Maike: de manier waarop je beschrijft hoe Gilke op je af komt rennen...
Je kunt het eten niet afdwingen he (ik ken de frustratie)? Misschien is het een idee om even bij te houden wat Mikki precies eet? Anders misschien even bellen naar het cb voor een doorverwijzing naar een dietiste of logopediste/kno arts? Bij ons scheelde om te weten wat er dan precies was, dat maakt het geduld hebben erg gemakkelijk, maar eten met Kevin is nog steeds vaak een strijd hoor *zucht* Toch groeit hij goed, pas sinds gisteren heb ik hem dan zover dat hij normaal 3 boterhammen eet (en dan alleen nog met smeerkaas). Sterkte meis en ja, volstrekt logisch dat je met jezelf bezig bent hoor! *knuf*
Ik lees net op hyves (ik dacht, laat ik ook maar eens inloggen na een maand of twee) dat Twinkle terug is van vakantie,
Oh en schoenmaten... Kevin's eerste schoenen was maatje 22 (maar alle mannen in de familie hebben grote schuiten (maat 46-47))
Patricia, maakt toch niet uit als iemand de meest nieuwsgierige is ';) het feit dat je er niet op dat moment aan denkt, ach joh, het is een momentopname! Zegt niks over je betrokkenheid. Je snapt denk wel wat ik bedoel. Hoe lang heeft Emma die uitslag gehad? De cb arts vertelde me maandag dat dit voor kan komen 10 dagen na de prik, dus afwachten maar weer. Ik ben wel blij dat ze dus nu van de prikken af is.
Even meedenken, krijgt Emma een fles voor het slapen gaan? Is dat een papfles of lekker met Rijstebloem? Kevin had dat ook altijd nodig, maar Susannah die trekt zo'n zware fles op een 1 of andere manier niet. Die is al happy met een slokje van 70 tot 90 cc (soms ook de volle 150cc). Ze mag altijd nog even opblijven nadat Kevin naar bed gaat, met name omdat hij nog vaak even aan het rennen is boven (teveel energie dan nog denken we) en haar dan wakker houdt en dat is weer een drama.... Dan krijgt ze vaak nog een beker sap en een Nijntje dreumeskoekje (gaat niet helemaal op hoor), maar ze vind dit moment ook heeerlijk. Even geen broer om haar heen en pappa & mamma voor haar zelf. Maar als het opgaat... zoals Maike al zegt, ze mag nog wel twee flessen krijgen. Een beker sap blieft ze niet? Dat was voor Susannah al genoeg.
Dus maandag bij de cb arts geweest. Ik was toch behoorlijk zenuwachtig, juist omdat we met Kevin altijd wel wat hadden en ik vond het moeilijk om op mijn gevoel te vertrouwen. Dus eerst Kevin gedropt op de psz en wij meteen door. Ons meisje vond het ondanks de wind heerlijk op de fiets, mamma's koude handen bij het uitkleden al stukken minder. Ze weegt 9210 gram en is 75,2 cm lang. Helemaal trots hier! Ze vond het meten drie keer niks en zat behoorlijk te mopperen. Eenmaal bij de arts bleef ze me maar vasthouden, enorm eenkennig dus, en er werd dus onderzoek gedaan vanaf mijn schoot. Dus ik had al zoiets van ooh jee, wat gaat ze daar van zeggen. Susannah kreeg ook een bak met blokjes en dat brak het ijs wel. De arts aan het stapelen en keuvelen met haar, en Susannah stopte de blokjes nauwkeurig in het bakje met een grote glimlach. Toen wilde de arts weten hoe het met haar ging en was enorm verrast om te horen dat ze zo mooi kroop, zich aan het optrekken was en wilde gaan staan. Ze moest enorm lachen toen ik vertelde over Susannah's bijdrage als we tot drie tellen (hier gaat het dan één, twee... en dan zegt zij heel hard dwieeee!) Ze had zelf het idee dat tijdens de laatste controle ons meisje stil stond in haar ontwikkeling, maar ze was toen ook ziek zei ze snel (en ze kreeg op dat moment een zooi tanden). Ze heeft een enorme sprong gemaakt in haar ontwikkeling, sociaal-emotioneel en taal loopt ze zelfs voor, motorisch loopt ze nu mooi mee met leeftijdsgenootjes. Ze maakt een prachtig contact ondanks haar eenkennigheid (ze vertelde dat ze voor ons een kindje had van 14 maanden die niet eenkennig was, maar geen contact maakte, dus ja, daar moet ik even van slikken juist omdat ik ook weet hoe dat voelt) en ze wilde me extra gerust stellen gezien Kevin's pdd-nos. Dus ontspannen en genieten zei ze, het gaat supergoed met ons meisje. Ze vertelde me wel dat de eenkennigheid meer kan worden als ons meisje gaat lopen, juist omdat de wereld nog groter wordt en mamma dan veilig is. We zien wel. Toen de twee prikken en het duurde wel 20 min voordat ik zelfs bij madam het rompertje aankreeg. Haar gehuil stak ook alle andere kleintjes aan die uit sympthatie mee huilden.
Inmiddels heeft ze geen verhoging gehad, wel hangerig en wil ze nu zelf ook persee zelf tanden poetsen. Ze kan enorm mopperen als dat niet mag. Wat gaat het toch snel zeg! Een echte dreumes hier en mijn kleuter zit om melk en brood te drammen..


