Volledige versie: Bevallingsverhalen
Altijd een van m'n favoriete onderwerpen geweest. Misschien voor sommigen een herhaling, maar ben benieuwd hier weer jullie verhalen te kunnen lezen.
Dit heb ik even gekopieerd van mn beebiesite vandaar de manier van schrijven.......helaas is het bij mij toen allemaal mis gegaan.......gelukkig ben ik er nog en gelukkig is dyami er nog...ik heb ook een zware post partum depressie die over gegaan is in manich depressief waar ik nu heel hard aan het werken ben om daar boven op te komen!!! Ik kan nu genieten en daar ben ik blij om.......maar helaas ben ik er een die kan zeggen het is niet allemaal rozen geur en mane schijn.....
vandaag ben ik geboren....13.25 uur in het diaconesseziekenhuis te leiden. Mama heeft het niet makkelijk gehad...en ik helaas ook niet. Omdat mama al geruime tijd een te hoge bloeddruk had hebben ze mama ingeleid. de nacht daarvoor in het ziekenhuis geslapen omdat er toch al wel iets aan het werken was. mama begon dan ook al met ruim 3 cm ontsluiting toen ze werd ingeleid......
Smorgens om 9 uur was het zo ver en kwam de dokter inleiden.....eerst de vliezen maar breken....maar daar ging het dus mis. Mama moest op haar rug liggen terwijl al bekend was dat mama dat niet kon moest dat toch. (bloedvaten afgekneld als ze op haar rug lag)toen de verloskundige van het ziekenhuis mama's vliezen brak kwam er ook al een stuk vlies mee naar buiten...en mijn hartslag daalde dramatisch (naar 50 was normaal rond 140 slagen pm)en 2 minuten later viel mama's bloeddruk helemaal naar beneden (60/50) en viel mama weg. mama begon ook heel erg te schokken met haar lichaam en papa moest maar toekijken...... gelukkig kwam mama weer bij, en trok ik ook weer bij...gelukkig maar want de dokters hadden zelfs al alles in de ok klaar laten zetten. De dokters besloten dat mama het (nadat ze bij was gekomen ) zelf mocht gaan proberen. en om 11 uur hebben ze haar wee opwekkers gegeven. toen ging het eigenlijk heel snel. om 13 uur had ma het gevoel dat ze moest persen en om 5 over mocht ze persen. toen ging mijn hartslag weer achter uit en moest mama echt flink dooduwen. om kwart over werd een flinke knip gezet en om 13.25 kwam ik 2 keer omstrengeld met mn navelstreng naar buiten. gelijk een apgar van 10 10 maar al met al een heftige dag geweest........
vandaag ben ik geboren....13.25 uur in het diaconesseziekenhuis te leiden. Mama heeft het niet makkelijk gehad...en ik helaas ook niet. Omdat mama al geruime tijd een te hoge bloeddruk had hebben ze mama ingeleid. de nacht daarvoor in het ziekenhuis geslapen omdat er toch al wel iets aan het werken was. mama begon dan ook al met ruim 3 cm ontsluiting toen ze werd ingeleid......
Smorgens om 9 uur was het zo ver en kwam de dokter inleiden.....eerst de vliezen maar breken....maar daar ging het dus mis. Mama moest op haar rug liggen terwijl al bekend was dat mama dat niet kon moest dat toch. (bloedvaten afgekneld als ze op haar rug lag)toen de verloskundige van het ziekenhuis mama's vliezen brak kwam er ook al een stuk vlies mee naar buiten...en mijn hartslag daalde dramatisch (naar 50 was normaal rond 140 slagen pm)en 2 minuten later viel mama's bloeddruk helemaal naar beneden (60/50) en viel mama weg. mama begon ook heel erg te schokken met haar lichaam en papa moest maar toekijken...... gelukkig kwam mama weer bij, en trok ik ook weer bij...gelukkig maar want de dokters hadden zelfs al alles in de ok klaar laten zetten. De dokters besloten dat mama het (nadat ze bij was gekomen ) zelf mocht gaan proberen. en om 11 uur hebben ze haar wee opwekkers gegeven. toen ging het eigenlijk heel snel. om 13 uur had ma het gevoel dat ze moest persen en om 5 over mocht ze persen. toen ging mijn hartslag weer achter uit en moest mama echt flink dooduwen. om kwart over werd een flinke knip gezet en om 13.25 kwam ik 2 keer omstrengeld met mn navelstreng naar buiten. gelijk een apgar van 10 10 maar al met al een heftige dag geweest........
Mijn bevallingsverhaal:
Ik was op 2 augustus uitgerekend van mijn 2de dochter.
Omdat ik met mijn 1ste zwangerschap een week overtijd ben gegaan had ik samen met de gyno besloten om deze zwangerschap in te leiden.
Dus op 1 augustus moest ik binnen zijn om 8u, effe aan de monitor gelegen en alles zag er goed uit, situatie was nog steeds ongeweizigd één cm opening maar dan inwendig.
Om 9u hebben ze een baxter komen prikken om de bevalling in te leiden. Om 10u controle gehad had ik 2cm opening, om 11u terug controle nog steeds 2cm opening om 12u terug controle nog steeds 2cm opening. Het ging dus niet meer vooruit dus hebben ze besloten om mijn vliezen te breken.
Om 12u30 de vliezen gebroken en toen begonnen te weeen heel fel te worden. Om 13u epidurale verdoving gekregen, probelemen gehad fout gestoken in een bloedvat, 2de keer epidurale moeten prikken toen zat hij juist.
Om 13u30 is de epidurale verdoving goed beginnen werken en toen had ik 4cm opening.
Ik heb toen van 13u30 tot 14u30 geslapen en teon kreeg ik weer een controle ik had toen 9cm opening.
De vroedvrouw heeft toen de gyn gebeld en toen die aankwam had ik volledige ontsluiting.
Ik mocht meteen beginnen persen en na 3 keer persen was Yara geboren.
Was een heel gemakkelijke bevalling zeker gezien na mijn eerstse bevalling.
Ik was op 2 augustus uitgerekend van mijn 2de dochter.
Omdat ik met mijn 1ste zwangerschap een week overtijd ben gegaan had ik samen met de gyno besloten om deze zwangerschap in te leiden.
Dus op 1 augustus moest ik binnen zijn om 8u, effe aan de monitor gelegen en alles zag er goed uit, situatie was nog steeds ongeweizigd één cm opening maar dan inwendig.
Om 9u hebben ze een baxter komen prikken om de bevalling in te leiden. Om 10u controle gehad had ik 2cm opening, om 11u terug controle nog steeds 2cm opening om 12u terug controle nog steeds 2cm opening. Het ging dus niet meer vooruit dus hebben ze besloten om mijn vliezen te breken.
Om 12u30 de vliezen gebroken en toen begonnen te weeen heel fel te worden. Om 13u epidurale verdoving gekregen, probelemen gehad fout gestoken in een bloedvat, 2de keer epidurale moeten prikken toen zat hij juist.
Om 13u30 is de epidurale verdoving goed beginnen werken en toen had ik 4cm opening.
Ik heb toen van 13u30 tot 14u30 geslapen en teon kreeg ik weer een controle ik had toen 9cm opening.
De vroedvrouw heeft toen de gyn gebeld en toen die aankwam had ik volledige ontsluiting.
Ik mocht meteen beginnen persen en na 3 keer persen was Yara geboren.
Was een heel gemakkelijke bevalling zeker gezien na mijn eerstse bevalling.
Had hem nog in Word staan dus ff gecopieerd.
Het was een grote verassing dat ik zwanger was.
We waren er totaal niet mee bezig net getrouwd.
Maar ik was op 22-09-2004 uitgerekend.
En mijn man riep al van af het begin als die kleine op mij lijkt dan ben ik op 22 September vader (ik kom meestal te laat en hij op tijd).
Tot half juli ging alles prima tot dat ik bij de VK kwam en een te hoge bloedruk had , vocht vast hield en te veel was aangekomen (5 kg in twee weken) dus ik moest stoppen met werken.
En het rustig aan doen.
En ja hoor de uitgerekende datum komt in zicht.en op 22 September om een uur of 6 word ik wakker met een harde buik en krampen,niets tegen Murat verteld want die lag nog lekker te slapen. Het rommelde de vorige dag al misselijk en buikpijn en veel ontlasting.
En dat hij om 7 uur wakker werd om naar zijn werk gaan was hij verbaast dat ik wakker was.
Normaal sliep ik nog tot een uurtje of half 9.
Dus ik zei dat ik kramp had en harde buiken oo dus je bent begonnen vroeg hij.
Het lijkt er op zei ik .Ga maar gewoon werken als er iets is dan bel ik wel.
Ben gewoon de hele dag alles blijven doen wat ik normaal ook deed.
En s,midags om een uurtje of 4 had ik om het half uur weeen maar niet echt pijnlijk.
We zijn ook nog ff de stad in gelopen voor een bandje voor de videocamera.
Rond een uur of 11 s,avonds werden de weeen toch heftiger en om 5 uur s,ochtends had ik om de 5 min weeen,dus hebben we de vk gebeld hij(ik had een echtpaar als vk,s) kwam meteen aan.
Toen de vk er was kwam de grote domper.had GEEN centimeter ontsluiting en de baarmoedermond was ongeopend.dus ik mocht nog wel ff door gaan.
Balen als een stekker dus.
Om 09.30 uur kwam mijn zus langs want we zouden de stad in gaan.
Ze is bijna de hele tijd bij ons gebleven ze is alleen naar huis gegaan om haar kinderen van en naar school te brengen.
Om 16.30 uur kwam de vk weer langs en ik had 3 cm ontsluiting en hij zou om 21.30 uur weer langs komen na het spreekuur.
Toen hij er was had ik 3 ½ cm ontsluiting en werd dus doorgestuurt naar het ziekenhuis.
Zelf zou hij er ook naar toe gaan om dat er nog een andere patient lag te bevallen.
Daar ging mijn thuisbevalling.
Mijn man en zus liepen als kippen zonder kop door elkaar heen te roepen waar ligt dit en waar ligt dat . En ik lag in bed te roepen er staat al een tas er staat een tas.
Want er stond al drie weken een ziekhuistas klaar, want ik had zo iets je weet maar nooit.
De tas gepakt en op naar het zieken huis met weer weeen om de 5 min, en dat was geen prettig ritje kan ik je verzekeren.
In het ziekenhuis heeft de vk de vliezen gebroken om te kijken of het zou helpen.
Niet dus.Ze hadden wel een electrode op zijn koppie geplakt om dat het ctg apparaat niet goed registreerde mijn placenta lag aan de voorkant.maar ik moest wel op mijn rug blijven liggen, en dat was geen doen want ik had heele heftige rug weeen.en ze werd nog kwaad ook dat ik op mijn zij ging liggen.toen heeft mijn man haar de kamer uitgestuurt met de mededeling je blijft met je poten van mijn vrouw af en je gaat nu maar iemand halen die er verstand van heeft.
En rond een uur of 02.00 om dat ik zo een pijn had en uitgeput was vroeg mijn man om een spierverslapper zo dat ik beter de rugweeen kon op vangen .
Dat mochten ze niet zo maar geven dat moest een gyn beslissen.
Dan bel je die maar zijn bed uit riep mijn man want dit gaan niet langer zo.
Ze is al ruim 24 uur bezig.en de arts ass heeft de gyn gebeld
Dus de gyn kwam en ik kreeg een spierverslapper en een infus want ik zat op 5 cm ontsluiting dus het schoot niet echt op.
En rond 5 uur had ik nog een klein randje maar ik mocht persen eindelijk,Maar helaas om half 7 was er nog niets veranderd en de kleine zat nog steeds waar hij zat.
Dus dat werd een spoedkeizersnee.gelukkig was de hartslag van de kleine nog goed dus er was tijd voor een ruggeprik.Zo dat ik het wel kon meemaken.
Toen moest er nog een beetje bloed worden geprikt. Normaal prikken ze bloed zo dat het buisje dat gevuld moet worden naar je pols wijst.maar mijn arts ass prikte andersom dus dat het buisje naar mijn schouder wees.het prikken deed nog zeerder dan een perswee.
En ze zat ook helemaal onder het bloed van mij.
Rond 7 uur lag ik eindelijk op de ok en die rugge prik waar ik zooo tegenop zag is me 100% meegevallen hij ging werken en ik had geen pijn meer.
Heerlijk kon eindelijk ontspannen.en mijn man kwam er ook bij.
Na dat ik had gevoeld hoe ze hem er uit duwden(mijn hand lag nog boven aan mijn buik) hoorde ik hem huilen.en lieten ze ff snel zijn rug zien.
En stelde ik volgens mij een normaale vraag. wat is het? Kreeg ik het volgende andwoord “gezond, wees blij” ja daar vroeg ik dus niet om.
Mijn man zei toen heel nuchter volgens mij zag ik een frikandel met twee gehaktballen.
Waar op ik riep wat doe jij hier ga mijn kind achter na ik lig hier nog wel ff.
Want ja ik moest ook nog gehecht worden.
Toen kwam hij na een paar hele lange minuuten retour met mijn mooie mannetje Ilmar.
De apgarschore was 9 en 10 erg goed voor een keizersneebaby zeiden ze.
Bij de nacontrole heb ik ook verteld wat ons dwars zat .
En om dat ik een te smalbekken heb is de kans op een natuurlijke bevalling 10 %
Dus als er een tweede komt dan word deze dus ook gehaald.
Het was een grote verassing dat ik zwanger was.
We waren er totaal niet mee bezig net getrouwd.
Maar ik was op 22-09-2004 uitgerekend.
En mijn man riep al van af het begin als die kleine op mij lijkt dan ben ik op 22 September vader (ik kom meestal te laat en hij op tijd).
Tot half juli ging alles prima tot dat ik bij de VK kwam en een te hoge bloedruk had , vocht vast hield en te veel was aangekomen (5 kg in twee weken) dus ik moest stoppen met werken.
En het rustig aan doen.
En ja hoor de uitgerekende datum komt in zicht.en op 22 September om een uur of 6 word ik wakker met een harde buik en krampen,niets tegen Murat verteld want die lag nog lekker te slapen. Het rommelde de vorige dag al misselijk en buikpijn en veel ontlasting.
En dat hij om 7 uur wakker werd om naar zijn werk gaan was hij verbaast dat ik wakker was.
Normaal sliep ik nog tot een uurtje of half 9.
Dus ik zei dat ik kramp had en harde buiken oo dus je bent begonnen vroeg hij.
Het lijkt er op zei ik .Ga maar gewoon werken als er iets is dan bel ik wel.
Ben gewoon de hele dag alles blijven doen wat ik normaal ook deed.
En s,midags om een uurtje of 4 had ik om het half uur weeen maar niet echt pijnlijk.
We zijn ook nog ff de stad in gelopen voor een bandje voor de videocamera.
Rond een uur of 11 s,avonds werden de weeen toch heftiger en om 5 uur s,ochtends had ik om de 5 min weeen,dus hebben we de vk gebeld hij(ik had een echtpaar als vk,s) kwam meteen aan.
Toen de vk er was kwam de grote domper.had GEEN centimeter ontsluiting en de baarmoedermond was ongeopend.dus ik mocht nog wel ff door gaan.
Balen als een stekker dus.
Om 09.30 uur kwam mijn zus langs want we zouden de stad in gaan.
Ze is bijna de hele tijd bij ons gebleven ze is alleen naar huis gegaan om haar kinderen van en naar school te brengen.
Om 16.30 uur kwam de vk weer langs en ik had 3 cm ontsluiting en hij zou om 21.30 uur weer langs komen na het spreekuur.
Toen hij er was had ik 3 ½ cm ontsluiting en werd dus doorgestuurt naar het ziekenhuis.
Zelf zou hij er ook naar toe gaan om dat er nog een andere patient lag te bevallen.
Daar ging mijn thuisbevalling.
Mijn man en zus liepen als kippen zonder kop door elkaar heen te roepen waar ligt dit en waar ligt dat . En ik lag in bed te roepen er staat al een tas er staat een tas.
Want er stond al drie weken een ziekhuistas klaar, want ik had zo iets je weet maar nooit.
De tas gepakt en op naar het zieken huis met weer weeen om de 5 min, en dat was geen prettig ritje kan ik je verzekeren.
In het ziekenhuis heeft de vk de vliezen gebroken om te kijken of het zou helpen.
Niet dus.Ze hadden wel een electrode op zijn koppie geplakt om dat het ctg apparaat niet goed registreerde mijn placenta lag aan de voorkant.maar ik moest wel op mijn rug blijven liggen, en dat was geen doen want ik had heele heftige rug weeen.en ze werd nog kwaad ook dat ik op mijn zij ging liggen.toen heeft mijn man haar de kamer uitgestuurt met de mededeling je blijft met je poten van mijn vrouw af en je gaat nu maar iemand halen die er verstand van heeft.
En rond een uur of 02.00 om dat ik zo een pijn had en uitgeput was vroeg mijn man om een spierverslapper zo dat ik beter de rugweeen kon op vangen .
Dat mochten ze niet zo maar geven dat moest een gyn beslissen.
Dan bel je die maar zijn bed uit riep mijn man want dit gaan niet langer zo.
Ze is al ruim 24 uur bezig.en de arts ass heeft de gyn gebeld
Dus de gyn kwam en ik kreeg een spierverslapper en een infus want ik zat op 5 cm ontsluiting dus het schoot niet echt op.
En rond 5 uur had ik nog een klein randje maar ik mocht persen eindelijk,Maar helaas om half 7 was er nog niets veranderd en de kleine zat nog steeds waar hij zat.
Dus dat werd een spoedkeizersnee.gelukkig was de hartslag van de kleine nog goed dus er was tijd voor een ruggeprik.Zo dat ik het wel kon meemaken.
Toen moest er nog een beetje bloed worden geprikt. Normaal prikken ze bloed zo dat het buisje dat gevuld moet worden naar je pols wijst.maar mijn arts ass prikte andersom dus dat het buisje naar mijn schouder wees.het prikken deed nog zeerder dan een perswee.
En ze zat ook helemaal onder het bloed van mij.
Rond 7 uur lag ik eindelijk op de ok en die rugge prik waar ik zooo tegenop zag is me 100% meegevallen hij ging werken en ik had geen pijn meer.
Heerlijk kon eindelijk ontspannen.en mijn man kwam er ook bij.
Na dat ik had gevoeld hoe ze hem er uit duwden(mijn hand lag nog boven aan mijn buik) hoorde ik hem huilen.en lieten ze ff snel zijn rug zien.
En stelde ik volgens mij een normaale vraag. wat is het? Kreeg ik het volgende andwoord “gezond, wees blij” ja daar vroeg ik dus niet om.
Mijn man zei toen heel nuchter volgens mij zag ik een frikandel met twee gehaktballen.
Waar op ik riep wat doe jij hier ga mijn kind achter na ik lig hier nog wel ff.
Want ja ik moest ook nog gehecht worden.
Toen kwam hij na een paar hele lange minuuten retour met mijn mooie mannetje Ilmar.
De apgarschore was 9 en 10 erg goed voor een keizersneebaby zeiden ze.
Bij de nacontrole heb ik ook verteld wat ons dwars zat .
En om dat ik een te smalbekken heb is de kans op een natuurlijke bevalling 10 %
Dus als er een tweede komt dan word deze dus ook gehaald.
Hooooooooiiiiiiiiii
Nou hier komt mijn verhaal. Ik ben een Single Mom.
Ik was op 3 februari uitgerekend maar dacht zelf dat het wel eens eind januari kon zijn.
Op 1 januari savonds had ik wat bruinverlies. Ik belde de VK. Die vertelde dat oud bloed was, waarschijnlijk van het indalen. Als ik bloed kreeg moest ik terug bellen. Om 1 uur snachts ha d ik wat slijm met strookjes bloed er doorheen. Ik gebeld. Niks aanhet handje, kon de slijmprop zijn en dan kan het nog wel een ruime twee weken duren. Sochtends werd ik om half 10 wakker. Ik had lekker geslapen en de beeb bewoog heerlijk. Ik had geen slijn of bruinverlies. Ik belde de VK om dat door te geven.
De VK vroeg of ik ergens last van had. Nee nergens last van. Of ik harde buiken had. Nee ook niet geen idee hoe dat voelt. Ik vertelde haar wel dat ik het gevoel had dat ik ongesteld moest worden. Ze vroeg hoe vaak. Ik zei om de 5 minuten maar verder niks. Ik zei haar dat ze niet hoefde te komen. Dat wilde ze toch. Ik zei welnee joh, alles is prima. Ze zegt ik ben in de buurt en dan kom ik het hartje even luisteren. Nou dacht ik: wat jij wil hoor.
10 minuten later stond ze voor de deur (zij had allang al door wat er aan dehand was) Ze onderzocht me en ik had al 4 cm ontsluiting en bij iedere aanraking werden het er meer.
Ik was helemaal niet in paniek ofzo ik voelde geen pijn, niks. Mijn schoonzusje reed me naar het ziekenhuis en ik moest tegen haar zeggen dat ze rustig moest doen want ze was bloednerveus.
Bijhet ziekenhuis aangekomen vertelde ik haar dat ze de auto moest gaan parkeren ik wandelde wel naar boven. Met mijn tasje in de hand meldde ik me bij de afdeling. Hallo ik ben mevrouw...... en ik kom bevallen. Ze keken mij heel raar aan ( de vk had gebeld dat het spoed was). Ik lag inmiddels in de verloskamer en mijn schoonzus was aan het filmen en ik lag gekke bekken te trekken. Ik voelde werkelijk helemaal niets.
Ik moest op een gegeven moment plassen en toen voelde ik pang en braken mijn vliezen..... ohhhhhhhhhhhhh riep ik ik voel iets!
Daarna begon ik gelijk te roepen dat ik moest poepen! De gynacoloog kwam ik mocht persen en dat heb ik drie keer gedaan en toen was Levi er. Alles was totaal 3 kwartier zonder pijn of ingescheurd. Hij had een goede apgar maar moest wel naar de couveuse. Snachts was wel zijn hartje even gehaperd maar dat had hij zelf opgang gekregen.
Nu is het een kerngezonde bink van 9 maanden.
Nou hier komt mijn verhaal. Ik ben een Single Mom.
Ik was op 3 februari uitgerekend maar dacht zelf dat het wel eens eind januari kon zijn.
Op 1 januari savonds had ik wat bruinverlies. Ik belde de VK. Die vertelde dat oud bloed was, waarschijnlijk van het indalen. Als ik bloed kreeg moest ik terug bellen. Om 1 uur snachts ha d ik wat slijm met strookjes bloed er doorheen. Ik gebeld. Niks aanhet handje, kon de slijmprop zijn en dan kan het nog wel een ruime twee weken duren. Sochtends werd ik om half 10 wakker. Ik had lekker geslapen en de beeb bewoog heerlijk. Ik had geen slijn of bruinverlies. Ik belde de VK om dat door te geven.
De VK vroeg of ik ergens last van had. Nee nergens last van. Of ik harde buiken had. Nee ook niet geen idee hoe dat voelt. Ik vertelde haar wel dat ik het gevoel had dat ik ongesteld moest worden. Ze vroeg hoe vaak. Ik zei om de 5 minuten maar verder niks. Ik zei haar dat ze niet hoefde te komen. Dat wilde ze toch. Ik zei welnee joh, alles is prima. Ze zegt ik ben in de buurt en dan kom ik het hartje even luisteren. Nou dacht ik: wat jij wil hoor.
10 minuten later stond ze voor de deur (zij had allang al door wat er aan dehand was) Ze onderzocht me en ik had al 4 cm ontsluiting en bij iedere aanraking werden het er meer.
Ik was helemaal niet in paniek ofzo ik voelde geen pijn, niks. Mijn schoonzusje reed me naar het ziekenhuis en ik moest tegen haar zeggen dat ze rustig moest doen want ze was bloednerveus.
Bijhet ziekenhuis aangekomen vertelde ik haar dat ze de auto moest gaan parkeren ik wandelde wel naar boven. Met mijn tasje in de hand meldde ik me bij de afdeling. Hallo ik ben mevrouw...... en ik kom bevallen. Ze keken mij heel raar aan ( de vk had gebeld dat het spoed was). Ik lag inmiddels in de verloskamer en mijn schoonzus was aan het filmen en ik lag gekke bekken te trekken. Ik voelde werkelijk helemaal niets.
Ik moest op een gegeven moment plassen en toen voelde ik pang en braken mijn vliezen..... ohhhhhhhhhhhhh riep ik ik voel iets!
Daarna begon ik gelijk te roepen dat ik moest poepen! De gynacoloog kwam ik mocht persen en dat heb ik drie keer gedaan en toen was Levi er. Alles was totaal 3 kwartier zonder pijn of ingescheurd. Hij had een goede apgar maar moest wel naar de couveuse. Snachts was wel zijn hartje even gehaperd maar dat had hij zelf opgang gekregen.
Nu is het een kerngezonde bink van 9 maanden.
Hoi!
Ik was uitgerekend op 28 april 2005. Ik was er heilig van overtuigd dat ik eerder zou bevallen, maar de dag kwam en ging...evenals de daaropvolgende negen dagen....ik was erg veel aangekomen en liep steeds lastiger. Alles geprobeerd: ananas eten, vrijen, noem maar op. Niets hoor: mijn meisje had het prima naar haar zin daarbinnen.
Op 6 mei zeiden we: vandaag komt het: ik ben 6 maart jarig, mijn man 6 april, dus 6 mei zou grappig zijn. Uit verveling de hele dag de stad door geslenterd, daarna geslapen, en toen tv kijken, lekker met zijn drietjes. Ineens voelde ik dat ik moest plassen en wel meteen!! Omdat ik het al vermoedde, rende ik gebukt met samengeknepen billen naar de badkamer (ik moet er nu nog om lachen!). Daar liet ik alles gaan: mijn vliezen waren gebroken!!! Heel de badkamer blank, vandaar die bolle, opgezwollen buik!! Het was 23.01 uur. Dat werd dus in ieder geval niet meer de zesde...
Mijn man werd meteen panisch: bed verschonen, koffertje controleren. Ik zei dapper: laten we maar naar bed gaan, want het kan nog uren duren voordat er verder iets gebeurd. Ik zou poliklinisch bevallen, omdat ik een zwakke onderrug heb en regelmatig niet meer overeind kan komen.
Wij naar bed. Na drie kwartier voelde ik een enorme pijn in mijn onderrug: ik kon geen enkele houding vinden. O een wee, dacht ik toen nog rustig. De volgende zal wel even duren, ik had immers gelezen dat ze langzaam opbouwen en dat sommige vrouwen tussendoor thee drinken.
En toen begon het...om de twee minuten weeen die ik alleen lopend weg kon puffen. iedere andere houding eindgde steevast in ongecontroleerd kronkelen en schreeuwen. Om half 3 kwam de VK kijken: 1 centimeter ontsluiting. Ondertussen kwam er aan alle kanten van alles uit: spugen, diarree, wat voelde ik me vies. Maar ik bleef rustig en in trance doorlopen. wl douchte ik elk uur, om al die viezigheid echt weg te krijgen. Tussen half twaalf s' avonds en half zeven ochtend liep ik op en neer tussen de badkamer en het einde van de overloop. De VK kwam weer binnen: 2 centimeter. Na een hele nacht diarree, lopen en geen seconde rust stortte ik half in: dit ging niet, ik wilde naar het ziekenhuis. Ik was zo ontzettend bang dat ik door mijn rug zou gaan en niet meer verplaatsbaar zou zijn!
Gelukkig is het ziekenhuis 3 straten verderop. De vk droeg me officieel over aan de gyneacoloog zodat ik pijnstiller kon krijgen. In het ziekenhuis werd een hartfilmpje gemaakt en kreeg ik ene prik in mijn ben. Alles veranderde op slag: ik kon op bed blijven liggen en tussen de weeen (die nog steeds trouw om de twee minuten kwamen) zelfs een beetje wegdoezelen. Wel raakte ik toen echt in trance: ik weet niet eens meer dat mijn man even terug naar huis is gereden....
Om half tien s' ochtends: 5 centimeter ontsluiting. Er werd me verteld dat ik naar de OK mocht voor een ruggeprik. Het naar beneden brengen, het aankleden van mijn man (in een ok pak, heb ik ook niet meegekregen) duurde drie kwartier. Ze namen mijn bloedruk, luisterde even naar het kindje en toen...gilde ik: ik moet persen!! Bleek ik in drie kwartier tijd de nadere 5 " gedaan" te hebben. Nou doe je natuurlijk niets, je bent de controle volledig kwijt vanaf het moment dat het kindje beslist dat het daarbinnen te donker is....
Hup, alles weer teruggedraaid: bevallen zonder ruggeprik, en terug naar boven. De anesthesist zei tegen mijn man: binnen ene kwarties heeft u uw kind in handen, misschien bevalt ze zelfs wel in de lift. Naieve optimist.....
Boven gekomen (twaalf uur) mocht ik vrij snel gaan persen....en persen....en persen...en infuus om de persweeen te versterken.....en persen....en persen. Ik weet hier nog maar weinig van, behalve dat ik zo hard perste dat het bloed terug mijn infuus inliep. Na een uur vruchteloos persen werd de gyneacoloog erbij gehaald (tot dan toe was ik geholpen door de verloskundige van het ziekenhuis). Hij zette een knip en plaatste een zuignap op het hoofdje van mijn dochtertje. Na anderhalf uur persen (!!!) werd ze in mijn armen gelegd: Marieke, 3150 gram, kerngezond.
Ik herrinner me vooral de periode thuis...het hene en weer lopen en half tegen de muur aanslapen....ik ben van te voren alleen bang geweest voor mijn rug (terecht bleek) en zag de bevalling bijna blij tegemoet. En hoewel ik nu het liefst meteen weer voor de tweede ga, vond ik het enorm zwaar. Ik was ook een tijdje enorm teleurgesteld in mezelf...ik vond dat ik veel teveel hulp moest krijgen van anderen. Onzin natuurlijk, maar ja, die hormonen he. Ik heb me ook enorm verkeken op het lichamelijke, het wegvallen van al je schaamte en gene en dan de enorme trots en liefde voor dat kleine, naakte wezentje...
ik mag mezelf gelukkig prijzen, ik heb en makkelijke goede zwangerschap gehad en geniet elka dag van mijn meisje. Ik ben blij deze ervaring te hebben, maar ben ook blij dat ik het nu type en niet meemaak hahaha!!
veel liefs,
Marjolein
Ik was uitgerekend op 28 april 2005. Ik was er heilig van overtuigd dat ik eerder zou bevallen, maar de dag kwam en ging...evenals de daaropvolgende negen dagen....ik was erg veel aangekomen en liep steeds lastiger. Alles geprobeerd: ananas eten, vrijen, noem maar op. Niets hoor: mijn meisje had het prima naar haar zin daarbinnen.
Op 6 mei zeiden we: vandaag komt het: ik ben 6 maart jarig, mijn man 6 april, dus 6 mei zou grappig zijn. Uit verveling de hele dag de stad door geslenterd, daarna geslapen, en toen tv kijken, lekker met zijn drietjes. Ineens voelde ik dat ik moest plassen en wel meteen!! Omdat ik het al vermoedde, rende ik gebukt met samengeknepen billen naar de badkamer (ik moet er nu nog om lachen!). Daar liet ik alles gaan: mijn vliezen waren gebroken!!! Heel de badkamer blank, vandaar die bolle, opgezwollen buik!! Het was 23.01 uur. Dat werd dus in ieder geval niet meer de zesde...
Mijn man werd meteen panisch: bed verschonen, koffertje controleren. Ik zei dapper: laten we maar naar bed gaan, want het kan nog uren duren voordat er verder iets gebeurd. Ik zou poliklinisch bevallen, omdat ik een zwakke onderrug heb en regelmatig niet meer overeind kan komen.
Wij naar bed. Na drie kwartier voelde ik een enorme pijn in mijn onderrug: ik kon geen enkele houding vinden. O een wee, dacht ik toen nog rustig. De volgende zal wel even duren, ik had immers gelezen dat ze langzaam opbouwen en dat sommige vrouwen tussendoor thee drinken.
En toen begon het...om de twee minuten weeen die ik alleen lopend weg kon puffen. iedere andere houding eindgde steevast in ongecontroleerd kronkelen en schreeuwen. Om half 3 kwam de VK kijken: 1 centimeter ontsluiting. Ondertussen kwam er aan alle kanten van alles uit: spugen, diarree, wat voelde ik me vies. Maar ik bleef rustig en in trance doorlopen. wl douchte ik elk uur, om al die viezigheid echt weg te krijgen. Tussen half twaalf s' avonds en half zeven ochtend liep ik op en neer tussen de badkamer en het einde van de overloop. De VK kwam weer binnen: 2 centimeter. Na een hele nacht diarree, lopen en geen seconde rust stortte ik half in: dit ging niet, ik wilde naar het ziekenhuis. Ik was zo ontzettend bang dat ik door mijn rug zou gaan en niet meer verplaatsbaar zou zijn!
Gelukkig is het ziekenhuis 3 straten verderop. De vk droeg me officieel over aan de gyneacoloog zodat ik pijnstiller kon krijgen. In het ziekenhuis werd een hartfilmpje gemaakt en kreeg ik ene prik in mijn ben. Alles veranderde op slag: ik kon op bed blijven liggen en tussen de weeen (die nog steeds trouw om de twee minuten kwamen) zelfs een beetje wegdoezelen. Wel raakte ik toen echt in trance: ik weet niet eens meer dat mijn man even terug naar huis is gereden....
Om half tien s' ochtends: 5 centimeter ontsluiting. Er werd me verteld dat ik naar de OK mocht voor een ruggeprik. Het naar beneden brengen, het aankleden van mijn man (in een ok pak, heb ik ook niet meegekregen) duurde drie kwartier. Ze namen mijn bloedruk, luisterde even naar het kindje en toen...gilde ik: ik moet persen!! Bleek ik in drie kwartier tijd de nadere 5 " gedaan" te hebben. Nou doe je natuurlijk niets, je bent de controle volledig kwijt vanaf het moment dat het kindje beslist dat het daarbinnen te donker is....
Hup, alles weer teruggedraaid: bevallen zonder ruggeprik, en terug naar boven. De anesthesist zei tegen mijn man: binnen ene kwarties heeft u uw kind in handen, misschien bevalt ze zelfs wel in de lift. Naieve optimist.....
Boven gekomen (twaalf uur) mocht ik vrij snel gaan persen....en persen....en persen...en infuus om de persweeen te versterken.....en persen....en persen. Ik weet hier nog maar weinig van, behalve dat ik zo hard perste dat het bloed terug mijn infuus inliep. Na een uur vruchteloos persen werd de gyneacoloog erbij gehaald (tot dan toe was ik geholpen door de verloskundige van het ziekenhuis). Hij zette een knip en plaatste een zuignap op het hoofdje van mijn dochtertje. Na anderhalf uur persen (!!!) werd ze in mijn armen gelegd: Marieke, 3150 gram, kerngezond.
Ik herrinner me vooral de periode thuis...het hene en weer lopen en half tegen de muur aanslapen....ik ben van te voren alleen bang geweest voor mijn rug (terecht bleek) en zag de bevalling bijna blij tegemoet. En hoewel ik nu het liefst meteen weer voor de tweede ga, vond ik het enorm zwaar. Ik was ook een tijdje enorm teleurgesteld in mezelf...ik vond dat ik veel teveel hulp moest krijgen van anderen. Onzin natuurlijk, maar ja, die hormonen he. Ik heb me ook enorm verkeken op het lichamelijke, het wegvallen van al je schaamte en gene en dan de enorme trots en liefde voor dat kleine, naakte wezentje...
ik mag mezelf gelukkig prijzen, ik heb en makkelijke goede zwangerschap gehad en geniet elka dag van mijn meisje. Ik ben blij deze ervaring te hebben, maar ben ook blij dat ik het nu type en niet meemaak hahaha!!
veel liefs,
Marjolein
Dan wil ik mijne ook nog wel neerzetten
Dinsdagavond 1 juni, (38 weken en 2 dagen) tijdens een poging om met eenr omantische avond de bevalling op gang te brengen verlies ik opeens wat veel vocht. Zelf denk ik er niet echt bij na maar hubbie vindt het toch wel raar. Ik beloof hem het de volgende ochtend tegen de vk te zeggenw aar ik toch een afspraak had staan.
Woensdag 2 juni: Er is verder niets gebeurt , geen vochtverlies meer en geen weeen, tenminste niet meer dan normaal. Beetje beschaamd vertel ik aan de vk wat er gebeurt is. Ze doet een inwendig onderzoek maar kan niets vinden. Met een grapje neemt ze afscheid: voor het weekend ben je mama, ik moet lachen. Zal wel niet
s'avonds belt ze om te vragen hoe het is, ikz eg niets meer gemerkt te hebben. Ze zegt datw e toch beter even naar het zh kunnen gan om te laten controleren of het niet vrcuhtwater was.
Dat doen we dan maar. Eerst een half uur aan de weeenmeter en dan een monster nemen. Blijkt inderdaad vruchtwater te zijn. Als ik vrijdagochtend niet bevallen ben wordt ik ingeleid. Ik wordt opeens heel nerveus.
Donderdag 3 juni: Niets aand e hand, geen harde buiken meer en nergens last van. Onze laaste dag samen
Vrijdag 4 juni: Om half acht zijn we in het zh, eerst willen ze een half uur naar het hartje luisteren end an wordt ik aangesloten aan het infuus.
Ik heb al 2 tot 3 cm ontsluiting dus dat begint goed (denk ik tenminste)
Vooral in het begin zijn de weeen goed op te vangen en kan ik er een boekje bij lezen. Wel komen ze al meteen vrij snel achter elkaar. De infuus gaat telekns verder omhoog en tegen 12 .00 uur wordt heta ardig pittig. Ik moet echt flink puffen omze op te vangen.
De gyn komt kijken 4-5 cm. shit tegenvalller, hoe zit het met een cm per uur????
ze vragen of ik pijnstilling wil maar ik weiger.
Tegen drie uur ben ik helemaal kapot en trillerig, mijn vk komt kijken en regelt druivesuiker, dit helpt echter niet, ik voel me enorm slap.
Om 4 uur komen ze nog eens kijken, 5 cm. Ik zie het niet meer zitten en ik vraag wat tegen de pijn. Ik krijg een morfine prik en ik zoezel weg. Voor hubbie is het allemaal enorm saai, hij zit al de hele dag braaf in zijn boek te lezen.
Ik ben de komende uren niet echt aanspreekbaar meer en krijg ook niet mee dat Eric wat vgaat eten
Tegen negen uur wordt ik weer wat helder en doet het echt pijn. weet echt niet meer hoe ik kan liggen, ik heb enorme ruzie met alle draden en banden
De gyn komt weer kijken en ik heb gelukkig 9 cm. de prik heeft resultaat gehad. Ik krijg duidleijk persweeen en al puffend rijden ze me naar een verloskamer.
Wat ben ik blij als ik kan persen. Nog redelijk onder "invloed" doe ik het rustig aan. Na een uur heeft de gyn zoiets van dat kind moet er nu toch wel uit. En opeens een kwartier later is ze er. Mijn wondertje. Helemaal wit van het smeer ligt ze op me. Haar oogjes zijn zo vies dat ze ze niet open kan doen. Ze is zo mooi en bijzonder. Dat moment vergeet ik nooit meer. Alleen al daarvoor zou ik wel 5 bevallingen willen doen. dat momenbt was alles waard
Dinsdagavond 1 juni, (38 weken en 2 dagen) tijdens een poging om met eenr omantische avond de bevalling op gang te brengen verlies ik opeens wat veel vocht. Zelf denk ik er niet echt bij na maar hubbie vindt het toch wel raar. Ik beloof hem het de volgende ochtend tegen de vk te zeggenw aar ik toch een afspraak had staan.
Woensdag 2 juni: Er is verder niets gebeurt , geen vochtverlies meer en geen weeen, tenminste niet meer dan normaal. Beetje beschaamd vertel ik aan de vk wat er gebeurt is. Ze doet een inwendig onderzoek maar kan niets vinden. Met een grapje neemt ze afscheid: voor het weekend ben je mama, ik moet lachen. Zal wel niet
s'avonds belt ze om te vragen hoe het is, ikz eg niets meer gemerkt te hebben. Ze zegt datw e toch beter even naar het zh kunnen gan om te laten controleren of het niet vrcuhtwater was.
Dat doen we dan maar. Eerst een half uur aan de weeenmeter en dan een monster nemen. Blijkt inderdaad vruchtwater te zijn. Als ik vrijdagochtend niet bevallen ben wordt ik ingeleid. Ik wordt opeens heel nerveus.
Donderdag 3 juni: Niets aand e hand, geen harde buiken meer en nergens last van. Onze laaste dag samen
Vrijdag 4 juni: Om half acht zijn we in het zh, eerst willen ze een half uur naar het hartje luisteren end an wordt ik aangesloten aan het infuus.
Ik heb al 2 tot 3 cm ontsluiting dus dat begint goed (denk ik tenminste)
Vooral in het begin zijn de weeen goed op te vangen en kan ik er een boekje bij lezen. Wel komen ze al meteen vrij snel achter elkaar. De infuus gaat telekns verder omhoog en tegen 12 .00 uur wordt heta ardig pittig. Ik moet echt flink puffen omze op te vangen.
De gyn komt kijken 4-5 cm. shit tegenvalller, hoe zit het met een cm per uur????
ze vragen of ik pijnstilling wil maar ik weiger.
Tegen drie uur ben ik helemaal kapot en trillerig, mijn vk komt kijken en regelt druivesuiker, dit helpt echter niet, ik voel me enorm slap.
Om 4 uur komen ze nog eens kijken, 5 cm. Ik zie het niet meer zitten en ik vraag wat tegen de pijn. Ik krijg een morfine prik en ik zoezel weg. Voor hubbie is het allemaal enorm saai, hij zit al de hele dag braaf in zijn boek te lezen.
Ik ben de komende uren niet echt aanspreekbaar meer en krijg ook niet mee dat Eric wat vgaat eten
Tegen negen uur wordt ik weer wat helder en doet het echt pijn. weet echt niet meer hoe ik kan liggen, ik heb enorme ruzie met alle draden en banden
De gyn komt weer kijken en ik heb gelukkig 9 cm. de prik heeft resultaat gehad. Ik krijg duidleijk persweeen en al puffend rijden ze me naar een verloskamer.
Wat ben ik blij als ik kan persen. Nog redelijk onder "invloed" doe ik het rustig aan. Na een uur heeft de gyn zoiets van dat kind moet er nu toch wel uit. En opeens een kwartier later is ze er. Mijn wondertje. Helemaal wit van het smeer ligt ze op me. Haar oogjes zijn zo vies dat ze ze niet open kan doen. Ze is zo mooi en bijzonder. Dat moment vergeet ik nooit meer. Alleen al daarvoor zou ik wel 5 bevallingen willen doen. dat momenbt was alles waard
Hier is mijn verhaal van de bevalling.
Zondag 11 september: 41 weken
Op de foto die we vandaag van mijn buik maken is te zien dat ie in een hoek (echt waar) naar beneden gaat. Heb ook de gehele dag een keiharde buik, maar geen krampjes pijn of wat dan ook.
Diezelfde nacht kan ik niet slapen en ga om 3.00 uur maar mijn bed uit. Even tv kijken en daarna maar achter de pc om mijn zinnen te verzetten.
5.00 uur: heb sinds een 1/2 uurtje krampen die nu lichtelijk pijnlijk beginnen te worden. Durf nog niet te denken dat dit het dan eindelijk is en ga dus maar gewoon verder met computeren (haha)
10.00 uur: bel toch maar even de vk. De weeen die ik heb zijn heel onregelmatig en het kan net zo goed alleen maar "gerommel"zijn.
ze adviseerd me om gewoon lekker in huis wat te gaan rommelen of een rondje te gaan wandelen.
Zo gezegd zo gedaan. Ik heb de stofzuiger gepakt en ben tussen de weeen door gaan stofzuigen en daarna dweilen.
Daarna een rondje gelopen om het blok en toen begon het gedonder.
12.00 uur : nu heb ik toch echt weeen die pijn doen en die om de 4 a 5 minuten komen. VK gebeld en die komt eraan.
12.45 uur: VK voelt en ik heb 2 een krappe 3 cm ontsluiting.
Ze heeft ondertussen nog iemand die bevalt dus ze hoopt rond 16.00 uur nog even langs te kunnen komen om te kijken, maar denkt dat het niet zo'n vaart zal lopen.
14.30/14.45 uur: Ik word knettergek. Kan de weeen bijna niet meer opvangen. Ze komen om de 2 minuten en lig te grommen op het hoogtepunt van de wee. Tijd om te bellen.
rond 15.00 uur. VK is er en ik heb nu bijna 9 cm ontsluiting. (vandaar de pijn is kleine 2 uur van 2 naar 9 cm) Ze gaat alle spullen klaarzetten en belt de kraamzorg.
Daarna breekt ze mijn vliezen en blijkt dat de baby in het vruchtwater heeft gepoept. ZIEKENHUIS WORDT HET NU! balen.
rond 16.30 uur kom ik in het ziekenhuis aan. Word door 5 mensen even getoucheerd. (voelde me net een kijkdoos!!!) en na een 1/2 uurtje mocht ik mee gaan persen.
Na 55 minuten persen. Hulp van de vacuum. Een flinke Knip. een gyn die met d'r hele gewicht aan mijn onderkantje trekt. 2 assistenten die mijn benen bijna aan de andere kant van mijn lijf trekken (dacht ik dat het lichtje uitging. als het nog 1 minuut langer had geduurd was ik zeker weten bewusteloos geraakt)
Werd onze zoon geboren.
Matthijs Hendrik Derk. 54 cm en maar liefst 4850 gram.
12 september 2005.
Hij heeft behoorlijk klem gezeten en heeft daarbij zijn sleutelbeen zwaar gekneus en een flinke hersenschudding.
Na 2 dagen ziekenhuis mocht hij dan op woensdag mee naar huis.
Hij is nu net een maand oud en het is het mooiste kereltje op deze aardbol. mama is helemaal verliefd.
Zo beetje lang verhaal geworden, maar ben soms een beetje langdradig haha.
liefs patricia
Zondag 11 september: 41 weken
Op de foto die we vandaag van mijn buik maken is te zien dat ie in een hoek (echt waar) naar beneden gaat. Heb ook de gehele dag een keiharde buik, maar geen krampjes pijn of wat dan ook.
Diezelfde nacht kan ik niet slapen en ga om 3.00 uur maar mijn bed uit. Even tv kijken en daarna maar achter de pc om mijn zinnen te verzetten.
5.00 uur: heb sinds een 1/2 uurtje krampen die nu lichtelijk pijnlijk beginnen te worden. Durf nog niet te denken dat dit het dan eindelijk is en ga dus maar gewoon verder met computeren (haha)
10.00 uur: bel toch maar even de vk. De weeen die ik heb zijn heel onregelmatig en het kan net zo goed alleen maar "gerommel"zijn.
ze adviseerd me om gewoon lekker in huis wat te gaan rommelen of een rondje te gaan wandelen.
Zo gezegd zo gedaan. Ik heb de stofzuiger gepakt en ben tussen de weeen door gaan stofzuigen en daarna dweilen.
Daarna een rondje gelopen om het blok en toen begon het gedonder.
12.00 uur : nu heb ik toch echt weeen die pijn doen en die om de 4 a 5 minuten komen. VK gebeld en die komt eraan.
12.45 uur: VK voelt en ik heb 2 een krappe 3 cm ontsluiting.
Ze heeft ondertussen nog iemand die bevalt dus ze hoopt rond 16.00 uur nog even langs te kunnen komen om te kijken, maar denkt dat het niet zo'n vaart zal lopen.
14.30/14.45 uur: Ik word knettergek. Kan de weeen bijna niet meer opvangen. Ze komen om de 2 minuten en lig te grommen op het hoogtepunt van de wee. Tijd om te bellen.
rond 15.00 uur. VK is er en ik heb nu bijna 9 cm ontsluiting. (vandaar de pijn is kleine 2 uur van 2 naar 9 cm) Ze gaat alle spullen klaarzetten en belt de kraamzorg.
Daarna breekt ze mijn vliezen en blijkt dat de baby in het vruchtwater heeft gepoept. ZIEKENHUIS WORDT HET NU! balen.
rond 16.30 uur kom ik in het ziekenhuis aan. Word door 5 mensen even getoucheerd. (voelde me net een kijkdoos!!!) en na een 1/2 uurtje mocht ik mee gaan persen.
Na 55 minuten persen. Hulp van de vacuum. Een flinke Knip. een gyn die met d'r hele gewicht aan mijn onderkantje trekt. 2 assistenten die mijn benen bijna aan de andere kant van mijn lijf trekken (dacht ik dat het lichtje uitging. als het nog 1 minuut langer had geduurd was ik zeker weten bewusteloos geraakt)
Werd onze zoon geboren.
Matthijs Hendrik Derk. 54 cm en maar liefst 4850 gram.
12 september 2005.
Hij heeft behoorlijk klem gezeten en heeft daarbij zijn sleutelbeen zwaar gekneus en een flinke hersenschudding.
Na 2 dagen ziekenhuis mocht hij dan op woensdag mee naar huis.
Hij is nu net een maand oud en het is het mooiste kereltje op deze aardbol. mama is helemaal verliefd.
Zo beetje lang verhaal geworden, maar ben soms een beetje langdradig haha.
liefs patricia
Leuk onderwerp !!
Ook grappig om te lezen dat het bij iedereen toch anders gaat.
Hier mijn verhaal:
Op mijn verjaardag 14 dec 2004 ben ik bevrucht, ik leef samen met een vrouw, vandaar dat we het precies weten
Op 6 september 2005 ben ik uitgerekend, maar ik had tot 2 keer toe een realistische droom gehad dat ik 4 weken te vroeg zou bevallen in het ZH. Ik wilde graag thuis bevallen.
Op woensdagmorgen 10 aug. ff voor 04.00 uur braken mijn vliezen, ik was toen 36 weken en 1 dag zwanger...
Zie je wel, 4 weken te vroeg !!! Dat was het eerste wat ik riep.
Omdat mijn vliezen niet helemaal gebroken waren, verloor ik dus steeds kleine golfjes vruchtwater. Ik moest om 11.00 uur in het ZH zijn en werd door de gyn. nagekeken. Er zat nog vruchtwater in m'n baarmoeder en de CTG gaf aan dat alles oke was met de kleine en geen weeën. Ik mocht weer naar huis.
Op donderdag 11 aug. werd ik 's morgens wakker en voelde de kleine niet meer. Ik voelde hem namelijk altijd! Dus ik belde het ZH en mocht om 12.00 uur komen voor nog een CTG. Verder had ik nog helemaal nergens last van.
Om 12.15 uur lag ik aan de CTG, het hartje was goed te horen, maar geen bewegingen en ook geen weeën. Ook was inmiddels het vruchtwater nagenoeg op. Dus de gyn. zei dat ik weer naar huis mocht en dat ik de volgende dag ingeleid zou gaan worden.
We reden om 13.10 uur weg bij het ZH, blij dat ik de volgende dag ingeleid zou worden want het zat me niet lekker dat ik onze zoon niet voelde.
We kwamen om 13.30 uur thuis, ik ging zitten en kreeg een mega pijnscheut in m'n buik. Ik verloor ook bloed en weer een pijnscheut.
Ik ben op bed gaan liggen en Wen belde de verloskamer... die zei dat als het een uur lang om de 5 min. zou zijn dat ik dan mocht komen.
het voelde raar, ik wilde graag op de WC zitten en had persdrang. Langzaam aan kwam het besef dat het misschien persweeën waren... dus snel naar het ZH !!!
met persweeën de auto in naar het ZH was geen pretje... ik lag op de achterbank en Wen reed flink door want ik had om de haverklap een perswee. In het ZH hoorde ze mij al aankomen door mijn oerwoudgeluid bij elke wee. Overigens heb ik dus elke perswee geprobeerd weg te puffen
Ik werd op het verlosbed gedropt en bleek al volledige ontsluiting te hebben, ik mocht eindelijk vollop persen.
Om 15.17 uur is onze zoon Jay geboren
een supersnelle bevalling dus en ik weet nu dus nog steeds niet wat weeën zijn. Ik heb namelijk ook geen naweeën gehad!
Groetjes Melissa
nou dames dat zijn heel wat verhalen bij elkaar.
dit is die van mij!!
ik was uitgerekend op 15 juli 2004. ik riep al vanaf het begin dat ik niet te vroeg zou bevallen en ja ik had gelijk. op juli begon ik last te krijgen van mijn buik. lichtelijke pijnscheutjes maar zonder enige regelmaat.
ik heb nog redelijk kunnen slapen die nacht. de volgende dag moest ik toch voor controle en dan hoor ik het wel.
19 juli op controle: 2 cm ontsluiting, ik dacht jippie vandaag of morgen ben ik mama. in de avond uren kwamen de weeen elke 3 minuten.
het zkh gebeld en we mochten meteen komen.
dit is die van mij!!
ik was uitgerekend op 15 juli 2004. ik riep al vanaf het begin dat ik niet te vroeg zou bevallen en ja ik had gelijk. op juli begon ik last te krijgen van mijn buik. lichtelijke pijnscheutjes maar zonder enige regelmaat.
ik heb nog redelijk kunnen slapen die nacht. de volgende dag moest ik toch voor controle en dan hoor ik het wel.
19 juli op controle: 2 cm ontsluiting, ik dacht jippie vandaag of morgen ben ik mama. in de avond uren kwamen de weeen elke 3 minuten.
het zkh gebeld en we mochten meteen komen.
sorry van de onderbreking comp is stuk
en 19 juli moet 20 juli zijn sorry.
in het zkh had ik nog maar 4 cm ontsluiting, ik werd naar huis gestuurd.
de hele nacht niet geslapen en onder de douche weeen weg staan te puffen.
21 juli weer naar het zhk wat denk je nog steeds maar 4 cm, weer naar huis want daar kunnen ze niets met me doen.
s'avonds weer terug de weeen bleven en werden erger.
in de avond uren 1 prikje gehad tegen de pijn van de weeen, geen ruggeprik hoor!.
ik mocht daar blijven omdat ik mss toch wel ingeleid moest gaan worden, ik had namelijk nog steeds maar 4 cm.
s'nachts daar in het zkh de zuster aan bed gehad omdat ik schreeuwde dat ikniet meer wilde en ik wilde een prik tegen de pijn ik hield het niet meer.
en 19 juli moet 20 juli zijn sorry.
in het zkh had ik nog maar 4 cm ontsluiting, ik werd naar huis gestuurd.
de hele nacht niet geslapen en onder de douche weeen weg staan te puffen.
21 juli weer naar het zhk wat denk je nog steeds maar 4 cm, weer naar huis want daar kunnen ze niets met me doen.
s'avonds weer terug de weeen bleven en werden erger.
in de avond uren 1 prikje gehad tegen de pijn van de weeen, geen ruggeprik hoor!.
ik mocht daar blijven omdat ik mss toch wel ingeleid moest gaan worden, ik had namelijk nog steeds maar 4 cm.
s'nachts daar in het zkh de zuster aan bed gehad omdat ik schreeuwde dat ikniet meer wilde en ik wilde een prik tegen de pijn ik hield het niet meer.
ik ben er dankzij de zuster weer bovenop gekomen maar geen pijnstillers hoor!
ik ben toen in douche gegaan en daar verloor i k erg veel slijm en in mijn ogen bloed.
meteen de zuster ingelicht, we zijn meteen naar de verloskamer gebracht en mijn man is gebeld
22 juli in de ochtend kwam eindelijk de vk van het zkh binnen, ik had nu 9 cm ontsluiting. ik kreeg een infuus en het advies om op mijn zij te gaan liggen zodat die laatste cm ook zo weg was.
om 1125 kreeg ik de mededeling dat ik mee mog persen, ik helemaal blij want ik was kapot.
om 1132 kreeg ik de mededeling dat onze zoon geboren was.
jee wat was ik blij zeg, zo gelukkig had ik ook mijn man nog nooit gezien.
een zoon. 54 cm lang en hij woog 3705
ik ben toen in douche gegaan en daar verloor i k erg veel slijm en in mijn ogen bloed.
meteen de zuster ingelicht, we zijn meteen naar de verloskamer gebracht en mijn man is gebeld
22 juli in de ochtend kwam eindelijk de vk van het zkh binnen, ik had nu 9 cm ontsluiting. ik kreeg een infuus en het advies om op mijn zij te gaan liggen zodat die laatste cm ook zo weg was.
om 1125 kreeg ik de mededeling dat ik mee mog persen, ik helemaal blij want ik was kapot.
om 1132 kreeg ik de mededeling dat onze zoon geboren was.
jee wat was ik blij zeg, zo gelukkig had ik ook mijn man nog nooit gezien.
een zoon. 54 cm lang en hij woog 3705
sorry van al die delen
mijn comp is stuk en plaatst op de een af andere manier geen grotere delen, dan loopt hij telkens vast
heel vervelend, mijn broer is onderweg naar mij om de comp na te kijken
ik vond het wel erg leuk dat ik eindelijk mijn hele verhaal eens kwijt kon.
ik vond de voorpret eigenlijk te lang, maar uiteindelijk heb ik geluk gehad. geen naweeen en verder ook nergens meer last van gehad
groetjes
lobke
mijn comp is stuk en plaatst op de een af andere manier geen grotere delen, dan loopt hij telkens vast
heel vervelend, mijn broer is onderweg naar mij om de comp na te kijken
ik vond het wel erg leuk dat ik eindelijk mijn hele verhaal eens kwijt kon.
ik vond de voorpret eigenlijk te lang, maar uiteindelijk heb ik geluk gehad. geen naweeen en verder ook nergens meer last van gehad
groetjes
lobke
oke,ik begin bij het begin........................
28 oktober 1999 was ik uitgerekend van ons eerste kindje.
ik had een voorspoedige zwangerschap gehad en de grote dag naderde en ging voorbij.een geluk bij een ongeluk want mijn schoonzus trouwde op mijn uitgerekende datum
na 10 dagen overtijd te lopen en een weekend weeen ben ik naar de gyn gestuurd voor een echo en een ctg.alles was goed maar ik mocht blijven om de volgende dag ingeleid te worden.wat een verademing,mijn kindje zou komen!!!!
dinsdag 9 november om 7.30 was het zover.eerst een half uurtje aan de ctg en daarna zou er gel ingebracht worden.
om kwart over 8 is dit gebeurt.kreeg meteen weeen.
6uur later was de ontsluiting nog niet eens op de helft maar ik hield het nog wel uit dus we gingne op ons dooie akker verder.tot ik rugweeen kreeg.ik kon ze niet opvangen wat een ramp.de zuster kwam binnen met de ass.arts en vroeg na het toucheren of ik pijnstilling wilde in de vorm van een ruggeprik.ik weigerde.stomme ik maar ja dat weet je op dat moment dus niet.
ik heb in totaal 6 uur lang in de rugweeen gezeten.
om 19.50 kreeg ik groen licht en mocht ik gaan persen.
om 20.30 zat bryan ervoor maar kon er niet uit omdat het een grote baby bleek te zijn.een flinke knip en de gyn brulde datie niet van plan was nog allerlei fratsen erbij te moeten pakken omdat ik het niet kon,ik was al zover..................
na nog een paar keer flink persen en 3 oerkreten verder werd onze zoon geboren.
toen hij gewogen werd stond ook de gyn te kijken..hij woog maar liefst 4050 gram!!! en was 54 cm lang.(ik was ook 20 kilo aangekomen en ongelofelijk dik)
hij was gezond en daar ging het om.
het is nu een heerlijk manneke van bijna 6 jaar en ik zou hem niet meer kunnen missen.....
op naar verhaal 2....................
28 oktober 1999 was ik uitgerekend van ons eerste kindje.
ik had een voorspoedige zwangerschap gehad en de grote dag naderde en ging voorbij.een geluk bij een ongeluk want mijn schoonzus trouwde op mijn uitgerekende datum
na 10 dagen overtijd te lopen en een weekend weeen ben ik naar de gyn gestuurd voor een echo en een ctg.alles was goed maar ik mocht blijven om de volgende dag ingeleid te worden.wat een verademing,mijn kindje zou komen!!!!
dinsdag 9 november om 7.30 was het zover.eerst een half uurtje aan de ctg en daarna zou er gel ingebracht worden.
om kwart over 8 is dit gebeurt.kreeg meteen weeen.
6uur later was de ontsluiting nog niet eens op de helft maar ik hield het nog wel uit dus we gingne op ons dooie akker verder.tot ik rugweeen kreeg.ik kon ze niet opvangen wat een ramp.de zuster kwam binnen met de ass.arts en vroeg na het toucheren of ik pijnstilling wilde in de vorm van een ruggeprik.ik weigerde.stomme ik maar ja dat weet je op dat moment dus niet.
ik heb in totaal 6 uur lang in de rugweeen gezeten.
om 19.50 kreeg ik groen licht en mocht ik gaan persen.
om 20.30 zat bryan ervoor maar kon er niet uit omdat het een grote baby bleek te zijn.een flinke knip en de gyn brulde datie niet van plan was nog allerlei fratsen erbij te moeten pakken omdat ik het niet kon,ik was al zover..................
na nog een paar keer flink persen en 3 oerkreten verder werd onze zoon geboren.
toen hij gewogen werd stond ook de gyn te kijken..hij woog maar liefst 4050 gram!!! en was 54 cm lang.(ik was ook 20 kilo aangekomen en ongelofelijk dik)
hij was gezond en daar ging het om.
het is nu een heerlijk manneke van bijna 6 jaar en ik zou hem niet meer kunnen missen.....
op naar verhaal 2....................
oke verhaal 2
1 jaar na de geboorte van onze eerste besloten we weer te stoppen met de pil.
binnen 3 mnd was ik zwanger en alles ging voorspoedig ik was uitgerekend op 13 december 2001......de eerste drie maanden ontzettend ziek maar daarna niks meer.
tegen 36 weken daalde mijn HB-gehalte en kwam ik bij de gyn terecht.die schreef me ijzer-injecties voor...errug pijnlijk die dingen maar goed ik wilde kostte wat kost thuis bevallen dus ik had geen keus.
met 37,5 weken was ik bij hem terug en kreeg ik groen licht om thuis te bevallen maar er was een probleem bij gekomen.ik kon bijna niets meer omdat ik zo een pijn had in mijn rug.het bleek dat de hele boel zo aan het verweken was dat de gyn bang was dat mijn stuit uit de kom zou gaan.
met 38 weken en 2 dagen werd ik wederom ingeleid.
maandag 3 december.we moesten ons melden om 7.15 op de verlos afdeling in het merwede zh in dordrecht.
het bleek heel druk te zijn die dag met bevallingen.heel fijn NOT.....
omdat ik al 3 cm ontsluiting had werd er in eerste instantie besloten om de vliezen te breken.....na overleg wilde de ass.arts eerst gellen.oke gellen maar.ik kreeg weeen maar niet erg krachtig.
om 11 uur heb ik de ass.arts gezien en zij wilde de vliezen nog niet breken.het zou wel op gang komen zei ze..................
om 13.00 uur zou ze terug komen en dan zou ze alsnog de vliezen breken als het niet opgeschoten zou zijn................
om 13.00 uur geen ass.arts..................zij kwam om 15.00 uur een keer binnen.ik was pislink..............ze vroeg hoe het met de weeen was..niks dus want ik was in slaap gevallen en de weeen waren vertrokken naar de noordpool.toen ik dat zei besloot ze dat we niet meer verder gingen en de volgende dag opnieuw zouden beginnen.nou dat dacht ik dus niet.ik heb haar uitgemaakt voor van alles en nog wat en ik heb haar haarfijn uitgelegd dat ik niet een hele dag voor jan-met-de-korte-achternaam in de weeen heb gelegen en omdat zij het druk had ik nu niet meer zou bevallen.ik heb ge-eist dat mijn vliezen gebroken werden.ze deed het.
ik schoot meteen de rugweeen weer in en vroeg of ik een ruggeprik kon krijgen.ze toucheerde me en zei dat dit niet meer kon.ik zat op 4 cm.
om 17.00 uur had ik persdrang en ze toucheerde me opnieuw.ik werd voor gek uitgemaakt want ik had pas 5 cm.ik mocht niet persen.dank je de koekoek.ik heb tegen mijn man gezegd dat de baby kwam want ik voelde hem met iedere wee zakken.ben op eigen houtje op het hoogtepunt van mijn wee een klein beetje mee gaan persen.
om half 6 kreeg ik een prik tegen de pijn van de weeen en de verpleegster liep om mijn bed heen en kwam meteen terug.pakte de lamp en keek.ik zei meteen dat ik de baby voelde zakken maar zij zei dat ze niks kon zien.
om kwart voor 6 gilde ik tegen mijn man tijdens een wee dat hij NU de ass.arts moest halen omdat de baby kwam.ik kon het kind over zijn bol aaien verdorie!!!!
mijn man is de gang opgerend en bij mij ging de knop om.ik voelde geen angst helemaal niks,ik dacht alleen bij mezelf..ik doe het zelf wel als het moet.ik pak mijn kindje zelf wel aan.............op dat moment kwam mijn man terug met de ass.arts(een jongeman ditkeer).die knul was helemaal verbluft hihi.hij wist ook niet wat hij moest doen.tot de verpleegster zei dat hij zijn handschoenen aan moest doen want het hoofdje stond al en bij de volgende wee zou hij waarschijnlijk geboren worden...
in 7 minuten tijd ben ik en verdoofd en ingeknipt en bevallen.17.52 uur is Rowdy geboren onze 2e zoon.
het ging alleen niet goed met hem.hij had de medicatie van de prik in zijn navelstreng gehad en was versufd geraakt waardoor hij niet reageerde.en de supersnelle stortbevalling hielp ook al niet mee dus hij moest zuurstof bij hebben.na een paar minuten waren ze al terug met een roze gezonde jongen van 3340 gr en 47 cm lang..............
het is nu een lief jongetje wat wel veel te klein is voor zijn leeftijd maar ach................
op naar verhaal 3
1 jaar na de geboorte van onze eerste besloten we weer te stoppen met de pil.
binnen 3 mnd was ik zwanger en alles ging voorspoedig ik was uitgerekend op 13 december 2001......de eerste drie maanden ontzettend ziek maar daarna niks meer.
tegen 36 weken daalde mijn HB-gehalte en kwam ik bij de gyn terecht.die schreef me ijzer-injecties voor...errug pijnlijk die dingen maar goed ik wilde kostte wat kost thuis bevallen dus ik had geen keus.
met 37,5 weken was ik bij hem terug en kreeg ik groen licht om thuis te bevallen maar er was een probleem bij gekomen.ik kon bijna niets meer omdat ik zo een pijn had in mijn rug.het bleek dat de hele boel zo aan het verweken was dat de gyn bang was dat mijn stuit uit de kom zou gaan.
met 38 weken en 2 dagen werd ik wederom ingeleid.
maandag 3 december.we moesten ons melden om 7.15 op de verlos afdeling in het merwede zh in dordrecht.
het bleek heel druk te zijn die dag met bevallingen.heel fijn NOT.....
omdat ik al 3 cm ontsluiting had werd er in eerste instantie besloten om de vliezen te breken.....na overleg wilde de ass.arts eerst gellen.oke gellen maar.ik kreeg weeen maar niet erg krachtig.
om 11 uur heb ik de ass.arts gezien en zij wilde de vliezen nog niet breken.het zou wel op gang komen zei ze..................
om 13.00 uur zou ze terug komen en dan zou ze alsnog de vliezen breken als het niet opgeschoten zou zijn................
om 13.00 uur geen ass.arts..................zij kwam om 15.00 uur een keer binnen.ik was pislink..............ze vroeg hoe het met de weeen was..niks dus want ik was in slaap gevallen en de weeen waren vertrokken naar de noordpool.toen ik dat zei besloot ze dat we niet meer verder gingen en de volgende dag opnieuw zouden beginnen.nou dat dacht ik dus niet.ik heb haar uitgemaakt voor van alles en nog wat en ik heb haar haarfijn uitgelegd dat ik niet een hele dag voor jan-met-de-korte-achternaam in de weeen heb gelegen en omdat zij het druk had ik nu niet meer zou bevallen.ik heb ge-eist dat mijn vliezen gebroken werden.ze deed het.
ik schoot meteen de rugweeen weer in en vroeg of ik een ruggeprik kon krijgen.ze toucheerde me en zei dat dit niet meer kon.ik zat op 4 cm.
om 17.00 uur had ik persdrang en ze toucheerde me opnieuw.ik werd voor gek uitgemaakt want ik had pas 5 cm.ik mocht niet persen.dank je de koekoek.ik heb tegen mijn man gezegd dat de baby kwam want ik voelde hem met iedere wee zakken.ben op eigen houtje op het hoogtepunt van mijn wee een klein beetje mee gaan persen.
om half 6 kreeg ik een prik tegen de pijn van de weeen en de verpleegster liep om mijn bed heen en kwam meteen terug.pakte de lamp en keek.ik zei meteen dat ik de baby voelde zakken maar zij zei dat ze niks kon zien.
om kwart voor 6 gilde ik tegen mijn man tijdens een wee dat hij NU de ass.arts moest halen omdat de baby kwam.ik kon het kind over zijn bol aaien verdorie!!!!
mijn man is de gang opgerend en bij mij ging de knop om.ik voelde geen angst helemaal niks,ik dacht alleen bij mezelf..ik doe het zelf wel als het moet.ik pak mijn kindje zelf wel aan.............op dat moment kwam mijn man terug met de ass.arts(een jongeman ditkeer).die knul was helemaal verbluft hihi.hij wist ook niet wat hij moest doen.tot de verpleegster zei dat hij zijn handschoenen aan moest doen want het hoofdje stond al en bij de volgende wee zou hij waarschijnlijk geboren worden...
in 7 minuten tijd ben ik en verdoofd en ingeknipt en bevallen.17.52 uur is Rowdy geboren onze 2e zoon.
het ging alleen niet goed met hem.hij had de medicatie van de prik in zijn navelstreng gehad en was versufd geraakt waardoor hij niet reageerde.en de supersnelle stortbevalling hielp ook al niet mee dus hij moest zuurstof bij hebben.na een paar minuten waren ze al terug met een roze gezonde jongen van 3340 gr en 47 cm lang..............
het is nu een lief jongetje wat wel veel te klein is voor zijn leeftijd maar ach................
op naar verhaal 3
verhaal 3
dit verhaal begint al in de 3e maand na mijn bevalling van rowdy.
ik werd voor het eerst ongi toen rowdy 3 mnd was. 5 weken later laat ik een spiraal zetten bij de ha.
het was een week na mijn ongi.2 weken later moest ik ongi worden maar ipv dat werd ik heel erg ziek.ik terug naar de ha en zij verwijst me door naar mijn gyn dezelfde middag nog voor een echo.
jullie voelen het al komen denk ik
ik kom bij mijn gyn binnen en hij gaat een binnenwaardse echo maken.hij vergroot het beeld nog een keer en naieve ik denk nog van .....o hij kan het spiraal zeker niet vinden duh.............
hij zegt heel lullig ...tja ik had het al verwacht,dus ik denk nog steeds.o het spiraal zit niet goed.............
hij kijkt me aan en vraagt hoelang dat spiraal er inzit.ik zeg nou 2 weken.
hij kijkt me aan en zegt doodleuk...dan halen we dat er maar weer uit want je bent zwanger
en..zegtie erachteraan.ik zie ook al een hartje kloppen.u bent 6 weken heen.
het is maar goed dat ik op een stoel lag want ik had ter plekke ter aarde gestort........
ik zat niet op een zw.schap te wachten.....mijn kind was 4,5 mnd oud!!!!!
maar ja je ziet het hartje en dan ben ik er zoeen van laat maar komen we zien wel..dat heb ik geweten...............
bij thuiskomst heb ik mijn man gebeld want die wist dat ik heel ziek was.ik zei alleen maar:ik weet waar ik ziek van ben.....waarop mijn man meteen vroeg hoever ik was hihi....
we hebben meteen besloten het te laten komen.
ik was uitgerekend op 16 dec 2002
mijn zw.schap verliep redelijk.tot ik halverwege ischias kreeg.ik kon niet meer lopen van de pijn.ik sjouwde tenslotte ook nog een baby mee en ik had nog een kind rondlopen.als ik geweten had dat het zo zwaar zou zijn had ik het weg laten halen eerlijk hoor....dit is echt mens onterend......maar goed........dat kon niet meer
met 35 weken verging ik van de pijn.mijn vk zei dat als het echt niet meer ging mij doorverwees naar de gyn om het dan maar eerder te laten komen.ik kon haar wel zoenen.hihi.
met 37 weken kroop ze terug en wilde ze mij niet doorsturen,ik kon echt helemaal niks meer en ik heb gezegd dat ik niet wegging voor iik een verwijzing had voor de gyn.ik kreeg hem toch...............
met 37,5 week kwam ik weer bij mijn gyn en ik stond inmiddels bekend als "het spiraalverhaal"
ik kwam de behandelkamer binnen en hij vroeg meteen hoever ik was.
37,5 week dus.....hij ging meteen bellen met het verzoek om maandag te kunnen bevallen want ik kon niet meer lopen van de pijn.
maandag 2december 2002............
we moesten ons wederom om 7.15 uur melden in dordt in het zh.
omdat ik 4 cm ontsluiting had gingen ze meteen mijn vliezen breken.
ja je zou denken dat de boel op gang zou komen.dus niet....dat werd infuus 1,5 uur later.
ook niks,ze hebben het infuus geloof ik wel 3x omhoog gegooid maar ik had nog geen wee gezien.toen ze me ging toucheren bleek ik wel al 7 cm te hebben.kijk das lekker.
geen rugweeen niks....yeah.............
na nog een keer omhoog met dat infuus begon het te komen.gewoon buikweeen die steeds heftiger werden maar goed op te vangen.
heb zelfs nog gelunched..........om 13.00 uur was ik volledig en met 3 persweeen werd onze 3e zoon geboren alexander.hij had alleen de navelstreng om zijn nek waardoor hij een heel gestuwd hoofdje had.al met al heeft hij een week in het zh gelegen onder de blauwe lampen....
hij woog 3420 gr en was 48 cm lang............
het is een boef eerste klas maar ja dat heb je als je nog 2 broers boven je hebt..............
op naar verhaal 4
dit verhaal begint al in de 3e maand na mijn bevalling van rowdy.
ik werd voor het eerst ongi toen rowdy 3 mnd was. 5 weken later laat ik een spiraal zetten bij de ha.
het was een week na mijn ongi.2 weken later moest ik ongi worden maar ipv dat werd ik heel erg ziek.ik terug naar de ha en zij verwijst me door naar mijn gyn dezelfde middag nog voor een echo.
jullie voelen het al komen denk ik
ik kom bij mijn gyn binnen en hij gaat een binnenwaardse echo maken.hij vergroot het beeld nog een keer en naieve ik denk nog van .....o hij kan het spiraal zeker niet vinden duh.............
hij zegt heel lullig ...tja ik had het al verwacht,dus ik denk nog steeds.o het spiraal zit niet goed.............
hij kijkt me aan en vraagt hoelang dat spiraal er inzit.ik zeg nou 2 weken.
hij kijkt me aan en zegt doodleuk...dan halen we dat er maar weer uit want je bent zwanger
en..zegtie erachteraan.ik zie ook al een hartje kloppen.u bent 6 weken heen.
het is maar goed dat ik op een stoel lag want ik had ter plekke ter aarde gestort........
ik zat niet op een zw.schap te wachten.....mijn kind was 4,5 mnd oud!!!!!
maar ja je ziet het hartje en dan ben ik er zoeen van laat maar komen we zien wel..dat heb ik geweten...............
bij thuiskomst heb ik mijn man gebeld want die wist dat ik heel ziek was.ik zei alleen maar:ik weet waar ik ziek van ben.....waarop mijn man meteen vroeg hoever ik was hihi....
we hebben meteen besloten het te laten komen.
ik was uitgerekend op 16 dec 2002
mijn zw.schap verliep redelijk.tot ik halverwege ischias kreeg.ik kon niet meer lopen van de pijn.ik sjouwde tenslotte ook nog een baby mee en ik had nog een kind rondlopen.als ik geweten had dat het zo zwaar zou zijn had ik het weg laten halen eerlijk hoor....dit is echt mens onterend......maar goed........dat kon niet meer
met 35 weken verging ik van de pijn.mijn vk zei dat als het echt niet meer ging mij doorverwees naar de gyn om het dan maar eerder te laten komen.ik kon haar wel zoenen.hihi.
met 37 weken kroop ze terug en wilde ze mij niet doorsturen,ik kon echt helemaal niks meer en ik heb gezegd dat ik niet wegging voor iik een verwijzing had voor de gyn.ik kreeg hem toch...............
met 37,5 week kwam ik weer bij mijn gyn en ik stond inmiddels bekend als "het spiraalverhaal"
ik kwam de behandelkamer binnen en hij vroeg meteen hoever ik was.
37,5 week dus.....hij ging meteen bellen met het verzoek om maandag te kunnen bevallen want ik kon niet meer lopen van de pijn.
maandag 2december 2002............
we moesten ons wederom om 7.15 uur melden in dordt in het zh.
omdat ik 4 cm ontsluiting had gingen ze meteen mijn vliezen breken.
ja je zou denken dat de boel op gang zou komen.dus niet....dat werd infuus 1,5 uur later.
ook niks,ze hebben het infuus geloof ik wel 3x omhoog gegooid maar ik had nog geen wee gezien.toen ze me ging toucheren bleek ik wel al 7 cm te hebben.kijk das lekker.
geen rugweeen niks....yeah.............na nog een keer omhoog met dat infuus begon het te komen.gewoon buikweeen die steeds heftiger werden maar goed op te vangen.
heb zelfs nog gelunched..........om 13.00 uur was ik volledig en met 3 persweeen werd onze 3e zoon geboren alexander.hij had alleen de navelstreng om zijn nek waardoor hij een heel gestuwd hoofdje had.al met al heeft hij een week in het zh gelegen onder de blauwe lampen....
hij woog 3420 gr en was 48 cm lang............
het is een boef eerste klas maar ja dat heb je als je nog 2 broers boven je hebt..............
op naar verhaal 4
en verhaal 4
ik wilde heel graag nog een 4e maar mijn man eigenlijk niet.....
in oktober kwam mijn man dus met het idee om toch nog voor een vierde te gaan.pffffffffffff had net alles op internet gekwakt.nou ja er maar weer afhalen dan he.
in november geen pil meer geslikt en 13 januari(1 dag voor mijn 28e verjaardag)had ik een posi test....
ik was uitgerekend op 11 septeber 2004.
de zwangerschap liep voorspoedig.in de 4e mna van mijn zwangerschap daalde alleen mijn HB weer met een bloedgang dus ik weer naar de gyn.....
hij schreef me een infuus voor met ijzer....leuk hoor 1 hele dag in het zh.maar ja wat moet dat moet...nou dat heb ik geweten.ik ben me ziek geworden.niet te geloven......
dat was dus geen succes dus dan maar et pillen proberen.ik hield het redelijk op peil maar echt veel hoger werd mijn HB niet meer.naja zolang hij niet daalde was het goed.thuisbevallen had ik met de 2e al opgegeven.....
toen ik 36 weken was kreeg ik weeen.ik zat te werken en werd helemaal onwel.ik heb mijn klant afgemaakt(ben nagelstyliste)en moest toch bloedprikken voor mijn HB dus ben meteen langs mijn gyn gelopen.half uur aan de ctg gelegen en had idd iets van weeen.hij heeft me getoucheerd en ik had al 2 cm ontsluiting!!!
3 dagen later zou ik bij hem op consult komen dus ik er naartoe.
had ik gewoon in die 3 dagen tijd 2 cm erbij gelopen dat was op woensdag...
op zaterdag dacht ik dat het doorzetten dus heb ik mijn man naar huis laten komen en ben ik naar het zh gegaan.ik had voorweeen zij de dienstdoende gyn.......
de woensdag erop weer naar mijn eigen gyn en de ontsluiting was verder niet gevorderd maar ik kon ook niet ingeleid worden.ik was pas 37 weken zwanger.moest dus nog een week wachten.wel al een datum geprikt.30 augustus.....
30 augustus 2004
melden om 7.15 in dordt.komen we daar bleek ik de enige die ging bevallen.wat een luxe!!!!!!!!!!!!!!
meteen mijn vliezen gebroken en er gebeurde weer helemaal niks.
binnen het uur lag ik aan het infuus.we hadden dit keer een broeder en omdat er niemand anders was hield hij ons gezellig gezelsschap.
ondertussen gebeurde er nog weinig dus de ass.arts draaide het infuus omhoog.rond 10.30 kwamen de weeen goed opgang.mijn man en de broeder maakten een wedje over hoelaat de baby zou komen.
mijn man zei half 12 en de broeder beweerde om 11 uur.
en ma beweerde om 12 uur..............
de ass.arts kwam weer binnen en vroeg hoe het ging.ze draaide toch het infuus nog een keer op want ze wilde wat te doen hebben dus hoppa met die weeen.ze waren goed op te vangen dus mij makkte het niet uit.de broeder beweerde nog dat ie gelijk ging krijgen maar helaas...11 uur ging voorbij............
ook pa kreeg geen gelijk,half 12 ging ook voorbij.om 12.01 uur werd kevin geboren....ma had dus de weddeschap gewonnen hihi..
alvorens hij eruit kwam bleek dat kevin met zijn schoudertje vastzat.na wat getrek en gehannes schoot hij los en werd hij geboren,als hij niet had vastgezeten had hij precies om 12 .00 uur geboren geweest.
kevin woog 3075 gr en was 47 cm lang..........
hij is nu een jaar en een boeffie....hij loopt gelukkig nog niet.dat scheelt me een hoop denk ik
alleen toen moest mijn placenta er nog uit..............die kwam dus niet.........na een half uur kwam er nog een andere ass bij en die trok een stukje los waardoor ik heel erg ging vloeien en dat kon ik niet hebben met mijn HB gehalte en daar ik al 1,5 liter kwijt was was het ineens paniek,daar ook omdat ik in shock dreigde te raken..
kan me niet veel meer herinneren maar kan me wel herinneren dat ik steeds zei dat ik doodging
ik weet ook nog dat ik op een bed lag waart 1 wieltje niet goed van was dus alle hoeken en kasten hebben we gehad op weg naar de ok.in de lift stonden mensen die eruit moesten en ook in de sluis naar de ok stond een meneer die ge-opereerd moest woden.er werd gevraagd of die meneer kon wachten.dat kon dus ik mocht eerst.................
ik ben om kwart voor 1 naar de ok gegaan en kwart over 2 was ik wakker............
de volgende dag ben ik naar huis gegaan,ik had wel 3 zakken bloed en 3 zakken vocht gekregen...............
het was me een avontuurtje wel maar ach.................ik zou er best nog 1 bij willen maar mijn man wil niet meer......................helaas..........
dit waren mijn verhalen.
ik wilde heel graag nog een 4e maar mijn man eigenlijk niet.....
in oktober kwam mijn man dus met het idee om toch nog voor een vierde te gaan.pffffffffffff had net alles op internet gekwakt.nou ja er maar weer afhalen dan he.
in november geen pil meer geslikt en 13 januari(1 dag voor mijn 28e verjaardag)had ik een posi test....
ik was uitgerekend op 11 septeber 2004.
de zwangerschap liep voorspoedig.in de 4e mna van mijn zwangerschap daalde alleen mijn HB weer met een bloedgang dus ik weer naar de gyn.....
hij schreef me een infuus voor met ijzer....leuk hoor 1 hele dag in het zh.maar ja wat moet dat moet...nou dat heb ik geweten.ik ben me ziek geworden.niet te geloven......
dat was dus geen succes dus dan maar et pillen proberen.ik hield het redelijk op peil maar echt veel hoger werd mijn HB niet meer.naja zolang hij niet daalde was het goed.thuisbevallen had ik met de 2e al opgegeven.....
toen ik 36 weken was kreeg ik weeen.ik zat te werken en werd helemaal onwel.ik heb mijn klant afgemaakt(ben nagelstyliste)en moest toch bloedprikken voor mijn HB dus ben meteen langs mijn gyn gelopen.half uur aan de ctg gelegen en had idd iets van weeen.hij heeft me getoucheerd en ik had al 2 cm ontsluiting!!!
3 dagen later zou ik bij hem op consult komen dus ik er naartoe.
had ik gewoon in die 3 dagen tijd 2 cm erbij gelopen
dat was op woensdag...op zaterdag dacht ik dat het doorzetten dus heb ik mijn man naar huis laten komen en ben ik naar het zh gegaan.ik had voorweeen zij de dienstdoende gyn.......
de woensdag erop weer naar mijn eigen gyn en de ontsluiting was verder niet gevorderd maar ik kon ook niet ingeleid worden.ik was pas 37 weken zwanger.moest dus nog een week wachten.wel al een datum geprikt.30 augustus.....
30 augustus 2004
melden om 7.15 in dordt.komen we daar bleek ik de enige die ging bevallen.wat een luxe!!!!!!!!!!!!!!
meteen mijn vliezen gebroken en er gebeurde weer helemaal niks.
binnen het uur lag ik aan het infuus.we hadden dit keer een broeder en omdat er niemand anders was hield hij ons gezellig gezelsschap.
ondertussen gebeurde er nog weinig dus de ass.arts draaide het infuus omhoog.rond 10.30 kwamen de weeen goed opgang.mijn man en de broeder maakten een wedje over hoelaat de baby zou komen.
mijn man zei half 12 en de broeder beweerde om 11 uur.
en ma beweerde om 12 uur..............
de ass.arts kwam weer binnen en vroeg hoe het ging.ze draaide toch het infuus nog een keer op want ze wilde wat te doen hebben dus hoppa met die weeen.ze waren goed op te vangen dus mij makkte het niet uit.de broeder beweerde nog dat ie gelijk ging krijgen maar helaas...11 uur ging voorbij............
ook pa kreeg geen gelijk,half 12 ging ook voorbij.om 12.01 uur werd kevin geboren....ma had dus de weddeschap gewonnen hihi..
alvorens hij eruit kwam bleek dat kevin met zijn schoudertje vastzat.na wat getrek en gehannes schoot hij los en werd hij geboren,als hij niet had vastgezeten had hij precies om 12 .00 uur geboren geweest.
kevin woog 3075 gr en was 47 cm lang..........
hij is nu een jaar en een boeffie....hij loopt gelukkig nog niet.dat scheelt me een hoop denk ik
alleen toen moest mijn placenta er nog uit..............die kwam dus niet.........na een half uur kwam er nog een andere ass bij en die trok een stukje los waardoor ik heel erg ging vloeien en dat kon ik niet hebben met mijn HB gehalte en daar ik al 1,5 liter kwijt was was het ineens paniek,daar ook omdat ik in shock dreigde te raken..
kan me niet veel meer herinneren maar kan me wel herinneren dat ik steeds zei dat ik doodging
ik weet ook nog dat ik op een bed lag waart 1 wieltje niet goed van was dus alle hoeken en kasten hebben we gehad op weg naar de ok.in de lift stonden mensen die eruit moesten en ook in de sluis naar de ok stond een meneer die ge-opereerd moest woden.er werd gevraagd of die meneer kon wachten.dat kon dus ik mocht eerst.................
ik ben om kwart voor 1 naar de ok gegaan en kwart over 2 was ik wakker............
de volgende dag ben ik naar huis gegaan,ik had wel 3 zakken bloed en 3 zakken vocht gekregen...............
het was me een avontuurtje wel maar ach.................ik zou er best nog 1 bij willen maar mijn man wil niet meer......................helaas..........
dit waren mijn verhalen.
nou nathalie
ik weet dat ik dus niets te klagen heb gehad.
jeetje wat een verhalen zeg.
4 keer zo'n hele weg afleggen. ik neem mijn petje af voor je
groetjes
ik weet dat ik dus niets te klagen heb gehad.
jeetje wat een verhalen zeg.
4 keer zo'n hele weg afleggen. ik neem mijn petje af voor je
groetjes
Hoi,
Hier ook even mijn bevallingsverhaal.
Ik had vrijdags al wat buikpijn dacht dat zullen wel voorweeen zijn.
En zaterdags verloor ik een gedeelte van de slijmprop, maar ja dan kan het nog wel een tijd duren. En zondags nog een gedeelte van de slijmprop met wat bruine troep (ik dacht dat zal wel oud bloed zijn) en nog steeds buikkrampen maar niet regelmatig. zondag op maandagnacht nog steeds buikkrampen wel wat vervelender maar nog niet echt pijnnlijk en ook nog niet regelmatig. s, nachts met mijn man er uit geweest om een kopje thee te drinken want ik kon weer niet slapen (had ook al vier weken niet meer geslapen)ik was letterlijk oververmoeid!!! maar s,morgens om 5 uur toch maar even kijken hoe vaak de weeen kwamen en ze kwamen wel elke keer om de vijf minuten maar geen minuut lang en ik verging ook totaal nog niet van de pijn. (het voelde als flinke ongesteldsheidkrampen) om 8 s'morgens de vk gebeld en verteld dat ik al een paar uur krampen had maar geen minuut lang maar wel om de vijf minuten. Ze zei dat zullen dan wel voorweeen zijn. je klinkt ook nog zo vrolijk. Ik kom wel langs als ze twee uur lang aanhouden om de vijf minuten en een min aanhoudend.
Toevalling hadden we om kwart voor 11 een afspraak voor de wekelijkse controle bij de vk. Dus wij daar heen en toen zei een andere vk wat is dat bruine spul in je onderbroek, nadat ik het hele verhaal verteld had. Ik zei dat weet ik niet ik ben wel een gedeelte van de slijmprop verloren. Ze zei we zullen eens even kijken want het lijkt wel meconium (poep van de baby)zei voelen en toen zei ze tegen ons `voor 5 uur vanmiddag is jullie kindje er wel`we keken elkaar met verbazing aan. Toen belde ze die andere vk die ik s´morgens gesproken had. ik heb mevr Visser hier die jou vanochtend gebeld heeft en ik ga haar vliezen even breken, want ze heeft al 7 cm ontsluiting. Mijn man en ik keken elkaar weer aan van dit is onmogelijk!!!
Ik naar boven met de vk (ze zitten nl. in het zkh) en zij mijn vliezen gebroken. En ja hoor in het vruichtwater gepoept dus ik moest blijven. (ik zou thuis bevallen) en 2 uur later was onze meid er!!!!:wub:
Dus echt een super bevalling kan ik wel zeggen (vond het perzen wel erg tegenvallen, maar ja dat was maar even gelukkig) ze zeiden ook dat als je onsluiting zo makkelijk gaat zijn meestal de persweeen een ramp!!!
Maar al met al was het super snel, maar heb het wel allemaal in een roes meegemaakt en dat is ook erg vreemd, omdat je totaal nergens op voorbereid was. Ik ben ook nog op mijn uitgerekende datum bevallen!!!
Helaas heb ik PND dat is een grote ellende. Het gaat nu al weer iets beter, maar het gaat soms echt heel slecht met me.)heb hier ook medicijnen voor gekregen. En dat kan mede komen door of een traumatische bevalling of onverwachte en snelle bevallingen. En natuurlijk nog meer factoren!!!!!!!!!!!!Dus die roze wolk was er niet bij mij, maar ik hoop gauw wat meer te kunnen genieten.
Maar goed ik mag niet klagen qua bevalling!!!!!
groetjes, Marianne
Hier ook even mijn bevallingsverhaal.
Ik had vrijdags al wat buikpijn dacht dat zullen wel voorweeen zijn.
En zaterdags verloor ik een gedeelte van de slijmprop, maar ja dan kan het nog wel een tijd duren. En zondags nog een gedeelte van de slijmprop met wat bruine troep (ik dacht dat zal wel oud bloed zijn) en nog steeds buikkrampen maar niet regelmatig. zondag op maandagnacht nog steeds buikkrampen wel wat vervelender maar nog niet echt pijnnlijk en ook nog niet regelmatig. s, nachts met mijn man er uit geweest om een kopje thee te drinken want ik kon weer niet slapen (had ook al vier weken niet meer geslapen)ik was letterlijk oververmoeid!!! maar s,morgens om 5 uur toch maar even kijken hoe vaak de weeen kwamen en ze kwamen wel elke keer om de vijf minuten maar geen minuut lang en ik verging ook totaal nog niet van de pijn. (het voelde als flinke ongesteldsheidkrampen) om 8 s'morgens de vk gebeld en verteld dat ik al een paar uur krampen had maar geen minuut lang maar wel om de vijf minuten. Ze zei dat zullen dan wel voorweeen zijn. je klinkt ook nog zo vrolijk. Ik kom wel langs als ze twee uur lang aanhouden om de vijf minuten en een min aanhoudend.
Toevalling hadden we om kwart voor 11 een afspraak voor de wekelijkse controle bij de vk. Dus wij daar heen en toen zei een andere vk wat is dat bruine spul in je onderbroek, nadat ik het hele verhaal verteld had. Ik zei dat weet ik niet ik ben wel een gedeelte van de slijmprop verloren. Ze zei we zullen eens even kijken want het lijkt wel meconium (poep van de baby)zei voelen en toen zei ze tegen ons `voor 5 uur vanmiddag is jullie kindje er wel`we keken elkaar met verbazing aan. Toen belde ze die andere vk die ik s´morgens gesproken had. ik heb mevr Visser hier die jou vanochtend gebeld heeft en ik ga haar vliezen even breken, want ze heeft al 7 cm ontsluiting. Mijn man en ik keken elkaar weer aan van dit is onmogelijk!!!
Ik naar boven met de vk (ze zitten nl. in het zkh) en zij mijn vliezen gebroken. En ja hoor in het vruichtwater gepoept dus ik moest blijven. (ik zou thuis bevallen) en 2 uur later was onze meid er!!!!:wub:
Dus echt een super bevalling kan ik wel zeggen
(vond het perzen wel erg tegenvallen, maar ja dat was maar even gelukkig) ze zeiden ook dat als je onsluiting zo makkelijk gaat zijn meestal de persweeen een ramp!!!Maar al met al was het super snel, maar heb het wel allemaal in een roes meegemaakt en dat is ook erg vreemd, omdat je totaal nergens op voorbereid was. Ik ben ook nog op mijn uitgerekende datum bevallen!!!
Helaas heb ik PND dat is een grote ellende. Het gaat nu al weer iets beter, maar het gaat soms echt heel slecht met me.)heb hier ook medicijnen voor gekregen. En dat kan mede komen door of een traumatische bevalling of onverwachte en snelle bevallingen. En natuurlijk nog meer factoren!!!!!!!!!!!!Dus die roze wolk was er niet bij mij, maar ik hoop gauw wat meer te kunnen genieten.
Maar goed ik mag niet klagen qua bevalling!!!!!
groetjes, Marianne
Hallo,
Ik ben nu zwanger van nummer 3, dus dat is een bevalling die ik nog moet gaan beleven en waar ik dus nog niets over kan schrijven, maar de eerste 2 bevallingen komen wel weer omhoog, dus die kan ik hier wel beschrijven:
De eerste bevalling, van Dalayna:
Op 9 april 2003 was ik voor de eerste keer uitgerekend, maar gedurende een groot gedeelte van de zwangerschap lag de kleine voor op de groei. Toen ik een week of 30 zwanger was, lag de kleine zelfs 5 weken voor op de groei en daardoor had ik eigenlijk helemaal het idee dat deze baby eerder zou komen. De laatste 2 maanden begon alles opeens minder hard te groeien en eigenlijk werd alles helemaal normaal. Op 28 maart zat ik s-avonds met mijn vriend lekker film te kijken en ik zei toen ook tegen hem dat ik het idee opeens had dat de baby toch wel te laat zou komen. Voor mijn gevoel kwamen bijna alle eerste kindjes te laat. Die avond dus gewoon heerlijk niets gedaan en om een uurtje of 12 gingen we naar bed. Om 0.15 wilden we net gaan slapen, toen ik het gevoel had dat ik in mijn broek plaste. Als schrikreactie zei ik auw en mijn vriend vroeg wat er aan de hand was. Tegen hem zei ik nog dat er niets was, maar direct daarna verloor ik een hele plons. Dus ik zei tegen mijn vriend dat ik of mijn vliezen had gebroken of dat ik in mijn broek had geplast. Mijn moeder zou bij de bevalling aanwezig zijn en had die avond nog een verjaardag gehad, dus ik belde haar op om te vragen of het mijn vliezen zouden zijn (nee, normaal bel ik die niet om die tijd, maar ik durfde niet met zo een stomme vraag het ziekenhuis te bellen). Zij wist wel zekr dat het mijn vliezen waren en dus belde ik het ziekenhuis. Die vroegen of het mijn eerste was (ja) en of ik al weeen had (nee), nou bel dan morgenochtend om een uurtje of 9 maar terug. Ik bel meteen mijn moeder op om haar te vertellen dat ze nog niet hoefde te komen en ik krijg meteen al 2 of 3 pijnscheuten in de 3 minuten die ik haar aan de telefoon heb. Zij hoort meteen dat ik weeen heb en laat me het ziekenhuis terug bellen. Die vinden het toch beter als ik meteen langskom, dus wij een taxi bellen. Tot de taxi er was en ook in de taxi bleven de weeen erg snel achter elkaar komen. In het ziekenhuis willen ze in de eerste instantie nog niet naar de ontsluiting kijken, omdat het vast nog beginnend is. Maar om 1.30 besluiten ze toch maar even te kijken en blijk ik al 7 a 8 cm ontsluiting te hebben. We bellen mijn moeder dat ze toch maar komt, want mijn vriend denkt nog steeds dat ie er niet bij durft te blijven. Ook mijn moeder neemt meteen een taxi en is er een goed uur later. Om 3.30 kijken ze nog een keer naar de ontsluiting en dan blijkt deze volledig te zijn. Op dat moment heb ik nog geen persweeen, maar om 4.00 komen ook die en vanaf dan begint het persen. Dat probeer ik op alle mogelijke manieren maar wil niet echt lukken. Om iets na 5.30 vinden de artsen dat het tijd wordt voor een infuus, maar ik wil het helemaal zelf doen en geef me echt helemaal. Uiteindelijk wordt om 5.45 ons dochtertje geboren. Tijdens deze bevalling ben ik wel behoorlijk ingescheurd en zijn ze ook wel een uur bezig met hechten, maar verder gaat alles uitstekend. Plassen wil niet helemaal zoals het hoort, maar omdat er een paar druppeltjes zijn geweest mag ik toch naar huis die ochtend.
Thuis wil het plassen echter niet meer en s-avonds ga ik terug naar het ziekenhuis omdat ik heel nodig moet, maar het wil dus gewoon niet. Met een catheter halen ze mijn blaas leeg en er blijkt ondertussen meer dan een liter in te zitten. Vandaar dat ik voor de komende dagen een catheter krijg, zodat alles rustig kan genezen. Woensdag moet ik terugkomen en wil het plassen nog niet. Ondertussen word ik er moedeloos van en krijg weer tot zaterdag een catheter. Die zaterdag mag ik thuis proberen te plassen, maar het wil nog niet lukken, dus ik ga weer naar het ziekenhuis, maar tref hier gelukkig hele begripvolle verpleegsters die zeggen dat ik me nergens wat van aan moet trekken en gewoon nog even moet proberen. Uiteindelijk lukt het wel en kan ik echt gaan genieten van mijn kerngezonde dochter.
Ik ben nu zwanger van nummer 3, dus dat is een bevalling die ik nog moet gaan beleven en waar ik dus nog niets over kan schrijven, maar de eerste 2 bevallingen komen wel weer omhoog, dus die kan ik hier wel beschrijven:
De eerste bevalling, van Dalayna:
Op 9 april 2003 was ik voor de eerste keer uitgerekend, maar gedurende een groot gedeelte van de zwangerschap lag de kleine voor op de groei. Toen ik een week of 30 zwanger was, lag de kleine zelfs 5 weken voor op de groei en daardoor had ik eigenlijk helemaal het idee dat deze baby eerder zou komen. De laatste 2 maanden begon alles opeens minder hard te groeien en eigenlijk werd alles helemaal normaal. Op 28 maart zat ik s-avonds met mijn vriend lekker film te kijken en ik zei toen ook tegen hem dat ik het idee opeens had dat de baby toch wel te laat zou komen. Voor mijn gevoel kwamen bijna alle eerste kindjes te laat. Die avond dus gewoon heerlijk niets gedaan en om een uurtje of 12 gingen we naar bed. Om 0.15 wilden we net gaan slapen, toen ik het gevoel had dat ik in mijn broek plaste. Als schrikreactie zei ik auw en mijn vriend vroeg wat er aan de hand was. Tegen hem zei ik nog dat er niets was, maar direct daarna verloor ik een hele plons. Dus ik zei tegen mijn vriend dat ik of mijn vliezen had gebroken of dat ik in mijn broek had geplast. Mijn moeder zou bij de bevalling aanwezig zijn en had die avond nog een verjaardag gehad, dus ik belde haar op om te vragen of het mijn vliezen zouden zijn (nee, normaal bel ik die niet om die tijd, maar ik durfde niet met zo een stomme vraag het ziekenhuis te bellen). Zij wist wel zekr dat het mijn vliezen waren en dus belde ik het ziekenhuis. Die vroegen of het mijn eerste was (ja) en of ik al weeen had (nee), nou bel dan morgenochtend om een uurtje of 9 maar terug. Ik bel meteen mijn moeder op om haar te vertellen dat ze nog niet hoefde te komen en ik krijg meteen al 2 of 3 pijnscheuten in de 3 minuten die ik haar aan de telefoon heb. Zij hoort meteen dat ik weeen heb en laat me het ziekenhuis terug bellen. Die vinden het toch beter als ik meteen langskom, dus wij een taxi bellen. Tot de taxi er was en ook in de taxi bleven de weeen erg snel achter elkaar komen. In het ziekenhuis willen ze in de eerste instantie nog niet naar de ontsluiting kijken, omdat het vast nog beginnend is. Maar om 1.30 besluiten ze toch maar even te kijken en blijk ik al 7 a 8 cm ontsluiting te hebben. We bellen mijn moeder dat ze toch maar komt, want mijn vriend denkt nog steeds dat ie er niet bij durft te blijven. Ook mijn moeder neemt meteen een taxi en is er een goed uur later. Om 3.30 kijken ze nog een keer naar de ontsluiting en dan blijkt deze volledig te zijn. Op dat moment heb ik nog geen persweeen, maar om 4.00 komen ook die en vanaf dan begint het persen. Dat probeer ik op alle mogelijke manieren maar wil niet echt lukken. Om iets na 5.30 vinden de artsen dat het tijd wordt voor een infuus, maar ik wil het helemaal zelf doen en geef me echt helemaal. Uiteindelijk wordt om 5.45 ons dochtertje geboren. Tijdens deze bevalling ben ik wel behoorlijk ingescheurd en zijn ze ook wel een uur bezig met hechten, maar verder gaat alles uitstekend. Plassen wil niet helemaal zoals het hoort, maar omdat er een paar druppeltjes zijn geweest mag ik toch naar huis die ochtend.
Thuis wil het plassen echter niet meer en s-avonds ga ik terug naar het ziekenhuis omdat ik heel nodig moet, maar het wil dus gewoon niet. Met een catheter halen ze mijn blaas leeg en er blijkt ondertussen meer dan een liter in te zitten. Vandaar dat ik voor de komende dagen een catheter krijg, zodat alles rustig kan genezen. Woensdag moet ik terugkomen en wil het plassen nog niet. Ondertussen word ik er moedeloos van en krijg weer tot zaterdag een catheter. Die zaterdag mag ik thuis proberen te plassen, maar het wil nog niet lukken, dus ik ga weer naar het ziekenhuis, maar tref hier gelukkig hele begripvolle verpleegsters die zeggen dat ik me nergens wat van aan moet trekken en gewoon nog even moet proberen. Uiteindelijk lukt het wel en kan ik echt gaan genieten van mijn kerngezonde dochter.
Mijn 2e bevalling, van Collin:
Dit keer ben ik 27 augustus 2004 uitgerekend en ook nu verloopt de zwangerschap helemaal voorspoedig. Op 28 juni moet ik voor controle naar het ziekenhuis en heb ik nog een echo. Hierop blijkt ook deze kleine voor te liggen op de groei, maar deze maar 3 weken. Alles is helemaal in orde, de kleine is nog niet ingedaald en alles wijst er op dat het nog weken gaat duren. Wel heb ik veel harde buiken, maar dat is heel normaal bij een tweede of volgende zwangerschap wordt me verteld. De volgende dag ga ik dan ook gewoon naar mijn werk, maar als ik net de computer aan het opstarten ben, dan heb ik het gevoel dat mijn vliezen breken. Nee, dat kan nog heel niet, ik ben pas 31 weken zwanger en heb pas over 3 weken zwangerschapsverlof. Maar toch houd ik dat gevoel dat ik vocht verlies en ga ik voor de zekerheid even naar de wc. Daar zie ik dat het geen vocht is dat ik verlies, maar allemaal bloed. Ik loop naar de eerste de beste kamer waar collega's zitten en vraag of zij het nummer van het WKZ kunnen opzoeken. Alleen op een kamer gaan zitten, wachten tot de computer is opgestart lijkt me op dat moment niet slim, voor het geval er wat gebeurd. Zij vinden dus voor mij het nummer van het WKZ en ik bel, krijg ik de portier aan de telefoon. Aan hem vraag ik of hij me kan doorverbinden met verloskunde. Ja hoor, geen probleem --> "Dit is het antwoordapparaat van de afdeling verloskunde, wij zijn bereikbaar van...." Ook wordt er nog een nummer voor spoedgevallen genoemd en dat probeer ik te onthouden en bel ik. Zij raden me aan om zo snel mogelijk naar een ziekenhuis toe te gaan. Collega's vonden het ondertussen allemaal te lang duren en zij hebben 112 gebeld en een ambulance besteld. Die hebben me opgehaald en razends snel naar het WKZ gebracht. Vanaf Amersfoort naar Utrecht deden ze er midden in de spits maar 10 minuten over. Eerst wilden ze me nog naar het AZU brengen, naar de eerste hulp, maar gelukkig heb ik ze er van kunnen overtuigen dat ik niet naar een eerste hulp moest, maar naar het wkz voor de verloskundigen. Moest ik ze in de ambulance nog de weg gaan wijzen ook.
Zelf was ik om eerlijk te zijn bang dat het kindje er was geweest en dat zei ik ook in de ambulance. Daar kreeg ik als antwoord dat zij het niet wisten, dat ze gewoonlijk meestal hartinfarcten etc hadden.... In de ambulance heb ik ook nog mijn vriend kunnen bellen en ook die is meteen naar het ziekenhuis gekomen. Hij kwam daar iets na mij aan en op dat moment had ik op het echo apparaat het hartje al zien kloppen. Zo blij was ik zelden geweest.
In het ziekenhuis kreeg ik te horen dat ik de komende dagen in het ziekenhuis moest blijven en dat ik als he bloeden gestopt was weer van bed mocht. Om 10.00 kreeg ik echter opeens weeen. Om 10.30 kwam er een verpleegster binnen om te zeggen dat ze eigenlijk niets mocht zeggen, maar dat ze toch wilde laten weten dat ik waarschijnlijk nog die dag zou gaan bevallen. In verband met het bloedverlies mochten ze namelijk geen weeenremmers geven. Om 11.00 kwam er een arts officieel met die mededeling. Die vertelde ook meteen hoe het verder zou gaan. Omdat ik nog geen 32 weken zwanger was, zou het kindje naar een ic-couveuse afdeling (NICU) van een academisch ziekenhuis moeten. Op dat moment zat alles in Utrecht nog vol, dus er zat een kans in dat het kindje naar een ziekenhuis in bijvoorbeel Zwolle of Amsterdam zou moeten, maar ze hoopten dat er smiddags een plaatsje in Utrecht vrij zou komen waar mijn kindje heen kon. Ook werd gekeken hoeveel ontsluiting ik toen had (11.00) en dat was pas 3 cm, de vliezen waren ook nog niet gebroken. Om iets voor 11.45 had ik het echter niet meer en heb ik mijn vriend de gang op gestuurd om iemand te halen. De verpleegkundige kwam kijken en ik had op dat moment al volledige ontsluiting, zij heeft er meteen een arts bijgehaald en net op het moment dat die binnenkwam en de handschoenen aantrok werd Collin om 11.45 geboren, braken ook pas de vliezen en kwam meteen de placenta. Een stortbevalling volgens het dossier. Omdat Collin al wel meteen huilde werd hij heel even op mijn buik gelegd en mocht ik de navelstreng doorknippen. Daarna hebben ze hem meteen meegenomen naar een ander kamertje om hem te onderzoeken. MIjn vriend is met hem meegegaan en kwam daarna weer terug bij mij omdat Collin de couveuse in moest. Gelukkig kon hij wel in Utrecht blijven.
Voor de duur van de zwangerschap had Collin een mooie grootte: 45 cm en 2260 gram. Ook kon hij zelf ademen, maar omdat dat wel veel kracht kostte en hij die energie wel beter kon gebruiken heeft hij een paar dagen CPAP gehad, om het gemakkelijker te maken. Daarna kreeg hij nog even een snorretje waarmee ze lucht naar binnen bliezen, dat is weer iets minder erg. Verder had hij een sonde, omdat hij natuurlijk nog niet kon eten en een infuus. Ook heeft hij een paar dagen onder de lamp gelegen tegen het geel zien. Verder was zijn hartje nog niet helemaal goed (de verkeertde hartkamer was groter) en waren zijn hersentjes nog onrijp. De eerste dagen mocht ik hem ook niet eens vast pakken en dat heb ik wel moeilijk gevonden.
Na anderhalve week mocht hij over naar een gewoon streekziekenhuis. Daar mocht ie 18 juli uit de coueveuse in een gewoonbedje en uiteindelijk mocht hij 1 augustus naar huis. Nu is het een lekker ventje van bijna 16 maanden en gaat het uitstekend met hem. Aan zijn postuur te zien, zou je nu niet meer zeggen dat het ooit een couveuse kindje was en ook qua ontwikkeling gaat alles prima.
Dit keer ben ik 27 augustus 2004 uitgerekend en ook nu verloopt de zwangerschap helemaal voorspoedig. Op 28 juni moet ik voor controle naar het ziekenhuis en heb ik nog een echo. Hierop blijkt ook deze kleine voor te liggen op de groei, maar deze maar 3 weken. Alles is helemaal in orde, de kleine is nog niet ingedaald en alles wijst er op dat het nog weken gaat duren. Wel heb ik veel harde buiken, maar dat is heel normaal bij een tweede of volgende zwangerschap wordt me verteld. De volgende dag ga ik dan ook gewoon naar mijn werk, maar als ik net de computer aan het opstarten ben, dan heb ik het gevoel dat mijn vliezen breken. Nee, dat kan nog heel niet, ik ben pas 31 weken zwanger en heb pas over 3 weken zwangerschapsverlof. Maar toch houd ik dat gevoel dat ik vocht verlies en ga ik voor de zekerheid even naar de wc. Daar zie ik dat het geen vocht is dat ik verlies, maar allemaal bloed. Ik loop naar de eerste de beste kamer waar collega's zitten en vraag of zij het nummer van het WKZ kunnen opzoeken. Alleen op een kamer gaan zitten, wachten tot de computer is opgestart lijkt me op dat moment niet slim, voor het geval er wat gebeurd. Zij vinden dus voor mij het nummer van het WKZ en ik bel, krijg ik de portier aan de telefoon. Aan hem vraag ik of hij me kan doorverbinden met verloskunde. Ja hoor, geen probleem --> "Dit is het antwoordapparaat van de afdeling verloskunde, wij zijn bereikbaar van...." Ook wordt er nog een nummer voor spoedgevallen genoemd en dat probeer ik te onthouden en bel ik. Zij raden me aan om zo snel mogelijk naar een ziekenhuis toe te gaan. Collega's vonden het ondertussen allemaal te lang duren en zij hebben 112 gebeld en een ambulance besteld. Die hebben me opgehaald en razends snel naar het WKZ gebracht. Vanaf Amersfoort naar Utrecht deden ze er midden in de spits maar 10 minuten over. Eerst wilden ze me nog naar het AZU brengen, naar de eerste hulp, maar gelukkig heb ik ze er van kunnen overtuigen dat ik niet naar een eerste hulp moest, maar naar het wkz voor de verloskundigen. Moest ik ze in de ambulance nog de weg gaan wijzen ook.
Zelf was ik om eerlijk te zijn bang dat het kindje er was geweest en dat zei ik ook in de ambulance. Daar kreeg ik als antwoord dat zij het niet wisten, dat ze gewoonlijk meestal hartinfarcten etc hadden.... In de ambulance heb ik ook nog mijn vriend kunnen bellen en ook die is meteen naar het ziekenhuis gekomen. Hij kwam daar iets na mij aan en op dat moment had ik op het echo apparaat het hartje al zien kloppen. Zo blij was ik zelden geweest.
In het ziekenhuis kreeg ik te horen dat ik de komende dagen in het ziekenhuis moest blijven en dat ik als he bloeden gestopt was weer van bed mocht. Om 10.00 kreeg ik echter opeens weeen. Om 10.30 kwam er een verpleegster binnen om te zeggen dat ze eigenlijk niets mocht zeggen, maar dat ze toch wilde laten weten dat ik waarschijnlijk nog die dag zou gaan bevallen. In verband met het bloedverlies mochten ze namelijk geen weeenremmers geven. Om 11.00 kwam er een arts officieel met die mededeling. Die vertelde ook meteen hoe het verder zou gaan. Omdat ik nog geen 32 weken zwanger was, zou het kindje naar een ic-couveuse afdeling (NICU) van een academisch ziekenhuis moeten. Op dat moment zat alles in Utrecht nog vol, dus er zat een kans in dat het kindje naar een ziekenhuis in bijvoorbeel Zwolle of Amsterdam zou moeten, maar ze hoopten dat er smiddags een plaatsje in Utrecht vrij zou komen waar mijn kindje heen kon. Ook werd gekeken hoeveel ontsluiting ik toen had (11.00) en dat was pas 3 cm, de vliezen waren ook nog niet gebroken. Om iets voor 11.45 had ik het echter niet meer en heb ik mijn vriend de gang op gestuurd om iemand te halen. De verpleegkundige kwam kijken en ik had op dat moment al volledige ontsluiting, zij heeft er meteen een arts bijgehaald en net op het moment dat die binnenkwam en de handschoenen aantrok werd Collin om 11.45 geboren, braken ook pas de vliezen en kwam meteen de placenta. Een stortbevalling volgens het dossier. Omdat Collin al wel meteen huilde werd hij heel even op mijn buik gelegd en mocht ik de navelstreng doorknippen. Daarna hebben ze hem meteen meegenomen naar een ander kamertje om hem te onderzoeken. MIjn vriend is met hem meegegaan en kwam daarna weer terug bij mij omdat Collin de couveuse in moest. Gelukkig kon hij wel in Utrecht blijven.
Voor de duur van de zwangerschap had Collin een mooie grootte: 45 cm en 2260 gram. Ook kon hij zelf ademen, maar omdat dat wel veel kracht kostte en hij die energie wel beter kon gebruiken heeft hij een paar dagen CPAP gehad, om het gemakkelijker te maken. Daarna kreeg hij nog even een snorretje waarmee ze lucht naar binnen bliezen, dat is weer iets minder erg. Verder had hij een sonde, omdat hij natuurlijk nog niet kon eten en een infuus. Ook heeft hij een paar dagen onder de lamp gelegen tegen het geel zien. Verder was zijn hartje nog niet helemaal goed (de verkeertde hartkamer was groter) en waren zijn hersentjes nog onrijp. De eerste dagen mocht ik hem ook niet eens vast pakken en dat heb ik wel moeilijk gevonden.
Na anderhalve week mocht hij over naar een gewoon streekziekenhuis. Daar mocht ie 18 juli uit de coueveuse in een gewoonbedje en uiteindelijk mocht hij 1 augustus naar huis. Nu is het een lekker ventje van bijna 16 maanden en gaat het uitstekend met hem. Aan zijn postuur te zien, zou je nu niet meer zeggen dat het ooit een couveuse kindje was en ook qua ontwikkeling gaat alles prima.
nou nathalie
ik weet dat ik dus niets te klagen heb gehad.
jeetje wat een verhalen zeg.
4 keer zo'n hele weg afleggen. ik neem mijn petje af voor je
ik weet dat ik dus niets te klagen heb gehad.
jeetje wat een verhalen zeg.
4 keer zo'n hele weg afleggen. ik neem mijn petje af voor je
en ik zou het zo nog een keer doen...........alleen mijn hub wil niet meer......
doei
Hallo allemaal, hierbij mijn bevallingsverhaal:
De bevalling van Dean en Levi – 14 oktober 2005
Op donderdag 13 oktober hadden we weer controle bij de gynaecoloog. Daar bleek uit de echo dat de groeicurve van onze kleintjes bleef afbuigen. Het was dus geen meetfout, maar echt een doorzettende trend.
Hij wilde even een inwendig onderzoek doen om te kijken of er al verweking van de baarmoedermond was. Dus werd ik getoucheerd en dat was best wel pijnlijk, maar gelukkig duurde het niet lang. Mijn baarmoedermond bleek al gedeeltelijk verweekt te zijn, al stond die nog wel wat naar achteren. De gyn had hem wat naar voren gehaald, vandaar dat het zo’n pijn deed. Ook had ik al 2 a 3 centimeter ontsluiting, wat gunstig is voor de inleiding.
Dr. Euser legde als volgt uit waarom hij me wilde inleiden: ‘Je hebt een voedselslang en een zuurstofslang. Een mens kan wel een tijdje zonder voedsel, maar maar heel kort zonder zuurstof. Je staat nu op de voedselslang van de baby’s, maar vroeg of laat sta je dan ook op de zuurstofslang. En je weet nooit wanneer dat gebeurt. Dus omdat de baby’s nu al 37 weken zijn, is het beter om geen risico’s te nemen en word je morgen ingeleid. En als de bevalling niet vordert, dan kan het ook nog een keizersnede worden. Dus de geboortedatum wordt sowieso 14 oktober.’
Dat schreef hij ook echt in het dossier, heel definitief.
Pfoe, dat was nogal een schok voor ons, dat was wel het laatste wat we verwacht hadden!
De gyn vroeg of ik nog een slaaptabletje wilde voor vannacht, maar dat leek me ook weer niet nodig. Maar het is wel een heel vreemd idee, dat je om 2 uur ’s middags naar buiten stapt en weet dat je morgen 2 kinderen hebt!
Nog gauw wat dingetjes geregeld; vervanging voor het koor, Ruben moest z’n eerste werkdag afzeggen, etcetera! Het huis aan kant gemaakt en ik ben nog naar de stad geweest om een extra geheugenkaart te halen voor het fototoestel.
Dat is wel het voordeel, dat je het vantevoren weet, we konden alles nu op ons gemak in orde maken!
Daarna volgde een vreemde nacht, al hebben we gelukkig wel geslapen.
Op vrijdag 14 oktober 2005 moesten we om half 8 ’s ochtends in het ziekenhuis zijn. Bij de parkeergarage zagen we dr. Euser lopen, die begon ook net aan zijn werkdag.
Aangekomen op de verloskamer, werd ik gelijk aangesloten op de ctg. De hartslag van de eerste baby werd gecontroleerd via een elektrode op zijn hoofdje, die dus inwendig ingebracht werd bij mij. Daarvoor werden eerst de vliezen gebroken. Het plaatsen van de elektrode mislukte eerst, en later ging hij los toen ik op de po-stoel was geweest, dus moest het weer opnieuw. Via 2 banden om mijn buik werd de hartslag van de tweede baby en de weeenactiviteit gecontroleerd. De verloskundige legde uit dat ze de weeenactiviteit later zouden gaan meten via een slangetje in mijn baarmoeder, dit zou dan langs het hoofde van de eerste baby geschoven worden. Uiteindelijk is dat niet meer gebeurd.
Ook kreeg ik gelijk het infuus met weeenopwekkend hormoon. Eerst voelde ik nog niet veel, maar elk half uur werd de pomp hoger gezet en kreeg ik sterkere weeen. Ook werd ik regelmatig getoucheerd en de ontsluiting vorderde vlot.
Toen de weeen sterker werden, vond ik het lastig om ze op te vangen. Ik wist wel dat je moest puffen, dat deed ik de hele tijd, maar op een gegeven moment deed het zo’n pijn dat ik alleen nog maar kon schreeuwen en heel hard in Ruben’s hand knijpen. Als de wee afzakte kon ik wel weer puffen. Dat hielp ook wel goed, maar op het hoogtepunt van een wee kòn ik het gewoon niet.
Ik lag daar en dacht; ‘ik lijk wel een koe!’ Van tevoren had ik niet gedacht dat ik zo’n herrie zou maken!
Op de ctg kon ik zien hoe sterk de wee was, eerst was het op de top bijvoorbeeld 50, later ging het tot de 120! Ik weet nog steeds niet of het handig was dat ik die waarden zag, maar ik hield me er echt aan vast. Alsof dat apparaat mijn lichaam aanstuurde in plaats van andersom!
Er werd dus steeds gekeken hoe ver de ontsluiting was, en wat was ik blij toen ik al bij de 8 a 9 centimeter bleek te zijn. Ik kreeg toen ook al af en toe een heel zwaar, drukkend gevoel, dat was echt een heel erg vervelend gevoel.
Uiteindelijk zat er alleen nog een randje van mijn baarmoedermond in de weg, wat de verloskundige of de gynaecoloog (dat weet ik echt niet meer) over het hoofdje probeerde te duwen terwijl ik al mocht persen.
Ik vond het een grote opluchting om te mogen persen, dat deed ook wel pijn, maar toch heel anders, omdat je daar doorheen probeert te gaan. Om te beginnen met persen was steeds een rotgevoel, maar als ik eenmaal ‘op gang’ was, dan kreeg ik nieuwe energie om door te gaan. Ik kon soms op één wee wel 4 keer persen!
Ik kon niet echt voelen of de baby al verder kwam, en ik voelde hem ook niet terugglijden. Dus ik vertrouwde gewoon op het personeel dat het goed ging.
Na een tijd persen bleek dat de baby niet echt verder kwam. Hij lag in een aangezichtsligging en lag klem achter mijn schaambeen, daardoor kon hij de draai niet maken. Toevallig kwam dr. Euser even langs om te kijken hoe het ging. Toen bleek dat ik al een uur aan het persen was (voor mij voelde het als een kwartier of half uur…) en dat vond hij een beetje te lang gaan duren. Dus ging hij de baby helpen met de tang.
Hup, handschoenen aan, alles werd klaargelegd en toen ging hij de tang inbrengen.
Dat ging niet zachtzinnig en ik geloof dat ik behoorlijk geschreeuwd heb! Nu achteraf kan ik me niet eens meer voorstellen hoe het voelde, het was gewoon te erg.
Bij de volgende perswee trok hij mee en werd Dean Innuendo geboren om 16.56 uur. Ik kreeg hem gelijk op mijn buik en voelde me heel raar. Ineens lag er dit kleine kindje op mijn buik, zat hij er net nog in? Dat kon toch niet! Iemand zei dat het een jongen was en vroeg hoe hij heette. Ruben zei dat ik het moest zeggen. Dean dus, Dean Innuendo. En het was echt Ruben’s evenbeeld! Het was echt een verwarrend moment, dat kleine lijfje, hard maar ook zacht. En helemaal onder de zooi, maar dat kon me niet schelen! Ruben heeft de navelstreng doorgeknipt (de co-assistent heeft foto’s gemaakt) en toen werd Dean even in de couveuse gelegd, want nummer 2 moest nog komen! Ik zag hem verwonderd om zich heen liggen kijken, helemaal stil met opengesperde oogjes.
Ik kreeg al snel weer persweeen en nu ging het heel wat sneller. Ik maakte me flink kwaad en tijdens de tweede perswee werd Levi Priyantha geboren, 8 minuten na zijn broer. Hij had geen extra hulp meer nodig, de poort naar de buitenwereld stond al wijd open!
Ik weet niet meer zeker of ik hem zelf heb aangepakt van de gynaecoloog, maar daar lag hij dan op mijn buik. Weer verwonderde ik me en ik vroeg me heel erg af of het een jongen of een meisje was. Misschien was het al gezegd, maar drong het niet door. Ik kwam niet op het idee om het te vragen. Na voor mijn gevoel minutenlang (maar waarschijnlijk enkele seconden) werd duidelijk dat we een tweede zoon hadden! Ik zei dat Ruben de naam moest zeggen, maar ik moest het doen van hem. Levi, Levi Priyantha.
Dit was een heel ander ventje om te zien en hij zat nog erger onder de zooi dan Dean! Er is een foto van en die is echt monsterlijk!!!
Ook Levi’s navelstreng werd doorgeknipt door Ruben en toen werd hij onder de warmtelamp nagekeken en aangekleed.
Nu moesten alleen de placenta’s nog komen, en ook dat ging gelukkig vlot. Ik moest even meepersen en toen voelde ik het eruit komen. Ik weet niet meer precies hoe het voelde, niet pijnlijk in elk geval.
Ik keek naar mijn buik en zag een slappe hoop vel met een grote deuk erin! Ik voelde eraan en hij drilde aan alle kanten mee. Een ontzettend raar gevoel. En niet lekker, want mijn huid en natuurlijk ook mijn baarmoeder waren best gevoelig.
De verloskundige liet de placenta’s met de vliezen zien, maar ik vond het eigenlijk niet zo boeiend. Ik keek meer uit beleefdheid! Er werd gevraagd of we de placenta’s mee naar huis wilden nemen, nee bedankt! En gooi het shirt waar ik in bevallen ben ook maar weg, wat een bloederig ding!
Er werd nog even gekeken of Dean wilde drinken aan de borst, maar daar had hij nog geen zin in.
Ik werd een beetje opgefrist en de jongens lagen samen in een wiegje. Niet heel dicht bij mij, want de ctg-kast stond er nog tussen. Daarna kregen we eten, daar waren we allebei erg aan toe! Op een gegeven moment kwam dr. Schrickx binnen, want ik moest nog gehecht worden. Dat wist ik helemaal niet, maar ik bleek een knip en een subtotaalruptuur opgelopen te hebben. Daar had ik voor mijn gevoel niks van gemerkt!
Hij was boos op de verloskundige, dat zij mij al eten had gegeven, dat had nog niet gemogen in verband met het hechten. Ik wist niet eens dat ik gehecht moest worden en ik vond het ook maar een beetje bijzaak allemaal.
Schrickx ging het eerst proberen met plaatselijke verdovingen, maar dat was geen succes. Alleen de ‘voorbereidingen’ deden ontzettend veel pijn en ik lag helemaal te verkrampen. Hij ging er niet mee verder, zei dat dat veel te pijnlijk zou worden. Dus zouden ze het op de OK hechten, met een roesje of een ruggeprik. Een ruggeprik leek me doodeng, maar aangezien ik al gegeten had, was een narcose te gevaarlijk.
Ik kreeg een operatiehemd aan en werd op een ander bed gelegd (niet fijn). Toen naar beneden, naar de OK. Ruben mocht niet mee naar binnen en zou boven bij de baby’s wachten.
Het was op dat moment een chaos daar, want er moest iemand met spoed naar Rotterdam, dus er liepen allerlei mensen heen en weer. Ik moest wachten tot de anesthesist er was. Ik lag heel erg te trillen, en voelde me vreemd. Heel onwerkelijk dat onze kindjes er nu waren! Het was wel lekker om gewoon even te liggen en nergens aan te denken.
Toen bleek dat Schrickx mee moest naar Rotterdam, en werd Euser opgeroepen om mij te hechten. Er kwam ook nog een kennis voorbij, die kon ik gelijk het goede nieuws vertellen. Uiteindelijk was iedereen er en kon het feest beginnen.
Ik moest rechtop gaan zitten voor de ruggeprik en die viel me erg mee. Drie kleine prikjes en een vreemd gevoel in mijn rug. Al gauw begonnen mijn voeten te tintelen en had ik geen gevoel meer in mijn benen. Mijn linkerbeen kon ik helemaal niet meer bewegen, de rechter nog wel een beetje.
Toen gingen we naar de operatiekamer, en terwijl dr. Euser rustig de tijd nam om alles keurig te hechten (3 kwartier) hebben we veel lol gemaakt. Ik voelde helemaal geen pijn en was dus ik een goeie stemming. Euser, de anesthesist en de assistentes (waarvan er één bij het Popkoor bleek te zitten) bleken ook wel gevoel voor humor te hebben en op een gegeven moment was ik zo melig dat ik helemaal lag te schudden van het lachen!
Uiteindelijk was het klaar en werd ik door Ruben en de verloskundige opgehaald. Boven aangekomen stond diezelfde kennis bij de couveuse met onze jongens, ze had eventjes opgepast! Nu ging ze gauw naar huis, haar man had ze al gebeld met het nieuws.
Inmiddels was het half 9, dus in 13 uur was het helemaal gepiept. Best wel vlot, zeker als je bedenkt dat de bevalling vanaf het begin zo’n 9 uur geduurd heeft.
De bevalling van Dean en Levi – 14 oktober 2005
Op donderdag 13 oktober hadden we weer controle bij de gynaecoloog. Daar bleek uit de echo dat de groeicurve van onze kleintjes bleef afbuigen. Het was dus geen meetfout, maar echt een doorzettende trend.
Hij wilde even een inwendig onderzoek doen om te kijken of er al verweking van de baarmoedermond was. Dus werd ik getoucheerd en dat was best wel pijnlijk, maar gelukkig duurde het niet lang. Mijn baarmoedermond bleek al gedeeltelijk verweekt te zijn, al stond die nog wel wat naar achteren. De gyn had hem wat naar voren gehaald, vandaar dat het zo’n pijn deed. Ook had ik al 2 a 3 centimeter ontsluiting, wat gunstig is voor de inleiding.
Dr. Euser legde als volgt uit waarom hij me wilde inleiden: ‘Je hebt een voedselslang en een zuurstofslang. Een mens kan wel een tijdje zonder voedsel, maar maar heel kort zonder zuurstof. Je staat nu op de voedselslang van de baby’s, maar vroeg of laat sta je dan ook op de zuurstofslang. En je weet nooit wanneer dat gebeurt. Dus omdat de baby’s nu al 37 weken zijn, is het beter om geen risico’s te nemen en word je morgen ingeleid. En als de bevalling niet vordert, dan kan het ook nog een keizersnede worden. Dus de geboortedatum wordt sowieso 14 oktober.’
Dat schreef hij ook echt in het dossier, heel definitief.
Pfoe, dat was nogal een schok voor ons, dat was wel het laatste wat we verwacht hadden!
De gyn vroeg of ik nog een slaaptabletje wilde voor vannacht, maar dat leek me ook weer niet nodig. Maar het is wel een heel vreemd idee, dat je om 2 uur ’s middags naar buiten stapt en weet dat je morgen 2 kinderen hebt!
Nog gauw wat dingetjes geregeld; vervanging voor het koor, Ruben moest z’n eerste werkdag afzeggen, etcetera! Het huis aan kant gemaakt en ik ben nog naar de stad geweest om een extra geheugenkaart te halen voor het fototoestel.
Dat is wel het voordeel, dat je het vantevoren weet, we konden alles nu op ons gemak in orde maken!
Daarna volgde een vreemde nacht, al hebben we gelukkig wel geslapen.
Op vrijdag 14 oktober 2005 moesten we om half 8 ’s ochtends in het ziekenhuis zijn. Bij de parkeergarage zagen we dr. Euser lopen, die begon ook net aan zijn werkdag.
Aangekomen op de verloskamer, werd ik gelijk aangesloten op de ctg. De hartslag van de eerste baby werd gecontroleerd via een elektrode op zijn hoofdje, die dus inwendig ingebracht werd bij mij. Daarvoor werden eerst de vliezen gebroken. Het plaatsen van de elektrode mislukte eerst, en later ging hij los toen ik op de po-stoel was geweest, dus moest het weer opnieuw. Via 2 banden om mijn buik werd de hartslag van de tweede baby en de weeenactiviteit gecontroleerd. De verloskundige legde uit dat ze de weeenactiviteit later zouden gaan meten via een slangetje in mijn baarmoeder, dit zou dan langs het hoofde van de eerste baby geschoven worden. Uiteindelijk is dat niet meer gebeurd.
Ook kreeg ik gelijk het infuus met weeenopwekkend hormoon. Eerst voelde ik nog niet veel, maar elk half uur werd de pomp hoger gezet en kreeg ik sterkere weeen. Ook werd ik regelmatig getoucheerd en de ontsluiting vorderde vlot.
Toen de weeen sterker werden, vond ik het lastig om ze op te vangen. Ik wist wel dat je moest puffen, dat deed ik de hele tijd, maar op een gegeven moment deed het zo’n pijn dat ik alleen nog maar kon schreeuwen en heel hard in Ruben’s hand knijpen. Als de wee afzakte kon ik wel weer puffen. Dat hielp ook wel goed, maar op het hoogtepunt van een wee kòn ik het gewoon niet.
Ik lag daar en dacht; ‘ik lijk wel een koe!’ Van tevoren had ik niet gedacht dat ik zo’n herrie zou maken!
Op de ctg kon ik zien hoe sterk de wee was, eerst was het op de top bijvoorbeeld 50, later ging het tot de 120! Ik weet nog steeds niet of het handig was dat ik die waarden zag, maar ik hield me er echt aan vast. Alsof dat apparaat mijn lichaam aanstuurde in plaats van andersom!
Er werd dus steeds gekeken hoe ver de ontsluiting was, en wat was ik blij toen ik al bij de 8 a 9 centimeter bleek te zijn. Ik kreeg toen ook al af en toe een heel zwaar, drukkend gevoel, dat was echt een heel erg vervelend gevoel.
Uiteindelijk zat er alleen nog een randje van mijn baarmoedermond in de weg, wat de verloskundige of de gynaecoloog (dat weet ik echt niet meer) over het hoofdje probeerde te duwen terwijl ik al mocht persen.
Ik vond het een grote opluchting om te mogen persen, dat deed ook wel pijn, maar toch heel anders, omdat je daar doorheen probeert te gaan. Om te beginnen met persen was steeds een rotgevoel, maar als ik eenmaal ‘op gang’ was, dan kreeg ik nieuwe energie om door te gaan. Ik kon soms op één wee wel 4 keer persen!
Ik kon niet echt voelen of de baby al verder kwam, en ik voelde hem ook niet terugglijden. Dus ik vertrouwde gewoon op het personeel dat het goed ging.
Na een tijd persen bleek dat de baby niet echt verder kwam. Hij lag in een aangezichtsligging en lag klem achter mijn schaambeen, daardoor kon hij de draai niet maken. Toevallig kwam dr. Euser even langs om te kijken hoe het ging. Toen bleek dat ik al een uur aan het persen was (voor mij voelde het als een kwartier of half uur…) en dat vond hij een beetje te lang gaan duren. Dus ging hij de baby helpen met de tang.
Hup, handschoenen aan, alles werd klaargelegd en toen ging hij de tang inbrengen.
Dat ging niet zachtzinnig en ik geloof dat ik behoorlijk geschreeuwd heb! Nu achteraf kan ik me niet eens meer voorstellen hoe het voelde, het was gewoon te erg.
Bij de volgende perswee trok hij mee en werd Dean Innuendo geboren om 16.56 uur. Ik kreeg hem gelijk op mijn buik en voelde me heel raar. Ineens lag er dit kleine kindje op mijn buik, zat hij er net nog in? Dat kon toch niet! Iemand zei dat het een jongen was en vroeg hoe hij heette. Ruben zei dat ik het moest zeggen. Dean dus, Dean Innuendo. En het was echt Ruben’s evenbeeld! Het was echt een verwarrend moment, dat kleine lijfje, hard maar ook zacht. En helemaal onder de zooi, maar dat kon me niet schelen! Ruben heeft de navelstreng doorgeknipt (de co-assistent heeft foto’s gemaakt) en toen werd Dean even in de couveuse gelegd, want nummer 2 moest nog komen! Ik zag hem verwonderd om zich heen liggen kijken, helemaal stil met opengesperde oogjes.
Ik kreeg al snel weer persweeen en nu ging het heel wat sneller. Ik maakte me flink kwaad en tijdens de tweede perswee werd Levi Priyantha geboren, 8 minuten na zijn broer. Hij had geen extra hulp meer nodig, de poort naar de buitenwereld stond al wijd open!
Ik weet niet meer zeker of ik hem zelf heb aangepakt van de gynaecoloog, maar daar lag hij dan op mijn buik. Weer verwonderde ik me en ik vroeg me heel erg af of het een jongen of een meisje was. Misschien was het al gezegd, maar drong het niet door. Ik kwam niet op het idee om het te vragen. Na voor mijn gevoel minutenlang (maar waarschijnlijk enkele seconden) werd duidelijk dat we een tweede zoon hadden! Ik zei dat Ruben de naam moest zeggen, maar ik moest het doen van hem. Levi, Levi Priyantha.
Dit was een heel ander ventje om te zien en hij zat nog erger onder de zooi dan Dean! Er is een foto van en die is echt monsterlijk!!!
Ook Levi’s navelstreng werd doorgeknipt door Ruben en toen werd hij onder de warmtelamp nagekeken en aangekleed.
Nu moesten alleen de placenta’s nog komen, en ook dat ging gelukkig vlot. Ik moest even meepersen en toen voelde ik het eruit komen. Ik weet niet meer precies hoe het voelde, niet pijnlijk in elk geval.
Ik keek naar mijn buik en zag een slappe hoop vel met een grote deuk erin! Ik voelde eraan en hij drilde aan alle kanten mee. Een ontzettend raar gevoel. En niet lekker, want mijn huid en natuurlijk ook mijn baarmoeder waren best gevoelig.
De verloskundige liet de placenta’s met de vliezen zien, maar ik vond het eigenlijk niet zo boeiend. Ik keek meer uit beleefdheid! Er werd gevraagd of we de placenta’s mee naar huis wilden nemen, nee bedankt! En gooi het shirt waar ik in bevallen ben ook maar weg, wat een bloederig ding!
Er werd nog even gekeken of Dean wilde drinken aan de borst, maar daar had hij nog geen zin in.
Ik werd een beetje opgefrist en de jongens lagen samen in een wiegje. Niet heel dicht bij mij, want de ctg-kast stond er nog tussen. Daarna kregen we eten, daar waren we allebei erg aan toe! Op een gegeven moment kwam dr. Schrickx binnen, want ik moest nog gehecht worden. Dat wist ik helemaal niet, maar ik bleek een knip en een subtotaalruptuur opgelopen te hebben. Daar had ik voor mijn gevoel niks van gemerkt!
Hij was boos op de verloskundige, dat zij mij al eten had gegeven, dat had nog niet gemogen in verband met het hechten. Ik wist niet eens dat ik gehecht moest worden en ik vond het ook maar een beetje bijzaak allemaal.
Schrickx ging het eerst proberen met plaatselijke verdovingen, maar dat was geen succes. Alleen de ‘voorbereidingen’ deden ontzettend veel pijn en ik lag helemaal te verkrampen. Hij ging er niet mee verder, zei dat dat veel te pijnlijk zou worden. Dus zouden ze het op de OK hechten, met een roesje of een ruggeprik. Een ruggeprik leek me doodeng, maar aangezien ik al gegeten had, was een narcose te gevaarlijk.
Ik kreeg een operatiehemd aan en werd op een ander bed gelegd (niet fijn). Toen naar beneden, naar de OK. Ruben mocht niet mee naar binnen en zou boven bij de baby’s wachten.
Het was op dat moment een chaos daar, want er moest iemand met spoed naar Rotterdam, dus er liepen allerlei mensen heen en weer. Ik moest wachten tot de anesthesist er was. Ik lag heel erg te trillen, en voelde me vreemd. Heel onwerkelijk dat onze kindjes er nu waren! Het was wel lekker om gewoon even te liggen en nergens aan te denken.
Toen bleek dat Schrickx mee moest naar Rotterdam, en werd Euser opgeroepen om mij te hechten. Er kwam ook nog een kennis voorbij, die kon ik gelijk het goede nieuws vertellen. Uiteindelijk was iedereen er en kon het feest beginnen.
Ik moest rechtop gaan zitten voor de ruggeprik en die viel me erg mee. Drie kleine prikjes en een vreemd gevoel in mijn rug. Al gauw begonnen mijn voeten te tintelen en had ik geen gevoel meer in mijn benen. Mijn linkerbeen kon ik helemaal niet meer bewegen, de rechter nog wel een beetje.
Toen gingen we naar de operatiekamer, en terwijl dr. Euser rustig de tijd nam om alles keurig te hechten (3 kwartier) hebben we veel lol gemaakt. Ik voelde helemaal geen pijn en was dus ik een goeie stemming. Euser, de anesthesist en de assistentes (waarvan er één bij het Popkoor bleek te zitten) bleken ook wel gevoel voor humor te hebben en op een gegeven moment was ik zo melig dat ik helemaal lag te schudden van het lachen!
Uiteindelijk was het klaar en werd ik door Ruben en de verloskundige opgehaald. Boven aangekomen stond diezelfde kennis bij de couveuse met onze jongens, ze had eventjes opgepast! Nu ging ze gauw naar huis, haar man had ze al gebeld met het nieuws.
Inmiddels was het half 9, dus in 13 uur was het helemaal gepiept. Best wel vlot, zeker als je bedenkt dat de bevalling vanaf het begin zo’n 9 uur geduurd heeft.
Hoi,
ik ben nieuwe hier op dit forum, en wil jullie graag mijn bevallingsverhaal vertellen.
Ik was uitgerekend voor 15 oktober 2005.
Máár op 8 september 2005 ging ik 's morgens bij mijn moeder koffie drinken en ik zei tussen neus & lippen door dat het rommelde in mijn buik en dat het wegtrok via de rug.
Het stelde voor mijn gevoel niets voor.
Echter, mijn moeder schoot omhoog in de stoel en zei dat het wel eens het echte werk zou kunnen zijn.
Voor de zekerheid even gebeld met de verloskamers.
Ik mocht wel even langskomen om naar het hartje te luisteren.
Zo gezegd, zo gedaan.
Rond een uurtje of 12.00 uur was ik bij de verloskamers. Hier heb ik een uurtje aan de CTG gelegen. Hier was géén weeënactiviteit op te zien.
Na inwendig onderzoek had ik 1 cm ontsluiting.
Ik werd dus weer naar huis gestuurd, want hier kon ik nog wel weken mee rondlopen.
Echter rond een uurtje of 18.00 merkte ik dat de weeën wel wat sterker werden en met iets meer regelmaat kwamen.
Weer verloskamers gebeld, en vervolgens weer naar het zh.
Ik moest weer aan de CTG liggen, en nu kon men zien dat er wel weeën waren, maar nog niet echt sterk. Na inwendig onderzoek had ik 3 cm ontsluiting.
Ik mocht kiezen of blijven, of nog naar huis. Ik koos voor het laatste.
Om 20.15 uur ging ik naar huis.
Ik ben hooguit een uurtje thuis geweest, en toen heb ik weer naar de verloskamers gebeld dat de weeën nu nog sterker waren.
Ik mocht meteen weer komen.
Bij aankomst werd ik wéér aan de CTG gelegd, en nu was wel duidelijk te zien dat ik weeën had.
Om 22.00 uur kreeg ik inwendig onderzoek en had ik 4 cm ontsluiting.
(Let wel: de weeën kon ik heel gemakkelijk wegpuffen en deden geen pijn)
De dienstdoende gyn zou rond middernacht weer komen voor een inwendig onderzoek.
Echter was er een spoedkeizersnede tussengekomen, dus het werd wat later.
De gyn kwam uiteindelijk na 1.30 uur.
Meteen werd er een inwendig onderzoek gedaan en bleek dat ik 8 cm ontsluiting had. Mijn vliezen werden gebroken. (Mijn reactie: Het bed wordt dan helemaal nat)
Toen is het heel snel gegaan, en had ik binnen no time 10 cm ontsluiting en mocht ik gaan persen. Dit was zo rond 1.50 uur.
Mijn zoontje, Lucas is om 2.00 uur 's nachts geboren, na 3 persweeën.
Ik had geen inscheuringen of iets dergelijks.
Volgens de gyn is hij gelanceerd, want de kinderarts was er nog niet.
Lucas was bij zijn geboorte 1860 gram & 45 cm. Een heel klein mannetje.
Hij werd opgenomen op de afdeling neonatologie van het zh. Omdat hij te vroeg geboren was, een laag geboortegewicht had, en omdat hij een rhesus-baby was.
Inmiddels is Lucas bijna 8 weken, en... het is een hele gezonde baby die inmiddels een gewicht van ruim 4100 gram heeft en 53 cm lang is.
Dit is mijn bevallingsverhaal.
Wie weet hoe ik een leuke balk onder mijn berichten kan krijgen???
groetjes,
Liesje30
ik ben nieuwe hier op dit forum, en wil jullie graag mijn bevallingsverhaal vertellen.
Ik was uitgerekend voor 15 oktober 2005.
Máár op 8 september 2005 ging ik 's morgens bij mijn moeder koffie drinken en ik zei tussen neus & lippen door dat het rommelde in mijn buik en dat het wegtrok via de rug.
Het stelde voor mijn gevoel niets voor.
Echter, mijn moeder schoot omhoog in de stoel en zei dat het wel eens het echte werk zou kunnen zijn.
Voor de zekerheid even gebeld met de verloskamers.
Ik mocht wel even langskomen om naar het hartje te luisteren.
Zo gezegd, zo gedaan.
Rond een uurtje of 12.00 uur was ik bij de verloskamers. Hier heb ik een uurtje aan de CTG gelegen. Hier was géén weeënactiviteit op te zien.
Na inwendig onderzoek had ik 1 cm ontsluiting.
Ik werd dus weer naar huis gestuurd, want hier kon ik nog wel weken mee rondlopen.
Echter rond een uurtje of 18.00 merkte ik dat de weeën wel wat sterker werden en met iets meer regelmaat kwamen.
Weer verloskamers gebeld, en vervolgens weer naar het zh.
Ik moest weer aan de CTG liggen, en nu kon men zien dat er wel weeën waren, maar nog niet echt sterk. Na inwendig onderzoek had ik 3 cm ontsluiting.
Ik mocht kiezen of blijven, of nog naar huis. Ik koos voor het laatste.
Om 20.15 uur ging ik naar huis.
Ik ben hooguit een uurtje thuis geweest, en toen heb ik weer naar de verloskamers gebeld dat de weeën nu nog sterker waren.
Ik mocht meteen weer komen.
Bij aankomst werd ik wéér aan de CTG gelegd, en nu was wel duidelijk te zien dat ik weeën had.
Om 22.00 uur kreeg ik inwendig onderzoek en had ik 4 cm ontsluiting.
(Let wel: de weeën kon ik heel gemakkelijk wegpuffen en deden geen pijn)
De dienstdoende gyn zou rond middernacht weer komen voor een inwendig onderzoek.
Echter was er een spoedkeizersnede tussengekomen, dus het werd wat later.
De gyn kwam uiteindelijk na 1.30 uur.
Meteen werd er een inwendig onderzoek gedaan en bleek dat ik 8 cm ontsluiting had. Mijn vliezen werden gebroken. (Mijn reactie: Het bed wordt dan helemaal nat)
Toen is het heel snel gegaan, en had ik binnen no time 10 cm ontsluiting en mocht ik gaan persen. Dit was zo rond 1.50 uur.
Mijn zoontje, Lucas is om 2.00 uur 's nachts geboren, na 3 persweeën.
Ik had geen inscheuringen of iets dergelijks.
Volgens de gyn is hij gelanceerd, want de kinderarts was er nog niet.
Lucas was bij zijn geboorte 1860 gram & 45 cm. Een heel klein mannetje.
Hij werd opgenomen op de afdeling neonatologie van het zh. Omdat hij te vroeg geboren was, een laag geboortegewicht had, en omdat hij een rhesus-baby was.
Inmiddels is Lucas bijna 8 weken, en... het is een hele gezonde baby die inmiddels een gewicht van ruim 4100 gram heeft en 53 cm lang is.
Dit is mijn bevallingsverhaal.
Wie weet hoe ik een leuke balk onder mijn berichten kan krijgen???
groetjes,
Liesje30
ga naar profiel dan naar de optie Handtekening en daar kan je kijken wat je er in zet.
dit is ff heel snel en simpel uit gelegt .
als je er niet uit komt pb me dan maar.
dit is ff heel snel en simpel uit gelegt .
als je er niet uit komt pb me dan maar.
Hallo allemaal!
Ik ben sinds woensdag 23 november 2005 ook een echt mama! Hier is mijn bevallingsverhaal:
Dinsdag 22 november 2005 lag ik op het gemakje ‘s middags tv te kijken…. Ik dacht laat ik nog snel even naar de winkel gaan om nog een lief klein pakje te kopen in maatje 50 voor als onze zoon geboren wordt!
Mmmm die impulsieve gedachte had ik op dat moment beter niet kunnen hebben…. Ik ging met een ruk overeind zitten…. En ja hoor!! Mijn vliezen braken! Niet zoals er meestal gezegd wordt een complete waterval maar het leek meet op een grote plas niet kunnen inhouden. Aangezien ik dus niet zeker was van mijn zaak belde ik eerst het ziekenhuis om een uur of drie ’s middags om navraag te doen. Deze wilde mij graag eerst even zien. Zo gezegd zo gedaan…… Marco was rond 17.00 uur thuis en toen zijn we met z’n tweeën naar het ziekenhuis gereden.
Bij het ziekenhuis aangekomen bleken het inderdaad mijn vliezen te zijn welke gebroken waren. Ik werd aan de monitor gelegd waar de vroedvrouw constateerde dat ik beter kon blijven omdat ik volgens haar die dag nog zou gaan bevallen……. Ik had geluk! Er was nog 1 verloskamer vrij! Het bleek een babyboom dag te zijn! Er waren al 11 kindjes geboren! Die van ons kon er dus ook nog wel bij!
Ik werd dus op een verloskamer gebracht en dat terwijl mijn weeën nog niet eens echt op gang waren gekomen… Rond half acht begonnen mijn weeën erg snel en hard op gang te komen…. Om half tien had ik 6 cm ontsluiting ik kon het niet meer houden! Wat ben ik blij dat we in België wonen en dat ik in het ziekenhuis moest bevallen! Ik heb dan ook om half tien de ruggeprik gevraagd aangezien ik continu zuur aanvallen kreeg… Na mijn ruggeprik nog heerlijk relaxed tv liggen kijken samen met Marco, beetje liggen kletsen en beetje liggen sms’ en!
Toen de gyneacoloog kwam checken rond middernacht zei hij; Dit duurt niet lang meer je hebt zo goed als volledige ontsluiting! Ik mocht dan ook niet meer aan de pomp voor de ruggeprik komen aangezien ik af en toe al wel persdrang voelde. Rond half twee ’s morgens op 23 november 2005 kon ik de persdrang niet meer houden en mocht ik dan ook echt gaan persen! En een kwartier later was BINQ er!
Al met al een redelijk vlotte bevalling met weinig pijn!
Ik ben sinds woensdag 23 november 2005 ook een echt mama! Hier is mijn bevallingsverhaal:
Dinsdag 22 november 2005 lag ik op het gemakje ‘s middags tv te kijken…. Ik dacht laat ik nog snel even naar de winkel gaan om nog een lief klein pakje te kopen in maatje 50 voor als onze zoon geboren wordt!
Mmmm die impulsieve gedachte had ik op dat moment beter niet kunnen hebben…. Ik ging met een ruk overeind zitten…. En ja hoor!! Mijn vliezen braken! Niet zoals er meestal gezegd wordt een complete waterval maar het leek meet op een grote plas niet kunnen inhouden. Aangezien ik dus niet zeker was van mijn zaak belde ik eerst het ziekenhuis om een uur of drie ’s middags om navraag te doen. Deze wilde mij graag eerst even zien. Zo gezegd zo gedaan…… Marco was rond 17.00 uur thuis en toen zijn we met z’n tweeën naar het ziekenhuis gereden.
Bij het ziekenhuis aangekomen bleken het inderdaad mijn vliezen te zijn welke gebroken waren. Ik werd aan de monitor gelegd waar de vroedvrouw constateerde dat ik beter kon blijven omdat ik volgens haar die dag nog zou gaan bevallen……. Ik had geluk! Er was nog 1 verloskamer vrij! Het bleek een babyboom dag te zijn! Er waren al 11 kindjes geboren! Die van ons kon er dus ook nog wel bij!
Ik werd dus op een verloskamer gebracht en dat terwijl mijn weeën nog niet eens echt op gang waren gekomen… Rond half acht begonnen mijn weeën erg snel en hard op gang te komen…. Om half tien had ik 6 cm ontsluiting ik kon het niet meer houden! Wat ben ik blij dat we in België wonen en dat ik in het ziekenhuis moest bevallen! Ik heb dan ook om half tien de ruggeprik gevraagd aangezien ik continu zuur aanvallen kreeg… Na mijn ruggeprik nog heerlijk relaxed tv liggen kijken samen met Marco, beetje liggen kletsen en beetje liggen sms’ en!
Toen de gyneacoloog kwam checken rond middernacht zei hij; Dit duurt niet lang meer je hebt zo goed als volledige ontsluiting! Ik mocht dan ook niet meer aan de pomp voor de ruggeprik komen aangezien ik af en toe al wel persdrang voelde. Rond half twee ’s morgens op 23 november 2005 kon ik de persdrang niet meer houden en mocht ik dan ook echt gaan persen! En een kwartier later was BINQ er!
Al met al een redelijk vlotte bevalling met weinig pijn!
Mirella,
Daar teken ik ook voor!! Geweldig gedaan...
Leve de ruggeprik!
Daar teken ik ook voor!! Geweldig gedaan...
Leve de ruggeprik!
hallo meiden Ik ben moeder van twee kinderen één van drie en een half een jongen en één van drie maanden bijna een meisje.
De eerste bevalling heeft vijf en een half uur geduurd het begon om twaalf uur en om half 6 was hij er uit ik ben thuis bevallen maar moest alsnog naar het ziekenhuis vanwegen dat de placenta voor de helft uit was en de andere helft zat nog vast.
Ik werdt na een uur opgehaald door de ambulance en daar moest ik alnog in het ziekenhuis onder het mes.
IK had drie liter bloed verloren tijdens de operatie en meer als vijftig hechtingen,schrik hier niet van het hoor meiden dit gebeurd niet bij iedereen.De kraam tijd was daarin tegen ook erg zwaar tepelkloven op gelopen en een baarmoederontsteking dus alles wat ik kon krijgen had ik.
Met mijn tweede bevalling verliep alles heel anders,op een woensdag nacht was ik al drie keer wakker geworden van steken in mijn onder buik,sóchtends de verloskundige gebeld die zei dat het makkelijk een blaasontsteking kon zijn want ik was pas over twee weken uitgerekend.
Dus als het nog bleef moest ik de volgende dag even laten na kijken of het een blaasontsteking was,later op de dag was ik eerst even naar de omring geweest voor de klossen,daarna ging ik even op mijn werk langs om mijn gezicht nog even te laten zien.
Ik had later mijn moeder gebeld of we daar een broodje konden doen dat was prima,ik ging daar even naar de wc omdat ik dacht dat ik moest (poepen) maar dat ging niet later kreeg ik ook onder in mijn rug steken toen ging ik bij mij zelf na denken is dit niet wat anders.
Maar ja ik houde toch vol van dat het een blaasonsteking kon zijn,later om kwart over één mijn zoon naar de peuterspeelzaal gebracht en een vriendin dei bracht hem voor mij naar huis toe.
S'avonds met mijn man nog de vloerbedekking er uitgehaald in onze slaapkamer want de volgende dag kwam grofvuil.
Toen begon om twaalf uur s'nachts toch echt de weeén om de acht min om de zes min en toen weer om de tien twee uur lang ,van twee tot drie heb ik beneden gelegen op de bank om ook de rug weeén op te vangen en van drie tot vier ben ik naar boven weer gegaan toen had ik om de uur lang vij minutem weeén.
Toen zegt mijn man wat ga je doen ik zei ik ga de verloskundige bellen,ik haar gebeld zegt ze tegen me zoals ik het nu hoor dan kan je het makkelijk nog wel aan tot de ochtend haar net tien minuten te hebben opgehangen zeg ik tegen mijn man van bel haar maar teug want ik heb persdrang,met vijf minuten stond ze bij mijn bed ,maar ondertussen had ik wel al weer drie keer persdrang dat ik op moest houden dat vond ik best zwaar.
Toen ze eindelijk ging voelen toen zei ze van we kunnen niet meer naar het ziekenhuis(want daar zou ik eigenlijk heen gaan vanwegen de vorige keer dat het niet goed afliep)want het hoofdje staat al,als ik weer een weé had moest ik maar mee persen twee keer geperst te hadden voelde ik het hoofdje al naar beneden glijden en bij de derde moest ik puffen en de vierde pers wa ze er een uit dus om vijf voor vijf was mijn dochter carlista byrne geboren.
Dus meteen een prik in mijn been voor de placenta die kwam er gelukkig dit keer meteen uit en dat ze mij ging bekijken zei ze van nou je hebt het goed gedaan want je bent niet uitgescheurd ,kan je nagaan hoe het de eerste keer was en met de tweede verloopt alles goed en mijn kraamtijd was ook prima wou al heel gauw naar buiten maar dat mocht natuurlijk weer niet.
Dus al met al heb ik er dit keer maar een uur over gedaan minder als een uur zelfs want om tien voor half vijf was de verloskundige bij me.
groetjes poohkylian
Ik ben op 19 December 2005 bevallen van mijn 2e zoon Mathijs:
Het begon op 19 December om 12.15 uur, ik was aan het afstoffen toen mijn vliezen braken...het vruchtwater was helder dus toen nog niet de verloskundige gebeld.
Wel mijn man gebeld die aan het werk was en hij kwam meteen naar huis, mijn moeder was er al want zij logeerde al bij ons omdat ze bij de bevalling wilde zijn.
De weeen vielen nog erg mee......om ongeveer 14 uur belde ik naar de Verloskundige en ze kwam gelijk...ik had toen 2 cm en de vk ging strippen en na het strippen had ik 3 cm.
Toen belde mijn moeder om 17.30 naar de vk dat ze moest komen toen had ik al inmiddels minstens 1 uur lang weeen om de 5 minuten die minstens een minuut aanhielden.
Ze kwam en toen bleek ik 7 cm te hebben...dus de vk besloot te blijven.
Ik ging van 7 cm naar 9,5 cm in 45 minuten tijd dus ik mocht op dat moment al een beetje mee persen.
Ik had al snel 10 cm en na 7 minuten persen was Mathijs er.
De placenta volgde een paar minuten later.
Al met al een snelle bevalling dus,en het onder een warme douche staan heeft me zeker goed gedaan tijdens de heftige weeen.
En ik was blij dat ik dit keer thuis heb kunnen bevallen want Cavin is in het ziekenhuis geboren omdat ik niet op eigen kracht verder dan 4 cm ontsluiting kwam.
Een hele fijne jaarwisseling en al het goede voor het jaar 2006!
Liefs Milana
Het begon op 19 December om 12.15 uur, ik was aan het afstoffen toen mijn vliezen braken...het vruchtwater was helder dus toen nog niet de verloskundige gebeld.
Wel mijn man gebeld die aan het werk was en hij kwam meteen naar huis, mijn moeder was er al want zij logeerde al bij ons omdat ze bij de bevalling wilde zijn.
De weeen vielen nog erg mee......om ongeveer 14 uur belde ik naar de Verloskundige en ze kwam gelijk...ik had toen 2 cm en de vk ging strippen en na het strippen had ik 3 cm.
Toen belde mijn moeder om 17.30 naar de vk dat ze moest komen toen had ik al inmiddels minstens 1 uur lang weeen om de 5 minuten die minstens een minuut aanhielden.
Ze kwam en toen bleek ik 7 cm te hebben...dus de vk besloot te blijven.
Ik ging van 7 cm naar 9,5 cm in 45 minuten tijd dus ik mocht op dat moment al een beetje mee persen.
Ik had al snel 10 cm en na 7 minuten persen was Mathijs er.
De placenta volgde een paar minuten later.
Al met al een snelle bevalling dus,en het onder een warme douche staan heeft me zeker goed gedaan tijdens de heftige weeen.
En ik was blij dat ik dit keer thuis heb kunnen bevallen want Cavin is in het ziekenhuis geboren omdat ik niet op eigen kracht verder dan 4 cm ontsluiting kwam.
Een hele fijne jaarwisseling en al het goede voor het jaar 2006!
Liefs Milana
Mijn bevalling van Julian, mijn eerste...
Eens kijken of ik het allemaal nog op een rijtje krijg...
Ik was uitgerekend op 01-01-2006, maar had steeds al het gevoel dat het eerder zou komen. Mijn zusje zei 16-12-2005 ik dacht zelf 15-12-2005. Uiteindelijk is onze kleine op 17-12-2005 geboren na 37 weken en 6 dagen zwangerschap. Nu al eigenwijs...
De weeen begonnen om ongeveer 04.30 u. na wel drie keer om de 20 min. ging ik gelijk naar om de 5 minuten. Dat was wel snel, maar viel nog wel vol te houden, ik had alleen buikweeen.
Om 08.00 u. de verloskundige gebeld, ze kwam gelijk kijken. 2 cm ontsluiting. Om 11.00 elke 2 min weeen. De verloskundige zou rond 12 uur weer terug komen. Het zou nu toch wel snel gaan?
Viel dat even tegen toen ze om 13.00 u. kwam kijken, 4 cm ontsluiting.
Na het breken van de vliezen mocht ik even onder de douche. Maar ik was inmiddels al zo moe van die weeen dat ik niet meer op mijn benen kon staan. Ik kon het allemaal niet meer opvangen. Ook kwam die ontsluiting maar niet op gang.
Dan maar naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een prikje in mijn been. Wat een verademing. Inmiddels was het 15.00 u. (ongeveer), en door de rit naar het ziekenhuis (wat duren 20 min. dan lang) was mijn ontsluiting van 4 naar 8 cm gegaan. Tussen de weeen door viel ik telkens even in slaap van het prikje, heerlijk, kon ik even totaal ontspannen, ookal was het maar even.
Nog steeds om de twee min. weeen...
Ook nu ging het weer niet snel. Er bleef een randje staan.
Om 16.30 mocht ik eindelijk echt gaan persen. Ik was al even stiekem zachtjes mee aan het persen, omdat persweeen nu eenmaal niet op te vangen zijn. Na een uur persen was onze kleine er nog niet.
Ik was compleet van de wereld, en mijn man zag inmiddels ook aardig bleek van vermoeidheid, ondanks dat ik hem tot 07.00 u. heb laten slapen.
Ik heb een knip gekregen en om 17.57 u. was onze kleine er eindelijk.
Al met al viel de bevalling zelf wel mee, maar die weeen zo vlot op elkaar en zo lang was wel heftig.
Na de bevalling moest Julian gelijk in de couveuse. Hij had de navelstreng om zijn nek gehad, en was hierdoor een beetje aangeslagen. Door dat het hechten en douchen allemaal niet zo vlot ging is het niet gelukt om hem binnen het uur aan te leggenen had hij al een flesje gekregen. Hierdoor was de borstvoeding een drama.
Na 6 weken modderen met kolven en proberen aan te leggen (ik had nog steeds stuwing, AU!), zijn we er maar mee gestopt. Julian was inmiddels al verdubbeld in gewicht. Vanaf die tijd gaat het allemaal een stuk soepeler.
Volgende keer ga ik weer proberen om thuis te bevallen.
En wat betreft borstvoeding... Dat ga ik ook weer proberen, en wee de gene die mijn kind een fles geeft zonder mijn toestemming....
Eens kijken of ik het allemaal nog op een rijtje krijg...
Ik was uitgerekend op 01-01-2006, maar had steeds al het gevoel dat het eerder zou komen. Mijn zusje zei 16-12-2005 ik dacht zelf 15-12-2005. Uiteindelijk is onze kleine op 17-12-2005 geboren na 37 weken en 6 dagen zwangerschap. Nu al eigenwijs...
De weeen begonnen om ongeveer 04.30 u. na wel drie keer om de 20 min. ging ik gelijk naar om de 5 minuten. Dat was wel snel, maar viel nog wel vol te houden, ik had alleen buikweeen.
Om 08.00 u. de verloskundige gebeld, ze kwam gelijk kijken. 2 cm ontsluiting. Om 11.00 elke 2 min weeen. De verloskundige zou rond 12 uur weer terug komen. Het zou nu toch wel snel gaan?
Viel dat even tegen toen ze om 13.00 u. kwam kijken, 4 cm ontsluiting.
Na het breken van de vliezen mocht ik even onder de douche. Maar ik was inmiddels al zo moe van die weeen dat ik niet meer op mijn benen kon staan. Ik kon het allemaal niet meer opvangen. Ook kwam die ontsluiting maar niet op gang.
Dan maar naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een prikje in mijn been. Wat een verademing. Inmiddels was het 15.00 u. (ongeveer), en door de rit naar het ziekenhuis (wat duren 20 min. dan lang) was mijn ontsluiting van 4 naar 8 cm gegaan. Tussen de weeen door viel ik telkens even in slaap van het prikje, heerlijk, kon ik even totaal ontspannen, ookal was het maar even.
Nog steeds om de twee min. weeen...
Ook nu ging het weer niet snel. Er bleef een randje staan.
Om 16.30 mocht ik eindelijk echt gaan persen. Ik was al even stiekem zachtjes mee aan het persen, omdat persweeen nu eenmaal niet op te vangen zijn. Na een uur persen was onze kleine er nog niet.
Ik was compleet van de wereld, en mijn man zag inmiddels ook aardig bleek van vermoeidheid, ondanks dat ik hem tot 07.00 u. heb laten slapen.
Ik heb een knip gekregen en om 17.57 u. was onze kleine er eindelijk.
Al met al viel de bevalling zelf wel mee, maar die weeen zo vlot op elkaar en zo lang was wel heftig.
Na de bevalling moest Julian gelijk in de couveuse. Hij had de navelstreng om zijn nek gehad, en was hierdoor een beetje aangeslagen. Door dat het hechten en douchen allemaal niet zo vlot ging is het niet gelukt om hem binnen het uur aan te leggenen had hij al een flesje gekregen. Hierdoor was de borstvoeding een drama.
Na 6 weken modderen met kolven en proberen aan te leggen (ik had nog steeds stuwing, AU!), zijn we er maar mee gestopt. Julian was inmiddels al verdubbeld in gewicht. Vanaf die tijd gaat het allemaal een stuk soepeler.
Volgende keer ga ik weer proberen om thuis te bevallen.
En wat betreft borstvoeding... Dat ga ik ook weer proberen, en wee de gene die mijn kind een fles geeft zonder mijn toestemming....
Hallo,
Ook mijn verhaal zal ik jullie vertellen want ik weet dat toen ik zwanger was ik ook graag de bevallingsverhalen wilde lezen vandaar,
Het was op vrijdag middag ik zat nog steeds in een verbouwing en ik was aan de was bezig toen de telefoon ging op het moment dat ik de telefoon op pakte verloor ik wat water ik dacht dat ik moest plassen en snelde naar het toilet waar ik mijn prop verloor dit was op 07-10-2005, ik heb toen de verloskundige gebelt en mocht die middag langs komen, maar zij kon niks vinden van vruchtwater maar ik moest het wel in de gaten houden.
Ik ben die avond nog gezellig met vriendinnen uit eten geweest en daarna nog naar een feestje waar mijn man was ik had wel lichte krampen maar dacht hier heb ik in ieder geval nog wat afleiding, om een uur of 1 zei ik tegen mijn man ik geloof dat we maar naar huis moeten gaan want het kan wel eens onze laatste samen worden.
S'ochtends om 9.00 werd ik wakker en stond op en er kwam weer een hele laag water naar beneden en toen vertrouwde ik het dus echt niet meer en belde de verloskundige die kwam rond een uur of 12 en constateerde dat het idd vruchtwater was en vond dat ik per direct naar het ziekenhuis moest omdat ik waarschijnlijk al 2 dagen met gebroken vliezen liep.
Wij kwamen om een uur of 13.00 aan in het ziekenhuis waar ik aan de monitor werdt gelegd de kleine deed het nog steeds goed en ik kreeg gel ingebracht om wat weeen op te gaan wekken dit deed echt niet veel en ik kon weer naar huis waarop ik de volgende ochten mij om 8.30 weer moest melden, de volgende dag kreeg ik weer gel toegedient dit deed echter niets en een paar uur later kreeg ik weer gel ingebracht en toen voelde ik het wel wat gaan rommelen maar ik wilde graag naar huis met in mijn achterhoofd om daar de eerste weeen op te gaan vangen ( ik had namelijk heel graag thuis willen bevallen maar dit mocht niet meer), toen wij thuis zijn aangekomen heb ik nog wat gegeten en ondertussen wat weeen weg zitten puffen ik ben om 10.00uur naar mijn bed gegaan en werd om 12.00uur wakker van best flinke weeen ik heb mijn man laten slapen en hem om 03.00uur wakker gemaakt dat hij het ziekenhuis maar moest bellen dat ik er aankwam, daar zouden ze dus klaar staan maar prompt stopten mijn weeen ermee, wij weer gebelt naar het ziekenhuis die adviseerde mij om onder de douche te gaan staan maar dat hielp echt helemaal niet en ik ben weer lekker mijn bed ingedoken en heb tot 07.30 geslapen wat gegeten en weer terug naar het ziekenhuis dit was op 11.10.2005.
Hier aangekomen bleek ik 2 cm ontsluiting te hebben en het startsein werd gegeven om aan het infuus te gaan dus om 09.00uur ging het beginnen, dit was behoorlijk heftig maar ik heb een aantal maanden zwangerschapsyoga gedaan en dat ging echt fantastich.
Ik had om 14.30, 10cm ontsluiting en mocht gaan persen maar na 20 minuten persen zat de kleine muuvast en werd ik naar de ok gereden voor een keizersnede dit ging allemaal heel rap en om 15.30 is onze zoon Jay geboren dit was echt helemaal top, hij heeft wel 2 dagen in de couveuse gelegen vanwege de dagen met de gebroken vliezen maar er was gelukkig niks met hem aan de hand.
Ik zou het zo allemaal weer overdoen ik wil ook zeker over een paar jaar een 2e als het weer allemaal mag lukken ik vond dit een geweldige ervaring de zwangerschap en de bevalling en doe het graag nog een keer over.
Dus iedereen die zwanger is en nog moet bevallen geniet er met volle teugen van en maak je niet druk over je bevalling het is echt te doen.
Ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt succes.
Groetjes,
Ook mijn verhaal zal ik jullie vertellen want ik weet dat toen ik zwanger was ik ook graag de bevallingsverhalen wilde lezen vandaar,
Het was op vrijdag middag ik zat nog steeds in een verbouwing en ik was aan de was bezig toen de telefoon ging op het moment dat ik de telefoon op pakte verloor ik wat water ik dacht dat ik moest plassen en snelde naar het toilet waar ik mijn prop verloor dit was op 07-10-2005, ik heb toen de verloskundige gebelt en mocht die middag langs komen, maar zij kon niks vinden van vruchtwater maar ik moest het wel in de gaten houden.
Ik ben die avond nog gezellig met vriendinnen uit eten geweest en daarna nog naar een feestje waar mijn man was ik had wel lichte krampen maar dacht hier heb ik in ieder geval nog wat afleiding, om een uur of 1 zei ik tegen mijn man ik geloof dat we maar naar huis moeten gaan want het kan wel eens onze laatste samen worden.
S'ochtends om 9.00 werd ik wakker en stond op en er kwam weer een hele laag water naar beneden en toen vertrouwde ik het dus echt niet meer en belde de verloskundige die kwam rond een uur of 12 en constateerde dat het idd vruchtwater was en vond dat ik per direct naar het ziekenhuis moest omdat ik waarschijnlijk al 2 dagen met gebroken vliezen liep.
Wij kwamen om een uur of 13.00 aan in het ziekenhuis waar ik aan de monitor werdt gelegd de kleine deed het nog steeds goed en ik kreeg gel ingebracht om wat weeen op te gaan wekken dit deed echt niet veel en ik kon weer naar huis waarop ik de volgende ochten mij om 8.30 weer moest melden, de volgende dag kreeg ik weer gel toegedient dit deed echter niets en een paar uur later kreeg ik weer gel ingebracht en toen voelde ik het wel wat gaan rommelen maar ik wilde graag naar huis met in mijn achterhoofd om daar de eerste weeen op te gaan vangen ( ik had namelijk heel graag thuis willen bevallen maar dit mocht niet meer), toen wij thuis zijn aangekomen heb ik nog wat gegeten en ondertussen wat weeen weg zitten puffen ik ben om 10.00uur naar mijn bed gegaan en werd om 12.00uur wakker van best flinke weeen ik heb mijn man laten slapen en hem om 03.00uur wakker gemaakt dat hij het ziekenhuis maar moest bellen dat ik er aankwam, daar zouden ze dus klaar staan maar prompt stopten mijn weeen ermee, wij weer gebelt naar het ziekenhuis die adviseerde mij om onder de douche te gaan staan maar dat hielp echt helemaal niet en ik ben weer lekker mijn bed ingedoken en heb tot 07.30 geslapen wat gegeten en weer terug naar het ziekenhuis dit was op 11.10.2005.
Hier aangekomen bleek ik 2 cm ontsluiting te hebben en het startsein werd gegeven om aan het infuus te gaan dus om 09.00uur ging het beginnen, dit was behoorlijk heftig maar ik heb een aantal maanden zwangerschapsyoga gedaan en dat ging echt fantastich.
Ik had om 14.30, 10cm ontsluiting en mocht gaan persen maar na 20 minuten persen zat de kleine muuvast en werd ik naar de ok gereden voor een keizersnede dit ging allemaal heel rap en om 15.30 is onze zoon Jay geboren dit was echt helemaal top, hij heeft wel 2 dagen in de couveuse gelegen vanwege de dagen met de gebroken vliezen maar er was gelukkig niks met hem aan de hand.
Ik zou het zo allemaal weer overdoen ik wil ook zeker over een paar jaar een 2e als het weer allemaal mag lukken ik vond dit een geweldige ervaring de zwangerschap en de bevalling en doe het graag nog een keer over.
Dus iedereen die zwanger is en nog moet bevallen geniet er met volle teugen van en maak je niet druk over je bevalling het is echt te doen.
Ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt succes.
Groetjes,
Ik vond het idd ook erg leuk bevallingsverhalen te lezen toen ik zwanger was, nu nog steeds maar dan meer om te vergelijken.
Hier dan ook mijn verhaal;
Ik was uitgerekend op 12-09-2005 maar die datum verstreek als sneeuw voor de zon en ik liep rustig door!
Althans rustig?
Ik was het inmiddels meer dan zat want ondanks dat ik echt een SUPER zwangerschap had, zonder enkel bijverschijnsel, mocht dit kleine ventje toch echt wel gaan komen.
Op dinsdag 20 sept (9 dg overtijd) belde ik mn moeder en melde haar dat ik HEEEEEEEL de dag de stad in ging om te lopen want als het dan nog niet zou komen wist ik het niet meer.
Zo gezegt, zo gedaan......rond de klok van 16:00 was ik weer thuis en was best moe. Mn buik ook, zodacht ik want ik had best wel last!
's Avonds rommelde het door en nu had ik ook harde buiken als ik liep en dat was voor het eerst (normaal alleen in bed)
Gewoon lekker rond 22:00 naar bedje en rond 03:00 werd ik wakker en moest plassen. Eenmaal op de wc voelde ik kramp die ik echt nog niet eerder had gevoelt en die kwam steeds terug.
Ik begon de tijd bij te houden en zag dat het om de 4 á 5 min kwam.
Man lief liet ik slapen en pufde zelf de weeen weg in mn bed.
Om 04:00 toch maar mn ventje wakker gemaakt. Toen ik zei dat dit HET was vroeg hij nog heel droog..:"Ik kan toch nog wel ff douchen he??" De weeen werden steeds heftiger en rond 04:15 belde we de VK
Die zei tegen mij dat het nog wel even kon duren want het was immers mn eerste kindje en het kon best zijn dat ik nog naar huis gestuurd werd Nou prima maar terwijl we aan de telefoon zaten kreeg ik een wee en de VK schrok wel van de duur van mn wee!!!
Ondertussen moest ik overgeven van de pijn en moest mn man helpen met mn kleren enzz aantrekken want bukken was ECHT geen optie!!
Het ziekenhuis ligt bij ons achter en dus 5 min rijden.
Onderweg nog een aantal keer over mn nek en eenmaal op de EHBO kon ik geen kant meer op van de weeen!!
We mochten plaats nemen (op houten stoelen
) en "even wachten je wordt zo gehaald" ZO?? ZO?? aan me hoela!! dat duurde gewoon dik 15 min
Eenmaal boven (lees op houtenrolstoel de lift in) mocht ik in een kamer plaats nemen op een bed.
Ik vloekte ondertussen de boel bij elkaar en zei tegen de zuster "als dit nog lang duurt wil ik echt iets tegen de pijn!!!"
Waarop zij zei "Nou we gaan eerst wel eens even kijken hoever je bent"
Vervolgens voelde ze en ik zag de paniek in hun ogen en klonk er heel lullig "Oh mevrouw u heeft volledige ontsluiting" JA WAT DENK JE ZELF......IK STEL ME NIET ZO SNEL AAN!!Toen moest ik WEEEEER op de houtenrolstoel en moest ik weer naar een andere kamer.
Daar ging het snel, ik mocht gelijk persen!
Na bijna 1 1/2 uur persen en een flinke knip is onze zoon.........
NICK VAN DER NAGEL
geboren en was kompleet gezond met een apgarscore van 9/10
50cm en 3550 gram
Het is echt de liefste van de wereld en is al weer bijna een 1/2 jaar!!
LINKS : Nick net geboren
RECHTS: Nick 5 maanden
Hier dan ook mijn verhaal;
Ik was uitgerekend op 12-09-2005 maar die datum verstreek als sneeuw voor de zon en ik liep rustig door!
Althans rustig?
Ik was het inmiddels meer dan zat want ondanks dat ik echt een SUPER zwangerschap had, zonder enkel bijverschijnsel, mocht dit kleine ventje toch echt wel gaan komen.Op dinsdag 20 sept (9 dg overtijd) belde ik mn moeder en melde haar dat ik HEEEEEEEL de dag de stad in ging om te lopen want als het dan nog niet zou komen wist ik het niet meer.
Zo gezegt, zo gedaan......rond de klok van 16:00 was ik weer thuis en was best moe. Mn buik ook, zodacht ik want ik had best wel last!
's Avonds rommelde het door en nu had ik ook harde buiken als ik liep en dat was voor het eerst (normaal alleen in bed)
Gewoon lekker rond 22:00 naar bedje en rond 03:00 werd ik wakker en moest plassen. Eenmaal op de wc voelde ik kramp die ik echt nog niet eerder had gevoelt en die kwam steeds terug.
Ik begon de tijd bij te houden en zag dat het om de 4 á 5 min kwam.
Man lief liet ik slapen en pufde zelf de weeen weg in mn bed.
Om 04:00 toch maar mn ventje wakker gemaakt. Toen ik zei dat dit HET was vroeg hij nog heel droog..:"Ik kan toch nog wel ff douchen he??" De weeen werden steeds heftiger en rond 04:15 belde we de VK
Die zei tegen mij dat het nog wel even kon duren want het was immers mn eerste kindje en het kon best zijn dat ik nog naar huis gestuurd werd
Nou prima maar terwijl we aan de telefoon zaten kreeg ik een wee en de VK schrok wel van de duur van mn wee!!!Ondertussen moest ik overgeven van de pijn en moest mn man helpen met mn kleren enzz aantrekken want bukken was ECHT geen optie!!
Het ziekenhuis ligt bij ons achter en dus 5 min rijden.
Onderweg nog een aantal keer over mn nek en eenmaal op de EHBO kon ik geen kant meer op van de weeen!!
We mochten plaats nemen (op houten stoelen
) en "even wachten je wordt zo gehaald" ZO?? ZO?? aan me hoela!! dat duurde gewoon dik 15 min Eenmaal boven (lees op houtenrolstoel de lift in) mocht ik in een kamer plaats nemen op een bed.
Ik vloekte ondertussen de boel bij elkaar en zei tegen de zuster "als dit nog lang duurt wil ik echt iets tegen de pijn!!!"
Waarop zij zei "Nou we gaan eerst wel eens even kijken hoever je bent"
Vervolgens voelde ze en ik zag de paniek in hun ogen en klonk er heel lullig "Oh mevrouw u heeft volledige ontsluiting"
JA WAT DENK JE ZELF......IK STEL ME NIET ZO SNEL AAN!!Toen moest ik WEEEEER op de houtenrolstoel en moest ik weer naar een andere kamer.Daar ging het snel, ik mocht gelijk persen!
Na bijna 1 1/2 uur persen en een flinke knip is onze zoon.........
NICK VAN DER NAGEL
geboren en was kompleet gezond met een apgarscore van 9/10
50cm en 3550 gram
Het is echt de liefste van de wereld
en is al weer bijna een 1/2 jaar!!LINKS : Nick net geboren
RECHTS: Nick 5 maanden
Mijn bevallingsverhaal van Noa Joy...geboren op 28 januari 2006
's Morgen om 5.00 krijg ik kramp in buik, in eerste instantie denk ik...oke kan, voorweeën of zo...weet ik veel.
15 minuten later weer....toen dacht ik, zal eens gaan klokken....en merk dus dat ik om de 15 minuten steeds die kramp heb...goed te hebben hoor, dus zie het ook niet als een wee.
Dit gaat eigen zo'n beetje de hel ochtend door......sommige krampen houden wel iets langer aan,maar hoef ze niet weg te puffen....want het voelde niet als een wee.
Om 16.00 besluit ik de vk te bellen, omdat ik gewoon wil weten waar ik aan toe ben en wat ik kan verwachten, want vanaf 15.00 kwamen die krampen om de 5 minuten.
De kinderen worden om 16.30 door sch. zus gehaald,omdat ze druk zijn en ik merk dat de krampen weer een langere tussenpozes nemen...ik wil rust.
Krampen komen dan ook gewoon weer om de 5 minuten....raar lichaam he...maar het zijn alleen maar krampen en herken het niet als weeën.
(Weet na 2 kids wel wat weeën zijn).
De vk, vind dat ik vrolijk klink...oke klopt,maar wil na 2 andere gemakkelijk en snelle bevallingen gewoon weten wat die krampen doen met mij.
Ze zit op dat moment in het zkh en ze komt tegen 16.50 bij ons binnen.
Ze toucheert me ......en zegt dat ik ontsluiting heb,alleen zegt ze niet hoeveel.....(achteraf bleek ik dus 4cm te hebben en een soepele en verstreken baarmoedermond).
Ze zegt dat ze nog even 1 visite gaat doen en dan komt ze tegen 18.00 terug en dan is ze er voor mij...
Om 17.30 belt ze...om te vragen hoe het gaat...goed dus...geen weeën...dus vraagt ze of ze nog eerst mag eten...prima, woont paar straten van hier.
Om iets na 18.00 komt ze binnen en om 18.15 toucheert ze me en heb ik nog steeds die 4cm....in dat uur dus bijna geen krampen meer gehad....!!!
Ze breekt de vliezen, vruchtwater helder, dus mag thuis blijven...Jieppie!!!
Dan vanaf het breken van de vliezen, volgen de weeën zich op en op en zijn ze HEFTIG...wow!!! Heb moeite om ze op te vangen,want ze blijven constant komen....autsj.
Om 18.55 krijg ik dat drukkend gevoel dat ik moet..poepen...persen dus....ik heb dan 7 cm ontsluiting.
Om 19.00 moet ik van de vk op mijn zij gaan liggen.....blijkbaar gaan juist dan de laatste cm het hardst...en hoe....krijg persdrang.
Om 19.02 mag ik mee gaan persen.....en om 19.16 uur pak ik Noa Joy op en leg haar zelf op de buik.....ze had 1x de navelstreng strak omstrengeld.....
Ben niet ingescheurd, had kleine scheurtjes maar die hoefde niet gehecht te worden....
Nou dat was dus mijn heftige bevalling....maar zodra Noa Joy op mijn buik lag....was ik zo heppie en gelukkig en voelde die warmte van dat kleine lichaampje op mijn buik en dacht...eindelijk daar is ons lieve meisje.....zucht!!!
's Morgen om 5.00 krijg ik kramp in buik, in eerste instantie denk ik...oke kan, voorweeën of zo...weet ik veel.
15 minuten later weer....toen dacht ik, zal eens gaan klokken....en merk dus dat ik om de 15 minuten steeds die kramp heb...goed te hebben hoor, dus zie het ook niet als een wee.
Dit gaat eigen zo'n beetje de hel ochtend door......sommige krampen houden wel iets langer aan,maar hoef ze niet weg te puffen....want het voelde niet als een wee.
Om 16.00 besluit ik de vk te bellen, omdat ik gewoon wil weten waar ik aan toe ben en wat ik kan verwachten, want vanaf 15.00 kwamen die krampen om de 5 minuten.
De kinderen worden om 16.30 door sch. zus gehaald,omdat ze druk zijn en ik merk dat de krampen weer een langere tussenpozes nemen...ik wil rust.
Krampen komen dan ook gewoon weer om de 5 minuten....raar lichaam he...maar het zijn alleen maar krampen en herken het niet als weeën.
(Weet na 2 kids wel wat weeën zijn).
De vk, vind dat ik vrolijk klink...oke klopt,maar wil na 2 andere gemakkelijk en snelle bevallingen gewoon weten wat die krampen doen met mij.
Ze zit op dat moment in het zkh en ze komt tegen 16.50 bij ons binnen.
Ze toucheert me ......en zegt dat ik ontsluiting heb,alleen zegt ze niet hoeveel.....(achteraf bleek ik dus 4cm te hebben en een soepele en verstreken baarmoedermond).
Ze zegt dat ze nog even 1 visite gaat doen en dan komt ze tegen 18.00 terug en dan is ze er voor mij...
Om 17.30 belt ze...om te vragen hoe het gaat...goed dus...geen weeën...dus vraagt ze of ze nog eerst mag eten...prima, woont paar straten van hier.
Om iets na 18.00 komt ze binnen en om 18.15 toucheert ze me en heb ik nog steeds die 4cm....in dat uur dus bijna geen krampen meer gehad....!!!
Ze breekt de vliezen, vruchtwater helder, dus mag thuis blijven...Jieppie!!!
Dan vanaf het breken van de vliezen, volgen de weeën zich op en op en zijn ze HEFTIG...wow!!! Heb moeite om ze op te vangen,want ze blijven constant komen....autsj.
Om 18.55 krijg ik dat drukkend gevoel dat ik moet..poepen...persen dus....ik heb dan 7 cm ontsluiting.
Om 19.00 moet ik van de vk op mijn zij gaan liggen.....blijkbaar gaan juist dan de laatste cm het hardst...en hoe....krijg persdrang.
Om 19.02 mag ik mee gaan persen.....en om 19.16 uur pak ik Noa Joy op en leg haar zelf op de buik.....ze had 1x de navelstreng strak omstrengeld.....
Ben niet ingescheurd, had kleine scheurtjes maar die hoefde niet gehecht te worden....
Nou dat was dus mijn heftige bevalling....maar zodra Noa Joy op mijn buik lag....was ik zo heppie en gelukkig en voelde die warmte van dat kleine lichaampje op mijn buik en dacht...eindelijk daar is ons lieve meisje.....zucht!!!
Hier dan mijn bevallingsverhaal.
2 november was de uitgerekende dag. Die ging rustig voorbij. Een week daarna me laten strippen bij de verloskundige. Dat leverder helaas ook helemaal niets op. EEn week daarna (dus twee weken over tijd) Had ik nog een laatste kans op een thuisbevalling, dus de verloskundige heeft me weer gestript en ik ben de hele dag trappen op en neer wezen rennen als het dan vannacht begon zou ik nog thuis mogen bevallen en anders moest ik morgen naar het ziekenhuis.
Helaas gebeurde er die dag ook niks, en dus werd het het ziekenhuis.
En daar gingen we dan op vrijdag voor het eerst naar het ziekenhuis. Eerst werd er een hartfilmpje van de baby gemaakt en daarna werd het vruchtwater gemeten. Ook werd ik weer gestript. Alles was goed en ik mocht weer naar huis. Ik moest zondag weer terugkomen als er nog niks gebeurd was. En natuurlijk gebeurde er niks. Dus zondag om 8 uur waren we er weer. Weer het hele traject, hartfilmpje, vruchtwater en v oelen of er al ontsluiting was, wel nu ik had nu een halve cm ontsluiting, jaja er zat schot in de zaak! Maar ze zagen nu op de echo dat het vruchtwater op begon te raken, de diensdoende arts stuurde me nog een nachtje naar huis hopend op een wonder dat de bevalling zelf op gang zou komen, maar niks hoor. En dus zou ik maandag worden ingeleid.
Om zeven uur waren we in het ziekenhuis en had ik nog steeds een halve cm ontsluiting. Het infuus werd aangezet, en tot vanaf 10 uur had ik al zeer heftige weeen maar nog steeds een halve cm ontsluiting. Om 1 uur had ik 2 cm en konden ze eindelijk de vliezen doorprikken, er kwam al helemaal geen vruchtwater meer uit, waardoor ze dachten dat de vliezen nog niet gebroken waren en ze dus wel een kwartier bezig zijn geweest. (grrrrrrr) Toen kwamen ze erachter dat het op was.!
Om half drie zat ik ineens op 7 cm en een uurtje later op volledige ontsluiting. De weeen waren haast niet op te vangen omdat het ineens zo heftig werd, ik had echt het gevoel dat mijn rug brak. Maar goed toen mocht ik gaan persen, en dat was zo lekker, binnen vier minuten was ze er. EEn meid! Ze zat helemaal onder de poep en haar huidje had totaal geen huidsmeer meer en was ontzettend droog. Maar ze deed het goed!
En toen dacht ik dat ik er was, maar niks hoor, de vliezen zaten van binnen in me baar moeder nog vast, en die kunnen ze niet zomaar los gaan trekken want dan trekken ze alles kapot, dus werd er een speciale arst bij gehaald, en die ging echt keihard op mijn buik staan duwen, ik zou die vent bijna een rotschop geven zo zeer het deed,hier waren de weeen peanuts bij
Maar goed gelukkig na een kleine minuut duwen kwamn ze er toch uit!
En ja hoor heb ik weer, sávonds wou mijn baarmoeder niet zakken, die zweefde te hoog en mocht ik dus weer aan het infuus voor weeenopwekkers omdat door de weeen mijn baarmoeder ging krimpen en zakken. Hierdoor heb ik de hele nacht nog weer lopen puffen Maar het heeft wel effect gehad en de volgende morgen mocht ik lekker naar huis met mijn kleine meid!
Het was best een heftige bevalling en die 19 dagen te laat was ook niet echt leuk, maar ik zou het zo weer over doen. Het is en blijft allemaal een groot wonder!
2 november was de uitgerekende dag. Die ging rustig voorbij. Een week daarna me laten strippen bij de verloskundige. Dat leverder helaas ook helemaal niets op. EEn week daarna (dus twee weken over tijd) Had ik nog een laatste kans op een thuisbevalling, dus de verloskundige heeft me weer gestript en ik ben de hele dag trappen op en neer wezen rennen als het dan vannacht begon zou ik nog thuis mogen bevallen en anders moest ik morgen naar het ziekenhuis.
Helaas gebeurde er die dag ook niks, en dus werd het het ziekenhuis.
En daar gingen we dan op vrijdag voor het eerst naar het ziekenhuis. Eerst werd er een hartfilmpje van de baby gemaakt en daarna werd het vruchtwater gemeten. Ook werd ik weer gestript. Alles was goed en ik mocht weer naar huis. Ik moest zondag weer terugkomen als er nog niks gebeurd was. En natuurlijk gebeurde er niks. Dus zondag om 8 uur waren we er weer. Weer het hele traject, hartfilmpje, vruchtwater en v oelen of er al ontsluiting was, wel nu ik had nu een halve cm ontsluiting, jaja er zat schot in de zaak! Maar ze zagen nu op de echo dat het vruchtwater op begon te raken, de diensdoende arts stuurde me nog een nachtje naar huis hopend op een wonder dat de bevalling zelf op gang zou komen, maar niks hoor. En dus zou ik maandag worden ingeleid.
Om zeven uur waren we in het ziekenhuis en had ik nog steeds een halve cm ontsluiting. Het infuus werd aangezet, en tot vanaf 10 uur had ik al zeer heftige weeen maar nog steeds een halve cm ontsluiting. Om 1 uur had ik 2 cm en konden ze eindelijk de vliezen doorprikken, er kwam al helemaal geen vruchtwater meer uit, waardoor ze dachten dat de vliezen nog niet gebroken waren en ze dus wel een kwartier bezig zijn geweest. (grrrrrrr) Toen kwamen ze erachter dat het op was.!
Om half drie zat ik ineens op 7 cm en een uurtje later op volledige ontsluiting. De weeen waren haast niet op te vangen omdat het ineens zo heftig werd, ik had echt het gevoel dat mijn rug brak. Maar goed toen mocht ik gaan persen, en dat was zo lekker, binnen vier minuten was ze er. EEn meid! Ze zat helemaal onder de poep en haar huidje had totaal geen huidsmeer meer en was ontzettend droog. Maar ze deed het goed!
En toen dacht ik dat ik er was, maar niks hoor, de vliezen zaten van binnen in me baar moeder nog vast, en die kunnen ze niet zomaar los gaan trekken want dan trekken ze alles kapot, dus werd er een speciale arst bij gehaald, en die ging echt keihard op mijn buik staan duwen, ik zou die vent bijna een rotschop geven zo zeer het deed,hier waren de weeen peanuts bij
Maar goed gelukkig na een kleine minuut duwen kwamn ze er toch uit!En ja hoor heb ik weer, sávonds wou mijn baarmoeder niet zakken, die zweefde te hoog en mocht ik dus weer aan het infuus voor weeenopwekkers omdat door de weeen mijn baarmoeder ging krimpen en zakken. Hierdoor heb ik de hele nacht nog weer lopen puffen
Maar het heeft wel effect gehad en de volgende morgen mocht ik lekker naar huis met mijn kleine meid!Het was best een heftige bevalling en die 19 dagen te laat was ook niet echt leuk, maar ik zou het zo weer over doen. Het is en blijft allemaal een groot wonder!
Op oudjaars dag braken smorgens om 10.00 uur mijn weeen nadat ik een ware schoonmaakwoede had gehad.
Ik wilde net op de bank ff uitrusten totdat ik een plop vanonderen voelde !
Ik ben als een gek opgestaan en al springend over mijn net schoongeschrobte kleed naar het laminaat gelopen met een onderbroek op mijn knieen zoveel vruchtwater verloor ik.
Vervolgens mijn ouders gebeld om onze hond te komen halen en dat het begonnen was (eerste kleinkind he).
Mijn vader kwam en ik stond onder de dousche het vruchtwater weg te wassen onbegonnen werk aangezien er bij iedere wee een nieuwe golf mee kwam.
Om 13.00 hebben we de verloskundige gebelsd ik had zulke enorme rug weeen dat ik niet meer wist waar ik het zoeken moest en Ton een woede bui al zag aankomen!
Ik had wel te stellen 1 cm ontsluiting en echt heftige weeen.
Toen ze weg was ben ik stevig gaan wandelen van de zolder naar beneden en weer terug,dat was de enige manier om mezelf onder de duim te houden!
Om 16.00 uur weer gebeld ik was de tranen nader dan het lachen en ik werd gek mijn rug voelde aan of ze er op aan het rugbieen waren NIET PRETTIG.
En ja Dianne had al wel een hele 3 cm ontsluiting geweldig.
Ze bleef bij me om me te masseren geen goed plan als Dianne veel pijn heeft!
Dus bij de zoveelste toucheer beurt en lekkere vuisten massage werd dianne boos en mepte achter uit!!!!!!!solly.
Verloskundige in de stress en gelijk het ziekenhuis gebeld die gek komt naar jullie toe die houden we niet thuis!
ghegheghe!
Om 20.00 uur welja Dianne in een ziekenhuis en wel 5 cm ontsluiting!!!GEWELDIGhet vlot dan ook zo he!!!!!
Dianne een prikje in dr been en kon het weer een beetje uitzingen maar niet lang!
Om en nabij 23.00 uur Dianne persweeen en nog niet meer onstsluiting.
Dus gingen ze lekker de boel bij me oprekken nou daar werd Dianne helemaal niet meer blij van en ik besloot dat ik niet meer wilde en ik zou wel naar huis gaan hihihihihihihih
Nou niet dus hun lekker aan de gang om mij op te rekken en om 23.30 mocht ik mee persen nou dat ging al net zo lekker als de ontsluiting NIET DUS
Tegen 00.30 uur was ik zo moe dat ik niet eens meer wist waar mijn achterwerk zat laat staan dat ik erop moest persen.
En zijn ze gaan overleggen hoe ze me konden helpen.
Ik op de achtergrond open snijden onder narcose niet dus,ik was te ver en de kleine konden ze niet meer terug trekken moest gewoon gebeuren boehoe!!!!!!!
Onder een perswee flink ingeknipt en mijn bekken iets gelift en met twee zusters op mijn buik staan duwen en ikke mee persen en om 01.00 uur op 01-01-01 was Lesra gebooren 3310 gram en 48 cm lang!!!!
Hij had het door het hele gedoe ook niet makelijk gehad en werd ook meteen weggehaald en onderzocht!
Mamma was ik toen en ik zag er niet uit,doordat ik zo mega lanhad liggen persen ben ik op mijn hoofd gaan persen en ik had helemaal geen oogwit meer.
Bram Stoker zou een moord gedaan hebben voor een dracula film.
En toen ze mij feliciteerde met mijn zoon was het enige wat ik kon zeggen dit doe ik NOOOOOIIIIT WEER.
Maar ja zeg nooit nooit he!!!!
Ik wilde net op de bank ff uitrusten totdat ik een plop vanonderen voelde !
Ik ben als een gek opgestaan en al springend over mijn net schoongeschrobte kleed naar het laminaat gelopen met een onderbroek op mijn knieen zoveel vruchtwater verloor ik.
Vervolgens mijn ouders gebeld om onze hond te komen halen en dat het begonnen was (eerste kleinkind he).
Mijn vader kwam en ik stond onder de dousche het vruchtwater weg te wassen onbegonnen werk aangezien er bij iedere wee een nieuwe golf mee kwam.
Om 13.00 hebben we de verloskundige gebelsd ik had zulke enorme rug weeen dat ik niet meer wist waar ik het zoeken moest en Ton een woede bui al zag aankomen!
Ik had wel te stellen 1 cm ontsluiting en echt heftige weeen.
Toen ze weg was ben ik stevig gaan wandelen van de zolder naar beneden en weer terug,dat was de enige manier om mezelf onder de duim te houden!
Om 16.00 uur weer gebeld ik was de tranen nader dan het lachen en ik werd gek mijn rug voelde aan of ze er op aan het rugbieen waren NIET PRETTIG.
En ja Dianne had al wel een hele 3 cm ontsluiting geweldig.
Ze bleef bij me om me te masseren geen goed plan als Dianne veel pijn heeft!
Dus bij de zoveelste toucheer beurt en lekkere vuisten massage werd dianne boos en mepte achter uit!!!!!!!solly.
Verloskundige in de stress en gelijk het ziekenhuis gebeld die gek komt naar jullie toe die houden we niet thuis!
ghegheghe!
Om 20.00 uur welja Dianne in een ziekenhuis en wel 5 cm ontsluiting!!!GEWELDIGhet vlot dan ook zo he!!!!!
Dianne een prikje in dr been en kon het weer een beetje uitzingen maar niet lang!
Om en nabij 23.00 uur Dianne persweeen en nog niet meer onstsluiting.
Dus gingen ze lekker de boel bij me oprekken nou daar werd Dianne helemaal niet meer blij van en ik besloot dat ik niet meer wilde en ik zou wel naar huis gaan hihihihihihihih
Nou niet dus hun lekker aan de gang om mij op te rekken en om 23.30 mocht ik mee persen nou dat ging al net zo lekker als de ontsluiting NIET DUS
Tegen 00.30 uur was ik zo moe dat ik niet eens meer wist waar mijn achterwerk zat laat staan dat ik erop moest persen.
En zijn ze gaan overleggen hoe ze me konden helpen.
Ik op de achtergrond open snijden onder narcose niet dus,ik was te ver en de kleine konden ze niet meer terug trekken moest gewoon gebeuren boehoe!!!!!!!
Onder een perswee flink ingeknipt en mijn bekken iets gelift en met twee zusters op mijn buik staan duwen en ikke mee persen en om 01.00 uur op 01-01-01 was Lesra gebooren 3310 gram en 48 cm lang!!!!
Hij had het door het hele gedoe ook niet makelijk gehad en werd ook meteen weggehaald en onderzocht!
Mamma was ik toen en ik zag er niet uit,doordat ik zo mega lanhad liggen persen ben ik op mijn hoofd gaan persen en ik had helemaal geen oogwit meer.
Bram Stoker zou een moord gedaan hebben voor een dracula film.
En toen ze mij feliciteerde met mijn zoon was het enige wat ik kon zeggen dit doe ik NOOOOOIIIIT WEER.
Maar ja zeg nooit nooit he!!!!
Bij Kyana had ik gehoopt er iets makelijker onderuit te komen!
Ik was al vijf dagen overtijd en ze gaf geen tekenen dat ze wilde komen!
Maandag avond bij mijn vriendin Enfield op de kinders gepast en toen ze thuis was zaten we te ginnegappen dat het zo rustig bleef in mijn buik.
Toen we afscheid namen bij de deur zij marieke nog tot morgen bij de koffie als je niet begint te poepen en ik naar huis lachend dat zou niet gebeuren!
Ik loop naar binnen thuis en ik wil hallo tegen ton zeggen en mijn vruchtwater breekt en van nul op honderd heb ik weeen.
Maar dit keer in mijn buik en die kan ik wel hebben aangezien ik ook een darmklachten dame ben!
Maar ik vrolijk achter de pc maar na een uur of twee kreeg ik er buik been en rugweeen en toen kon Dianne niet meer lachen hoor!!!!
En de verloskundige gebeld het was toen ongeveer 00.00 uur snachts en ik weer maar 2 cm ontsluiting en was toch al een 3,5 uur bezig en begon het zwart in te zien aangezien mijn vorige bevallng!
Ze ging weer naar huis en ik moest maar onder de douche!en ik wilde alleen maar van de weeen af!
Om 02.00 weer gebeld dat er maar iemand moest komen kijken Nanne werd weer boos gheghe maar toen bleek dat de kleine het erg benouwd had en moest dus weer naar het ziekenhuis!
Daar aan de apparaten gekoppeld en daar bleek dat de kleine het erg moeilijk had en weer de ontsluiting zo naar langzaam ging.
Een prikje gekregen maar ik wist ondertussen niet meer waar ik het zoeken moest met de been buik en rug weeen en omdat ik daardoor debiel lag te doen om ze op te vangen kreeg ik er ook nog kuitkramp bij echt een hel!!!!
En dan iedereen de tweede gaat makelijker NO WAY!!!!!
Om 06.00 uur aan het lachgas gelegt en echt dat is een aanrader!!!heb van alles niets meer meegekregen ik zag mooie bloemen en lieve beestjes!!!
Maar goed dat we de videocamera maar niet bij ons hadden anders war ik rijp voor candit camera!!!!
Ik mocht ook eigenlijk alleen maar inhaleren tijdens een wee maar ik heb er echt als een idioot aan liggen sucken want als ik ook maar even stopte kreeg ik weer pijn en dat wilde ik niet.
Om 07.00 uur hebben ze mijn lachgas afgepakt waar ik erg kwaad om werd maar ik mocht persen en moest dan een beetje mee bij mijn positieven zijn.
En ik heb me toen zo kwaad gemaakt dat ik met drie persweeen en om 07.03 een dochter had.
En die is helemaal gelijk weggehaald omdat ze niet uitzichzelf wilde ademen ik heb een wurgpoes daaronder denk ik!
Maar na een 30 minuten was de dame dusdanig bij kennis en huilde ze en toen mocht ik mijn mooie Kyana in mijn armen sluiten,en ik ben echt nooi maar dan ook nooit meer te bevallen!!!!!!!!
Ik was al vijf dagen overtijd en ze gaf geen tekenen dat ze wilde komen!
Maandag avond bij mijn vriendin Enfield op de kinders gepast en toen ze thuis was zaten we te ginnegappen dat het zo rustig bleef in mijn buik.
Toen we afscheid namen bij de deur zij marieke nog tot morgen bij de koffie als je niet begint te poepen en ik naar huis lachend dat zou niet gebeuren!
Ik loop naar binnen thuis en ik wil hallo tegen ton zeggen en mijn vruchtwater breekt en van nul op honderd heb ik weeen.
Maar dit keer in mijn buik en die kan ik wel hebben aangezien ik ook een darmklachten dame ben!
Maar ik vrolijk achter de pc maar na een uur of twee kreeg ik er buik been en rugweeen en toen kon Dianne niet meer lachen hoor!!!!
En de verloskundige gebeld het was toen ongeveer 00.00 uur snachts en ik weer maar 2 cm ontsluiting en was toch al een 3,5 uur bezig en begon het zwart in te zien aangezien mijn vorige bevallng!
Ze ging weer naar huis en ik moest maar onder de douche!en ik wilde alleen maar van de weeen af!
Om 02.00 weer gebeld dat er maar iemand moest komen kijken Nanne werd weer boos gheghe maar toen bleek dat de kleine het erg benouwd had en moest dus weer naar het ziekenhuis!
Daar aan de apparaten gekoppeld en daar bleek dat de kleine het erg moeilijk had en weer de ontsluiting zo naar langzaam ging.
Een prikje gekregen maar ik wist ondertussen niet meer waar ik het zoeken moest met de been buik en rug weeen en omdat ik daardoor debiel lag te doen om ze op te vangen kreeg ik er ook nog kuitkramp bij echt een hel!!!!
En dan iedereen de tweede gaat makelijker NO WAY!!!!!
Om 06.00 uur aan het lachgas gelegt en echt dat is een aanrader!!!heb van alles niets meer meegekregen ik zag mooie bloemen en lieve beestjes!!!
Maar goed dat we de videocamera maar niet bij ons hadden anders war ik rijp voor candit camera!!!!
Ik mocht ook eigenlijk alleen maar inhaleren tijdens een wee maar ik heb er echt als een idioot aan liggen sucken want als ik ook maar even stopte kreeg ik weer pijn en dat wilde ik niet.
Om 07.00 uur hebben ze mijn lachgas afgepakt waar ik erg kwaad om werd maar ik mocht persen en moest dan een beetje mee bij mijn positieven zijn.
En ik heb me toen zo kwaad gemaakt dat ik met drie persweeen en om 07.03 een dochter had.
En die is helemaal gelijk weggehaald omdat ze niet uitzichzelf wilde ademen ik heb een wurgpoes daaronder denk ik!
Maar na een 30 minuten was de dame dusdanig bij kennis en huilde ze en toen mocht ik mijn mooie Kyana in mijn armen sluiten,en ik ben echt nooi maar dan ook nooit meer te bevallen!!!!!!!!
dianne,wat een verhalen,het is een hel geweest voor jou als ik het zo lees,je schrijft het alleen zo grappig op dat ik heb zitten gieren van de lach.mijn man kwam zelfs vragen waarom ik zo moest lachen...........
je hebt humor dat is een feit...
heel veel succes met je 2 mooie kindjes.ze hebben ook hele aparte namen.heel; mooi ik had ze nog nooit gehoord..........uniek.....
doeg
je hebt humor dat is een feit...
heel veel succes met je 2 mooie kindjes.ze hebben ook hele aparte namen.heel; mooi ik had ze nog nooit gehoord..........uniek.....
doeg
Wij waren met de hemelvaartvakantie inderdaad op vakantie. Gelukkig wel in Nederland gebleven, zo'n 125 km van ons huis, toen ik op de vrijdag na hemelvaart 's morgens mijn slijmprop verloren was.
Ondanks ik pas over 15 dagen uitgerekend was en ik er van overtuigt was overtijd te lopen ipv eerder, toch maar de vk gebeld. Die gaf aan dat het inderdaad nog 2 weken kon duren. Snel maandverband in de campingwinkel gekocht en zelfs nog in Apeldoorn gaan winkelen. Heerlijk op een terrasje een broodje gegeten en weer terug naar het huisje.
Om 15.45 lag ik op de bank tv te kijken toen ik me bedacht dat die krampen wel wat regelmatiger kwamen. Ik wilde net overleggen met de anderen of we voor of na het eten naar huis zouden gaan, toen mijn vliezen braken. De beslissing was genomen, we gaan nu naar huis. Snel alle spullen gepakt en om 16.15 zaten we in de auto. In de auto nog een paar mensen gebeld dat het nu toch echt ging gebeuren. Tijdens het rijden kon ik de weeen goed opvangen. Het viel me alleen op dat ze 2 minuten duurde en er geen tijd tussen zat. Mijn man ging steeds harder rijden, alleen langzaam bij de flitspalen.
Om 17.15 waren we thuis en om 17.40 was de vk er al.
Toen gilde ik het uit van de pijn. Kon het bijna niet meer houden. Om 17.45 had ik pas 3 cm ontsluiting en ik dacht dat ik dat nooit vol kon houden.
Voor mijn gevoel heb ik me vreselijk aangesteld en kon de hele buurt meegenieten. De vk gaf aan dat als we nog naar het zh wilde we nu weg moesten. We waren net thuis, dus ik wilde niet meer weg. 50 minuten later (18.35) had ik volledige ontsluiting. En 19 minuten later was Ellemijn geboren. Dus in 3 uurtjes was ze er!
Ik weet niet wat ik allemaal gezegd heb, maar ik schaamde me diep na al dat gegil.
Helaas had ik bijna een totaal ruptuur en kon vervolgens met de ambulance naar het zh om daar door een vk met slagershanden nog even een klein uurtje gehecht te worden.
Mijn volgende bevalling moet in het zh plaatsvinden. Ik hoop niet dat ik dan weer als een speenvarken loop te gillen.
Ondanks ik pas over 15 dagen uitgerekend was en ik er van overtuigt was overtijd te lopen ipv eerder, toch maar de vk gebeld. Die gaf aan dat het inderdaad nog 2 weken kon duren. Snel maandverband in de campingwinkel gekocht en zelfs nog in Apeldoorn gaan winkelen. Heerlijk op een terrasje een broodje gegeten en weer terug naar het huisje.
Om 15.45 lag ik op de bank tv te kijken toen ik me bedacht dat die krampen wel wat regelmatiger kwamen. Ik wilde net overleggen met de anderen of we voor of na het eten naar huis zouden gaan, toen mijn vliezen braken. De beslissing was genomen, we gaan nu naar huis. Snel alle spullen gepakt en om 16.15 zaten we in de auto. In de auto nog een paar mensen gebeld dat het nu toch echt ging gebeuren. Tijdens het rijden kon ik de weeen goed opvangen. Het viel me alleen op dat ze 2 minuten duurde en er geen tijd tussen zat. Mijn man ging steeds harder rijden, alleen langzaam bij de flitspalen.
Om 17.15 waren we thuis en om 17.40 was de vk er al.
Toen gilde ik het uit van de pijn. Kon het bijna niet meer houden. Om 17.45 had ik pas 3 cm ontsluiting en ik dacht dat ik dat nooit vol kon houden.
Voor mijn gevoel heb ik me vreselijk aangesteld en kon de hele buurt meegenieten. De vk gaf aan dat als we nog naar het zh wilde we nu weg moesten. We waren net thuis, dus ik wilde niet meer weg. 50 minuten later (18.35) had ik volledige ontsluiting. En 19 minuten later was Ellemijn geboren. Dus in 3 uurtjes was ze er!
Ik weet niet wat ik allemaal gezegd heb, maar ik schaamde me diep na al dat gegil.
Helaas had ik bijna een totaal ruptuur en kon vervolgens met de ambulance naar het zh om daar door een vk met slagershanden nog even een klein uurtje gehecht te worden.
Mijn volgende bevalling moet in het zh plaatsvinden. Ik hoop niet dat ik dan weer als een speenvarken loop te gillen.
Kom op dames, het is al zo lang geleden dat iemand hier nog eens haar verhaal neergezet heeft !!!!
Exo ik denk dat jij de volgende word
Laat ik dan maar de volgende zijn
Zaterdag 10 juni, om 4.40 in de ochtend voel ik na een toiletbezoek wat lopen. Ik controleer het op het toilet en zie dat het helder vocht is. Ik trek een schone onderbroek aan en ga weer in bed liggen. Ik lig nog niet in bed of ik voel weer wat lopen. Ik stap er uit en ga weer naar de wc om het te controleren, daar zie ik weer vocht maar nu met wat wit slijm en een beetje bloed. Ik pak een kraamverband en een schone onderbroek en ga weer in bed liggen omdat ik twijfel of het mijn vliezen zijn. Ik lig even in bed en voel me toch wel onrustig, ik besluit Martijn wakker te maken en op dat moment staat Thomas naast ons bed. Martijn legt Thomas weer op bed en daarna overleg ik met hem wat te doen. Toch maar het ziekenhuis bellen, het zal nu ongeveer 5.20 zijn. Terwijl ik aan de telefoon zit met het ziekenhuis beginnen de weeën wat te komen, en omdat de kleine in een stuit ligt mogen we gelijk komen. We bellen opa en oma voor Thomas en gaan ons aankleden. Opa en oma zijn er vrij snel, tegen 6 uur ongeveer. Wij gaan gauw weg naar het ziekenhuis en opa en oma nemen de zorg voor Thomas (die niet meer is gaan slapen). We zijn ongeveer 6.15 in het ziekenhuis en omdat het erg druk is is de verloskamer nog niet gereed. Ik maak duidelijk dat ik niet op de gang wil wachten omdat ik al weeën heb. We worden naar een klein kamertje gebracht waar we kunnen wachten tot de verloskamer klaar is. Ik ga gauw uit de rolstoel en ga liggen op bed zodat ik de weeën beter kan opvangen. Er komt een arts om te kijken hoeveel ontsluiting ik heb, ze gaat toucheren en dan zegt ze dat ik al 9 (!) cm ontsluiting heb!! Ik geloof haar niet maar ze zegt dat het toch echt zo is. Met spoed maken ze de verloskamer in orde en word ik met bed en al overgebracht. Inmiddels zijn de weeën ook al wat heftiger. Ik krijg voor de zekerheid een infuus voor het geval ze me moeten helpen en er word nog een keer getoucheerd, er staat nog een klein randje. De weeën opvangen gaat het beste als ik op mijn rug lig maar ik ga ook een tijdje op mijn zij liggen, dan kan Martijn tegen druk geven. Rond 7.30 breken mijn vliezen volledig en krijg ik gelijk persweeën, ik voel met elke wee de baby verder zakken. Deze weeën zijn veel sterker dan de ontsluitingsweeën en knijp dan ook flink in de hand van Martijn en de arts. Om 7.38 krijg ik groen licht en mag ik mee persen en pers ik met alle kracht die ik in mij heb, ik voel de baby ook hard zakken. Al gauw zijn de billetjes eruit en moet ik even zuchten, dan nog een keer hard persen voor het hoofdje en om 7.43 is onze tweede mooie zoon Matthijs geboren!
De stuitbevalling viel me alles mee en ik ben blij dat ik niet voor een keizersnee heb gekozen. De arts en Martijn hebben me ook goed begeleid tijdens de bevalling. De arts bleef ook maar steeds zeggen dat ik het goed deed en dat hielp enorm. Heb wel een klein knipje gehad maar dat is standaard met een stuitbevalling en heb weinig last van de hechtingen. Diezelfde dag zijn we alweer om 10.45 thuis en om 14 uur 's middag komt Thomas eindelijk kennis maken met zijn broertje. Hij vind het die dag nog wat raar maar al gauw slaat hij om en vind hij Matthijs heel lief en geeft hem regelmatig kusjes en knuffeltjes.
Waw, wat een snelle bevalling heb je dan al bij al gehad Jolanda. En fijn dat de stuitbevalling zo goed is meegevallen. Prachtige zoontjes heb je !
Hihi, zo lang hebben we gelukkig niet moeten wachten.
(Adriana @ Jun 20 2006, 10:32 AM) 
Exo ik denk dat jij de volgende word
Hihi, zo lang hebben we gelukkig niet moeten wachten
.
jolanda echt heel gaaf dat je stuit bevalling zo is gegaan super zeg.. en wat snel allemaal zeg.. petje af..
Exo, Meriam, thanks
Ja ging super snel, had ik nooit verwacht hoor. Van begin tot eind 3 uur en 3 minuten. Maar Thomas was ook vlot hoor, 4 uur en 50 minuten.
Hier mijn bevallingsverhaal.
Ik was op 21-05-2006 uitgerekend.
Maandag 8-5-2006 op controle geweest, veel last van buikpijn, voorweeen zei de vk.
Dinsdag 9-5-2006, mijn oudste dochter is ziek, heeft de buikgriep. Op woensdag 10-5-2006 een heel raar gevoel, een beetje onrustig. Mijn schoonmoeder komt op de oudste oppassen daar ik naar een crematie moet. Ook daar veel last van buikpijn en onrustig gevoel. Thuis gekomen vraagt mijn schoonmoeder wanneer de oudste weer eens komt logeren, ik vraag haar of ze met omi mee wil. Dat wil ze wel.
's Avonds nog gestreken en opgeruimd, de slaapkamer gepoetst en heerlijk lang onder de douche gestaan.
Mijn man komt thuis en vraagt hoe het is. Ik zeg: weet het niet, voel me een beetje raar . Hij gaat het 's avons nog even weg. Ik ga vroeg naar bed.
Dan word ik wakker en heb flinke diarree, de buikgriep en moet ook nog spugen. Hebben we samen onder op de bank geslapen. Word donderdagmorgen om een uur of 7 wakker, met een beetje buikpijn. Denk dat dat nog altijd van de buikgriep is. Manlief word ook nog ziek.
Om 8 uur merk ik toch wel verschil en word het regelmatig. Bel snel mijn moeder, die even bij mij blijft, zodat mijn man zich kan verfrissen.
Zegt mijn moeder om 8.45 uur, zou je de verloskundige niet eens bellen, dit gaat wel erg snel.
De vk gebeld, zou over een half uur komen. Ondertussen word ik erg naar van de weeen, komen en gaan, bijna geen pauze meer ertussen. Hang boven de spoelbak en maar naar buiten kijken of vk al aan komt.
Eindelijk om 9.20 uur is ze er dan.
We gaan met haar naar boven en tot onze grote schrik heb ik al 9 cm ontsluiting. Ze luistert nog even naar het hartje, dit gaat niet goed. Ze moet eruit.
De vk gaat haar spullen pakken, ze is net van de slaapkamer af en krijg dan persweeen. Ze komt terug en breekt de vliezen.
Om 9.35 uur begin ik met persen, wat helemaal niet gaat, raak in paniek. De vk scheld nog op mij, ik probeer het wel, maar doe het niet goed. De vk gaat op mijn buik hangen en duwt haar eruit. Dan is het 9.40 uur.
Ze heeft het erg moeilijk en komt maar moeilijk op gang. Ze is helemaal blauw en slap, snakt naar adem. De amulance word gebeld, terwijl ik met haar bezig moet blijven, na een paar minuten trekt ze weer een beetje bij.
Dan hoor je de sirenes en komen ze je dochter ophalen. Ik wist niet meer hoe ik het had.
Manlief gaat met haar mee, en ik blijf achter met vk. Snel mijn moeder erbij geroepen, die was er gelukkig nog.
Nadat de placenta geboren was en ik een beetje gewassen was, na het ziekenhuis. Na de verloskamer want ik moet nog gehecht worden en dan komt manlief vertellen dat ze het alweer goed doet. Wat een opluchting.
Dan komt de oudste, die snapt er nog niet veel van. Geen kindje, maar wel de dikke buik van mama weg.
Na het douchen gaan we met z'n drieen naar Dionne. Ze ligt lekker in de couveuse te slapen. Mochten gelijk even met haar knuffelen.
Na nog 1 dag in de couveuse en dg op de kraamafdeling mogen we naar huis.
Gelukkig maakt Dionne het nu goed. Was wel even schrikken.
Niet alleen de turbobevalling, maar ook dat je dochter het zo moeilijk heeft. Gelukkig maakt ze het nu goed en groeit als kool.
Ik was op 21-05-2006 uitgerekend.
Maandag 8-5-2006 op controle geweest, veel last van buikpijn, voorweeen zei de vk.
Dinsdag 9-5-2006, mijn oudste dochter is ziek, heeft de buikgriep. Op woensdag 10-5-2006 een heel raar gevoel, een beetje onrustig. Mijn schoonmoeder komt op de oudste oppassen daar ik naar een crematie moet. Ook daar veel last van buikpijn en onrustig gevoel. Thuis gekomen vraagt mijn schoonmoeder wanneer de oudste weer eens komt logeren, ik vraag haar of ze met omi mee wil. Dat wil ze wel.
's Avonds nog gestreken en opgeruimd, de slaapkamer gepoetst en heerlijk lang onder de douche gestaan.
Mijn man komt thuis en vraagt hoe het is. Ik zeg: weet het niet, voel me een beetje raar
. Hij gaat het 's avons nog even weg. Ik ga vroeg naar bed.Dan word ik wakker en heb flinke diarree, de buikgriep en moet ook nog spugen. Hebben we samen onder op de bank geslapen. Word donderdagmorgen om een uur of 7 wakker, met een beetje buikpijn. Denk dat dat nog altijd van de buikgriep is. Manlief word ook nog ziek.
Om 8 uur merk ik toch wel verschil en word het regelmatig. Bel snel mijn moeder, die even bij mij blijft, zodat mijn man zich kan verfrissen.
Zegt mijn moeder om 8.45 uur, zou je de verloskundige niet eens bellen, dit gaat wel erg snel.
De vk gebeld, zou over een half uur komen. Ondertussen word ik erg naar van de weeen, komen en gaan, bijna geen pauze meer ertussen. Hang boven de spoelbak en maar naar buiten kijken of vk al aan komt.
Eindelijk om 9.20 uur is ze er dan.
We gaan met haar naar boven en tot onze grote schrik heb ik al 9 cm ontsluiting. Ze luistert nog even naar het hartje, dit gaat niet goed. Ze moet eruit.
De vk gaat haar spullen pakken, ze is net van de slaapkamer af en krijg dan persweeen. Ze komt terug en breekt de vliezen.
Om 9.35 uur begin ik met persen, wat helemaal niet gaat, raak in paniek. De vk scheld nog op mij, ik probeer het wel, maar doe het niet goed. De vk gaat op mijn buik hangen en duwt haar eruit. Dan is het 9.40 uur.
Ze heeft het erg moeilijk en komt maar moeilijk op gang. Ze is helemaal blauw en slap, snakt naar adem. De amulance word gebeld, terwijl ik met haar bezig moet blijven, na een paar minuten trekt ze weer een beetje bij.
Dan hoor je de sirenes en komen ze je dochter ophalen. Ik wist niet meer hoe ik het had.
Manlief gaat met haar mee, en ik blijf achter met vk. Snel mijn moeder erbij geroepen, die was er gelukkig nog.
Nadat de placenta geboren was en ik een beetje gewassen was, na het ziekenhuis. Na de verloskamer want ik moet nog gehecht worden en dan komt manlief vertellen dat ze het alweer goed doet.
Wat een opluchting. Dan komt de oudste, die snapt er nog niet veel van. Geen kindje, maar wel de dikke buik van mama weg.
Na het douchen gaan we met z'n drieen naar Dionne. Ze ligt lekker in de couveuse te slapen. Mochten gelijk even met haar knuffelen.
Na nog 1 dag in de couveuse en dg op de kraamafdeling mogen we naar huis.
Gelukkig maakt Dionne het nu goed. Was wel even schrikken.
Niet alleen de turbobevalling, maar ook dat je dochter het zo moeilijk heeft. Gelukkig maakt ze het nu goed en groeit als kool.
Hallo,
Het leek mij ook wel leuk om mijn verhaal neer te zetten.
Ik was 19 juli jl. uitgerekend en rond 1 uur vrijdagnacht 22 juli braken me vliezen en maakte ik Thomas wakker die ineens heel snel uit z'n bed was....
Ik belde de VK om te vragen hoe het zat met het verlies van me vruchtwater omdat ik bang was dat ik leeg zou lopen (ja, het is je eerste keer hè 
)
Ze zei dat dit niet kon gebeuren en stelde voor dat ik nog wat zou proberen te slapen. Maar je denkt toch niet dat ik dat deed natuurlijk. Ik liep eerst nog wat zenuwachtig rond te paraderen en het bedje alvast op te maken. Rond half 2 kreeg ik me eerste wee. Ik ging maar weer even op bed liggen, maar je wordt toch iedere keer gestoord door die weeën. Ik vond het ook niet fijn om te liggen en ze zo op te vangen. Dus liep ik tijdens de weeën wat heen en weer. Ene kamer in en uit en op naar de volgende kamer gevolgd door de badkamer. Ik ben nooit zo vaak de slaapkamers en badkamer achter elkaar in- en uitgelopen als die nacht.
Vanaf ongeveer 4 uur werden de weeën meer en heftiger en had ik de VK gebeld om door te geven dat ik weeën had van gemiddeld rond de 3 tot 5 minuten. Ze was op dat moment nog met een bevalling bezig, maar zou daarna naar ons komen. Toevallig hoorde ik op de achtergrond die vrouw moeilijk doen en ik dacht......jeetje, hoe moeilijk ga ik het nog krijgen....
Tussendoor nog wat over moeten geven, maar dat was gelukkig niet veel. Er zat ook niks in me maag dus dan ben je over het algemeen snel leeg natuurlijk....
Rond 6.15 uur belde Thomas met de vraag of ik in me bad mocht en dat was goed.
Nu moet ik zeggen dat dit achteraf niet echt het gewenste effect had dat ik had gehoopt. Maar goed, ik zat wel best daar en had eigenlijk geen behoefte meer om eruit te komen. De weeën deden toch nog wel pijn dus ik dacht, laat maar zitten. Moet wel zeggen dat als ik er op terugkijk de scherpe kantjes er wel af waren.
Ellen (VK) was er 7.45 uur en vond dat ik de weeën heel goed opving. Nog even naar het hartje geluisterd en getoucheerd hoever ik al was. Ik had dus al 7 cm ontsluiting en onze jongen scheen al diep te zitten. Daar was ik wel blij mee en kreeg weer wat hoop. Ondanks dat de weeën nog redelijk goed te doen waren, deden ze natuurlijk wel pijn.
Gelukkig had ik alleen buikweeën en alleen onderin me buik die krampachtige pijn. Ik wist ook niet dat je buik zo hard kon worden. Ik vroeg me echt af, hoe veel kan je buik hebben.
Maar goed, zoals ik al zei was ik blij met de mededeling want ik was toch wel een beetje bang dat ze bijv. zou zeggen dat ik nog maar 2 of 3 cm had ofzo en dat ik dan nog uren moest blijven dobberen en tobben in me bad.
Rond 8.30 uur kreeg ik bij sommige weeën al wat drukgevoel die ik uiteraard probeerde tegen te werken omdat ik nog geen groen licht had om te persen. Rond 9.10 kreeg ik nu bij iedere wee toch wel wat persdrang die ik overigens nog goed tegen kon houden en we zijn toen rond 9.30 naar boven gegaan voor het echte werk. Ondertussen was de Kraamhulp ook al gearriveerd dus het kon beginnen.
Zodra ik boven stond liep ik zo snel ik kon naar m'n plasemmer (hebben geen toilet boven en ging tijdens laatste maanden van zwangerschap op een emmer zodat ik niet iedere keer naar beneden hoefde) die nog in de slaapkamer stond omdat ik weer een wee voelde opkomen en ik graag wilde zitten. Zodra deze weg was ging ik op bed liggen en mocht ik van Ellen meeduwen als ik een wee had. Ik moet zeggen dat ik dat ook niet leuk vond.
Een kennis zei een keer tegen mij dat als je de ontsluiting hebt gehad dan is het persen bij wijze van spreke prettig, maar dat vond ik dus niet eigenlijk.
Ellen zei dat ik het goed deed en ze voelde nog eens en zei dat hij het punt stond de bocht te maken onder me schaambeen. Dus ik dacht, dan is ie er zo.... Maar dat was dus niet zo.
Na ik denk een 20 minuten stelde ze voor om op de baarkruk te gaan zodat de zwaartekracht mee kon werken. Hij zakte nu ook wat beter, maar het ging nog niet echt snel.
Ze voelde nog eens en zei dat ik wel ruimte genoeg in het bekken had dus dat ze vooralsnog geen problemen zag.
Tijdens iedere perswee moedigde ze me aan en zei dat het goed ging. Dat pept je toch op en dan ga je er ook voor.
Rond 10.30 moest ik even gaan staan en wat met mijn bekken wiegen (toen voelde ik hem dus al tussen me zitbeentjes zitten) en toen ik daarna weer ging zitten was hij na een kleine 25 minuten geboren. Heb jammer genoeg wel een knip gekregen. Had al wat verdovende zalf op me muts laten smeren (baat het niet dan schaad het niet)
Tijdens een wee zetten ze een verdoving en tijdens de volgende wee kreeg ik de knip en toen werd z'n koppie geboren. Ik moet zeggen dat ik dit op zich wel mee vond vallen qua pijn. Even de navelstreng rond z'n nekkie verwijderd en toen moest ik nog 1 keer persen voor de schoudertjes die ik wel even gevoeld heb en toen even au zei... en toen was onze Thijs er om 10.58 uur. Hij woog afgerond 3800 gram en was 49 cm lang.
Op het moment dat Thijs werd geboren, zakte Thomas door z’n emmer. Hij zat achter me op een omgekeerde emmer om mij zo tot steun te zijn en ik tussen de weeën door tegen hem aan kon leunen.
Dus dat was wel even grappig…… voor hem wat minder want hij hing nu even letterlijk aan zijn armen en hield zich vast aan het bed en de radiator waar we heerlijk knus zaten met z’n drieën tijdens het persen. Het had geen vijf minuten eerdere moeten gebeuren. Dus dat was mooi getimed….
Ik was heel blij dat Thijs eindelijk in m’n armen lag en heb onze Lieve Heer wel een paar keer bedankt terwijl ik van onderen nog lekker aan het leeglopen was.
Thomas heeft uiteraard de navelstreng doorgeknipt zoals een goede vader betaamd.
Ik terug op bed gekropen en toen werd onze kleine man eerst even nagekeken waarna ik weer netjes werd gehecht.
Uiteraard zei ook ik dat ik het nooit meer zou doen en dat Thijs de eerste en de laatste zou zijn. Ook al heb ik het voor de eerste keer helemaal niet slecht gedaan (heb verder niet lopen vloeken of krijsen tijdens de weeën of lelijk gedaan tegen Thomas) vond ik het toch geen pretje en zal ik er ook niet me hobby van maken.
Toen moest ik uiteraard nog gewassen worden. Omdat ik het niet zo vertrouwde ben ik op bed gewassen. Een tijdje later vroeg ze of ik moest plassen, maar ik voelde verder geen drang ofzo, maar wilde toch maar even proberen op een kruk onder de douche te zitten om daar eventueel te kunnen plassen.
Dus ik voorzichtig naar de douche en terwijl het water over me heen liep voelde ik al dat het niet helemaal niet goed ging. Ik wilde er onderuit en voelde tijdens het afdrogen en dat ze me een onderbroek met van die grote lappen aan deden dat ik op het punt stond onderuit te gaan. Ik dus gauw terug naar de slaapkamer en ging gelijk op bed liggen waarna ik de stemmen van Thomas en de Kraamhulp steeds verder weg hoorde gaan. Ik dacht......”nee, ik wil niet flauwvallen !!” (zou dan namelijk de eerste keer in me leven geweest zijn)
Me lichaam herstelde zich gelukkig weer en ik kwam alweer terug voordat ik helemaal weg was. Dat was dus geen succes en was daarna van plan voorlopig even niet uit me nest te komen. Helaas moest ik diezelfde middag toch een plasje doen waar we nog op zaten te wachten. Maar het ging naar omstandigheden goed.
Ben door het redelijk veel bloedverlies toch een paar dagen wat duizelig geweest als ik even uit me bed was en heel erg moe. Maar dat laatste hoort er natuurlijk bij.
Het is toch wel topsport wat we op dat moment leveren.
Dit was dus mijn ervaring.
Al met al een goeie bevalling en nu ik een paar weken verder ben en ik zou er voor kunnen tekenen, zou ik het waarschijnlijk nog wel voor een 2e keer doen ook.
Alles is gelukkig goed gegaan en ben nog steeds trots op mezelf als ik terug denk aan de angsten en zorgen die ik tijdens de zwangerschap heb gehad wat betreft de bevalling.
Thijs doet het verder hartstikke goed en het is een lekker ventje aan het worden.
Meiden die deze verhalen lezen tijdens de zwangerschap en dus nog moeten bevallen…… niet teveel lezen want daar wordt je alleen maar zenuwachtig van (spreek uit ervaring).
Het komt zoals het komt……
En voor jullie toi toi toi tijdens jullie bevalling en dat ook jullie maar mooie kindjes op de wereld mogen zetten.
Groetjes Cisca
Klik om bijlage te bekijken Thijs 3 uur oud
Klik om bijlage te bekijkenThijs 8 dagen oud
Het leek mij ook wel leuk om mijn verhaal neer te zetten.
Ik was 19 juli jl. uitgerekend en rond 1 uur vrijdagnacht 22 juli braken me vliezen en maakte ik Thomas wakker die ineens heel snel uit z'n bed was....
Ik belde de VK om te vragen hoe het zat met het verlies van me vruchtwater omdat ik bang was dat ik leeg zou lopen
(ja, het is je eerste keer hè ) Ze zei dat dit niet kon gebeuren en stelde voor dat ik nog wat zou proberen te slapen. Maar je denkt toch niet dat ik dat deed natuurlijk. Ik liep eerst nog wat zenuwachtig rond te paraderen en het bedje alvast op te maken. Rond half 2 kreeg ik me eerste wee. Ik ging maar weer even op bed liggen, maar je wordt toch iedere keer gestoord door die weeën. Ik vond het ook niet fijn om te liggen en ze zo op te vangen. Dus liep ik tijdens de weeën wat heen en weer. Ene kamer in en uit en op naar de volgende kamer gevolgd door de badkamer. Ik ben nooit zo vaak de slaapkamers en badkamer achter elkaar in- en uitgelopen als die nacht.
Vanaf ongeveer 4 uur werden de weeën meer en heftiger en had ik de VK gebeld om door te geven dat ik weeën had van gemiddeld rond de 3 tot 5 minuten. Ze was op dat moment nog met een bevalling bezig, maar zou daarna naar ons komen. Toevallig hoorde ik op de achtergrond die vrouw moeilijk doen en ik dacht......jeetje, hoe moeilijk ga ik het nog krijgen....
Tussendoor nog wat over moeten geven, maar dat was gelukkig niet veel. Er zat ook niks in me maag dus dan ben je over het algemeen snel leeg natuurlijk....
Rond 6.15 uur belde Thomas met de vraag of ik in me bad mocht en dat was goed.
Nu moet ik zeggen dat dit achteraf niet echt het gewenste effect had dat ik had gehoopt. Maar goed, ik zat wel best daar en had eigenlijk geen behoefte meer om eruit te komen. De weeën deden toch nog wel pijn dus ik dacht, laat maar zitten. Moet wel zeggen dat als ik er op terugkijk de scherpe kantjes er wel af waren.
Ellen (VK) was er 7.45 uur en vond dat ik de weeën heel goed opving. Nog even naar het hartje geluisterd en getoucheerd hoever ik al was. Ik had dus al 7 cm ontsluiting en onze jongen scheen al diep te zitten. Daar was ik wel blij mee en kreeg weer wat hoop. Ondanks dat de weeën nog redelijk goed te doen waren, deden ze natuurlijk wel pijn.
Gelukkig had ik alleen buikweeën en alleen onderin me buik die krampachtige pijn. Ik wist ook niet dat je buik zo hard kon worden. Ik vroeg me echt af, hoe veel kan je buik hebben.
Maar goed, zoals ik al zei was ik blij met de mededeling want ik was toch wel een beetje bang dat ze bijv. zou zeggen dat ik nog maar 2 of 3 cm had ofzo en dat ik dan nog uren moest blijven dobberen en tobben in me bad.
Rond 8.30 uur kreeg ik bij sommige weeën al wat drukgevoel die ik uiteraard probeerde tegen te werken omdat ik nog geen groen licht had om te persen. Rond 9.10 kreeg ik nu bij iedere wee toch wel wat persdrang die ik overigens nog goed tegen kon houden en we zijn toen rond 9.30 naar boven gegaan voor het echte werk. Ondertussen was de Kraamhulp ook al gearriveerd dus het kon beginnen.
Zodra ik boven stond liep ik zo snel ik kon naar m'n plasemmer (hebben geen toilet boven en ging tijdens laatste maanden van zwangerschap op een emmer zodat ik niet iedere keer naar beneden hoefde) die nog in de slaapkamer stond omdat ik weer een wee voelde opkomen en ik graag wilde zitten. Zodra deze weg was ging ik op bed liggen en mocht ik van Ellen meeduwen als ik een wee had. Ik moet zeggen dat ik dat ook niet leuk vond.
Een kennis zei een keer tegen mij dat als je de ontsluiting hebt gehad dan is het persen bij wijze van spreke prettig, maar dat vond ik dus niet eigenlijk.
Ellen zei dat ik het goed deed en ze voelde nog eens en zei dat hij het punt stond de bocht te maken onder me schaambeen. Dus ik dacht, dan is ie er zo....
Maar dat was dus niet zo. Na ik denk een 20 minuten stelde ze voor om op de baarkruk te gaan zodat de zwaartekracht mee kon werken. Hij zakte nu ook wat beter, maar het ging nog niet echt snel.
Ze voelde nog eens en zei dat ik wel ruimte genoeg in het bekken had dus dat ze vooralsnog geen problemen zag.
Tijdens iedere perswee moedigde ze me aan en zei dat het goed ging. Dat pept je toch op en dan ga je er ook voor.
Rond 10.30 moest ik even gaan staan en wat met mijn bekken wiegen (toen voelde ik hem dus al tussen me zitbeentjes zitten) en toen ik daarna weer ging zitten was hij na een kleine 25 minuten geboren. Heb jammer genoeg wel een knip gekregen. Had al wat verdovende zalf op me muts laten smeren (baat het niet dan schaad het niet)
Tijdens een wee zetten ze een verdoving en tijdens de volgende wee kreeg ik de knip en toen werd z'n koppie geboren. Ik moet zeggen dat ik dit op zich wel mee vond vallen qua pijn. Even de navelstreng rond z'n nekkie verwijderd en toen moest ik nog 1 keer persen voor de schoudertjes die ik wel even gevoeld heb en toen even au zei...
en toen was onze Thijs er om 10.58 uur. Hij woog afgerond 3800 gram en was 49 cm lang. Op het moment dat Thijs werd geboren, zakte Thomas door z’n emmer. Hij zat achter me op een omgekeerde emmer om mij zo tot steun te zijn en ik tussen de weeën door tegen hem aan kon leunen.
Dus dat was wel even grappig…… voor hem wat minder want hij hing nu even letterlijk aan zijn armen en hield zich vast aan het bed en de radiator waar we heerlijk knus zaten met z’n drieën tijdens het persen. Het had geen vijf minuten eerdere moeten gebeuren. Dus dat was mooi getimed….
Ik was heel blij dat Thijs eindelijk in m’n armen lag en heb onze Lieve Heer wel een paar keer bedankt terwijl ik van onderen nog lekker aan het leeglopen was.
Thomas heeft uiteraard de navelstreng doorgeknipt zoals een goede vader betaamd.
Ik terug op bed gekropen en toen werd onze kleine man eerst even nagekeken waarna ik weer netjes werd gehecht.
Uiteraard zei ook ik dat ik het nooit meer zou doen en dat Thijs de eerste en de laatste zou zijn. Ook al heb ik het voor de eerste keer helemaal niet slecht gedaan (heb verder niet lopen vloeken of krijsen tijdens de weeën of lelijk gedaan tegen Thomas) vond ik het toch geen pretje en zal ik er ook niet me hobby van maken.
Toen moest ik uiteraard nog gewassen worden. Omdat ik het niet zo vertrouwde ben ik op bed gewassen. Een tijdje later vroeg ze of ik moest plassen, maar ik voelde verder geen drang ofzo, maar wilde toch maar even proberen op een kruk onder de douche te zitten om daar eventueel te kunnen plassen.
Dus ik voorzichtig naar de douche en terwijl het water over me heen liep voelde ik al dat het niet helemaal niet goed ging. Ik wilde er onderuit en voelde tijdens het afdrogen en dat ze me een onderbroek met van die grote lappen aan deden dat ik op het punt stond onderuit te gaan. Ik dus gauw terug naar de slaapkamer en ging gelijk op bed liggen waarna ik de stemmen van Thomas en de Kraamhulp steeds verder weg hoorde gaan. Ik dacht......”nee, ik wil niet flauwvallen !!” (zou dan namelijk de eerste keer in me leven geweest zijn)
Me lichaam herstelde zich gelukkig weer en ik kwam alweer terug voordat ik helemaal weg was. Dat was dus geen succes en was daarna van plan voorlopig even niet uit me nest te komen. Helaas moest ik diezelfde middag toch een plasje doen waar we nog op zaten te wachten. Maar het ging naar omstandigheden goed.
Ben door het redelijk veel bloedverlies toch een paar dagen wat duizelig geweest als ik even uit me bed was en heel erg moe. Maar dat laatste hoort er natuurlijk bij.
Het is toch wel topsport wat we op dat moment leveren.
Dit was dus mijn ervaring.
Al met al een goeie bevalling en nu ik een paar weken verder ben en ik zou er voor kunnen tekenen, zou ik het waarschijnlijk nog wel voor een 2e keer doen ook.
Alles is gelukkig goed gegaan en ben nog steeds trots op mezelf als ik terug denk aan de angsten en zorgen die ik tijdens de zwangerschap heb gehad wat betreft de bevalling.
Thijs doet het verder hartstikke goed en het is een lekker ventje aan het worden.
Meiden die deze verhalen lezen tijdens de zwangerschap en dus nog moeten bevallen…… niet teveel lezen want daar wordt je alleen maar zenuwachtig van (spreek uit ervaring).
Het komt zoals het komt……
En voor jullie toi toi toi tijdens jullie bevalling en dat ook jullie maar mooie kindjes op de wereld mogen zetten.
Groetjes Cisca
Klik om bijlage te bekijken Thijs 3 uur oud
Klik om bijlage te bekijkenThijs 8 dagen oud
Eindelijk even de kans om eens m'n verhaal uit te typen. Ik had al eens een valse start bij 31weken en heb toen tot 36weken weeënremmers moeten innemen.
Ook bleef Alex tot de 34e week lekker dwarsliggen, maar hij draaide zich en toen konden we ons toch nog wat voorbereiden op een natuurlijke bevalling. Hij was alleen nog niet ingedaald.
Zondagavond 20 augustus 2006 (39w2d)
Hubbies hele familie is op bezoek. Het gaat er vrolijk aan toe en ze besluiten ieder €2 in een pot te doen en te wedden wanneer de beeb gaat komen. De meesten denken dat hij overtijd gaat zijn
. Ik hoop het niet. Zelf besluit ik niet mee te doen. Heb stiekem wel het gevoel dat het niet lang meer gaat duren, maar durf er niet op te hopen.
Net nadat ze vertrokken zijn om 22u krijg ik harde buiken. Ze komen regelmatig om de 8-9 min., maar zijn niet pijnlijk. Na twee uurtjes besluiten we gewoon te gaan slapen. Ik slaap als een roosje de ganse nacht (buiten de gebruikelijke 4 plaspauzes).
Maandagochtend 21 augustus 2006 (39w3d)
Nadat hubs is vertrokken na z'n werk, kruip ik gezellig terug bed in en kijk nog wat tv. De harde buiken komen terug en hetzelfde als gisterenavond, om de 7-10 min., soms al wat pijnlijk. Ik besluit dan ook na een uurtje op te staan en wat te bewegen. De 'weeën' worden meteen minder pijnlijk. Zo gaat het de ganse voormiddag door. Ik zoek afleiding en dan komen ze meteen onregelmatiger. Ik besluit dus dat het oefenweeën zijn. Het feit dat ze onder de douche niet feller worden, bevestigt (denk ik) mijn vermoeden.
Dan, rond 15u30, komen de harde buiken steeds feller en regelmatiger, om de 4-6 min. Zou het toch? Ik begin ook roodachtig slijm te verliezen, dus besluit hubs te bellen op het werk om te zeggen dat het misschien toch wel begonnen is. Hij moet na het werk maar een patatje uithalen voor hemzelf, zodat we daarna meteen naar het ziekenhuis kunnen. Ben ik blij als hij om 18u eindelijk thuis is, want de weeën beginnen best al wel pijnlijk te worden. Nog heel goed te doen, maar ik moet wel ff stoppen met wat ik bezig ben. Ze komen netjes om de 4-6 min.
Om 18u30 komen we in het ziekenhuis aan en word ik aan de monitor gelegd. Na een uurtje onderzoeken ze me en heb ik 4cm. Ik denk 'dit gaat goed', al bijna op de helft en de weeën zijn makkelijk op te vangen en tussenin heb ik lekker de tijd om me te ontspannen.
Maar da's buiten Alex gerekend. Meneertje vindt het namelijk niet nodig in te dalen. Ik word dus aan het infuus met weeënopwekkers gelegd en da's geen pretje. Na drie uren (en na het goed openzetten van de weeënopwekkers) heb ik weeën om de minuut. Ze zijn fel en tussenin krijg ik niet meer de kans te ontspannen. Ze onderzoeken me weer en ik heb een 'dikke 4 cm'. Nou bedankt! De moed zakt me in de schoenen. Ik heb hoe langer hoe meer moeite met het opvangen van de weeën.
Ik probeer van alles: op het bed, van het bed, op de bal, rondlopen, ... niets helpt me, maar ik ploeter nog even voort, want een epidurale wil ik eigenlijk niet. Na anderhalf uur word ik weer onderzocht en ik krijg de geweldige mededeling dat ik 5cm ontsluiting heb. Dit is een beetje de druppel voor mij, want ik zit nog maar op de helft en zit al in een ware weeënstorm. Ik besluit dan ook een epidurale te laten zetten (gelukkig heb je in België die keuze), want het kan nog lang duren aan dit tempo. Het is ondertussen middernacht.
Dinsdag 22 augustus 2006 (39w4d)
Tijdens de nacht heb ik geen pijn. Het infuus wordt helemaal opengedraaid en ik zie de pieken op de monitor hoger en hoger worden. Ben ik blij voor die epidurale! De ontsluiting vordert nog niet echt, 1cm per 2uur, en ze kunnen m'n vliezen ook niet breken zolang Alex niet is ingedaald.
Om 5u breken de vliezen spontaan en Alex daalt mooi in. De epidurale wordt stopgezet, want 'nu gaat het niet meer lang duren' (yeah right). Het duurt idd niet lang eerdat ik 10cm heb, maar er staat nog een 'randje' en dat 'randje' is blijkbaar heel hardnekkig. Ondertussen is de epidurale uitgewerkt en mag ik de persdrang gaan wegpuffen. Op zich valt dit nog mee, maar dan beslist m'n lijf me nog een hakje te zetten en er bij elke wee kramp in m'n rechterlies bij te gooien. Positief hiervan is wel dat ik de persdrang niet meer voel, maar auwie, wat doen die krampen pijn.
Ondertussen wordt de hartslag van Alex telkens laag tijdens de wee, maar tussenin herstelt hij zich, dus we hoeven ons nog geen zorgen te maken.
Om 8u45 mag ik eindelijk naar de verloskamer, waar ik zelf de verlostafel opklauter, want de epidurale is volledig uitgewerkt. Toch nog een natuurlijke bevalling dus.
Tijdens de persweeën gaat Alex' hartslag steeds erg naar beneden en tussenin herstelt hij zich ook niet meer echt. Tussen de weeën in moet ik dus aan de zuurstof, maar het lijkt hem niet echt te helpen. Inwendig zit ik serieus achtertevoren te bidden, want ik zit er echt wel doorheen en ze blijven maar zeggen 'naar beneden duwen' en 'nog harder', alsof ik m'n best niet doe. Ik heb ook overal pijn, dus voel zelf ook weinig vooruitgang en begin dus onzeker te worden. Maar blijkbaar doe ik het wel goed, want opeens hoor ik de vk tegen hubs zeggen dat ze de haartjes kan zien. Ik gooi me dus weer helemaal in de strijd, maar na een uurtje persen (kan op dat moment niet geloven dat ik al zolang bezig ben, je gaat dan van wee tot wee) zegt de gyn dat hij Alex met de vacuüm gaat halen, want z'n hartslag doet het te slecht. Zo gezegd, zo gedaan, opeens komt alles in een stroomversnelling. Er wordt nog een vk bijgehaald en zo wordt het een echte 'team effort': hubs en een vk die m'n benen naar me toe duwen, een vk die op m'n buik meeduwt en de gyn die lekker met de knip in de weer is en daarna aan de vacuümpomp zit mee te trekken. Maar in één perswee is Alex er. Niet echt, de wee was al voorbij, maar ik voelde z'n hoofdje komen en had zoiets van 'nu moet ie d'ruit' dus heb nog fameus nageduwd.
Hubs is zelfs degene die me zegt dat ik nog even door moet doen, want het hoofdje is er al. En dat voor een vent die altijd zei dat hij mooi aan het hoofdeinde bleef staan, want dat ie me 'daar niet in die toestand wilde zien .
Fantastisch genoeg ging het heel goed met Alex. Kreeg meteen een 9/10 en na 5 min. al 10 op z'n Apgarscore. Hij mag lekker een tijdje op m'n buik liggen vooralleer ze hem gaan verzorgen. Voor het hechten zetten ze de epidurale verdoving weer aan, maar dat zijn vijgen na Pasen, want eerdat die werkt, is de gyn al klaar (was ie wel ff niet m'n vriendje).
Achteraf zei de gyn ook nog doodleuk dat ze eigenlijk al met de hand op de telefoon stonden om een spoedkeizersnede te doen, maar blijkbaar was Alex bij de laatste 'eigen' perswee net ver genoeg gezakt zodat ie met de vacuüm kon komen. Ben ik wel ff blij om hoor, ook al was de bevalling dan zwaar.
Een heel verhaal is het geworden, en als ik het zo bekijk toch wel een hele belevenis, maar het is waar wat ze zeggen, van het moment dat ze dat kleine prachtige wezentje op je buik leggen is het een hoofdstuk dat afgesloten is. Ik denk nog niet meteen aan een tweede, maar sluit het zeker niet uit. Hoop alleen dat die dan wel op tijd indaald.
Alex woog 3.760kg en was 51.5cm lang bij de geboorte. Nu, 4 weken later is hij al een hele bonk van 4.820kg en meer dan 53cm.
Klik om bijlage te bekijken Klik om bijlage te bekijken
Ook bleef Alex tot de 34e week lekker dwarsliggen, maar hij draaide zich en toen konden we ons toch nog wat voorbereiden op een natuurlijke bevalling. Hij was alleen nog niet ingedaald.
Zondagavond 20 augustus 2006 (39w2d)
Hubbies hele familie is op bezoek. Het gaat er vrolijk aan toe en ze besluiten ieder €2 in een pot te doen en te wedden wanneer de beeb gaat komen. De meesten denken dat hij overtijd gaat zijn
. Ik hoop het niet. Zelf besluit ik niet mee te doen. Heb stiekem wel het gevoel dat het niet lang meer gaat duren, maar durf er niet op te hopen.Net nadat ze vertrokken zijn om 22u krijg ik harde buiken. Ze komen regelmatig om de 8-9 min., maar zijn niet pijnlijk. Na twee uurtjes besluiten we gewoon te gaan slapen. Ik slaap als een roosje de ganse nacht (buiten de gebruikelijke 4 plaspauzes).
Maandagochtend 21 augustus 2006 (39w3d)
Nadat hubs is vertrokken na z'n werk, kruip ik gezellig terug bed in en kijk nog wat tv. De harde buiken komen terug en hetzelfde als gisterenavond, om de 7-10 min., soms al wat pijnlijk. Ik besluit dan ook na een uurtje op te staan en wat te bewegen. De 'weeën' worden meteen minder pijnlijk. Zo gaat het de ganse voormiddag door. Ik zoek afleiding en dan komen ze meteen onregelmatiger. Ik besluit dus dat het oefenweeën zijn. Het feit dat ze onder de douche niet feller worden, bevestigt (denk ik) mijn vermoeden.
Dan, rond 15u30, komen de harde buiken steeds feller en regelmatiger, om de 4-6 min. Zou het toch? Ik begin ook roodachtig slijm te verliezen, dus besluit hubs te bellen op het werk om te zeggen dat het misschien toch wel begonnen is. Hij moet na het werk maar een patatje uithalen voor hemzelf, zodat we daarna meteen naar het ziekenhuis kunnen. Ben ik blij als hij om 18u eindelijk thuis is, want de weeën beginnen best al wel pijnlijk te worden. Nog heel goed te doen, maar ik moet wel ff stoppen met wat ik bezig ben. Ze komen netjes om de 4-6 min.
Om 18u30 komen we in het ziekenhuis aan en word ik aan de monitor gelegd. Na een uurtje onderzoeken ze me en heb ik 4cm. Ik denk 'dit gaat goed', al bijna op de helft en de weeën zijn makkelijk op te vangen en tussenin heb ik lekker de tijd om me te ontspannen.
Maar da's buiten Alex gerekend. Meneertje vindt het namelijk niet nodig in te dalen. Ik word dus aan het infuus met weeënopwekkers gelegd en da's geen pretje. Na drie uren (en na het goed openzetten van de weeënopwekkers) heb ik weeën om de minuut. Ze zijn fel en tussenin krijg ik niet meer de kans te ontspannen. Ze onderzoeken me weer en ik heb een 'dikke 4 cm'. Nou bedankt! De moed zakt me in de schoenen. Ik heb hoe langer hoe meer moeite met het opvangen van de weeën.
Ik probeer van alles: op het bed, van het bed, op de bal, rondlopen, ... niets helpt me, maar ik ploeter nog even voort, want een epidurale wil ik eigenlijk niet. Na anderhalf uur word ik weer onderzocht en ik krijg de geweldige mededeling dat ik 5cm ontsluiting heb. Dit is een beetje de druppel voor mij, want ik zit nog maar op de helft en zit al in een ware weeënstorm. Ik besluit dan ook een epidurale te laten zetten (gelukkig heb je in België die keuze), want het kan nog lang duren aan dit tempo. Het is ondertussen middernacht.
Dinsdag 22 augustus 2006 (39w4d)
Tijdens de nacht heb ik geen pijn. Het infuus wordt helemaal opengedraaid en ik zie de pieken op de monitor hoger en hoger worden. Ben ik blij voor die epidurale! De ontsluiting vordert nog niet echt, 1cm per 2uur, en ze kunnen m'n vliezen ook niet breken zolang Alex niet is ingedaald.
Om 5u breken de vliezen spontaan en Alex daalt mooi in. De epidurale wordt stopgezet, want 'nu gaat het niet meer lang duren' (yeah right). Het duurt idd niet lang eerdat ik 10cm heb, maar er staat nog een 'randje' en dat 'randje' is blijkbaar heel hardnekkig. Ondertussen is de epidurale uitgewerkt en mag ik de persdrang gaan wegpuffen. Op zich valt dit nog mee, maar dan beslist m'n lijf me nog een hakje te zetten en er bij elke wee kramp in m'n rechterlies bij te gooien. Positief hiervan is wel dat ik de persdrang niet meer voel, maar auwie, wat doen die krampen pijn.
Ondertussen wordt de hartslag van Alex telkens laag tijdens de wee, maar tussenin herstelt hij zich, dus we hoeven ons nog geen zorgen te maken.
Om 8u45 mag ik eindelijk naar de verloskamer, waar ik zelf de verlostafel opklauter, want de epidurale is volledig uitgewerkt. Toch nog een natuurlijke bevalling dus
.Tijdens de persweeën gaat Alex' hartslag steeds erg naar beneden en tussenin herstelt hij zich ook niet meer echt. Tussen de weeën in moet ik dus aan de zuurstof, maar het lijkt hem niet echt te helpen. Inwendig zit ik serieus achtertevoren te bidden, want ik zit er echt wel doorheen en ze blijven maar zeggen 'naar beneden duwen' en 'nog harder', alsof ik m'n best niet doe
. Ik heb ook overal pijn, dus voel zelf ook weinig vooruitgang en begin dus onzeker te worden. Maar blijkbaar doe ik het wel goed, want opeens hoor ik de vk tegen hubs zeggen dat ze de haartjes kan zien. Ik gooi me dus weer helemaal in de strijd, maar na een uurtje persen (kan op dat moment niet geloven dat ik al zolang bezig ben, je gaat dan van wee tot wee) zegt de gyn dat hij Alex met de vacuüm gaat halen, want z'n hartslag doet het te slecht. Zo gezegd, zo gedaan, opeens komt alles in een stroomversnelling. Er wordt nog een vk bijgehaald en zo wordt het een echte 'team effort': hubs en een vk die m'n benen naar me toe duwen, een vk die op m'n buik meeduwt en de gyn die lekker met de knip in de weer is en daarna aan de vacuümpomp zit mee te trekken. Maar in één perswee is Alex er. Niet echt, de wee was al voorbij, maar ik voelde z'n hoofdje komen en had zoiets van 'nu moet ie d'ruit' dus heb nog fameus nageduwd. Hubs is zelfs degene die me zegt dat ik nog even door moet doen, want het hoofdje is er al. En dat voor een vent die altijd zei dat hij mooi aan het hoofdeinde bleef staan, want dat ie me 'daar niet in die toestand wilde zien
.Fantastisch genoeg ging het heel goed met Alex. Kreeg meteen een 9/10 en na 5 min. al 10 op z'n Apgarscore. Hij mag lekker een tijdje op m'n buik liggen vooralleer ze hem gaan verzorgen. Voor het hechten zetten ze de epidurale verdoving weer aan, maar dat zijn vijgen na Pasen, want eerdat die werkt, is de gyn al klaar (was ie wel ff niet m'n vriendje
). Achteraf zei de gyn ook nog doodleuk dat ze eigenlijk al met de hand op de telefoon stonden om een spoedkeizersnede te doen, maar blijkbaar was Alex bij de laatste 'eigen' perswee net ver genoeg gezakt zodat ie met de vacuüm kon komen. Ben ik wel ff blij om hoor, ook al was de bevalling dan zwaar.
Een heel verhaal is het geworden, en als ik het zo bekijk toch wel een hele belevenis, maar het is waar wat ze zeggen, van het moment dat ze dat kleine prachtige wezentje op je buik leggen is het een hoofdstuk dat afgesloten is. Ik denk nog niet meteen aan een tweede, maar sluit het zeker niet uit. Hoop alleen dat die dan wel op tijd indaald
.Alex woog 3.760kg en was 51.5cm lang bij de geboorte. Nu, 4 weken later is hij al een hele bonk van 4.820kg en meer dan 53cm.
Klik om bijlage te bekijken Klik om bijlage te bekijken
Nou ff in t kort mijn bevallingsverhaal. Heb nu ff tijd
`s ochtends om kwart voor 5 braken mijn vliezen en beetje bij beetje begon ik water te verliezen. Ik dacht nog bij mezelf dat het allemaal mooi rustig begon en ik nog uren tijd had om dingetjes te doen. Nou mooi niet dus. Ik werd gelijk bestookt met heftige weeën die elkaar steeds maar weer opvolgden. Ben onder de douche gaan zitten maar wist echt niet hoe ik het had.
Pas om 7 uur kwam de VK, hij heeft gevoeld en kon de baarmoedermond zo naar 4 cm duwen, en hij deed me gruwelijk pijn. Ondertussen moest ik me van hem ontspannen .
Op zich kon ik de weeën wel opvangen als hubs meepufte en de VK ging nog even naar huis om te slapen.
Bij mij ging het ondertussen maar door en door. De pijn werd ook steeds erger en erger. Het vruchtwater gutste steeds naar buiten en ik kon ook alleen maar 1 kant op liggen.
Pas om 11 uur kwam de VK weer terug en toen zat ik op 7 cm. De pijn zat bij mij ook vooral onderin mijn buik en werd ook niet minder na een wee. De VK kon weing voor me doen en ging '"even"visites doen. Twee uur later kwam hij weer terug en de ontsluiting was niet verder gevorderd. Na lang nadenken en mijn hubs moest aan em vragen wat nou de bedoeling was werd besloten dat ik naar t ziekenhuis moest om aan de weeënopwekkers te gaan want ze waren niet krachtig genoeg. Wij naar t ziekenhuis, daar aangekomen kreeg ik 2 uur de tijd om volledige ontsluiting te krijgen. (ik ben als de dood voor t ziekenhuis) Ondertussen werd het een infuus, mis geprikt (heb nu nog een blauwe plek), kreeg gelukkig wel een klein beetje pijnbestrijding en mocht verder gaan met puffen want ik deed het zo goed.
Na 2 uur bleek dat ik bleef hangen op 9 cm, het hartfilmpje van Mikki niet goed was, ze had erg te lijden onder de heftige weeën, mama was bijna doodmoe en de pijnbestrijding hielp voor geen meter.
Maike krijgt dus een keizersnede voor dr kiezen. Nou toen had ik het dus helemaal niet meer. Ik wilde niet in het ziekenhuis bevallen maar het werd alles waar ik bang voor was. Ook de ruggenprik!!
Achteraf is het allemaal meegevallen maar ik heb het niet zelf gedaan, ik heb niet ervaren hoe het is als ze zo`n kleintje uit je halen. Heb alleen de emoties kunnen zien bij mijn man en dat was erg indrukwekkend.
Ook hebben we pas achteraf gehoord dat er echt wel een risico was voor mijn kindje. Dat ze een hersenbeschadiging zou kunnen oplopen als ze het op de gewone manier door hadden gezet. Tijdens de bevalling heb ik daar dus niks van meegekregen, gelukkig want dan had ik me nog drukker gemaakt.
Nu hebben we het mooiste meisje van de wereld en ben ik iedere keer als ik haar zie, hoor of ruik weer overweldigt van liefde voor dat kleine wonder.
Ik ben echt een ontzettend sentimentele en emotionele kip op het moment. De tranen zijn gelukkig bijna weg!!!
Maar ik weet nu wel wat je voelt als ouder zijnde, het is zo wonderlijk wat zo`n kleintje oproept.
Is toch weer een heel verhaal geworden geloof ik....
Exo, op jouw verhaal had ik al gereageerd maar blijf het indrukwekkend vinden als ik het lees...
`s ochtends om kwart voor 5 braken mijn vliezen en beetje bij beetje begon ik water te verliezen. Ik dacht nog bij mezelf dat het allemaal mooi rustig begon en ik nog uren tijd had om dingetjes te doen. Nou mooi niet dus. Ik werd gelijk bestookt met heftige weeën die elkaar steeds maar weer opvolgden. Ben onder de douche gaan zitten maar wist echt niet hoe ik het had.
Pas om 7 uur kwam de VK, hij heeft gevoeld en kon de baarmoedermond zo naar 4 cm duwen, en hij deed me gruwelijk pijn. Ondertussen moest ik me van hem ontspannen .
Op zich kon ik de weeën wel opvangen als hubs meepufte en de VK ging nog even naar huis om te slapen.
Bij mij ging het ondertussen maar door en door. De pijn werd ook steeds erger en erger. Het vruchtwater gutste steeds naar buiten en ik kon ook alleen maar 1 kant op liggen.
Pas om 11 uur kwam de VK weer terug en toen zat ik op 7 cm. De pijn zat bij mij ook vooral onderin mijn buik en werd ook niet minder na een wee. De VK kon weing voor me doen en ging '"even"visites doen. Twee uur later kwam hij weer terug en de ontsluiting was niet verder gevorderd. Na lang nadenken en mijn hubs moest aan em vragen wat nou de bedoeling was werd besloten dat ik naar t ziekenhuis moest om aan de weeënopwekkers te gaan want ze waren niet krachtig genoeg. Wij naar t ziekenhuis, daar aangekomen kreeg ik 2 uur de tijd om volledige ontsluiting te krijgen. (ik ben als de dood voor t ziekenhuis) Ondertussen werd het een infuus, mis geprikt (heb nu nog een blauwe plek), kreeg gelukkig wel een klein beetje pijnbestrijding en mocht verder gaan met puffen want ik deed het zo goed.
Na 2 uur bleek dat ik bleef hangen op 9 cm, het hartfilmpje van Mikki niet goed was, ze had erg te lijden onder de heftige weeën, mama was bijna doodmoe en de pijnbestrijding hielp voor geen meter.
Maike krijgt dus een keizersnede voor dr kiezen. Nou toen had ik het dus helemaal niet meer. Ik wilde niet in het ziekenhuis bevallen maar het werd alles waar ik bang voor was. Ook de ruggenprik!!
Achteraf is het allemaal meegevallen maar ik heb het niet zelf gedaan, ik heb niet ervaren hoe het is als ze zo`n kleintje uit je halen. Heb alleen de emoties kunnen zien bij mijn man en dat was erg indrukwekkend.
Ook hebben we pas achteraf gehoord dat er echt wel een risico was voor mijn kindje. Dat ze een hersenbeschadiging zou kunnen oplopen als ze het op de gewone manier door hadden gezet. Tijdens de bevalling heb ik daar dus niks van meegekregen, gelukkig want dan had ik me nog drukker gemaakt.
Nu hebben we het mooiste meisje van de wereld en ben ik iedere keer als ik haar zie, hoor of ruik weer overweldigt van liefde voor dat kleine wonder.
Ik ben echt een ontzettend sentimentele en emotionele kip op het moment. De tranen zijn gelukkig bijna weg!!!
Maar ik weet nu wel wat je voelt als ouder zijnde, het is zo wonderlijk wat zo`n kleintje oproept.
Is toch weer een heel verhaal geworden geloof ik....
Exo, op jouw verhaal had ik al gereageerd maar blijf het indrukwekkend vinden als ik het lees...
Maike, jij zegt dat mijn verhaal indrukwekkend is, maar dat vind ik van dat van jou zeker ook hoor !!! Maar kijk idd eens wat een prachtige meid er nu bij jullie in de armen ligt. Die bevalling op zich vergeten we wel weer.
Maaike ik had ook zo een bevalling.
gelukkig hebben ze bij jou eerder ingegrepen als bij mij
maar het belangrijkste is dat de kleine gezond te wereld is gekomen
gelukkig hebben ze bij jou eerder ingegrepen als bij mij
maar het belangrijkste is dat de kleine gezond te wereld is gekomen
Dit is een "Print" versie van onze forums. Om de volledige versie te bekijken, Klik Hier.