doet me erg aan mn eigen verhaal denken.. behalve dan de hormoon-afname.
Bij ons leek het ook kleiner te zijn dan we hadden verwacht. een dag of 8 a 9 achterstand. En dat is met 8 weekjes best veel. Idd ook een hartje maar het heeft niks uitgemaakt.
Het doet me wel goed ( niet verkeerd opvatten hoor ) dit te herkennen bij iemand anders..... We zitten toch met zoveel vragen nog.... En de huisarts kan er dan ook weinig zinnigs over zeggen denk ik....
En nu dus weer.... En dan ook weer zo heftig.... Spoedcurretage, wat een impact moet dit allemaal gemaakt hebben. Wanneer houdt het op ? Lichamelijk ben je dan idd niet zo snel hersteld. Curretage doen ze toch onder volledige narcose ? + je bloedverlies... Neem de tijd om te herstellen hoor, fijn dat je extra hulp hebt maar je 5 kids zullen ook wel de nodige aandacht vragen.
Tes, het is voor mij idd nog te vroeg maar ik kan me wel voorstellen dat je 1e ongi confronterend is ja... Miischien voelt het bij jou zo dat je lichaam er nu helemaal klaar mee is of zo... Geen idee hoor !! In ieder geval heel veel sterkte meis. Ik vind het ook fijn om erover te kunnen praten!
Luna, ik bedoelde idd ook meer een zeurend gevoel ja, echt zo'n ongi-gevoel....
Ik denk eigenlijk wel gisteren mn ei gehad te hebben...... wordt dus afwachten over 2 weken... als dit idd zo is, is het wel snel... dan loop ik volgens mn normale cyclus 'maar' 3 dagen achter zeg maar. We zien het over 2 weken wel... moet tenslotte toch ook eerst voor het onderzoekje.
En dan je miskraam. Het doet me erg aan mn eigen verhaal denken.. behalve dan de hormoon-afname.
Bij ons leek het ook kleiner te zijn dan we hadden verwacht. een dag of 8 a 9 achterstand. En dat is met 8 weekjes best veel. Idd ook een hartje maar het heeft niks uitgemaakt.
Het doet me wel goed ( niet verkeerd opvatten hoor ) dit te herkennen bij iemand anders..... We zitten toch met zoveel vragen nog.... En de huisarts kan er dan ook weinig zinnigs over zeggen denk ik....
En nu dus weer.... En dan ook weer zo heftig.... Spoedcurretage, wat een impact moet dit allemaal gemaakt hebben. Wanneer houdt het op ? Lichamelijk ben je dan idd niet zo snel hersteld. Curretage doen ze toch onder volledige narcose ? + je bloedverlies... Neem de tijd om te herstellen hoor, fijn dat je extra hulp hebt maar je 5 kids zullen ook wel de nodige aandacht vragen.
Tes, het is voor mij idd nog te vroeg maar ik kan me wel voorstellen dat je 1e ongi confronterend is ja... Miischien voelt het bij jou zo dat je lichaam er nu helemaal klaar mee is of zo... Geen idee hoor !! In ieder geval heel veel sterkte meis. Ik vind het ook fijn om erover te kunnen praten!
Luna, ik bedoelde idd ook meer een zeurend gevoel ja, echt zo'n ongi-gevoel....
Ik denk eigenlijk wel gisteren mn ei gehad te hebben...... wordt dus afwachten over 2 weken... als dit idd zo is, is het wel snel... dan loop ik volgens mn normale cyclus 'maar' 3 dagen achter zeg maar. We zien het over 2 weken wel... moet tenslotte toch ook eerst voor het onderzoekje.
Tes5,ik herken zoveel in jou verhaal!
Ook bij mijn eerste zwangerschap was er ( na 25 weken) geen hartactie meer te vinden
Ik had zelf het vermoeden dat het fout zat, omdat ik de kleine al een paar dagen niet had gevoeld, maar ja eerste zwangerschap en dan weet je niet of dat normaal is of niet, maar mn gevoel zie: foute boel!
Mocht meteen naar de dokter en die kon idd niks horen, doorgestuurd maar het ziekenhuis en daar werdt het bevestigd.
Ik heb nog een paar dagen met mn hummeltje gelopen, de een vindt dit heel moeilijk, maar voor mij was het een fijn gevoel.
Op 9 febr 2004 is ons dochterje Estee geboren, een heel mooi en gaaf meisje, de oorzaak was waarschijnlijk een slechte doorbloeding van de navelstreng.
Kort daarna werdt ik alweer zwanger, onder strenge controle, en heb ook nog een paar weken in het ziekenhuis gelegen, op 28 dec mocht ik weer naar huis, op 29 dec controle gehad, alles goed.
En op oudjaarsdag werdt ik na een middagdutje wakker in totale paniek!, het voelde weer niet goed.
Weer naar het ziekenhuis, iets eiwit in de urine, doorgestuurd naar het ziekenhuis in Groningen, daar aan de monitoren.
Daar bleek dat het kleintje het niet zo fijn had en op 1 januari 2005 is onze dochter Samantha geboren op 29weken en 5 dagen,1200 gram maar ijzersterk!, en nu een prachtige minipuber van 4!
In 2006 besloten we er weer voor te gaan!, het begon weer te kriebelen, we waren ondertussen verhuisd van Drenthe naar Zandvoord, dus ander ziekenhuis.
en toe eindelijk weer zwanger, alles leek goed te gaan tot de 20 weken echo, ons kindje bleek cystes in zn longetjes te hebben!, er volgen vele onderzoeken met vruchtwater/vlokken puncties en veel meer van het medische.
Het zag er niet goed uit,maar we hielden hoop.
Met 28 weken werdt ik opgenomen, en werdt er per dag bekenen hoe het ging.
Met 29 weken en 5 dagen!, werdt ik heel erg ziek) zwangerschapsvergifteging!
Achteraf hebben de dokters heel eerlijk toe gegeven dat ze mij zieker hebben laten worden dan ze normaal zouden doen, maar dit om het kindje de kans te geven om zn longetjes te laten rijpen (had van die longrijpspuitjes gekregen), maar uiteindelijk kozen ze toch voor mij, met een spoedkeizersnee onder Narcose werdt onze zoon Jayden geboren op 28 augustus 2007.
Ik zag hem pas de volgende dag omdat ik op de mediumcare lag, maar wat was ie mooi!
2 dagen lang heeft ons mannetje gevochten als een leeuw, en toen was ie zo moe gestreden, dat de artsen besloten dat we hem moesten laten gaan.
Ze hebben alles geprobeerd en de enige optie was operenen, maar omdat zn hartje helemaal vergroeid was naar de verkeerde kant en hij tijdens de operatie op de kant van zn goede long zou moeten liggen, zou hij dit niet overleven, en dan zouden wij er niet bij zijn.
Ons mannetje werdt afgekoppeld en is in onze armen ingeslapen op 30 augustus 2007.
De tijd die volgde was loodzwaar, maar ons meissie heeft ons er echt doorheen gesleept!, we moesten verder, en stukje bij beetje leerden we weer doortegaan.
Door deze zwangerschap stond ik onder controle in het vu in Amsterdam bij een geweldige arts!
Die is me helemaal binnenste buiten gaan keren,met allemaal onderzoeken enz.
Maar een echte oorzaak werdt niet echt gevonden, de cyste was gewoon domme pech, zoals ze dat noemen(1 op de 25.000).
Maar de vroeggeboortes kwamen waarschijnlijk door de doorbloeding van de placenta.
De arts heeft ons een zwangerschap niet afgeraden( had ze dat wel gedaan dan was het einde verhaal geweest), maar wilde met een volgende zwangerschap medicijnen gaan voorschrijven voor de doorbloeding(kinderasperine en bloeddrukverlagers), toen ik idd weer zwanger werdt, begon een moeilijke en zware zwangerschap.
We gingen uit van 30 weken, maar die ging ik voorbij!, we gingen zelfs een keizersnee plannen!, die zou op 10 febr 2009 plaatsvinden.
De weken gingen voorbij, met veel controles en ronde de 35e week werdt het spannend,bloeddruk ging omhoog en ze wilden me opnemen.
Het wa echter zo dat ik wel met ´weekendverlof´ mocht, dus zaterdag naar huis, zondag terug.
Op 8 febr, kwam ik van mn verlof terug, meteen aan de ctg, (was standaard), man kus gegeven, die ging weer naar huis, en ik lekker liggen.
Alleen vonden de artsen de hartslag van de kleine te vlak en werdt er na een uur besloten om de kleine te gaan halen, dit kwam op 2 dagen ook niet meer aan.
Dus hubbie en mn mama gebeld, en afwachten, op dat moment besloot de kleine om het weer goed te gaan doen!, dus de artsen begonnen te twijfelen of ze de keizersnee door moesten zetten.
Toen ben ik in huilen uitgebarsten!, de spanning werdt me al teveel, en als ze het niet door zouden laten gaan dan zat ik de volgende dag elemaal als een stresskip erbij, want het zou dan ook nog eens 9 febr zijn!
Dat trok ik niet!
Gelukkg besloten ze (mede door mn voorgeschiedenis) om het door te laten gaan.
En op 8 febr om 23.45 met 38 weken en 5 dagen werdt onze dochter Dyonne Joy geboren!
ruim 3.5 kilo en een bos met haar!
De uren na haar geboorte kreeg ze allerlei onderzoeken( ik heb het aan mn schildklier en kreeg tijdens mn zwangerschap suiker), maar het was een kerngezond meisje!
En ik geniet zoveel van mn meiden!!
We zijn compleet zo!, wee hebben heel erg moeten vechten voor deze zwangerschap en de oordelen, veel mensen snapten niet wat we ons zelf weer aandeden, en veel zeiden ook,-jullie hebben toch al een gezond kind.
We konden ons gevoel niet overbrenegen op dat soort mensen, en dat heb ik na een tijdje ook opgegeven,
Het is goed zo, ik heb ook heel bewust gekozen om tijdens mn keizersnee een sterrilisatie te laten doen.
Want ik zou het niet aan kunnen om nog een keer zwanger te zijn, al zou het kindje absoluut welkom zijn, de risico´s zijn te groot!
En risico´s hebben we al genoeg genomen.
Nu gaan we genieten (deden we al), tellen onze zegeningen, en dragen onze engeltjes bij ons.
Nou dit was mijn verhaal, niet alle details staan erin, maar dan zou ik 10 paginas verder zijn haha.
Lieve dames ik herken mezelf in jullie, en jullie mischien in mij.
Hopelijk hebben jullie iets aan mijn verhaak, en hebben jullie vragen, stel ze gewoon hoor!
Dikke knuffel Lico!
Ook bij mijn eerste zwangerschap was er ( na 25 weken) geen hartactie meer te vinden
Ik had zelf het vermoeden dat het fout zat, omdat ik de kleine al een paar dagen niet had gevoeld, maar ja eerste zwangerschap en dan weet je niet of dat normaal is of niet, maar mn gevoel zie: foute boel!
Mocht meteen naar de dokter en die kon idd niks horen, doorgestuurd maar het ziekenhuis en daar werdt het bevestigd.
Ik heb nog een paar dagen met mn hummeltje gelopen, de een vindt dit heel moeilijk, maar voor mij was het een fijn gevoel.
Op 9 febr 2004 is ons dochterje Estee geboren, een heel mooi en gaaf meisje, de oorzaak was waarschijnlijk een slechte doorbloeding van de navelstreng.
Kort daarna werdt ik alweer zwanger, onder strenge controle, en heb ook nog een paar weken in het ziekenhuis gelegen, op 28 dec mocht ik weer naar huis, op 29 dec controle gehad, alles goed.
En op oudjaarsdag werdt ik na een middagdutje wakker in totale paniek!, het voelde weer niet goed.
Weer naar het ziekenhuis, iets eiwit in de urine, doorgestuurd naar het ziekenhuis in Groningen, daar aan de monitoren.
Daar bleek dat het kleintje het niet zo fijn had en op 1 januari 2005 is onze dochter Samantha geboren op 29weken en 5 dagen,1200 gram maar ijzersterk!, en nu een prachtige minipuber van 4!
In 2006 besloten we er weer voor te gaan!, het begon weer te kriebelen, we waren ondertussen verhuisd van Drenthe naar Zandvoord, dus ander ziekenhuis.
en toe eindelijk weer zwanger, alles leek goed te gaan tot de 20 weken echo, ons kindje bleek cystes in zn longetjes te hebben!, er volgen vele onderzoeken met vruchtwater/vlokken puncties en veel meer van het medische.
Het zag er niet goed uit,maar we hielden hoop.
Met 28 weken werdt ik opgenomen, en werdt er per dag bekenen hoe het ging.
Met 29 weken en 5 dagen!, werdt ik heel erg ziek) zwangerschapsvergifteging!
Achteraf hebben de dokters heel eerlijk toe gegeven dat ze mij zieker hebben laten worden dan ze normaal zouden doen, maar dit om het kindje de kans te geven om zn longetjes te laten rijpen (had van die longrijpspuitjes gekregen), maar uiteindelijk kozen ze toch voor mij, met een spoedkeizersnee onder Narcose werdt onze zoon Jayden geboren op 28 augustus 2007.
Ik zag hem pas de volgende dag omdat ik op de mediumcare lag, maar wat was ie mooi!
2 dagen lang heeft ons mannetje gevochten als een leeuw, en toen was ie zo moe gestreden, dat de artsen besloten dat we hem moesten laten gaan.
Ze hebben alles geprobeerd en de enige optie was operenen, maar omdat zn hartje helemaal vergroeid was naar de verkeerde kant en hij tijdens de operatie op de kant van zn goede long zou moeten liggen, zou hij dit niet overleven, en dan zouden wij er niet bij zijn.
Ons mannetje werdt afgekoppeld en is in onze armen ingeslapen op 30 augustus 2007.
De tijd die volgde was loodzwaar, maar ons meissie heeft ons er echt doorheen gesleept!, we moesten verder, en stukje bij beetje leerden we weer doortegaan.
Door deze zwangerschap stond ik onder controle in het vu in Amsterdam bij een geweldige arts!
Die is me helemaal binnenste buiten gaan keren,met allemaal onderzoeken enz.
Maar een echte oorzaak werdt niet echt gevonden, de cyste was gewoon domme pech, zoals ze dat noemen(1 op de 25.000).
Maar de vroeggeboortes kwamen waarschijnlijk door de doorbloeding van de placenta.
De arts heeft ons een zwangerschap niet afgeraden( had ze dat wel gedaan dan was het einde verhaal geweest), maar wilde met een volgende zwangerschap medicijnen gaan voorschrijven voor de doorbloeding(kinderasperine en bloeddrukverlagers), toen ik idd weer zwanger werdt, begon een moeilijke en zware zwangerschap.
We gingen uit van 30 weken, maar die ging ik voorbij!, we gingen zelfs een keizersnee plannen!, die zou op 10 febr 2009 plaatsvinden.
De weken gingen voorbij, met veel controles en ronde de 35e week werdt het spannend,bloeddruk ging omhoog en ze wilden me opnemen.
Het wa echter zo dat ik wel met ´weekendverlof´ mocht, dus zaterdag naar huis, zondag terug.
Op 8 febr, kwam ik van mn verlof terug, meteen aan de ctg, (was standaard), man kus gegeven, die ging weer naar huis, en ik lekker liggen.
Alleen vonden de artsen de hartslag van de kleine te vlak en werdt er na een uur besloten om de kleine te gaan halen, dit kwam op 2 dagen ook niet meer aan.
Dus hubbie en mn mama gebeld, en afwachten, op dat moment besloot de kleine om het weer goed te gaan doen!, dus de artsen begonnen te twijfelen of ze de keizersnee door moesten zetten.
Toen ben ik in huilen uitgebarsten!, de spanning werdt me al teveel, en als ze het niet door zouden laten gaan dan zat ik de volgende dag elemaal als een stresskip erbij, want het zou dan ook nog eens 9 febr zijn!
Dat trok ik niet!
Gelukkg besloten ze (mede door mn voorgeschiedenis) om het door te laten gaan.
En op 8 febr om 23.45 met 38 weken en 5 dagen werdt onze dochter Dyonne Joy geboren!
ruim 3.5 kilo en een bos met haar!
De uren na haar geboorte kreeg ze allerlei onderzoeken( ik heb het aan mn schildklier en kreeg tijdens mn zwangerschap suiker), maar het was een kerngezond meisje!
En ik geniet zoveel van mn meiden!!
We zijn compleet zo!, wee hebben heel erg moeten vechten voor deze zwangerschap en de oordelen, veel mensen snapten niet wat we ons zelf weer aandeden, en veel zeiden ook,-jullie hebben toch al een gezond kind.
We konden ons gevoel niet overbrenegen op dat soort mensen, en dat heb ik na een tijdje ook opgegeven,
Het is goed zo, ik heb ook heel bewust gekozen om tijdens mn keizersnee een sterrilisatie te laten doen.
Want ik zou het niet aan kunnen om nog een keer zwanger te zijn, al zou het kindje absoluut welkom zijn, de risico´s zijn te groot!
En risico´s hebben we al genoeg genomen.
Nu gaan we genieten (deden we al), tellen onze zegeningen, en dragen onze engeltjes bij ons.
Nou dit was mijn verhaal, niet alle details staan erin, maar dan zou ik 10 paginas verder zijn haha.
Lieve dames ik herken mezelf in jullie, en jullie mischien in mij.
Hopelijk hebben jullie iets aan mijn verhaak, en hebben jullie vragen, stel ze gewoon hoor!
Dikke knuffel Lico!
Jee Lico, wat heftig zeg. Ten eerste fijn dat je jezelf in onze verhalen herkent, maar het lijkt me (sorry dit is mijn persoonlijke mening), wel een verschil of je zoals ik een onherkenbaar vruchtje verliest, of een gaaf kindje(s). Pff dat is heel moeilijk. Je neemt bij beide afscheid van een zwangerschap en hoop en verlangen naar dat kindje. Maar als je een echt kindje in je armen houdt en het moet laten sterfen, is zo ontzettend hard en verdrietig om als ouders mee te maken.
Ik vroeg me af, heeft het schildklier probleem ook erme ete maken dan het mis is gegaan? En wat merk je daar zelf van (is die te snel of te langzaam?).
Wat fijn dat jullie nu 2 gezonde meiden hebben. Ik begrijp het juist heel goed dat jullie voor een 2e wonder zijn gegaan. Je verlangen naar een kindje gaat niet weg als je er 1 hebt, tenminste niet als je er graag 2 zou willen of meer. Natuurlijk ben je blij met je gezonde kind, maar dat neemt niet weg dat je nog genoeg liefde over hebt voor een nieuw kindje.
Vind het zo oneerlijk dat bij sommige alles zo makkelijk gaat en bij anderen het zoveel moeite kost, eigenlijk zou het bij iedereen goed moeten gaan en ook dat iedereen zwanger kan worden zonder hulp.
Ik heb toen wel meegelezen toen het bij Jayden mis ging. Ik snap nog niet zo goe dhet verhaal van zijn goede long en op die zij liggen. Was het ook de kant van het hartje?
Waren de kindjes verder helemaal gezond of zouden ze een beperking oplopen?
Tes, ja dat onderzoekl hebben ze bij mij ook gedsaan en de gyn zei al, als het de bloedstolling is, dan moet je idd aspreine slikken en kom je onder controle van de gyn.
Bij de miskraam kwam er echt een groot vruchtzakje uit.
Maar jij dsu ook een echt kindje, wel fijn dat er voetafdrukjes van gemaakt zijn. Maar je vraagt je altijd af waarom een kindje niet mag leven he?
Ik vroeg me af, heeft het schildklier probleem ook erme ete maken dan het mis is gegaan? En wat merk je daar zelf van (is die te snel of te langzaam?).
Wat fijn dat jullie nu 2 gezonde meiden hebben. Ik begrijp het juist heel goed dat jullie voor een 2e wonder zijn gegaan. Je verlangen naar een kindje gaat niet weg als je er 1 hebt, tenminste niet als je er graag 2 zou willen of meer. Natuurlijk ben je blij met je gezonde kind, maar dat neemt niet weg dat je nog genoeg liefde over hebt voor een nieuw kindje.
Vind het zo oneerlijk dat bij sommige alles zo makkelijk gaat en bij anderen het zoveel moeite kost, eigenlijk zou het bij iedereen goed moeten gaan en ook dat iedereen zwanger kan worden zonder hulp.
Ik heb toen wel meegelezen toen het bij Jayden mis ging. Ik snap nog niet zo goe dhet verhaal van zijn goede long en op die zij liggen. Was het ook de kant van het hartje?
Waren de kindjes verder helemaal gezond of zouden ze een beperking oplopen?
Tes, ja dat onderzoekl hebben ze bij mij ook gedsaan en de gyn zei al, als het de bloedstolling is, dan moet je idd aspreine slikken en kom je onder controle van de gyn.
Bij de miskraam kwam er echt een groot vruchtzakje uit.
Maar jij dsu ook een echt kindje, wel fijn dat er voetafdrukjes van gemaakt zijn. Maar je vraagt je altijd af waarom een kindje niet mag leven he?
Lico, meid heb je verhaal met kippevel gelezen! Wat heb je een dingen meegemaakt zeg! En wat dapper van je dat je je verhaal hier wilt doen, vind het toch bijzonder dat we dit zo samen kunnen delen! Zo zie je maar weer: ieder verhaal staat op zich zelf. Fijn dat je van je 2 meiden kan genieten, vind het zelf nog wel ontzettend moeilijk! niet verkeerd bedoeld hoor, maar zo van: geniet van de kinderen die je hebt, dat doe ik ook wel op zn tijd, maar had nog zo graag momenteel zwanger geweest en het nog 1 x meemaken..........ik was ook zo blij met de laatste zws........... Maar ik weet en mijn verstand zegt: nee niet meer! We hebben 5 gezonde kinderen om voor te zorgen en zijn daar ontzettend dankbaar om, we hebben nu we dit allemaal meegemaakt hebben wel genoeg aan ons zelf, voel me toch regelmatig uitgeput.......dus ik hoop dat ik ondanks alles toch snel mag herstellen, maar besef ook tegelijkertijd dat het een lange weg is! De andere kinderen vragen ook behoorlijk veel aandacht veel ruzie met elkaar ( de oudste is van febr2000 de 2e is van april2001 de 3e is van juni 2002 de 4e is van jan.2004 en de jongste is van febr2007.) De jonste is veel ziek geweest vorig jaar 2 x in zhs gelegen daarna geholpen aan zn oren(doorprikken en neusamandelen geknipt) en afgelopen dec hebben ze buisjes bij hem geplaatst dus al met al hebben we het daar ook behoorlijk druk mee gehad......... dus kunnen jullie je wel voorstellen dat we zon beetje uitgeput zjin! Maar heb ook geen zin om te blijven klagen hoor, gelukkig zijn er ook wel geniet momenten ! Gelukkig gaat het met de jongste weer wat beter, we gaan nu de goede tijd in, hij is al een poos niet meer ziek geweest, dus krijg je zelf er ook wat meer vertrouwen in!
Lico, als je wat kwijt wilt oid dan kom je maar weer posten hoor! We hebben hier allemaal wat meegemaakt en kunnen we het ook samen delen!
Elies, als je je ei nu al hebt is het idd snel, maar ik begrijp dat je deze cyclus nog wil wachten totdat je de uitslag heb van het bloedonderzoek?? Is ook wel verstandig ja, meestal komt er niks uit, maar dat moet je natuurlijk eerst zeker weten!
Wij zijn nog steeds op zoek naar de juiste anticonceptie! We zitten aan het Mirena spriraaltje te denken, maar zijn er nog niet helemaal over uit, dus nog ff afwachten, ben momenteel ongi dus hoef nu niet bang te zijn dat ik zwanger ben...........maar we gaan eerst maar aan de condooms ......bleeh.....niet fijn maar het moet!
Nou ga er weer snel vandoor, de kinderen zijn gelukkig lief aan het spelen maar daar kan elk minuut verandering in komen! Morgen gaan we gezellig met dekids weg!
Liefs Tes
Lico, als je wat kwijt wilt oid dan kom je maar weer posten hoor! We hebben hier allemaal wat meegemaakt en kunnen we het ook samen delen!
Elies, als je je ei nu al hebt is het idd snel, maar ik begrijp dat je deze cyclus nog wil wachten totdat je de uitslag heb van het bloedonderzoek?? Is ook wel verstandig ja, meestal komt er niks uit, maar dat moet je natuurlijk eerst zeker weten!
Wij zijn nog steeds op zoek naar de juiste anticonceptie! We zitten aan het Mirena spriraaltje te denken, maar zijn er nog niet helemaal over uit, dus nog ff afwachten, ben momenteel ongi dus hoef nu niet bang te zijn dat ik zwanger ben...........maar we gaan eerst maar aan de condooms ......bleeh.....niet fijn maar het moet!
Nou ga er weer snel vandoor, de kinderen zijn gelukkig lief aan het spelen maar daar kan elk minuut verandering in komen! Morgen gaan we gezellig met dekids weg!
Liefs Tes
Hoi hoi.
Zal even wat vragen beantwoorden.
Ik heb een te langzaam werkende schildklier, maar door medicijnen is deze goed af gesteld, en heb dus gen klachten oid, het kan met een zwangerschap zo zijn dat de antistoffen over de baarmoeder gaan, en het kindje dus een teveel aan schildklier hormoon krijgt, maar dat is bij mij gelukkig niet het geval geweest.
Estee was al overleden in mn buik, warschijnlijk door die slechte doorbloeding, verder was het een gaaf en ''gezond'' kindje.
En Jayden zn linkerlong zat vol met cystes hierdoor zat zn rechter long in de verdrukking en zat zn hartje onder zn rechterborstkas, hierdoor was er geen ontwikkeling van de longen.
De arts zei het zo: Je moet het zien als een boom met blaadjes, maar de blaadjes hebben geen nerfen en zullen deze ook niet meer ontwikkelen.
Op het moment dat een operatie nog een optie was, wisten ze al dat de overlevingskans heel klein zou zijn,toen zijn er weer fotos van zn borstje gemaakt bleek het echt onmogelijk te zijn ,als ie het zou overleven dan zou hij door die nerfen alsnog niet halen,
Als er ook maar een kleine kans had bestaan op een goede afloop dan hadden we alles aangenomen, maar de artsen nemen de uiteindelijke keuze, en dat hebben ze echt pas gedaan na echt al het mogelijke te hebben geprobeerd.
En ook ik weet heel goed dat een miskraam of het het verlies van een gaaf kindje niet echt te vergelijken zijn, maar wel het verdriet om het verlangen naar een kindje zijn hetzelfde.
Het meeste waar ik moeite mee had, waren de hormonen vlak na de bevalling, je hele lichaam schreeuwt dat je moeder bent, maar je hebt niks om over te moederen.
Ze zeggen ook vaak, een vrouw wordt moeder op het moment dat ze weet dat ze zwanger is, een man wordt vader op het moment dat het kind geboren is.
En zo bedoel ik het ook een beetje, hoe vroeg je ook een verlies krijgt, in je hoofd en hart ben je al mama!
Dikke knuffel lico
Zal even wat vragen beantwoorden.
Ik heb een te langzaam werkende schildklier, maar door medicijnen is deze goed af gesteld, en heb dus gen klachten oid, het kan met een zwangerschap zo zijn dat de antistoffen over de baarmoeder gaan, en het kindje dus een teveel aan schildklier hormoon krijgt, maar dat is bij mij gelukkig niet het geval geweest.
Estee was al overleden in mn buik, warschijnlijk door die slechte doorbloeding, verder was het een gaaf en ''gezond'' kindje.
En Jayden zn linkerlong zat vol met cystes hierdoor zat zn rechter long in de verdrukking en zat zn hartje onder zn rechterborstkas, hierdoor was er geen ontwikkeling van de longen.
De arts zei het zo: Je moet het zien als een boom met blaadjes, maar de blaadjes hebben geen nerfen en zullen deze ook niet meer ontwikkelen.
Op het moment dat een operatie nog een optie was, wisten ze al dat de overlevingskans heel klein zou zijn,toen zijn er weer fotos van zn borstje gemaakt bleek het echt onmogelijk te zijn ,als ie het zou overleven dan zou hij door die nerfen alsnog niet halen,
Als er ook maar een kleine kans had bestaan op een goede afloop dan hadden we alles aangenomen, maar de artsen nemen de uiteindelijke keuze, en dat hebben ze echt pas gedaan na echt al het mogelijke te hebben geprobeerd.
En ook ik weet heel goed dat een miskraam of het het verlies van een gaaf kindje niet echt te vergelijken zijn, maar wel het verdriet om het verlangen naar een kindje zijn hetzelfde.
Het meeste waar ik moeite mee had, waren de hormonen vlak na de bevalling, je hele lichaam schreeuwt dat je moeder bent, maar je hebt niks om over te moederen.
Ze zeggen ook vaak, een vrouw wordt moeder op het moment dat ze weet dat ze zwanger is, een man wordt vader op het moment dat het kind geboren is.
En zo bedoel ik het ook een beetje, hoe vroeg je ook een verlies krijgt, in je hoofd en hart ben je al mama!
Dikke knuffel lico
''Ze zeggen ook vaak, een vrouw wordt moeder op het moment dat ze weet dat ze zwanger is, een man wordt vader op het moment dat het kind geboren is.
En zo bedoel ik het ook een beetje, hoe vroeg je ook een verlies krijgt, in je hoofd en hart ben je al mama!"
Dat heb je mooi gezegd.... helemaal waar denk ik....
En zo bedoel ik het ook een beetje, hoe vroeg je ook een verlies krijgt, in je hoofd en hart ben je al mama!"
Dat heb je mooi gezegd.... helemaal waar denk ik....
Ja zo voelt het ook. Dat je al moeder bent/wordt op het moment van die posi test.
Lico fijn dat je je verhaal met ons wilt delen en alle andere natuurlijk ook.
Tes, hoe oud ben je? Hebben jullie niet zoiets van, we nemen nu even een paar jaar rust en kijken dan wel of we voor nog een kindje gaan? Lijkt me idd een moeilijke beslissing, na een mk, te stoppen met proberen zwanger te raken en voor een kindje te gaan. Hier trouwens ook condooms. Vind ik het prettigst, heb geen zin in hormonen in mijn lijf.
Ook hier net ongi geweest, de 1e na de bevallng, vreemd is dat. Heb ook meteen een dikke pukkel op mijn kin, bah!
Gaat het goed met iedereen?
Lico fijn dat je je verhaal met ons wilt delen en alle andere natuurlijk ook.
Tes, hoe oud ben je? Hebben jullie niet zoiets van, we nemen nu even een paar jaar rust en kijken dan wel of we voor nog een kindje gaan? Lijkt me idd een moeilijke beslissing, na een mk, te stoppen met proberen zwanger te raken en voor een kindje te gaan. Hier trouwens ook condooms. Vind ik het prettigst, heb geen zin in hormonen in mijn lijf.
Ook hier net ongi geweest, de 1e na de bevallng, vreemd is dat. Heb ook meteen een dikke pukkel op mijn kin, bah!
Gaat het goed met iedereen?
'' Hier trouwens ook condooms. Vind ik het prettigst, heb geen zin in hormonen in mijn lijf.''
Hier ook een..... Als ik tegen anderen zeg : 'geen pil' staan ze me echt aan te kijken of ik gek ben.... hoezo geen pil ???
Nou, heb er jaren een geslikt maar die werkte alleen maar nega.... ongi's werden alleen maar erger, meer pijn en meer vloeien plus ik was een week lang een huilebalk. En de seks had ik ook minder zin in.
Condooms werken voor ons prima ! Tuurlijk vind hubs het zonder 'leuker' maar als je dan klaar bent lopen we ook te hanussen met zn twee-tjes... ( lees handdoeken en wc-papier ) ook lekker romanti !
Of zijn wij de enige die hier 'last' van hebben ?
We leven nu wel erg naar de ongi toe hoor... hubs zegt gisteravond nog tegen mij.... 'je was toch nog niet al ongi ?? Dacht misschien ben je het vergeten te zeggen of zo' ..... vergeten te zeggen ??? Als ik ongi ben schreeuw ik het bij wijze van, van de daken.... nieuwe ronde !! We kunnen niet wachten !! Ik mis het zwanger zijn zo erg en kan niet wachten het allemaal weer te voelen... ok, lekker was anders maar je weet dat je beloning zo groot is..... ( als alles ok is natuurlijk ) Dit speciale gevoel wil ik zo graag weer hebben.... Het is het allemaal zo waard !
Hier ook een..... Als ik tegen anderen zeg : 'geen pil' staan ze me echt aan te kijken of ik gek ben.... hoezo geen pil ???
Nou, heb er jaren een geslikt maar die werkte alleen maar nega.... ongi's werden alleen maar erger, meer pijn en meer vloeien plus ik was een week lang een huilebalk. En de seks had ik ook minder zin in.
Condooms werken voor ons prima ! Tuurlijk vind hubs het zonder 'leuker' maar als je dan klaar bent lopen we ook te hanussen met zn twee-tjes... ( lees handdoeken en wc-papier ) ook lekker romanti !
Of zijn wij de enige die hier 'last' van hebben ?
We leven nu wel erg naar de ongi toe hoor... hubs zegt gisteravond nog tegen mij.... 'je was toch nog niet al ongi ?? Dacht misschien ben je het vergeten te zeggen of zo' ..... vergeten te zeggen ??? Als ik ongi ben schreeuw ik het bij wijze van, van de daken.... nieuwe ronde !! We kunnen niet wachten !! Ik mis het zwanger zijn zo erg en kan niet wachten het allemaal weer te voelen... ok, lekker was anders maar je weet dat je beloning zo groot is..... ( als alles ok is natuurlijk ) Dit speciale gevoel wil ik zo graag weer hebben.... Het is het allemaal zo waard !
hoi
hier geen rubbers, hoor. ik vind het helemaal niks.( mannetje ook niet) dus we spelen met vuur, om het zo maar te zeggen, ach we zullen zien, vrijdag test gedaan en die had na een aantal uur posi( heel licht, maar had geen ochtendurine gedaan) dus gisteren maar even 6 testen besteld en dan zaterdag of zondag weer testen, om te kijken of hij sneller posi is of nega.
ik dacht namelijk dat de ongi doorgebroken was, maar het was zo weinig, dat ik aan innesteling zat te denken. nou ja we zullen zien, vind het toch wel erg spannend ( en snel)
hou jullie op de hoogte
groetjes
Elize
hier geen rubbers, hoor. ik vind het helemaal niks.( mannetje ook niet) dus we spelen met vuur, om het zo maar te zeggen, ach we zullen zien, vrijdag test gedaan en die had na een aantal uur posi( heel licht, maar had geen ochtendurine gedaan) dus gisteren maar even 6 testen besteld en dan zaterdag of zondag weer testen, om te kijken of hij sneller posi is of nega.
ik dacht namelijk dat de ongi doorgebroken was, maar het was zo weinig, dat ik aan innesteling zat te denken. nou ja we zullen zien, vind het toch wel erg spannend ( en snel)
hou jullie op de hoogte
groetjes
Elize
Elize wat spannend! Ik ga voor je duimen hoor, idd snel, maar je hoortr vaak dat je na een mk sneller zwanger raakt.
Dan mag je het 1e topic misschien openene van 2010.
Elies, haha ja hier ook hoor, ranzig gedoe. Kan me voorstellen dat je t zwangergevoel mist, hopelijk mogen jullie het snel weer worden!
Mijn man wil nu ook een 3e, hoera! Hij was nl erg aan het twijfelen. Nu nog niet hoor, pas als ik helemaal hormoonvrij ben eneen jaar verder ofzo. Wel spannend dan wel, omdat ik nu steeds bang ben voor weer een mk.
Dan mag je het 1e topic misschien openene van 2010.
Elies, haha ja hier ook hoor, ranzig gedoe. Kan me voorstellen dat je t zwangergevoel mist, hopelijk mogen jullie het snel weer worden!
Mijn man wil nu ook een 3e, hoera! Hij was nl erg aan het twijfelen. Nu nog niet hoor, pas als ik helemaal hormoonvrij ben eneen jaar verder ofzo. Wel spannend dan wel, omdat ik nu steeds bang ben voor weer een mk.
Luna wat leuk dat je hubs er ook nog eentje wil !!!! Lekker dat je er op jouw manier dan toch al een beetje naar toe kan leven... Tja en een mk blijft je achtervolgen denk ik... altijd blijf je eraan denken.
Maar je hebt ook 'bewijs' dat het wel goed kan gaan en positief blijven is altijd het beste he !
Gelukkig heb je nog even de tijd....
Enne... jullie hebben dat dus ook, dat gedoe met die handdoeken en zo.... Ik snap niet hoe anderen dat doen hoor....
Bij ons is de afloop dat echt niet romantisch of zo....
Elize, ik ga superhard voor je duimen... toy, toy, toy !!
Maar je hebt ook 'bewijs' dat het wel goed kan gaan en positief blijven is altijd het beste he !
Gelukkig heb je nog even de tijd....
Enne... jullie hebben dat dus ook, dat gedoe met die handdoeken en zo.... Ik snap niet hoe anderen dat doen hoor....
Bij ons is de afloop dat echt niet romantisch of zo.... Elize, ik ga superhard voor je duimen... toy, toy, toy !!
sorry hoor, moest wel lachen om dat gedoe met handdoeken, hier dus ook, hier ook geen romantisch einde,
ja ik weet het nog steeds niet.
het ene moment denk ik van wel, het volgende moment weer van niet. het ene moment hoop ik van wel, het andere moment van niet, omdat we niet weten wat de miskraam als oorzaak heeft, misschien kan het wel weer gebeuren bij de volgende zwangerschap. we moeten nog 3 weken wachten op de uitslagen, en wat als daar nou iets uitkomt en we zijn wel weer zwanger, wat dan?
gelukkig ben ik weer fulltime aan het werk en ik heb genoeg te doen, dus gelukkig weinig tijd om er te veel over na te denken.
sorry voor mijn twijfelverhaal, maar denk dat het misschien wel heel bekend voorkomt.
groetjes
Elize
ja ik weet het nog steeds niet.
het ene moment denk ik van wel, het volgende moment weer van niet. het ene moment hoop ik van wel, het andere moment van niet, omdat we niet weten wat de miskraam als oorzaak heeft, misschien kan het wel weer gebeuren bij de volgende zwangerschap. we moeten nog 3 weken wachten op de uitslagen, en wat als daar nou iets uitkomt en we zijn wel weer zwanger, wat dan?
gelukkig ben ik weer fulltime aan het werk en ik heb genoeg te doen, dus gelukkig weinig tijd om er te veel over na te denken.
sorry voor mijn twijfelverhaal, maar denk dat het misschien wel heel bekend voorkomt.
groetjes
Elize
Elize, schaam je niet hoor, voor je twijfel verhaal, het is idd heel erg herkenbaar!
Na de miskraam in aug. begon ik ook te twijfelen en dat heeft zo een paar maanden geduurd en toen zijn we uiteindelijk er toch uit gekomen, we gingen weer voor en we zouden het wel zien......dus was ik ook binnen een paar maandjes na die keuze weer zwanger en dacht van dat zal nu toch geen 2 x achter elkaar gebeuren?? Ja dus en we weten ook nog steeds niet hoe het kan en ik realiseer me ook wel dat we daar ook nooit geen antwoord op krijgen. Maar nu ligt het twijfelgebeuren ook bij mij weer overhoop, soms verlang ik er naar om weer zwanger te zijn, maar verstandelijk gezien zou het onverantwoord zijn. Volgende week ga ik bloedonderzoek doen en 5 weken daarna krijg ik pas de uitslag, dus dat duurt nog ff. Ws wil ik een Mirena spiraal laten plaatsen,dus we zien wel hoe dat gaat!
Na de miskraam in aug. begon ik ook te twijfelen en dat heeft zo een paar maanden geduurd en toen zijn we uiteindelijk er toch uit gekomen, we gingen weer voor en we zouden het wel zien......dus was ik ook binnen een paar maandjes na die keuze weer zwanger en dacht van dat zal nu toch geen 2 x achter elkaar gebeuren?? Ja dus en we weten ook nog steeds niet hoe het kan en ik realiseer me ook wel dat we daar ook nooit geen antwoord op krijgen. Maar nu ligt het twijfelgebeuren ook bij mij weer overhoop, soms verlang ik er naar om weer zwanger te zijn, maar verstandelijk gezien zou het onverantwoord zijn. Volgende week ga ik bloedonderzoek doen en 5 weken daarna krijg ik pas de uitslag, dus dat duurt nog ff. Ws wil ik een Mirena spiraal laten plaatsen,dus we zien wel hoe dat gaat!
Tes, even een hele praktische vraag.... Jullie zijn toch gelovig ? ( dacht zoiets ooit eens gelezen te hebben ) Vind je een spiraaltje dan niet... tja, hoe zeg ik dat.... een 'verkeerd' anticonceptie-middel... vanwege de 'late' afbreking van het vruchtje ? Of werkt dit spiraaltje anders ?
Heb er nl niet zoveel verstand van... Pin me er niet aan vast hoor, maar dat dacht ik en ik was benieuwd hoe jij dat ziet.
Heb er nl niet zoveel verstand van... Pin me er niet aan vast hoor, maar dat dacht ik en ik was benieuwd hoe jij dat ziet.
Elies, klopt ja, wij zijn gelovig, we kerken bij een christelijk gereformeerde kerk.
Maar idd, een sprilaaltje daar is nog al verwarring over bij ons..... de gyn had het dan ook over dat een spiraaltje NIET abortief werkt, wat bij ons natuurlijk nog al wat vragen los kwam en we hebben dan ook gezegd dat in de BIJSLUITER staat (via internet) dat de eventuele bevruchting die plaats KAN vinden zich niet in kan nestelen........dus stel dat dat zo zou zijn zijn we absoluut TEGEN de spiraal (Mirena) De gyn vond het toch aardig interessant om het na te trekken allemaal en hij vroeg ons de bijsluiter via internet, om die naar hem op te sturen en dat hebben we inmiddels al een poosje terug gedaan. Ik heb over een week of 5 nog een telefonische afspraak bij hem staan omdat ik deze week dat bloedonderzoek uit ga laten voeren en dat 5 weken duurt voordat ik dus de uitslag heb en dat gaat dan via een telefonisch consult en dan ga ik natuurlijk nog wel even over de mirena spiraal vragen...... dus al met al gaat er nog wel wat weekjes overheen........en ondertussen moeten wij maar proberen om de juiste anticonceptie te regelen........wat dus heel moeilijk is ........
Nou ga er nu weer snel vandoor!
Maar idd, een sprilaaltje daar is nog al verwarring over bij ons..... de gyn had het dan ook over dat een spiraaltje NIET abortief werkt, wat bij ons natuurlijk nog al wat vragen los kwam en we hebben dan ook gezegd dat in de BIJSLUITER staat (via internet) dat de eventuele bevruchting die plaats KAN vinden zich niet in kan nestelen........dus stel dat dat zo zou zijn zijn we absoluut TEGEN de spiraal (Mirena) De gyn vond het toch aardig interessant om het na te trekken allemaal en hij vroeg ons de bijsluiter via internet, om die naar hem op te sturen en dat hebben we inmiddels al een poosje terug gedaan. Ik heb over een week of 5 nog een telefonische afspraak bij hem staan omdat ik deze week dat bloedonderzoek uit ga laten voeren en dat 5 weken duurt voordat ik dus de uitslag heb en dat gaat dan via een telefonisch consult en dan ga ik natuurlijk nog wel even over de mirena spiraal vragen...... dus al met al gaat er nog wel wat weekjes overheen........en ondertussen moeten wij maar proberen om de juiste anticonceptie te regelen........wat dus heel moeilijk is ........
Nou ga er nu weer snel vandoor!
Hoi meiden,
Zo vanmorgen eindelijk bloedgeprikt voor het onderzoek van de miskraam!
Over 5 weken heb ik dan een telefonisch consult bij de gyn, ben erg benieuwd!
verder niet veel te melden, ja ik heb een jankend kind op schoot die echt helemaal niks wil! Ohwww......en ik ben al zo vreselijk moe, maar ja hoort erbij zeggen ze.......
Zo vanmorgen eindelijk bloedgeprikt voor het onderzoek van de miskraam!
Over 5 weken heb ik dan een telefonisch consult bij de gyn, ben erg benieuwd!
verder niet veel te melden, ja ik heb een jankend kind op schoot die echt helemaal niks wil! Ohwww......en ik ben al zo vreselijk moe, maar ja hoort erbij zeggen ze.......
He wat goed Tes !! Lekker joh !!
Waar controleren ze je op als ik vragen mag ??
Ik heb vandaag mn uitslag gekregen. Alles helemaal ok. Dit was dus niet het probleem. Nu maar weer vol goede moed aan de klus.... strakjes dan.....
Mn ongi is helemaal terug dus het werkt iig goed. Wat een opluchting !
Waar controleren ze je op als ik vragen mag ??
Ik heb vandaag mn uitslag gekregen. Alles helemaal ok. Dit was dus niet het probleem. Nu maar weer vol goede moed aan de klus.... strakjes dan.....
Mn ongi is helemaal terug dus het werkt iig goed. Wat een opluchting !
Hoi,
Elies, het is toch altijd weer een bevestiging dat het allemaal weer goed "functioneerd"daar binnen als je je 1e ongi weer heb gehad!
Je weet ook weer gelijk je cyclus, dus dat is fijn!
Fijn dat bij jou alles oke was met het bloedonderzoek, is ook weer een hele opluchting als dat achter de rug is, vind het voor mezelf ook wel weer wat spanning teweegbrengen, zo van: het is nu al 2 x achter elkaar zou er niks aan de hand zijn??
Ze hebben vanmorgen 8buisjes bloed afgenomen en het is iig voor trombose, schildklier en suikerziekte. Verder weet ik niet, oh ja geloof dat ze ook naar vitamines kijken ofzo, ik heb er ook helemaal geen verstand van!
Ga er weer als een haas vandoor want ik moet de kids ff op bed gooien!
Elies, het is toch altijd weer een bevestiging dat het allemaal weer goed "functioneerd"daar binnen als je je 1e ongi weer heb gehad!
Je weet ook weer gelijk je cyclus, dus dat is fijn!
Fijn dat bij jou alles oke was met het bloedonderzoek, is ook weer een hele opluchting als dat achter de rug is, vind het voor mezelf ook wel weer wat spanning teweegbrengen, zo van: het is nu al 2 x achter elkaar zou er niks aan de hand zijn??
Ze hebben vanmorgen 8buisjes bloed afgenomen en het is iig voor trombose, schildklier en suikerziekte. Verder weet ik niet, oh ja geloof dat ze ook naar vitamines kijken ofzo, ik heb er ook helemaal geen verstand van!
Ga er weer als een haas vandoor want ik moet de kids ff op bed gooien!
Tes, het is zeker een opluchting. Het is tenslotte toch altijd maar afwachten. Maar ik mag echt niet klagen. Ik ben maar een paar dagen 'later' dan met een normale cyclus dus dat is op zich al lekker.
Jij bent nog steeds moe dus........ kun je geen bloedarmoede hebben dan of zo ? Of is dit normaal ??
Ik moet zeggen dat ik de laaste dagen weer af en toe een vermoeidheids-vlaagje heb net als toen ik zwanger was. ( Was niet misselijk maar alleen maar moe ) Maar dit zal wel met de ongi-hormoontjes te maken hebben..... Of komt dit jou bekend voor?
Jij bent nog steeds moe dus........ kun je geen bloedarmoede hebben dan of zo ? Of is dit normaal ??
Ik moet zeggen dat ik de laaste dagen weer af en toe een vermoeidheids-vlaagje heb net als toen ik zwanger was. ( Was niet misselijk maar alleen maar moe ) Maar dit zal wel met de ongi-hormoontjes te maken hebben..... Of komt dit jou bekend voor?
Elies, fijn dat de uitslagen goed waren en de ongi er weer is.
Wat die vermoeidheid betreft. Ik ben nog steeds heeeeel erg moe. Na mijn 2 miskramen, zat ik bij de acupunctuur en die gaf me het advies de 1e 6 maanden niet zwanger te raken, omdat mijn lichaam (en geest) gewoon te moe waren, energie niet konden missen. Maargoed, we waren toen aan het klussen en was al zwanger op dat moment, wisten we nog niet.
Gelukkig heeft ze me heel goed begeleidt door de zws heen en is het goed gegaan, alleen nu ben ik nog steeds heel moe en de bv helpt daar ook niet echt aan mee. Vind het alleen te mooi om al op te geven. Dus ik ga nu naar bed haha.
Wat die vermoeidheid betreft. Ik ben nog steeds heeeeel erg moe. Na mijn 2 miskramen, zat ik bij de acupunctuur en die gaf me het advies de 1e 6 maanden niet zwanger te raken, omdat mijn lichaam (en geest) gewoon te moe waren, energie niet konden missen. Maargoed, we waren toen aan het klussen en was al zwanger op dat moment, wisten we nog niet.
Gelukkig heeft ze me heel goed begeleidt door de zws heen en is het goed gegaan, alleen nu ben ik nog steeds heel moe en de bv helpt daar ook niet echt aan mee. Vind het alleen te mooi om al op te geven. Dus ik ga nu naar bed
haha.
He wat vervelend Luna, nog steeds moe . Bij mij is het nog maar 5 weekjes geleden dus verwacht ik eigenlijk ook niet anders. Het is tenslotte ook wel een aanslag op je lichaam. Maar bij jou nog steeds dus.... Gelukkig krijg je zoals je zelf al zegt wel er iets moois voor terug met die bv. Maar dat zal idd af en toe een beetje aanpoten zijn.... Heb je van niemand advies gekregen of zo of er iets aan te doen is. ( heb echt geen idee hoor ) Of hoort het nog gewoon bij de hormonen ?
Wij gaan er deze maand gewoon weer voor hoor ! Ik kan echt niet wachten !! 
. Bij mij is het nog maar 5 weekjes geleden dus verwacht ik eigenlijk ook niet anders. Het is tenslotte ook wel een aanslag op je lichaam. Maar bij jou nog steeds dus.... Gelukkig krijg je zoals je zelf al zegt wel er iets moois voor terug met die bv. Maar dat zal idd af en toe een beetje aanpoten zijn.... Heb je van niemand advies gekregen of zo of er iets aan te doen is. ( heb echt geen idee hoor ) Of hoort het nog gewoon bij de hormonen ? Wij gaan er deze maand gewoon weer voor hoor
! Ik kan echt niet wachten !!
Luna, jij dus ook al zo moe........zucht..............kword er ook gewoon gek van.......heb echt het gevoel het allemaal niet meer aan te kunnen (gezin met 5 kinderen sloopt je zowiezo misschien ook wel....) maar ben vooral in t weekend echt op........ we gaan vanmorgen met de jongste naar een bekende homeopaat en mocht het goed gaan met hem dan ben ik dus de volgende die er heen gaat
Elies, hopelijk jij snel door naar een maandforum he??
Spannend he elke keer afwachten of je ongi wordt ja of nee....
Succes!
Spannend he elke keer afwachten of je ongi wordt ja of nee....
Succes!
Hihi, ja idd Tes..... k'hoop het ook zo erg. Vorige keer waren we in 1 keer zwanger, ben wat dat betreft dus erg verwend..... Nu hopen dat het weer gauw raak mag zijn......
K'vind het wel weer spannend hoor allemaal. Ben er erg mee bezig in mn koppie.
Mn ongi is over... eventjes wachten en dan weer aan de klus !
Weet jij al wat je gaat doen qua anti-conceptie ?? Of nog maar even op de lange baan ? En hoe is het verder met je ?
K'vind het wel weer spannend hoor allemaal. Ben er erg mee bezig in mn koppie.
Mn ongi is over... eventjes wachten en dan weer aan de klus !
Weet jij al wat je gaat doen qua anti-conceptie ?? Of nog maar even op de lange baan ? En hoe is het verder met je ?
Elies, spannend, de klus periode komt weer in zicht. Hopelijk benje snel weer zwanger!
Ik weet niet of er iets aan et doen is, behalve je rust pakken waar dat kan. Maargoed, wil ondertussen ook weer regelmatig gaan sporten en bij 2 kids lukt het rustig gaan liggen ook niet echt haha.
Tess ja met 5 kids zal het helemaal aanpoten zijn, pff. Ik hoop voor ons dat die vermoeidheid verdwijnt. Had jij dat na je 2e kind ook?
Ik heb dan ook 's avonds echt geen puf meer en wil vroeg naar bed om te slapen...
Ik weet niet of er iets aan et doen is, behalve je rust pakken waar dat kan. Maargoed, wil ondertussen ook weer regelmatig gaan sporten en bij 2 kids lukt het rustig gaan liggen ook niet echt haha.
Tess ja met 5 kids zal het helemaal aanpoten zijn, pff. Ik hoop voor ons dat die vermoeidheid verdwijnt. Had jij dat na je 2e kind ook?
Ik heb dan ook 's avonds echt geen puf meer en wil vroeg naar bed om te slapen...
Luna, ja khad het eigenlijk wel lang na de bevalling nog ja, moeheid, ook bij de 2e, maar toen was ik ook weer heel snel zwanger van nr 3.......dus mijn lichaam heeft nooit echt ruimte gehad om op te knapppen denk ik........begrijp me niet verkeerd, ik ben echt super blij met de kids, maar ik voel het wel als een aanslag op je lichaam! Ben dus nu echt op denk ik! Zo moe als ik me nu voel heb ik dus nooit gekend, behalve dan dat ik zwanger was want dan was ik ook ontzettend moe! Heb afgelopen zaterdagochtend dan ook maar voor de zekerheid ff een testje gadaan, je weet maar nooit, maar die was natuurlijk nega! maar ga nu weer twijfelen of ik hem niet te vroeg gedaan heb, khoop toch maar dat het menstruatie hormonen zijn dan! we wachten maar af.........kverwacht eerlijk gezegd niet dat ik zwanger ben hoor, we hebben niet geklust in de vruchtbare periode...........
Khoop dat bij jou de moeheid ook gauw over is, je heb echt het gevoel dat je het niet meer aan kan zo he? Bij mij iig wel.
Elies, we weten nog echt niet wat me met anticonceptie aan moeten, ik denk dat ik gewoon ff moet wachten wat de gyn, nu gaat zeggen, maar ja dan moet ik nog wel een week of 3, 4 wachten helaas......heb ook helemaal geen geduld ervoor, want ja...........ondertussen word het aardig riskant allemaal om niet zwanger te raken.......Die smerige condooms werkt namelijk toch echt niet!
En heeeeeel stiekem zou ik het ook niet heel erg vinden om weer zwanger te zijn, maar verstandelijk gesproken is het heel onverstandig!! Eerst mijn lichaam weer even de rust gunnen, wat vinden jullie daarvan??
Khoop dat bij jou de moeheid ook gauw over is, je heb echt het gevoel dat je het niet meer aan kan zo he? Bij mij iig wel.
Elies, we weten nog echt niet wat me met anticonceptie aan moeten, ik denk dat ik gewoon ff moet wachten wat de gyn, nu gaat zeggen, maar ja dan moet ik nog wel een week of 3, 4 wachten helaas......heb ook helemaal geen geduld ervoor, want ja...........ondertussen word het aardig riskant allemaal om niet zwanger te raken.......Die smerige condooms werkt namelijk toch echt niet!
En heeeeeel stiekem zou ik het ook niet heel erg vinden om weer zwanger te zijn, maar verstandelijk gesproken is het heel onverstandig!! Eerst mijn lichaam weer even de rust gunnen, wat vinden jullie daarvan??
Meiden, IK BEN ZWANGER!!!!!!!overwachts, maar o zo geliefd......... zie berichtje bij zwanger worden......
Heb ff heel weinig tijd, tot gauw!
(gek he, in vergelijking met mijn vorige bericht hier........) khad het ook echt niet verwacht!
Heb ff heel weinig tijd, tot gauw!
(gek he, in vergelijking met mijn vorige bericht hier........) khad het ook echt niet verwacht!
*BREEKT IN*
Tes GEFELICITEERD
:D:D
*IS WEER WEG*
Tes GEFELICITEERD
:D:D*IS WEER WEG*
Oh, Tes, ik vind het zo super voor je !!! Ook hier lekker gefeli hoor !
T'is idd apart in tegenstelling tot je vorige berichtje... haha, hoe sommige dingen kunnen lopen he !
Nou iig lekker van (proberen) te genieten en hopelijk volgen wij je snel !!
Ga je nu gauw een afspraak maken zeker ? Je hebt tenslotte geen idee hoe ver je bent toch....
Ben helemaal blij voor je !! En jij maar denken dat je nog van je vorige zws moe was....
T'is idd apart in tegenstelling tot je vorige berichtje... haha, hoe sommige dingen kunnen lopen he !
Nou iig lekker van (proberen) te genieten en hopelijk volgen wij je snel !!
Ga je nu gauw een afspraak maken zeker ? Je hebt tenslotte geen idee hoe ver je bent toch....
Ben helemaal blij voor je !!
En jij maar denken dat je nog van je vorige zws moe was....
Tes, wauw gefeliciteerd! Super dat het zo snel en onverwachts raak is
Lekker gaan genieten, tenminste voor zover dat gaat met de onzekerhed die eerste tijd. Hopelijk gata het nu allemaal goed en over 8 maanden een gezond kindje in jullie armen.
Super!
Lekker gaan genieten, tenminste voor zover dat gaat met de onzekerhed die eerste tijd. Hopelijk gata het nu allemaal goed en over 8 maanden een gezond kindje in jullie armen.
Super!
hoi meiden,
ik heb even een vraag,
hoe lang na de miskraam kwam je cyclus weer een beetje op gang en was het weer als voor de miskraam?
want na ca een maand na de miskraam het eerste bloedverlies ( was een beetje maar) en nu naar 24 dagen alweer ( ook een beetje en ook veel langer dan normaal) en het is ook niet constant, dan stopt het ineens weer om de volgende dag weer te beginnen.
ik word er niet goed van, kan niet zonder allerlei maandverband ed. van huis gaan.
wie kan mij helpen????? 
ik heb even een vraag,
hoe lang na de miskraam kwam je cyclus weer een beetje op gang en was het weer als voor de miskraam?
want na ca een maand na de miskraam het eerste bloedverlies ( was een beetje maar) en nu naar 24 dagen alweer ( ook een beetje en ook veel langer dan normaal) en het is ook niet constant, dan stopt het ineens weer om de volgende dag weer te beginnen.
ik word er niet goed van, kan niet zonder allerlei maandverband ed. van huis gaan.
wie kan mij helpen?????
Pfff, moeilijk Elize.
Bij mij was het een heel normale cyclus alleen een paar dagen vertraging. 5 daagjes 'te laat' zeg maar. Maar verder net als anders op de gevoelige boops na.( Die had ik altijd een week voor mn ongi alleen nu voor het eerst niet ! ) Het vloeien zelf was bij mij ook 'normaal'.
Bij jou rommelt het nog steeds dus..... Wat irri als je lijf niet echt meewerkt he ! Ik zou het zeker even aankaarten als je naar de gyn gaat. Hoe was jou cyclus voor je zws ? Wel vrij onregelmatig toch ?
Verder kan ik je ook niet helpen, hopen dat het gauw weer normaal wordt en zeker even bespreken bij je gyn !
Tes5, hoe voel je je ? Kan je het al weer een beetje bevatten of nemen de spanningen het toch over ?
Bij mij was het een heel normale cyclus alleen een paar dagen vertraging. 5 daagjes 'te laat' zeg maar. Maar verder net als anders op de gevoelige boops na
.( Die had ik altijd een week voor mn ongi alleen nu voor het eerst niet ! ) Het vloeien zelf was bij mij ook 'normaal'.Bij jou rommelt het nog steeds dus..... Wat irri als je lijf niet echt meewerkt he
! Ik zou het zeker even aankaarten als je naar de gyn gaat. Hoe was jou cyclus voor je zws ? Wel vrij onregelmatig toch ? Verder kan ik je ook niet helpen, hopen dat het gauw weer normaal wordt en zeker even bespreken bij je gyn !
Tes5, hoe voel je je ? Kan je het al weer een beetje bevatten of nemen de spanningen het toch over ?
Dit is een "Print" versie van onze forums. Om de volledige versie te bekijken, Klik Hier.