er was recent al een topic over, maar ik kan het niet meer vinden.

Marit had er tot voorkort geen 'last' van, maar sinds kort iedere dag een driftbui met krijsen en zichzelf op de grond werpen. Het komt bijna altijd als ze iets wil en dat niet mag. Ik begrijp wel altijd waarom ze kwaad wordt. Ze praat vrij goed. Bijvoorbeeld; ze wil een koekje terwijl we gaan eten, of ze wil met mij spelen terwijl haar zusje de fles krijgt.
Ik vind het erg zoeken hoe hier mee om te gaan; negeren, begrip tonen, de gang op sturen.
Wat zouden jullie doen?
Meestal voel ik me erg geirriteerd door het gekrijs maar ik probeer dat niet te laten merken. Ik benoem haar gevoel (daar word je boos van he?) en als het me te ver gaat zeg ik ook dat het gekrijs me irriteert. Ook probeer ik af te leiden, maar dat werkt niet zo best. Er een grapje van maken werkt ook nogwel eens, maar is moeilijk als ik geirriteerd ben.

Siti, ik vind het ook erg lastig. Leon is sinds een week of 2 ook veel moeilijker in de omgang. Als hem iets niet zint, of hij krijgt iets niet wat hij wil, of er lukt hem iets niet meteen gaat hij ook gillen. Hij gooit zich nog niet op de grond, maar gaat wel "huilen", van die krokodillentranen...

Ik irriteer me er ook aan, zeker omdat hij moeilijk af te leiden is. Soms is het wat dat betreft net een pitbull, hij laat zomaar niet los...

Negeren helpt hier wel redelijk, alleen kan ik dat niet zo goed, door mijn irritatie. ML kan dat veel beter en daar luistert hij ook beter naar.
De gang op sturen werkt hier niet, omdat hij daar teveel afleiding heeft, het "straf"effect is dan weg. In een stoel parkeren is ook moeilijk omdat hij (uiteraard) niet blijft zitten en als ik hem een keer of 10 terugzet (zwijgend) gaat hij er een grapje van maken en ik denk ook dat hij dan niet meer weet dat hij voor straf in de stoel gezet was.

De situatie omzetten door er een grapje van te maken kan ik beter, maar daar is ML weer niet zo gelukkig mee, omdat hij denkt dat het ervoor zorgt dat het negatieve gedrag beloond wordt. Het helpt alleen vaak wel. Helemaal uit de situatie gaan werkt voor ons alletwee nog het best, desnoods zet ik hem zonder jas in de tuin en neem bij het naar buiten gaan jas en laarzen mee. Ff in de zandbak en weg is de bui.

Een soort "handleiding" had ik wel op prijs gesteld....

zou er een virus heersen? Hier is het ook sinds een week of 2!
Bij ons is ML ook beter in het negeren.

Dat is een moeilijk punt; beloon je het gedrag door een grapje te maken? Of moet je het juist zien als een fase die toch wel overgaat ook al maak je er het beste van? (door grapjes of begrip tonen)
Ik las net een heel stuk over 'unconditional parenting' hierover. Die zijn erg van het begrip tonen, gevoel uiten en afleiden en helemaal niet van het straffen of negeren. (zij zijn ook niet van het complimenteren, dat vond ik wel weer opvallend). Maar het komt op mij ook wel wat 'weeig' over, wel heel erg soft en je eigen gevoel onderdrukken, aldoor naast een krijsend kind gaan zitten en zeggen; "het is naar he? en mama vind je toch wel lief".... terwijl ik eigenlijk denk; "en nu kappen!!!"
Ik vind vaak; je mag het best niet leuk vinden en je kunt je toch ook wel wat minder heftig uiten. Maar misschien kan ze dat echt nog niet op deze leeftijd. waarschijlijk niet, anders deden de meeste peuters dit niet.
Ik vind vrijwel alles van mijn kinderen leuk maar dat gekrijs heb ik nooit tegengekund.

Op de gang zetten doe ik nauwelijks trouwens.

Siti, de leeftijd die Marit nu heeft, had Jelle toen Maartje geboren werd. Toen ze 2 weken was, kwam de jaloezie (denk ik). Hij heeft gekrijst en gegild, echt vreselijk ik was dit totaal niet gewend van hem, dit had hij nog NOOIT gedaan! Ik had hem tot dan toe nog nooit op de gang gezet. Ik heb hem toen dus wel op de gang gezet, met de mededeling dat als hij klaar was met krijsen hij weer terug mocht komen, hij heeft dus even flink zn stem opgezet, maar ik heb verder niks gezegd. Na een paar minuten was het stil en vroeg hij, mag ik nu terug komen? Dat is 2 keer gebeurd en toen was het over. Als hij nu vervelend is, dan is dreigen met de gang meestal voldoende, en als hij wel door gaat, dan zetten we hem dus wel daar neer, maar dan gaat het ook weer weken goed. Toch uitproberen denk ik dan.

aha, dus even duidelijk de grenzen kenbaar gemaakt. En dat heeft goed geholpen zo te horen. Mooi zo. Misschien is het echt uitprobern inderdaad.

Ik zit ook op een forum voor unconditional parenting/attachement parenting/natuurlijk ouderschap.

Maar ik kan het ook niet. Ik heb een te explosief karakter ofzoiets.
Of ik ben te soft en laat het te ver oplopen.

Ik probeer het wel, maar meestal trekken ze zich weinig van mij aan en gaan lekker door (met gillen, krijsen, aanrecht klimmen, of wat ze dan maar doen dat ik liever niet heb)

Dus, .. dan is het enige wat indruk maakt ontploffen (soort van), boos worden en echt heel duidelijk maken dat dit niet kan.
En dat lukt me niet zonder stemverheffen, maar ook niet met dreigen (gang/stoeltje).

Ik vind het een rotleeftijd, zal blij zijn als ze straks 6 of 7 zijn en de communicatie makkelijker wordt.

Het gebeurde me net nog....De hele tijd waarschuwen, lief terecht wijzen en dan in 1 keer KLAAR NU!!!!!

EN dan is t ook wel over, maar baal ik van mezelf dat ik niet eerder duidelijk m`n grenzen aangeef.
HEt zou ook niets voor mij zijn dus, denk ik.

Ik had het er zaterdagavond nog met ML over, maar die dacht ook niet dat het zou werken, dat duidelijkheid en strakke grenzen beter werken, in elk geval voor Leon.

Vind het ook echt lastig, zeker als ik zelf minder kan hebben, zoals nu, na m`n nachtdienst niet meer kunnen slapen en dan wel een peuterpuber hebben rondlopen...das niet de ideale situatie...

Jolan; we zitten bij hetzelfde AP/UP forum (2 keer dus, haha)
Ik heb er meerdere van Mamaenzo al gespot.

Het is ook erg hoe je zelf bent wat je wel en niet kunt en wat wel en niet werkt denk ik.

Voor mij bij Marit is het denk ik: proberen te voorkomen, dus voordat ik kleine zus ga voeden Marit vragen of ze nog iets van me nodig heeft. Mocht ze dan toch nog gaan brullen, begrip tonen en afleiden. Als dat ook niet werkt, dan maar negeren. Dan voel ik me zelf ook niet zo rot later dat ik ontploft ben.

Ik denk ook dat grenzen wel belangrijk zijn. Ik vind altijd dat het kind het goed moet hebben maar/en de ouders ook. Dus als het kind iets doet wat je niet wilt, dat je daar best wat mee mag doen. Alleen WAT je er dan mee doet, daar zijn de meningen over verdeeld.

Ik vind het m.n. moeilijk dat ML en ik zo verschillend zijn.
Ik kan makkelijker iets laten gaan en zien hoe het afloopt dan ML. Voorbeeldje:

Vanmiddag zitten we aan tafel en Leon kreeg na zijn boterham een plakje kaas. Mijn mes en vork lagen binnen zijn handbereik dus die had hij al gauw te pakken. Normaal mag dat niet, maar voor ik waarschuw kijk ik meestal eerst even aan wat hij ermee van plan is.
Maar ML waarschuwt hem direct: Leon, nee, leg eens terug!
Dus ik zeg tegen ML: wacht nu eerst eens af wat hij er nu eigenlijk mee wil, laat maar even!
Vervolgens gaat Leon zijn plakje kaas keurig netjes met mes en vork ziten eten

Dat gebeurd vrij vaak en zorgt wel eens voor wrijving onderling. We bekritiseren elkaar over het algemeen niet als Leon erbij is, maar we hebben dus wel een hele andere opvoedstijl.
ML waarschuwt meer, zit er kort op, ik wacht meestal eerst even af en probeer dan met een zacht lijntje Leon weer in het gareel te krijgen.
Duidelijk is wel dat Leon naar ML veeeeeeeeeeeel beter luistert
De stijlen op zich passen wel bij onze persoonlijkheden, ik vind het moeilijk om Leon zo kort te houden, ML vind het moeilijk om wat soepeler te zijn....De grenzen liggen dus niet altijd op dezelfde plek....

Ik vroeg me af of dat veel kwaad kon? Ik kan me herinneren dat dat verschil er tussen mijn eigen vader en moeder er ook was, ik geloof niet dat ik daar last van had, het was gewoon een gegeven dat er van mijn moeder meer mocht en dat ik naar mijn vader eerder luisterde, die strafte ook eerder.

Ik denk dat het geen kwaad kan. Een kind kan er prima wennen aan dat papa het anders doet dan mama en oma of de oppas het ook weer anders doen. Ik denk dat het juist goed is dat hij verschillende manieren leert kennen. Omdat hij later op school en nog later op het werk met heel veel verschillende stijlen om zal moeten kunnen gaan.
Ik denk ook dat weinig ouders En oppas EN oma EN crechejuf allemaal op precies dezelfde lijn zitten.
Hooguit kan hij jullie wat gaan uitspelen; zo van; van mama mag het wel.... maar ik weet niet of hij dat nu al zo beseft.

Maike, wil je even een hart onder de riem steken: vaak uiten kinderen zich het best in de omgeving waar ze zich het meest veilig voelen. Niet dat je daar wat aan hebt als ze zo brutaal is, maar misschien doet het je goed dat te weten? Bij jou voelt ze zich dus het veiligst en fijnst

Het deed mij in elk geval goed dit te horen toen ik van mijn gastouder hoorde dat Leon zich daar altijd keurig gedraagt, nooit gillen, om zich heen slaan, of ongehoorzaam zijn, maar netjes zijn schoenen vegen op de mat, niet zeuren om "hammen" of "tippies", luisteren als er iets gevraagd wordt etc. Ik vraag me al geruime tijd af hoe ze dat nu voor elkaar krijgt tot ik van een vriendin het bovenstaande hoorde...Hij vind mij gewoon leuker, dus misdraagt hij zich bij mij lekker

Vandaag weer een moeilijke dag wat betreft het opvoeden...heb hem zelfs een keer bij zijn arm gepakt, meegesleept en op zijn speelkleed gedeponeert met de opdracht: SPELEN!
Hoe krijg ik dat voor elkaar? Dat hij gewoon lekker gaat spelen met wat er dan ook ligt, in plaats van rond te slenteren en alles wat niet van hem is overhoop te halen?
De keukenkastjes gaan leeg (vind ik niet zo erg, maar toch...) 10 keer de snoepjesla open, alle waxinelichtjes uit de houders, oud papier uit de doos, plastic tasjes erachteraan...wat kan ik nog meer bedenken ?? als ik hem met een vel papier en potloden achter zijn tafeltje zet en samen met hem ga kleuren gaat het goed zolang ik erbij zit en anders zet hij 2 krassen en vliegen de potloden door de kamer...
Terwijl hij zoveel leuk speelgoed heeft! Als hij aan het spelen is moet ik me ook echt niet meer bewegen want dan is gelijk zijn concentratie weg en het spel uit...Hij is echt niet overdreven druk ofzo, kan bijv. echth genieten van het voorlezen, 3-4 boekjes achter elkaar.

hier gaat het beter. Ik denk dat het er mee te maken had dat Marit 2 keer verkouden met verhoging had achter elkaar.
laatst nog 1 keer brullen toen we weggingen uit de speeltuin, verder eigenlijk prima.
Ik had mijn boek over peuterontwikkeling weer eens gelezen en dat was zo herkenbaar, dat het ook wel weer relativeerde gelukkig. (dat het een normaal deel van de ontwikkeling is en niet dat zij zo moeilijk is)

Maike; dat klinkt heftig! Als niets meer werkt, dat lijkt me heel moeilijk en ook als je al gestrest raakt voordat hij komt. Valt niet mee allemaal.

Mir; het klinkt alsof hij druk bezig is met zijn ontdekkingsreis en spullen die niet zijn speelgoed zijn nu veel interessanter zijn. Ik laat Marit altijd met alles spelen/overhoop halen. Als het kapot kan/gevaarlijk is, zet ik het hoog weg. Dan daarna samen opruimen (het geluk is dat ze dat graag wil)
En als hij wil gooien, misschien een alternatief bieden? Dus iets waar hij wel mee mag gooien? Of buiten gaan gooien met hem?
Marit speelt trouwens ook heel weinig alleen hoor, het liefst met mij samen of desnoods met mij op de bank ernaast.
Ik zie het zo; ik ben van 7 tot 19 uur met haar bezig en wat we dan doen, dat bepaald zij. Dat is voor iedereen het rustigste, maar misschien ook wel soft.

Siti, dat is ook wel wat ik hem laat doen hoor, i.p. mag/kan hij overhoop halen wat hij wil, ik zal er niet gauw iets van zeggen. I.t.t. ML, trouwens...Maar goed...
Alleen baal ik er gewoon weleens van, dan is het overal een puinzooi, samen opruimen betekent meestal dat hij achter mijn rug weer omgooit wat we net opgeruimd hebben, dus alleen opruimen gaat sneller.

Hier gaat het ook ineesn weer wat beter. ML en ik hebben nog eens overlegd hoe we nu het best met hem om kunnen gaan, ook in het negatieve gedrag. Normaal word ik dan een beetje nijdig als ML zegt: dat doettie bij mij nooit! Maar nu ging het heel goed. Waarschijnlijk ga ik gewoon teveel in discussie, ik probeer nl. altijd te praten, terwijl ML het negatieve gedrag negeert en Leon aan het spelen zet of uit een situatie haalt. Dat doet hij dan dus zwijgend, met een strak gezicht.
Ik heb het een hele dag geprobeerd en het ging echt veel beter en koste me veel minder energie. Dat ga ik proberen vol te houden!

Mooi dat jullie er goed over hebben kunnen praten en je een goede tip hebt gekregen van je ML.

Die van mij negeert ook veel meer. Ze weet dat precies en is bij hem ook 'braver'.

Hier is het juist precies andersom, ik ben veel consequenter en ML ook wel maar op een andere manier die niet altijd goed uitpakt.. hij zit er te dicht op zeg maar, soms echt op zn huid en dan hoor je mij op de achtergrond laat gaan, laat het hm zelf doen, heb een beetje geduld haha anders is het alleen maar krijsen en gillen...

Tis soms gewoon heel lastig want ze weten heel goed waar ze je mee kunnen prikkelen en dat doen ze graag! Ik probeer af te leiden en consequent te blijven, ik merk dan dat er na een paar vervelende dagen ineens verbetering is alsof hij zich erbij neer heeft gelegd dat het zo gaat.

Wat een leuk onderwerp! Maar als ik dit zo lees, dan staan me waarschijnlijk nog vrolijke gezellige tijden te wachten. Thomas is nu 1,5 jaar en veel dingen die jullie schrijven is al heel herkenbaar....... En het "ik ben twee, dus ik zeg nee", nou, dat is ook al met 1,5 hoor Ik word er soms ook heel geirriteerd van, en vooral dat huilen/krijsen om niks. Zucht. Adem in, adem uit.....

Didi... ik vind het vermoeiend, maar ook erg gezellig. De ontwikkeling gaat in deze tijd ook zo hard, vind ik.
Alles wat ik voorstel is idd: Nee mam...En als ik boos begin te worden: Stil maar mam, ik doe het al/ ik kom al! Heerlijk die eigenwijzigheid.

Wel vind ik dat je er echt op moet letten zaken op elkaar af te stemmen als ouders. Dat gaat hier weleens de mist in, m.n. onder het eten. Gelukkig kunnen we dat later goed doorspreken, zodat het de keer erna beter gaat. Leon trekt momenteel erg naar mij, wrs. omdat ik wat flexibeler ben dan ML. ML is vrij streng en wil dat hij in 1 keer luistert, de 3e keer niet luisteren is onherroepelijk straf. Daar ben ik het niet altijd mee eens. Feit is wel dat er naar mij bijna niet geluistert wordt en naar ML wel.

Hier is ml er betrekkelijk weinig. Hij heeft inderdaad een stuk minder geduld, maar niet alleen bij "negatieve dingen", ook als we naar een speeltuintje gaan bijvoorbeeld. Na 2x glijden is hij het wel zat, terwijl van mij Thomas rustig een half uur mag glijden als hij daar zin in heeft. Thomas trekt ook veel naar mij toe, maar dat komt denk ik omdat ik altijd thuis ben, en dus vertrouwder dan ml. Van ml mag hij ook veel dingen niet, maar met een hoop dingen denk ik ook, ja, dat doe je zelf ook. Hij eet bijvoorbeeld een broodje hagelslag en vindt dat Thomas dan best een broodje worst kan eten. Met als argument, dat hij dat tenslotte voor Thomas erop heeft gedaan (een argument die mijn logica te boven gaat). Ik snap wel dat Thomas dan ook vruchtenhagel wil. Of hij gaat zelf op de salontafel zitten, maar als Thomas er later ook op wilt klimmen, dan mag dat niet.

Maar over de meest onnozele dingen kan ik me irriteren. Zo zit Thomas elke dag weer bij het ontbijt, lunch en avondeten te jammeren. Niet omdat hij niet wil eten, nee, hij heeft niet het geduld dat het broodje ook nog eerst gesmeerd moet worden, of avondeten moet worden opgeschept Zit hij met een soort zeikhuil te grienen, en ondertussen met zijn wijsvingertje te tikken op de tafel (wijzen naar het deel van de tafel recht voor hem), zo van, HIER moet dat bord staan. Ja, dat snap ik ook wel . Ik elke keer geduldig uitleggen dat ik het broodje eerst nog even moet smeren (of dat zijn avondeten moet afkoelen), en "ja, dit broodje is voor Thomas". Maar als Yana dan ondertussen ligt te huilen, wat ongeveer standaard is met avondeten, dan kan ik zo geirriteerd raken van dat ongeduldig zijn. Om maar even een voorbeeld te noemen.
Je vraagt je af hoe dat zou gaan op een kdv, hihi. Ergens kan ik er ook wel om lachen, en het is een stuk positiever dan een kindje die helemaal niet wilt eten. Dat probleem kennen wij dus niet

Ja, dat ongeduldige herken ik wel...Kan ik me ook echt aan irriteren

Grappig, wat jij zegt van je ML gebeurt hier ook wel op die manier...Laatst gingen we naar de kerk, en dan gaat Leon naar de creche. Leon wilde zijn zonnebril op (het was heel mistig buiten) en zat achterop de fiets van ML te proberen die zonnebril met zijn wanten aan op te zetten. Dat ging natuurlijk niet, dus voor ik hem kon helpen pakt ML die bril af en GOOIT hem de tuin in (zo van,die heb je nu niet nodig, de zon schijnt niet)
Leon helemaal perplex...en ik heel boos!

Maar goed, ik heb de bril weer opgepakt, hem opgezet en later met ML erover gehad dat dat een domme actie was. We zeggen tegen Leon dat hij niet mag gooien met spullen (waar hij echt een handje van heeft) en zelf doet hij het wel! Gelukkig staat ML altijd wel open voor opmerkingen.

Ja, mijn vriend vindt het ook prima als ik er iets van zeg, hij denkt er helemaal niet over na, geeft hij ook wel toe. Maar dat frustreert me ook wel eens, dan denk ik, denk dan eerst na!

Ik was dit topic helemaal vergeten!
Bij Marit was het snel weer over gelukkig. De laatste tijd krijgen we haar wel moeilijk in bed, maar ik denk dat dit komt doordat ze de middagslaap niet meer nodig heeft.

Het ongeduld van Thomas weet ik ook nog wel van Marit, ze kunnen gewoon echt nog niet wachten op die leeftijd. Op een gegeven moment begreep ze die dingen wel, dan scheelde een hele hoop

Hier krijgen we Gwen ook soms moeilijk op bed, maar ze heeft dan vaak overdag te lang geslapen. Als ze staakt hebben we bedacht dat we haar pop Ernie naar bed gaan brengen. Deze leggen we dan bij Gwen in bed, na het tanden poetsen, luier aan, slaapzakje enzo aan. Dan lees ik nog 1 keer een verhaaltje voor en dan mag Gwen een boekje voorlezen.. ondertussen ga ik naar beneden en dit werkt.

Verder is ze soms zooo aan het driften. Vooral als het leuk is en we moeten gaan, dan gaat ze op de grond liggen en gilt NEE NEE NIET DOEN.

Poeh, de dame van ons vertoont nu ook wel echt diva-gedrag hoor. Ze heeft het nu een beetje moeilijk omdat op de peuterspeelzaal allemaal nep-cadeautjes liggen en ja, die wil ze dan uitpakken. Dat vindt de juf dan niet zo leuk. Iemand een tip hoe ik dat kan uitleggen of haar gewoon maar op de grond laten uitrazen? 'ikke wil cadeautje mama!'

Das lastig.. ze zeggen vaak negeren..

Vandaag even expliciet aan de juf gevraagd die een gloeilamp moment had van: tja dan moet ik het daar ook niet neerleggen. Dus heeft ze alles uitgepakt met goedkeuring van de juf en dat gaf haar zoveel meer rust. Haar klasgenootje wilde ook meehelpen, maar kreeg op zijn donder van zijn eigen moeder, zelfs toen de juf zei dat het in orde was... Ik vond het wel sneu voor hem.

Ik heb ook gewerkt op een peuterspeelzaal en dus inderdaad ook nep-cadeautjes gemaakt. Wij deden dat altijd met de kinderen samen, lieten heel duidelijk zien dat het een leeg doosje was, kijk, zit helemaal niets in, nu gaan we het inpakken, zijn we net zwarte piet. (en dat dan zo'n 10x bij elk pakje opnieuw) Dolle pret Dit werkte eigenlijk heel goed, de meeste kinderen begrepen dat ook echt, en op een enkel pakketje na werd er ook nooit iets uitgepakt door de kinderen. Deden we een hele week, zodat elk kind er ook bij geweest is. Misschien een handige tip voor jullie juf??

(ik snap best dat het verwarrend is voor kindjes namelijk)

We hebben nu al 2 keer gehad dat Leon `s avonds huilend wakker wordt en dan niet te troosten is...Vorige week heeft hij, tussen ons in, in bed, een half uur liggen huilen, niets, maar dan ook niets hielp! Gisteravond weer, wij waren nog beneden, dus hij is even mee naar beneden geweest, maar weer, een goed half uur ontroostbaar huilen en met niets te troosten.
Hij had geen pijn, zei hij (heeft een sleutelbeenbreukje) en hij had niet gedroomd. Er was overdag ook niets bijzonders gebeurd, het waaide of regende niet (daar is hij best bang voor als hij op bed ligt, vnl.de geluiden ervan tegen het raam).

Staaltje PP, geen raad weten met zichzelf?
Ik vind het zo zielig en weet dan ook met mezelf geen raad omdat ik niet weet wat ik voor hem kan doen...

Mir, dat is zeker lastig ja. Zou het echt niet te maken hebben met het sleutelbeentje?? Ook al heeft hij er misschien geen pijn van, kan het toch vervelend zijn om erop te liggen?? Of nachtmerries?? Kan me haast niet voorstellen dat dat echt met de peuterpuberteit te maken heeft. Dan zou je eerder verwachten dat hij gewoon niet wilt slapen ofzo, maar ontroostbaar huilen lijkt me niet daarbij horen. Wat sneu voor hem zeg, vervelend dat kindjes niet duidelijk kunnen maken wat er is

ik denk ook dromen, of verwerken van de onderzoeken rondom de breuk?


Marit heeft ook een leuke: ligt ze in bed, gaat ze krijsen, brullen, gillen. Wij half in paniek naar boven. zegt ze: 'kus!'

Hoi!

Bedankt voor het meedenken. Dat het pijn is kan ik me haast niet voorstellen. Overdag heeft hij bijna nergens last meer van, rent en springt weer als vanouds en is alleen nog voorzichtig met bepaalde bewegingen. Daarbij zat er bijna een week tussen de 2 huilpartijen.
Misschien is het wel zo, wat Siti zegt, dat hij het nog aan het verwerken is. Daar had ik eik nog niet aan gedacht. Vannacht heeft hij heerlijk geslapen en heb ik hem niet gehoord, terwijl het toch hard waaide hier, daar kan hij ook redelijk van in paniek raken.

Marit is een mooie, Siti! Ik heb er erg om gelachen. Leon vroeg wat er was en ik probeerde het hem uit te leggen, hij vond het ook "glappig"

Fijn dat het al weer wat beter gaat. Ja lachen he?

Mir, bij ons meisje kun je momentel bijna de klok erop zetten dat ze een nachtmerrie heeft of dat ze heel druk ligt te dromen: vaak tussen twaalf en twee uur 's nachts. Dus ik gok op een nachtmerrie en een nare droom, tenslotte gaat er een hoop in het koppie om en kunnen ze nog niet alles rationaliseren. Ze heeft nu 's nachts een nachtlampje aan en dat scheelt in de blinde paniek als ze wakker wordt van zo'n nachtmerrie. Misschien dat dat een idee is?

Rhapsody, bedankt voor het meedenken. Ik denk ook steeds meer aan enge dromen/nachtmerries. Het begint idd vaak na 23 uur. Een nachtlampje is idd misschien wel een idee. Afgelopen nachten heeft hij onrustig geslapen. Hij werd niet echt wakker maar ik hoorde hem wel de hele nacht door woelen, kreunen, soms een kort huiltje tussendoor en dan "nee, nee". Heb nog getwijfeld of ik hem maar wakker zou maken en een slokje laten drinken, zodat hij uit de droom is. ML was het daar niet mee eens omdat hij ook al een paar keer heeft gehad dat hij dan niet meer wilde slapen en er daar weer drama over was. ML is zelfs een keer flink kwaad geworden midden in de nacht omdat Leon niet wilde stoppen met huilen, hij wilde per sè bij ons in bed of naar beneden. Het was inmiddels de derde keer al dat we er uit waren en hij had al een keer bij ons gelegen dus ML was het na 10 minuten goed zat en vertelde hem heel duidelijk dat hij moest gaan slapen en stoppen (nee Leon, STOPPEN) met huilen...nog 2 snikken en hij sliep...

Zondagochtend werd hij om half 6 wel wakker en liet ik hem wat drinken en toen begon hij om half 7 te spugen...Misschien had hem dat in de nacht ook al wel dwars gezeten.

Poe pittig hoor Mir, zeker manlief's reactie naar Leon toe .. het is niet dat zo'n kerelke een nare droom zo van zich kan afzetten. Als het voorkomt en ons meisje kan er niet overheen komen dan ga ik altijd naar haar toe, maar ze blijft wel in eigen bed. Ik babbel dan even met haar en laat haar merken dat ik er ben, kijk achter gordijnen/onder bed (als ze dat aangeeft) en doe (als die nog niet aan was) haar lampje aan. Ik heb haar ooit weleens eruit gehaald, maar dan is ze even uit de warme en echt klaar wakker. Dan houdt ze papa ook wakker met haar knuffels en willen spelen. Misschien kun je daar wat mee, misschien even je dekbed meeslepen en hem vasthouden in eigen bed? Daar het probleem van de nachtangst/nachtmerrie proberen aan te pakken. Of slaapt hij nog in een ledikantje?

Ik ben er wel achter gekomen dat ze het eng vindt om in het donker in slaap te vallen, dus bij naar bed gaan gaat haar Hello Kitty lampje aan en dat gaat best wel goed. Eerst lieten we de lamp op de overloop aan, maar dan kan mijn oudste moeilijker de slaap vatten (ook die heeft rond deze leeftijd met lampje aan geslapen), dus dan dit maar. We hebben geen lampje met een stekker om gepruts te voorkomen..

Rhapsody, Leon heeft op zich geen moeite met in slaap vallen. Ik heb juist het idee dat hij langer wakker is als ik vergeet het licht op de overloop uit te doen.
Gelukkig is het afgelopen nachten heel goed gegaan, we hebben al 3 nachten gewoon door kunnen slapen! Hij werd alleen gisteravond wakker toen ik even bij hem ging kijken toen wijzelf naar bed gingen en is toen even meegegaan.

ML`s reactie kon ik op zich wel begrijpen. Leon was niet meer aan het dromen, maar gewoon aan het zeuren om bij ons in bed te mogen. Ik los dat meestal wel anders op dan ML, maar goed, het hielp wel...
Leon slaapt nog in een ledikantje (nog een maandje, denk ik) in een groot bed kun je er makkelijker even bij gaan liggen, idd. Het dekbed meenemen zal ML niet leuk vinden, denk ik, wij hebben een 2-persoonsdekbed...
Als hij in zijn grote bed slaapt ga ik proberen hem er niet meer uit te halen, maar er even bij te liggen.

Ik snap de reactie van je man eigenlijk best goed, wij hebben precies het tegenovergestelde gehad. Manlief dan heel lief met Tom in conclaaf, mocht ook mee naar ons bed, maar Tom bleef dan gewoon erin hangen als het ware, kon helemaal overstuur worden zelfs. Toen was ik het zat, pakte Thomas op en legde hem in zijn bed en zei zeer resoluut, "papa is moe, mama is moe en Thomas is moe, we gaan slapen!" en dat deed hij....... (was ik zelf heel verbaasd over) Was een paar maanden geleden, rond de 14 maanden denk ik, ik was nog zwanger. Na een keer of 3 datzelfde voorval is hij niet meer wakker geweest. We horen hem soms wel overigens, dan doet hij 1 of 2 huiltjes, en dan is het weer stil. Ik denk echt dat hij dat in zijn droom doet, maar ik maak hem er niet voor wakker om dit soort situaties weer te voorkomen.


Nog een vraagje, het hoort waarschijnlijk niet zo zeer bij de peuterpuberteit, maar wil er ook niet nog een topic over openen
Als ik Thomas verschoon, dan vindt hij het tegenwoordig leuk om te gaan schoppen tegen mijn buik aan. Ik word daar heel boos over (nou ja, zo klinkt mijn stem dan), maar hij lijkt het gewoonweg grappig te vinden. Ik probeer hem uit te leggen dat dat pijn doet, au, mama wordt er verdrietig van. Nu vraag ik me af of hij daadwerkelijk zou snappen wat pijn of verdriet is, het zijn geen dingen die je even kan aanwijzen. In een boekje zie je wel eens iemand huilen in het verhaal, dan laat ik dat zien, en wordt vaak beschreven als verdriet, dus dat woord gebruik ik bij het schoppen dan weer. Maar hij moet er werkelijk om lachen!
Heb hem daarstraks voor "straf" op de mat gezet, maar ben er ook niet zo zeker van of dat wel een ideale methode is.
Iemand een idee hoe ik hem kan duidelijk maken dat schoppen (of slaan, doet hij soms ook als ik met hem speel) toch echt niet leuk is? Ik krijg de neiging om hem terug te slaan, maar daar ben ik echt falikant tegen. Afgezien van dat ik vind dat je niet moet slaan, geef je hem ook nog het verkeerde voorbeeld.....

Ik snap het ook wel van de ML van Mir.

Didi; ik zou zeggen wat hij WEL mag doen met de beentjes en dit blijven herhalen. Anders wordt het een soort spel op deze leeftijd. Ik heb dat soort dingen ook wel gehad dan gaan ze het doen omdat het een soort gewoonte geworden is omdat er reactie komt. Ze kunnen zich inderdaad nog niet echt inleven in een ander. Het werkt meer van; 'als dit? dan dat', dus 'als verschonen? dan schoppen'

Bij het slaan zeg ik iedere keer ; 'doe maar aaaaaiiiii!, want slaan doet pijn bij mama' dan doet ze het (deed marit net zo)

Leon heeft dat schoppen ook wel gehad, Didi. Ik loste dat op de manier op zoals Siti zegt, dus op een positieve manier een alternatief bieden. Ik had toen ook het idee dat het een gewoonte werd. Bij het verschonen hielp het goed.
Slaan heeft hij ook een poosje vrij frequent gedaan. Eerst gaf ik dat veel aandacht (dat mag toch niet, mama au, mama huilen enzo) maar ML gaf aan dat het negeren veel beter werkt. Dus handje weg halen/tegenhouden, maar verder niets erover/ervan zeggen en doorgaan of er niets gebeurd was. Met 2-3 dagen deed hij het niet meer!

Dank jullie wel. Ga ik gelijk proberen! (soms kom je zelf niet op de simpelste oplossingen)

Wat doe ik eraan dat hij alleen nog maar lijkt te luisteren als ik ècht boos word? Dus stemverheffing of met mijn hand op tafel slaan (ik heb nu echt een zere hand... ) om aandacht te krijgen?

Hij luistert niet, of is trots op zijn prestaties...Ik zei vanmorgen, vrij boos, "tsjonge, wat maak jìj een rommel zeg" Zegt ìe, heel trots: ja, echt he mam...

Ik ben inmiddels in staat om dingen maar toe te laten of te negeren omdat het alleen maar lijkt te helpen als ik boos word, en dat wil ik gewoon niet.

hihi moet stiekem wel lachen op zn trotse opmerking .. Eigenlijk ook wel logisch dat hij zo reageert, je geeft hem tenslotte ook een complimentje. Kan me voorstellen dat hij het sarcasme daar nog niet in hoort.
Misschien de moeite om te proberen idd niet meer boos te worden? Dat werkt kennelijk toch niet. In de plaats daarvan hem idd negeren en er later op terugkomen als hij iets van jou nodig heeft, of oppakken en wegzetten met de boodschap dat hij zo niet bij jou kan zitten als hij .... (gooit, niet luistert etc). Benoemen wat je wel van hem wilt zien (Leon, leg het boekje maar rustig op tafel ipv te gooien).

`t probleem is juist dat boos worden als enige optie wèl lijkt te helpen...De aardige manier heb ik daarvoor al echt geprobeerd, maar ik maak geen enkele indruk...

Op het rode krukje (nadenk-krukje) moeten zitten vindt hij heel erg, dus daar waarschuw ik dan wel mee, maar ik baal er ook van als hij daar in-verdrietig zit te zijn. (ècht solly mam, ik nou klukkie af?)
Het maakt me een beetje moedeloos.

Poeh heftig Mir. Ik voel me zelf ook nooit zo goed met 'de gang op!'.
Misschien meer negeren tenzij het echt schadelijk is voor hem of voor anderen en dan maar hopen dat deze fase snel overgaat?
Marit wordt ook steeds sterker in haar wil en kan toch uitbarsten in drift!

Jeetje Mir, wat lastig!! Zie er nu al wat tegenop dat wij die fase ook gaan krijgen
Het negeren met het schoppen bij verschonen, dat hielp heel goed trouwens. Bedacht ik me toen ik dit terug zat te lezen, dat hij dat al een tijdje niet meer doet. Ik ga kijken of negeren vaker werkt. Want inderdaad is constant boos worden ook niet leuk, niet voor jezelf, niet voor hem, en in ons geval ook niet voor Yana.

Jeetje Mir, wat lastig!! Zie er nu al wat tegenop dat wij die fase ook gaan krijgen
Het negeren met het schoppen bij verschonen, dat hielp heel goed trouwens. Bedacht ik me toen ik dit terug zat te lezen, dat hij dat al een tijdje niet meer doet. Ik ga kijken of negeren vaker werkt. Want inderdaad is constant boos worden ook niet leuk, niet voor jezelf, niet voor hem, en in ons geval ook niet voor Yana.

Ik denk dat er een degelijk verschil zit tussen boos worden, consequent zijn en aardig zijn. Daarmee bedoel ik dat je niet altijd boos hoeft te worden om toch wel echt duidelijk te zijn. Dus bv wel je grenzen aangeven, apart zetten oid maar wel met een rustige stem. Al denk ik dat je dat al wel doet mir....
Vroeg me af of je alleen waarschuwt met jhet krukje en hoe je dat dan doet? Mi werkt waarschuwen alleen als je je waarschuwing ook consequent doorvoert, dus als je zegt 'nog 1 x... en dan krukje' dat je dan ook echt na die ene keer t krukje gebruikt. Eindelijk waarschuwen biedt ruimte en die zal hij dan pakken.

Maar kan me echt voorstellen hoe moeilijk dit is hoor!! Wat zegt ML ervan? Of gedraagt Leon zich bij hem nog steeds wel? Meen me te herinneren dat hij bij ML niet zo vaak niet luistert ed??

Annesje, dat is altijd heel ergerlijk als mensen zo'n 20x zeggen "als je nog 1x dit of dat, dan dit of dat" en het dan nooit doen. Zelfs bij Tom doe ik dit al, als we buiten zijn. Hij heeft de hinderlijke gewoonte om bij mensen in de tuin te gaan staan (en mij dan heel uitdagend aan te kijken, je ziet de denkwolk boven zijn hoofd met de tekst, "zie je, ik sta lekker hier!" of om hard weg te rennen, een andere kant op dan waar we heen gaan. Hij kent de hele route van huis naar supermarkt, dus dat is niet de reden. Ik haal hem 2x uit een tuin, en zeg de laatste keer dat als hij het weer doet, hij in de wagen gaat (en dat doe ik dan ook), en bij wegrennen is het hup in 1x in de wagen. Werkt fantastisch! Wegrennen is al een poos niet meer gebeurd, en als hij in een tuin staat, dan hoef ik maar te vragen, wil je in de wagen, en dan is hij al terug op de stoep en blijft overal uit. Maar inderdaad moet je wel consequent zijn daarin. Ik denk dat kinderen heel veel begrijpen, en dondersgoed doorhebben waar ze mee bezig zijn.

Afspraak is afspraak zeggen we hier. Dat kun je zowel positief als voor negatieve zaken inzetten. We doen dit wel met bv avondeten als ze iets niet lekker vinden. Eten ze bv zoveel hapjes, dan doen we iets leuks na. Ipv van te benoemen kun je ook duidelijke taal inzetten voor Leon: Mama is erg boos want jij hebt een troep gemaakt.

Ik heb ook een tijdje met mijn peutermeisje gezichtsuitdrukkingen geoefend zodat ze ook kan zien of ik blij/boos/verdrietig ben. Nu checkt ze weleens als het niet duidelijk is: mama, ben je blij? Misschien een tip: Thomas de trein is een hele leuke serie voor peuters die dit soort dingen goed kunnen overbrengen bij kinderen.

Mir, natuurlijk voelt Leon zich schuldig dat hij niet naar mama heeft geluisterd en probeert dan er alsnog af te komen (slimme kerel, mama moet natuurlijk je beste vriendje zijn!). Probeer dan maar doofstom te zijn zodat het ook niet bij jou gaat stapelen. Ik zie hem al zo zitten. Maar ik vind het wel heel goed dat je zoiets inzet. Misschien helpt het ook om kort een kookwekker zetten en hem dan ook echt negeren. Gaat de wekker af, dan zand erover en verder met de gang van zaken. Want die donders van ons weten precies onze zwakke plekken te vinden en zoeken onze grenzen op voor het gevoel van veiligheid. Hier werkt op de gang zetten (even uit zicht) heel goed, ons meisje wil altijd zo graag bij ons zijn dat ze dus ook echt beseft dat ze stout is geweest. Soms als ik het niet zie, gaat ze weleens zelf al op de trap zitten met een beteuterd gezichtje dat ik denk. Oohh jee, wat nu. Wat heb ik nu weer gemist.

Over consequent zijn... ik heb weleens in een winkel gehoord van een compleet vreemde dat ik niet zo streng moest zijn. Maar ja, als je die apen de gang laat gaan krijg je weer van die afkeurende blikken. Het is ook nooit goed.

TNX voor alle reacties!

Ik zeg idd: als je nog 1x...en dan gaat hij ook echt op het krukje. Soms, als hij het heel bont maakt zet ik het vast klaar, zo van: je weet wat er gebeurt als je niet luistert he...? Helpt ook aardig.
M.n. op straat ben ik echt doof, hij weet dat hij niet weg mag rennen en dat ik het liefst heb dat hij een handje geef. Dan is er echt gèèn onderhandelingsruimte, veel te gevaarlijk, zo langs de weg.
Naar ML luistert hij idd beter,maar die heeft veel minder geduld en straft sneller, hij zet het krukje ook vaker in. Dat past niet zo bij mij.

ML zei gisteren trouwens dat hij het idee had dat Leon gewoon in de gaten heeft dat ik anders ben, minder kan hebben/moe/labiel ben. En dat hij dus uitprobeerd of hij grenzen kan verleggen.
Klonk me logisch in de oren. Extra op mijn qui vive zijn dus en proberen de grenzen zoals ze nu zijn te handhaven.