Volledige versie: Bevallingsverhalen
nou er kunnen er niet veel zeggen dat ze dat gedaan hebben tijdens de bevalling hihihi
ja die 69 uur. De vliezen braken met 41 w. 4 d. en ik mocht nog 24 uur thuis bevallen. Dat wilde ik heel graag. Maar er kwamen geen weeen. Toen werd het medisch, dus ziekenhuis controle. Alles was goed, dus weer naar huis. Toen in de middag (dus na 36 uur ongeveer) kwamen er lichte weeen. Maar veel te zwak. Toen die nacht infuus erbij. Meteen flinke weeen. Ze zeiden; 'nou nog 8 uurtjes', maar helaas het werden er 20....
De 2e was er in 4 uur. (1.5 uur weeen en toen braken de vliezen, toen nog 2.5 uur) Ik had me ingesteld op minimaal 10 uur en hopelijk zonder infuus. Het was inderdaad vrijwel voorbij voordat ik het door had. Ik had nog maanden het idee; ''wanneer moet ik nou ook al weer bevallen?''
De 2e was er in 4 uur. (1.5 uur weeen en toen braken de vliezen, toen nog 2.5 uur) Ik had me ingesteld op minimaal 10 uur en hopelijk zonder infuus. Het was inderdaad vrijwel voorbij voordat ik het door had. Ik had nog maanden het idee; ''wanneer moet ik nou ook al weer bevallen?''
femmel wat leuk onder begeleiding van.... 
super! een echte carnavalsbeeb
hier bevalling van in totaal 3,5 uur gehad.. vanaf het breken van de vliezen duurde het 44 minuten tot destiny er was :-) waarvan 3 minuten uitdrijving.. :-)
echt ik teken voor de bevalling.. mja of het bij een volgende me weer gegund zou worden
maar had al halverwege zwangerschap voorweeën ed dus er was al veel voorwerk geleverd
super! een echte carnavalsbeeb hier bevalling van in totaal 3,5 uur gehad.. vanaf het breken van de vliezen duurde het 44 minuten tot destiny er was :-) waarvan 3 minuten uitdrijving.. :-)
echt ik teken voor de bevalling.. mja of het bij een volgende me weer gegund zou worden
maar had al halverwege zwangerschap voorweeën ed dus er was al veel voorwerk geleverd
Hoewel elke bevalling natuurlijk uniek is, heb jij wel een hele bijzondere bevalling gehad Femke! Wat fantastisch! Jullie dochter zal wel een doorgewinterde carnavalsvierder worden, met zo'n start! haha. Dat is toch helemaal geweldig. Wat een verhaal!
En Siti: jeetje zeg. Ik kan me goed voorstellen dat je bij de 2e nog lang het gevoel hebt gehad dat je eigenlijk nog niet bevallen bent, zeker met je ervaring van de eerste. Petje af dat je dat doorstaan hebt.
En Siti: jeetje zeg. Ik kan me goed voorstellen dat je bij de 2e nog lang het gevoel hebt gehad dat je eigenlijk nog niet bevallen bent, zeker met je ervaring van de eerste. Petje af dat je dat doorstaan hebt.
Siti heel herkenbaar dat je denkt wanneer moet ik nou bevallen
Bij Tara ben ik 28uur bezig geweest met bevallen, toen 3uur persweeen, en daarna spoedks. Demi is vaginaal bevallen na 20uur weeen.
En Kira is bevallen in 1 uur 13 min, waarvan 3min persweeen
ik ben de hele avond verbijsterd geweest, snapte er niks van, haha
Bij Tara ben ik 28uur bezig geweest met bevallen, toen 3uur persweeen, en daarna spoedks. Demi is vaginaal bevallen na 20uur weeen.
En Kira is bevallen in 1 uur 13 min, waarvan 3min persweeen
ik ben de hele avond verbijsterd geweest, snapte er niks van, haha
Had ik ook was die avond echt helemaal verbaasd dat Sander er al was. Een paar uur daarvoor sta je nog gewoon in de apotheek en drogist te praten dat er binnenkort een tweede komt en nog geen 4 uur later is die er al! Maar liever zo, dan zo lang in de weeen zitten denk ik.......
Jeetje Heike jij ook zo anders bevallen!
Ja Paoltje zeker beter zo dan uren en uren en uren lijden. De vk vroeg me later nog of ik er nog problemen mee had, no way! Na de 1e wel ja, maar door de 2e ben ik dat helemaal 'vergeten' inmiddels.
dank je Tanneke; gelukkig wist ik van tevoren niet dat het zo lang ging duren, daardoor zette ik door. (zonder rp ook nog)
jij ook succes!
Ja Paoltje zeker beter zo dan uren en uren en uren lijden. De vk vroeg me later nog of ik er nog problemen mee had, no way! Na de 1e wel ja, maar door de 2e ben ik dat helemaal 'vergeten' inmiddels.
dank je Tanneke; gelukkig wist ik van tevoren niet dat het zo lang ging duren, daardoor zette ik door. (zonder rp ook nog)
jij ook succes!
Er is gewoon geen peil op te trekken wanneer je bevalt, en hoe het gaat.
Je moet het maar gewoon ervaren, helaas
Hier ook 2 verschillende bevallingen.
Bij de eerste vroeg ingeleid ivm HELLP, maar dat lukte totaal niet met 35 weken. Uiteindelijk is ZL met 35.3 gehaald met een spoedks ( 2380 gram, minder dan 46 cm want hij paste goed in maatje 44, het kleine ding)
Bij de 2e ging ik overtijd. Dus ik kreeg steeds meer vertrouwen in de natuurlijke bevalling.
Want hoe raar het ook klinkt, dat wilde ik zo graag ook meemaken.
Vliezen braken ergens rond 2 uur van maandag op dinsdag. Vies vruchtwater dus naar het ZH. ( 40.4). Na nachtje ZH geen weeën en ik werd naar huis gestuurd!! ( vind ik nog altijd te belachelijk voor woorden met vies vruchtwater)
's middags controle omdat ik dat wilde, maar nee er was geen sprake van inleiding of toucheren of wat dan ook.
Woensdag ochtend CTG niet goed, dus ingeleid met ballontje met zakje water er aan omdat er wederom totaal geen verweking was.
Toen na het infuus de weeën erg goed op gang kwamen ( ook weeënstorm) maar ik na 3 uur nog altijd op 2 cm zat, kreeg ik een ruggenprik. En tijdens het zetten van de ruggenprik ging het zodanig mis met DL dat ik meteen met nog een andere ruggenprik door kon naar de OK en werd het wederom een spoedks waarbij en de catheter vergeten werd in alle haast, en de prik niet goed werkte aan 1 kant.
Maar al met al kwam ons, gelukkig gezonde, meisje dus ook vele uren later dan het breken van de vliezen. (2900 gram, minder dan 48 cm)
Beleid per ziekenhuis verschilt hierin, en dan maakt het ook nog uit of je minder of verder dan 39 weken bent of niet geloof ik.
Je moet het maar gewoon ervaren, helaas
Hier ook 2 verschillende bevallingen.
Bij de eerste vroeg ingeleid ivm HELLP, maar dat lukte totaal niet met 35 weken. Uiteindelijk is ZL met 35.3 gehaald met een spoedks ( 2380 gram, minder dan 46 cm want hij paste goed in maatje 44, het kleine ding)
Bij de 2e ging ik overtijd. Dus ik kreeg steeds meer vertrouwen in de natuurlijke bevalling.
Want hoe raar het ook klinkt, dat wilde ik zo graag ook meemaken.
Vliezen braken ergens rond 2 uur van maandag op dinsdag. Vies vruchtwater dus naar het ZH. ( 40.4). Na nachtje ZH geen weeën en ik werd naar huis gestuurd!! ( vind ik nog altijd te belachelijk voor woorden met vies vruchtwater)
's middags controle omdat ik dat wilde, maar nee er was geen sprake van inleiding of toucheren of wat dan ook.
Woensdag ochtend CTG niet goed, dus ingeleid met ballontje met zakje water er aan omdat er wederom totaal geen verweking was.
Toen na het infuus de weeën erg goed op gang kwamen ( ook weeënstorm) maar ik na 3 uur nog altijd op 2 cm zat, kreeg ik een ruggenprik. En tijdens het zetten van de ruggenprik ging het zodanig mis met DL dat ik meteen met nog een andere ruggenprik door kon naar de OK en werd het wederom een spoedks waarbij en de catheter vergeten werd in alle haast, en de prik niet goed werkte aan 1 kant.
Maar al met al kwam ons, gelukkig gezonde, meisje dus ook vele uren later dan het breken van de vliezen. (2900 gram, minder dan 48 cm)
Beleid per ziekenhuis verschilt hierin, en dan maakt het ook nog uit of je minder of verder dan 39 weken bent of niet geloof ik.
Hoe Christian werd geboren:
Maandag 21 maart had ik een controle bij de gyn en gezien de 3 cm ontsluiting en hoe laag de baby al lag (hoofd kon al niet meer goed opgemeten worden), vroeg ze of we de dag erna misschien ook tijd hadden voor de bevalling, ipv donderdag. Geen probleem natuurlijk!
Dinsdag de 22e 's ochtends om 9 uur naar het ziekenhuis, opnameformulieren etc en om 9.30 lag ik al met gebroken vliezen aan het infuus om de weeen op te wekken, die direct kwamen.
Flink gewandeld over de gangen en tussen steeds even naar de baby gekeken met een hartfilmpje, maar die hield zich uitstekend. Wel was ie weer wat omhoog geschoten, dus zo laag als hij maandag lag, lag hij nu niet meer.
Toen de weeen om de 2 minuten kwamen, vond de matrona het welletjes en werd de anestesist gebeld en kreeg ik een ruggeprik. Overigens zette die man dat ding in pak! Met stropdas om! Vreeeemd..
Het was toen 11.30, dus dat beloofde een vlotte bevalling. Maar helaas, ondanks de kilometers over de gang daarna nam de ontsluiting niet hard toe en bleef ik een beetje steken op 6 cm.
De gyn kwam en weer wachten. De weeen voelde ik trouwens wel door de ruggeprik heen dus hoe het ging had ik wel in de gaten.
En toen waren daar opeens de persweeen. Op het meest ongelukkige moment, de wisseling van de matrona's. De ene was al weer uit haar operatie pak en de ander was er nog niet.. Heel snel omkleden, ik weeen wegpuffen en de OK klaarmaken. De broeder die je naar de OK rijdt kwam aanrennen en als de wiedeweerga er heen gereden. Ik mocht nog niet persen tot de gyn haar handschoenen aanhad en begon dan ook direct toen ze er eentje aanhad, haha!
Ik vond het een gekke gewaarwording dat het minder pijn doet als je mee mag persen. (ruggeprik was allang afgekoppeld, dus alle gevoel was weer terug).
Bij Isabel was het een eitje en die was er zo, ondanks haar arm over haar borst, maar Christian had zich blijkbaar overdwars opgesteld en was daardoor bijna 2x zo groot dan een normaal hoofdje (fontanellen schuiven wel in, maar van neus tot achterhoofd is echt veel groter en dat overdwars..).
Ik dacht dat ik helemaal gek werd, zeker toen ik gemaand werd niet te veel geluid te maken. Hoepel op zeg! Ik heb wel wat anders om over na te denken. Halverwege kwam de nieuwe matrona nog binnenrennen en even later kwam de andere gedag zeggen. Dat was wel een beetje chaotisch en niet zo fijn, maar ja.
En dan toch nog opeens was ie er, er was wel wat gekraak bij het moment van geboren worden, maar na controle bleek dat Christian niets gebroken had, dat was ik waarschijnlijk.
Hechten en vol verbazing naar een prachtig kereltje kijken! Al met al heeft de bevalling 6 uur en 25 minuten geduurd, het persen en hechten niet meer dan 20 minuten.
Hoera, welkom lieve Christian!
Maandag 21 maart had ik een controle bij de gyn en gezien de 3 cm ontsluiting en hoe laag de baby al lag (hoofd kon al niet meer goed opgemeten worden), vroeg ze of we de dag erna misschien ook tijd hadden voor de bevalling, ipv donderdag. Geen probleem natuurlijk!
Dinsdag de 22e 's ochtends om 9 uur naar het ziekenhuis, opnameformulieren etc en om 9.30 lag ik al met gebroken vliezen aan het infuus om de weeen op te wekken, die direct kwamen.
Flink gewandeld over de gangen en tussen steeds even naar de baby gekeken met een hartfilmpje, maar die hield zich uitstekend. Wel was ie weer wat omhoog geschoten, dus zo laag als hij maandag lag, lag hij nu niet meer.
Toen de weeen om de 2 minuten kwamen, vond de matrona het welletjes en werd de anestesist gebeld en kreeg ik een ruggeprik. Overigens zette die man dat ding in pak! Met stropdas om! Vreeeemd..
Het was toen 11.30, dus dat beloofde een vlotte bevalling. Maar helaas, ondanks de kilometers over de gang daarna nam de ontsluiting niet hard toe en bleef ik een beetje steken op 6 cm.
De gyn kwam en weer wachten. De weeen voelde ik trouwens wel door de ruggeprik heen dus hoe het ging had ik wel in de gaten.
En toen waren daar opeens de persweeen. Op het meest ongelukkige moment, de wisseling van de matrona's. De ene was al weer uit haar operatie pak en de ander was er nog niet.. Heel snel omkleden, ik weeen wegpuffen en de OK klaarmaken. De broeder die je naar de OK rijdt kwam aanrennen en als de wiedeweerga er heen gereden. Ik mocht nog niet persen tot de gyn haar handschoenen aanhad en begon dan ook direct toen ze er eentje aanhad, haha!
Ik vond het een gekke gewaarwording dat het minder pijn doet als je mee mag persen. (ruggeprik was allang afgekoppeld, dus alle gevoel was weer terug).
Bij Isabel was het een eitje en die was er zo, ondanks haar arm over haar borst, maar Christian had zich blijkbaar overdwars opgesteld en was daardoor bijna 2x zo groot dan een normaal hoofdje (fontanellen schuiven wel in, maar van neus tot achterhoofd is echt veel groter en dat overdwars..).
Ik dacht dat ik helemaal gek werd, zeker toen ik gemaand werd niet te veel geluid te maken. Hoepel op zeg! Ik heb wel wat anders om over na te denken. Halverwege kwam de nieuwe matrona nog binnenrennen en even later kwam de andere gedag zeggen. Dat was wel een beetje chaotisch en niet zo fijn, maar ja.
En dan toch nog opeens was ie er, er was wel wat gekraak bij het moment van geboren worden, maar na controle bleek dat Christian niets gebroken had, dat was ik waarschijnlijk.
Hechten en vol verbazing naar een prachtig kereltje kijken! Al met al heeft de bevalling 6 uur en 25 minuten geduurd, het persen en hechten niet meer dan 20 minuten.
Hoera, welkom lieve Christian!
Wow Senorita, dat klinkt wel goed pittig zeg! EN de timing, precies tijdens de wisseling persweeën...pfoeh!! Fijn dat je zo snel bevallen bent hoor!
Nu hopen dat je snel hersteld!
Ik zal binnenkort ook mijn verhaal hier neerzetten, kleine samenvatting, als ik hoor bij jou dat het persen en hechten 20 minuten duurde, ik had 5 minuten persweeën en in 2 keer persen lag ze op mijn buik....
Maar morgen het hele verhaal, ik ga nu lekker chillen met kind op de borst!
Nu hopen dat je snel hersteld!
Ik zal binnenkort ook mijn verhaal hier neerzetten, kleine samenvatting, als ik hoor bij jou dat het persen en hechten 20 minuten duurde, ik had 5 minuten persweeën en in 2 keer persen lag ze op mijn buik....
Maar morgen het hele verhaal, ik ga nu lekker chillen met kind op de borst!
QUOTE(tanneke @ Feb 24 2011, 10:38 AM) 
Nu mijn eigen bevalling dichterbij komt, vind ik het helemaal top om jullie verhalen te lezen. Zo verschillend! Ben benieuwd hoe die van mij gaat! Wat ik bij jullie toch wel lees is dat jullie ook niet altijd direct door hebben dat de weeen zijn begonnen of de bevalling is begonnen. Dat lijkt mij het lastige. Er wordt altijd wel gezegd: als het zover is weet je het wel, maar dat blijkt dus niet zo te zijn. Maar goed om te lezen dat jullie het allemaal op tijd ontdekken, nog ruim voor de uitdrijving. Misschien daarom wel allemaal van die turbo bevallingen?
Voor de mensen die ook zwangerschapscursus of yoga hebben gedaan: welke tip tijdens de les heeft je het meest geholpen tijdens de bevalling?
Liefs Anneke
Voor de mensen die ook zwangerschapscursus of yoga hebben gedaan: welke tip tijdens de les heeft je het meest geholpen tijdens de bevalling?
Liefs Anneke
wil je niet bang gaan maken hoor.
maar mijn eerste bevalling heeft 50 uur geduurt met een spoedkeizersnee.
en de tweede iets korter 20 uur en een normale keizersnee
Zo, even voor mijn verhaal gaan zitten.
Ik was de vrijdag 18 maart nog voor controle geweest, waar ze mijn bloeddruk toch wel hoog vonden en ik was ook erg misselijk, maar van een naderende bevalling was geen sprake volgens mij.
Op zaterdag 19 maart verloor ik mijn slijmprop, maar zoals iedereen wel weet hoeft dit niks te betekenen. Dus gezellig de stad in en eigenlijk was ik er totaal niet mee bezig. Het enige was dat ik weer misselijk was en bijna stond te spugen 's avonds..... Achteraf vertelde de VK dat ze wel dacht dat ik vrijdag zou beginnen met bevallen, omdat ik toch anders was dan anders, bloeddruk en misselijk....
Zondag de 20e was ik nog steeds af en toe misselijk, maar ja, dat kan ook zomaar wat anders zijn. Om een uur of 17 had ik het idee dat ik wat krampjes had, maar twijfelde of dit nou het begin was.
Om een uur of 20 kwamen ze toch wel om de 6 minuten, maar vond het nog niet echt het echte werk.
Toch de verloskundige maar gebeld om me te komen beoordelen en om 21 uur had ik 2 cm ontsluiting en vroeg ze wat ik wilde. Ik gaf aan dat ik toch graag naar het zkh wilde, want het was nu toch af en toe wel beetje pittig, en daar kon ik lekker onder de douche zitten en was alles in de buurt.
De VK zou om 23 uur weer komen beoordelen in het zkh en zou dan blijven, maar als ze eerder moest komen, moest ik maar bellen. Ik dacht nog, nou das over 2 uurtjes, dat red ik makkelijk.....
We waren om 22 uur in het zkh en toen werd het toch wel ernstig pittig.....Mijn man belde om 22.15 de VK dat ik er toch graag iemand van hun bij had en ze zouden gelijk komen.
Om 22.30 braken mijn vliezen, helaas had onze dame in het vruchtwater gepoept, dus ik werd gelijk overgedragen aan de gyn en de VK werd weer afgebeld....Best jammer, want ik had het zo fijn gevonden als zij het konden doen, maar helaas.
Ik moest direct op bed liggen, aan het CTG en een hartslagregistratie op het hoofdje en toen ze keek had ik 5 cm. Een half uur later zat ik op 7 cm en werd het wel erg zwaar. Doordat de weeën zo heftig waren, ging de ontsluiting erg snel en om 23.31 had ik volledige ontsluiting. 5 minuten en 2 persweeën later lag Charlotte op mijn buik.
Ik ben vrij ongehavend uit de strijd gekomen, 1 hechting slechts (vergeleken met 12 de vorige keer ). Moet wel zeggen dat ik het erg pittig vond, zeker omdat het allemaal zo snel ging. Ik kon nauwelijks bevatten dat ik aan het bevallen was en toen was ze er al.
Ze woog 3625 (wat nou het is een kleintje.....) en ze deed het gelijk super goed! En zij had haast, mijn placenta dacht, wat beeb kan, kan ik ook en die kwam al binnen 2 minuten. Charlotte was nog niet eens afgeknipt
Mijn man was om 2 uur weer thuis. Ze zeggen altijd wel het gaat sneller met een 2e, maar zo snel..???
Helaas moesten we wel een nachtje blijven aangezien Charlotte in het vruchtwater had gepoept.
Maar ze deed het prima, dus ze heeft er geen last van gehad!
Afgezien van de 4 dagen koorts in mijn kraamweek heb ik er echt van genoten en hebben we vandaag de kraamhulp uitgezwaaid, wat jammer dat ze weer weg is, we gaan haar echt missen!! (ze was er ook bij onze eerste dochter, erg bijzonder dat ze er nu weer was!)
Vandaag heerlijk buiten gelopen met onze prachtige kleine dochter, en de grote zus? Die kust en knuffelt haar plat! Heerlijk!!
Ik was de vrijdag 18 maart nog voor controle geweest, waar ze mijn bloeddruk toch wel hoog vonden en ik was ook erg misselijk, maar van een naderende bevalling was geen sprake volgens mij.
Op zaterdag 19 maart verloor ik mijn slijmprop, maar zoals iedereen wel weet hoeft dit niks te betekenen. Dus gezellig de stad in en eigenlijk was ik er totaal niet mee bezig. Het enige was dat ik weer misselijk was en bijna stond te spugen 's avonds..... Achteraf vertelde de VK dat ze wel dacht dat ik vrijdag zou beginnen met bevallen, omdat ik toch anders was dan anders, bloeddruk en misselijk....
Zondag de 20e was ik nog steeds af en toe misselijk, maar ja, dat kan ook zomaar wat anders zijn. Om een uur of 17 had ik het idee dat ik wat krampjes had, maar twijfelde of dit nou het begin was.
Om een uur of 20 kwamen ze toch wel om de 6 minuten, maar vond het nog niet echt het echte werk.
Toch de verloskundige maar gebeld om me te komen beoordelen en om 21 uur had ik 2 cm ontsluiting en vroeg ze wat ik wilde. Ik gaf aan dat ik toch graag naar het zkh wilde, want het was nu toch af en toe wel beetje pittig, en daar kon ik lekker onder de douche zitten en was alles in de buurt.
De VK zou om 23 uur weer komen beoordelen in het zkh en zou dan blijven, maar als ze eerder moest komen, moest ik maar bellen. Ik dacht nog, nou das over 2 uurtjes, dat red ik makkelijk.....
We waren om 22 uur in het zkh en toen werd het toch wel ernstig pittig.....Mijn man belde om 22.15 de VK dat ik er toch graag iemand van hun bij had en ze zouden gelijk komen.
Om 22.30 braken mijn vliezen, helaas had onze dame in het vruchtwater gepoept, dus ik werd gelijk overgedragen aan de gyn en de VK werd weer afgebeld....Best jammer, want ik had het zo fijn gevonden als zij het konden doen, maar helaas.
Ik moest direct op bed liggen, aan het CTG en een hartslagregistratie op het hoofdje en toen ze keek had ik 5 cm. Een half uur later zat ik op 7 cm en werd het wel erg zwaar. Doordat de weeën zo heftig waren, ging de ontsluiting erg snel en om 23.31 had ik volledige ontsluiting. 5 minuten en 2 persweeën later lag Charlotte op mijn buik.
Ik ben vrij ongehavend uit de strijd gekomen, 1 hechting slechts (vergeleken met 12 de vorige keer
). Moet wel zeggen dat ik het erg pittig vond, zeker omdat het allemaal zo snel ging. Ik kon nauwelijks bevatten dat ik aan het bevallen was en toen was ze er al.Ze woog 3625 (wat nou het is een kleintje.....) en ze deed het gelijk super goed! En zij had haast, mijn placenta dacht, wat beeb kan, kan ik ook en die kwam al binnen 2 minuten. Charlotte was nog niet eens afgeknipt
Mijn man was om 2 uur weer thuis. Ze zeggen altijd wel het gaat sneller met een 2e, maar zo snel..???
Helaas moesten we wel een nachtje blijven aangezien Charlotte in het vruchtwater had gepoept.
Maar ze deed het prima, dus ze heeft er geen last van gehad!
Afgezien van de 4 dagen koorts in mijn kraamweek heb ik er echt van genoten en hebben we vandaag de kraamhulp uitgezwaaid, wat jammer dat ze weer weg is, we gaan haar echt missen!! (ze was er ook bij onze eerste dochter, erg bijzonder dat ze er nu weer was!)
Vandaag heerlijk buiten gelopen met onze prachtige kleine dochter, en de grote zus? Die kust en knuffelt haar plat! Heerlijk!!
Oh wat heerlijk om al die verhalen te horen. En zo verschillend allemaal ook weer.
Gelukkig kunnen jullie nu allemaal van de beebjes genieten en doen ze het zover ik heb gelezen allemaal heel goed.
Gelukkig kunnen jullie nu allemaal van de beebjes genieten en doen ze het zover ik heb gelezen allemaal heel goed.
Dinsdag (12 apri)l op woensdagnacht zijn de weeën begonnen, ze kwamen toen zo ongeveer om de 10 min, soms wat langer en soms wat korter. Ik heb er wel gewoon om kunnen slapen en heb ML ook gewoon lekker laten slapen. Ik ben er nog wel even uit gegaan en een bezoek aan het forum gebracht. Hoezo verslaafd?!
Rond 7.00 uur werd ML wakker en toen kwamen de weeën soms wat sneller maar ik vond het niet nodig om ML thuis te laten van zijn werk, hij had een afspraak in Leiden. Rond 9.00 uur was mijn moeder hier en zijn we samen naar het CB gegaan voor ZL, ik had zo af en toe wel een wee maar probeerde er niet al te veel van aan te trekken. De weeën kwam zo af en toe en ik deed gewoon mijn ding, rond 10.30 uur waren we thuis en ik ben in bad gegaan maar dat was niet echt comfortabel dus ben er op een gegeven moment maar uit gegaan. Ik ben toen op bed gaan liggen, beetje tv kijken en het forum langs. Rond 11.30 uur heb ik ML maar gebeld met de vraag of hij naar huis wou komen want hij moest toch zo'n 1.5 uur rijden. Mijn vader was er ondertussen ook en die heeft samen met mijn moeder en Jesper gegeten en rond 12.45 uur zijn hun weg gegaan. Ik was ondertussen aan het bij houden om de hoeveel tijd de weeën kwamen en die kwam nu toch wel om de 5 min. Ik heb toen ML weer gebeld waar hij was en die zou met een half uurtje thuis zijn en niet veel later heb ik de vk gebeld. Die zou er ook aan komen, om 13.15 uur was ML thuis en niet veel later was de vk er ook. Ze ging vrij snel kijken hoever ik was en ik had toen zo'n 5-6 cm ontsluiting, dit had ik zelf helemaal niet verwacht. Ze heeft de kraamzorg gebeld en ML mocht van alles klaar zetten voor de bevalling, zelf liep ik nog een beetje rond om op die manier de weeën een beetje op te vangen. Om 14.15 uur was de kraamhulp er en toen heeft de vk mijn vliezen door gebroken, het had ook niet lang meer geduurd of ze waren zelf gebroken. Vrij snel daarna voelde ik steeds meer drang om te persen en had toen al 9 cm ontsluiting, die laatste cm ging voor mij gevoel echt heel langzaam. Ik mocht om 15.10 beginnen met persen en om 15.41 is Mats geboren.
Een wereld van verschil met mijn vorige bevalling, die heeft gewoon 30 uur geduurd. Ik heb geen hechting, was heel iets uitgescheurd maar het was niet nodig om die te hechten.
Rond 7.00 uur werd ML wakker en toen kwamen de weeën soms wat sneller maar ik vond het niet nodig om ML thuis te laten van zijn werk, hij had een afspraak in Leiden. Rond 9.00 uur was mijn moeder hier en zijn we samen naar het CB gegaan voor ZL, ik had zo af en toe wel een wee maar probeerde er niet al te veel van aan te trekken. De weeën kwam zo af en toe en ik deed gewoon mijn ding, rond 10.30 uur waren we thuis en ik ben in bad gegaan maar dat was niet echt comfortabel dus ben er op een gegeven moment maar uit gegaan. Ik ben toen op bed gaan liggen, beetje tv kijken en het forum langs. Rond 11.30 uur heb ik ML maar gebeld met de vraag of hij naar huis wou komen want hij moest toch zo'n 1.5 uur rijden. Mijn vader was er ondertussen ook en die heeft samen met mijn moeder en Jesper gegeten en rond 12.45 uur zijn hun weg gegaan. Ik was ondertussen aan het bij houden om de hoeveel tijd de weeën kwamen en die kwam nu toch wel om de 5 min. Ik heb toen ML weer gebeld waar hij was en die zou met een half uurtje thuis zijn en niet veel later heb ik de vk gebeld. Die zou er ook aan komen, om 13.15 uur was ML thuis en niet veel later was de vk er ook. Ze ging vrij snel kijken hoever ik was en ik had toen zo'n 5-6 cm ontsluiting, dit had ik zelf helemaal niet verwacht. Ze heeft de kraamzorg gebeld en ML mocht van alles klaar zetten voor de bevalling, zelf liep ik nog een beetje rond om op die manier de weeën een beetje op te vangen. Om 14.15 uur was de kraamhulp er en toen heeft de vk mijn vliezen door gebroken, het had ook niet lang meer geduurd of ze waren zelf gebroken. Vrij snel daarna voelde ik steeds meer drang om te persen en had toen al 9 cm ontsluiting, die laatste cm ging voor mij gevoel echt heel langzaam. Ik mocht om 15.10 beginnen met persen en om 15.41 is Mats geboren.
Een wereld van verschil met mijn vorige bevalling, die heeft gewoon 30 uur geduurd. Ik heb geen hechting, was heel iets uitgescheurd maar het was niet nodig om die te hechten.
een voorspoedige bevalling gelukkig zo te lezen en een heel verschil met de 30 uur van de eerste!
en nu genieten maar!
en nu genieten maar!
OK, hier ook mijn verhaal. Het is een beetje lang geworden, sorry daarvoor
Op donderdag 17 maart ben ik voor controle naar het ziekenhuis geweest (in ben in Shanghai, China bevallen en iedereen moet hier in het ziekenhuis bevallen en minstens 3 dagen blijven). De verloskundige zag toen dat ik 1 a 2 cm ontsluiting had en ook verloor ik mijn slijmprop. Ze voorspelde dat ik binnen 48 en 72 zou gaan bevallen. Dat had ze helemaal goed want zo'n 60 uur later in ons zoontje Thijs geboren!
Vrijdag 18 maart ben ik nog met mijn zus (die hier de hele maand maart was) en een vriendin van haar naar een massagesalon geweest voor een voetmassage. Daarna zijn we gaan eten bij een Indiaas restaurant. Het was erg gezellig en hoewel ik al wel wat krampjes in mijn buik had, had ik niet het echt het vermoeden dat de Thijs de volgende dag al geboren zou worden! Rond 23:30 gingen ML en ik slapen. Om 3 uur werd ik wakker met een wat vreemd gevoel in mijn buik. Ik dacht dat het wel over zou gaan en ben weer gaan slapen.
Vanaf een uur of 4 (19 maart ’s ochtends) werden deze ‘krampjes’ toch wel wat sterker en kon ik niet zo goed meer slapen. Ik wist toen meteen dat de bevalling eraan zat te komen. Ik ben nog even in bed blijven liggen, maar was klaarwakker en ben toen maar naar de woonkamer gegaan. Vanaf toen kwamen de weeën wel op gang. Nog erg onregelmatig en nog wel te verdragen. Rond 6:30 heb ik ML wakker gemaakt omdat het toch wel serieus werd. Hij bleef gelukkig heel kalm en ik ben onder de warme douche gaan staan / zitten op de grond. Bijna een uur gedoucht en de weeën werden steeds sterker na het douchen. ML is ook uit bed gekomen en heeft zich klaargemaakt om eventueel naar het ziekenhuis te gaan. Tot 11 uur heb ik op de bank gelegen en de weeën kwamen steeds sterker en regelmatiger. Om 10:53 heb ik het ziekenhuis gebeld omdat de weeën zo’n beetje elke 5 minuten kwamen. De verloskundige zei dat we naar het ziekenhuis konden komen. De taxi rit is me meegevallen; ik had wel pijnlijke weeën onderweg maar het was wel te doen. We waren rond 11:50 in het ziekenhuis en ik werd aan de monitor gelegd om de baby’s hartslag en mijn weeën te meten. De baby’s hartslag was goed en mijn weeën al vrij sterk. Ik had toen 3 cm ontsluiting en de verloskundige heeft toen mijn vliezen gebroken. Hierna kwamen de weeën flink op gang en werden steeds pijnlijker. Ik heb toen bijna een uur in de jacuzzi gezeten, dat was erg lekker en de weeën leken minder pijnlijk te zijn in het warme water. Daarna werd het echter steeds pijnlijker en de weeën leken maar niet op te houden
Ik had 4 cm ontsluiting, maar de weeën waren bijna niet te verdragen en kwamen zo’n beetje elke minuut! De verloskundige was verbaast dat de weeën al zo vaak kwamen. Toch maar besloten een ruggenprik te nemen. Totdat de anesthesist er was mocht ik tijdens de weeën lachgas gebruiken. Dit verlichtte de pijn een klein beetje. Rond 15:00 heb ik een ruggenprik gekregen, wat was dat lekker! Ik zag op de monitor dat ik elke 2 minuten ongeveer een wee had, maar ik voelde niks! Ik heb zelfs nog lekker een uurtje geslapen. Rond 17:00 werkte de ruggenprik langzaam uit en had ik 6 cm ontsluiting. Daarna toch nog een dosis ruggenprik gekregen. Deze leek alleen aan de linkerkant van mijn lichaam echt te werken. Rechts kon ik de weeën wel voelen, maar het was te doen. Langzaam werkte ook deze ruggenprik uit en de weeën werden weer zeer pijnlijk, om de 1 a 2 minuten. Ik wist niet hoe ik moet liggen, alles was onaangenaam. Iets na 18:00 werd mij verteld dat ik volledige ontsluiting had. Ik moest op de wc gaan zitten en elke keer als ik een wee had moest ik ML vastpakken en persen. Door de ruggenprik had ik echter nog weinig gevoel daar beneden en had ik helemaal geen drang om te persen. Ik was ook erg misselijk en moest overgeven. Na ongeveer een uur voelde ik langzaam de persdrang wel een klein beetje, maar de baby lag nog niet in de goede positie (hoofdje moest eerst helemaal dalen en dat duurde lang). De verloskunde drukte telkens hard op mijn buik om de baby te laten zakken, erg pijnlijk! De weeën werden steeds sterker en kwamen elke minuut denk ik. Ik moest 4 keer persen tijdens een wee, wat is dat vermoeiend! Zeker aangezien ik het meer dan anderhalf uur heb moeten doen (dit was na het persen op de wc- in totaal dus bijna 2,5 uur). Ik vroeg telkens aan de verloskundige hoe lang het nog zou gaan duren, maar ze zei steeds: 'vraag dat maar niet'... Maw: het gaat nog wel ff duren Langzaam maar zeker zakte de baby en kwam het hoofdje in zicht. ML heeft dit kunnen zien en heeft mij heel erg gesteund tijdens het persen. Ik ben uiteindelijk nog ingeknipt want het hoofdje kwam er maar moeilijk uit en toen hij er eenmaal uit was had de baby de navelstreng om zijn nek. Gelukkig niet zo strak, maar hij moest er toch wel gauw helemaal uitkomen. Dit ging echter niet zo gemakkelijk, omdat Thijs zo groot was en brede schouders heeft. Ik weet niet zeker hoe lang het heeft geduurd voordat de rest van zijn lichaampje eruit kwam, maar ik zag aan de verloskundige dat het spannend was. Er leek wat paniek te zijn.. Ik moest blijven persen - wee of geen wee- voor mijn gevoel wel 20 keer achter elkaar zonder pauze. Het was heel belangrijk dat de baby er zsm uit kwam! Ik was uitgeput, maar wist dat ik door moest gaan en probeerde echt met al mijn kracht te persen. Toen kwam eindelijk zijn hele lichaampje eruit. Hij mocht heel eventjes op mijn borst liggen en ML moest snel de navelstreng doorknippen. Daarna werd Thijs meteen door de artsen meegenomen (wel in dezelfde kamer gelukkig), want zijn hoofdje was helemaal blauw/paars en de rest van zijn lichaam was wit. De apgar score meteen na de geboorte was 4 (erg laag). Na 5 minuten was de apgar score 8 en na 10 minuten was deze score 9. Gelukkig ging het dus snel beter met hem. De artsen waren erg professioneel en ik was zo blij toen de baby begon te huilen! Thijs had nog veel vocht in zijn longetjes en dit moest eruit anders kon hij niet goed ademen. Volgens mij vroeg ik alleen maar: ‘’hoe gaat het met hem? Is hij OK?’’ Na ongeveer 15 min. werd hij gewogen: 4,58 kg!! Wat een flinkerd. ML en ik vroegen ook pas na een minuut of het een jongetje of meisje was. We waren zo opgelucht dat hij eruit was dat we dat helemaal niet meteen gevraagd hebben. Wat was ik blij toen hij bij mij op de borst werd gelegd. Na de bevalling ging het steeds beter met hem en de eerste nacht ging ook goed. Hij kon al vrij snel uit de borst drinken (wel met wat oefening) en hij huilde niet veel. Verder ben ik een heel stuk kwijt van vlak na de bevalling. De grote lijn kan ik nog wel herinneren (dat mijn zus kwam, dat ik heb gedoucht enzo), maar ik ben ook hele stukken kwijt. Ik heb niet bewust meegekregen dat ML de navelstreng doorknipte en wat de doktoren precies deden met Thijs. Ik hoorde achteraf pas van ML hoe spannend het was geweest.
Het verblijf in het ziekenhuis was super. De artsen, verpleegsters waren erg ervaren, vriendelijk en professioneel. ML heeft ook 3 nachten in het ziekenhuis geslapen bij ons op de kamer. Dat was erg fijn en gezellig. De eerste nacht + dag waren wel zwaar voor mij. Ik was uitgeput en, voelde me duizelig, misselijk en slap. Ook had ik behoorlijk last van de hechtingen en ik moest de eerste 24 uur een katheter in omdat ik niet kon plassen. Na de eerste dag ging het langzaam beter met mij en het verbaasde me hoe snel ik opknapte. De hechtingen werd minder pijnlijk en de zwelling nam af. Thijs deed het ook erg goed, hij viel niet al teveel af, maar zag wel een beetje geel. Gelukkig niet zo erg dat hij onder de lamp moest. Dinsdag 22 maart zijn we ’s avonds dan eindelijk naar huis gegaan!
Op 24 maart zijn we voor controle naar het ziekenhuis geweest. Thijs was alweer 170 gram aangekomen (in 2 dagen!) en zijn waarden wat betreft geel zien waren ook in orde. Daarom heeft hij zijn eerste vaccinaties kunnen krijgen (hepatitis B en tuberculose). Het gaat dus goed met hem en hij is een heel tevreden en lekker kereltje!
Dat is best wel een heftige bevalling geweest.. Ik kan me voorstellen dat je de eerste dag echt bij hebt moeten komen..
Nu, bijna een half jaar én het eerste tandje verder heb ik besloten om mijn bevallingsverhaal (sorry tis heel lang geworden 
) eens op "papier" te zetten, ik merk namelijk dat de herinneringen steeds vager worden al kan dat ook met mijn vergeetachtigheid te maken hebben.....
Zondagavond 7 november ca. 23:30 uur: wij liggen net op bed en wachten vol spanning het riedeltje "hoofd-schouders-knie en teen" af, maar het blijft akelig stil in de buik.
Mmmm...we kijken elkaar aan en ML vraagt aan me of ons kindje de hele dag al zo weinig beweegt. Nee zeg ik, wel iets minder en ik heb de hele avond al een beetje een zeurderig gevoel dus misschien is-ie daarom wat rustiger dan normaal? We spreken af dat als we ons kindje morgenochtend nog niet gevoeld hebben we de vk gaan bellen. We gaan slapen.
Om 1:15 uur word ik wakker voor het gebruikelijke plasje, ik trek door en hé ik voel de pijn die bij ongesteldheid hoort. Deze pijn wordt vrijwel direct wat heviger dus maak ik ML wakker en we besluiten naar beneden te gaan om Friends te gaan kijken, even wat afleiding, even lachen. Eenmaal beneden, wat zal het zijn, ca. 1:30 uur, wordt de pijn weer wat heviger, ik kan niet rustig voor de tv zitten en pak een stoel erbij. Zodra ik zit is het voor mijn gevoel direct een komen en gaan van weeen (ehhh...ik ben niks gewend), maar ik voel ze nog heel erg laag, ze trekken niet over mn buik naar boven toe. Wel gaan we klokken en ze komen om de 3 á 4 minuten, hoe lang ze aanhouden kan ik eigenlijk niet eens bijhouden. Vind mezelf een enorme aansteller want het voelt al best pittig en tja, als ik dan nog een hele dag zo door moet....pfff...
Om een uur of 3 gaat ML toch maar de vk eens bellen, ze staat met een paar minuten voor de deur, ze woont om de hoek, ik vind het heel vervelend voor je, zegt ze, maar je hebt 1 cm ontsluiting. Oh nee, denk ik, wat heb ik me aangesteld en ik pep mezelf op, zal toch nog even door moeten en het zal nog veel erger worden dus. De vk geeft aan dat het 2 kanten op kan gaan, of het gaat heel erg snel of het wordt vandaag niet eens geboren, ze heeft tot 17:30 uur dienst en verwacht dat het niet tijdens haar dienst geboren gaat worden. Leuke opmerking
haha....Ze geeft aan dat ik misschien even moet gaan douchen en nog even kan gaan liggen.
Zodra de vk weg is wordt de pijn toch weer een tikkie heftiger voor mijn gevoel maar ja, je houdt in je achterhoofd wat zij net gezegd heeft dus het is wat tegenstrijdig allemaal. Ik ga douchen, das wel lekker maar na een kwartier vind ik het wel welletjes. Eenmaal onder de douche vandaan ben ik op het punt aangekomen dat ik de pijn nu ook in mijn rug begin te voelen, poeh, das andere koek, én onderin je buik en tegelijk in je rug. Stilzitten kan ik niet meer, maar lopen ook niet, ik probeer een houding te vinden waarbij mn benen niet te laag (als ik op een stoel zit) maar ook niet te hoog zitten, heel raar misschien, maar ik zit gewoon nergens goed om de weeén weg te puffen. Uiteindelijk heb ik mn favorietje plekje gevonden, het toilet! Zit precies goed. De pijn wordt weer heviger en trekt nu over mn hele buik, inmiddels is het net 6 uur geweest, ML gaat de vk maar weer eens bellen. Wederom staat ze met een paar tellen voor de deur. Ik moet van haar van het toilet zien af te komen maar het kost me enorm veel moeite om tijdens de weeën op te staan, aangezien ze voor mijn gevoel continu komen kan ik geen moment vinden om op te staan. ML en de vk helpen me, ze voelt en zegt dat ik 7 cm ontsluiting heb, wow wat snel! Direct gaat zij alles in orde maken en zet ze de baarkruk neer, ML moet de kraamzorg bellen, ik zit ondertussen weer veilig op mn toiletje de boel weg te puffen en te spacen, heel bijzonder hoor, ik vond het allemaal wel best, was ook helemaal niet opgewonden over het feit dat ons kindje snel geboren zou gaan worden, ik was héél ver weg. De kraamzorg is er, ik moet op bed gaan liggen, op mn rug en ja als ik iets op dat moment vervelend vind is het wel op mn rug gaan liggen want ik kan geen "kracht zetten" om mn weeën weg te puffen, maar ik had geen keus. Wat een ramp om in zo'n toestand op een op klossen staand bed te klimmen!!!! Mn vliezen worden doorgeprikt en het is niet helemaal duidelijk of het vruchtwater nu helder is ja of nee (later bleek dus van niet), ik mag weer even terug naar mn toilet. Sinds de 7 cm ontsluiting verlies ik kennelijk helderrood bloed, na even op het toilet gezeten te hebben moet ik weer terugkomen op bed, ze vertrouwt het vruchtwater in combinatie met het heldere bloed niet. Ze gaat de harttonen van de baby beluisteren tijdens een aantal weeën, helaas worden deze steeds zwakker (vond dat heel naar om te horen), ze herstellen niet na een wee en heel resoluut besluit ze dat het thuis niet gaat lukken. De ambulance wordt gebeld en deze is er met 3 minuutjes, heel charmant in blote kont maar mét antislipsokken word ik door de 2 ambulancebroeders naar beneden begeleid, om circa 7:15 uur gaan we met gillende sirenens richting ziekenhuis, ik lig op mn zij, waardoor ik de weeën veel beter kan wegpuffen (wist ik veel) en ik bekijk eens rustig alle huizen die ik aan me voorbij zie schieten.
Met 7 minuten, misschien 8, zijn we in het ziekenhuis. Daar wil de assi van de gyn een druppeltje bloed van het hoofdje gaan afnemen om meer duidelijkheid te krijgen over het zuurstoftekort, want kennelijk heeft onze lieve kleine schat het zwaar. Al puffend moet ik weer op mn rug, oh nee, denk ik (lees: schreeuw ik) niet weer....maar hoppa, geen gezeur, op mn rug en benen in de teugels (kan ff niet op de naam van die dingen komen). Echt verschrikkelijk vond ik het, continu weeën, een buis die ingebracht wordt en ik kon helemaal niks weg krijgen door de manier waarop ik lag. Tot 3 keer toe lukt het de gyn niet om het druppeltje bloed uit zn hoofdje te krijgen, er is te veel haar op het bolletje, ze gaat het een 4e keer proberen, neeeeeeeeeee, ik kan dit niet meer gil ik, ik wil anders liggen. Ze besluit, met hoogrode koontjes (wat ik heel schattig vond op dat moment...raar hè...) om er maar mee te stoppen, maar feit blijft dat de baby het heel moeilijk heeft. Ze gaat even overleggen met haar baas, komt terug en zegt "we gaan", een heel team staat klaar, we rijden naar de ok en ik ben zó opgelucht, ook dat ik nu eindelijk ons kindje kan gaan zien!!!
Op de ok is het een gezellige boel, ik krijg mn ruggenprik (heeeerlijk, ik voel echt direct geen enkele pijn meer) en ben er weer helemaal bij, ik dol nog wat met ML over hoe hij eruit ziet (gelukkig was hij zo lief om een opmerking over hoe ik eruit zag maar achterwege te laten) en dan zeggen ze dat ze gaan beginnen, uw kindje komt zo links voorbij. Nog geen 5 minuutjes later (om 9:10uur) horen we wat gepruttel en ja hoor, daar is onze lieve, kleine Antonie, wat een schatje en wat een koppie met haar!!!! Hij is gezond! Even mag hij bij me liggen, een paar tellen, wat is hij klein
(2935gr.) en dan moeten mn 2 mannen weg, terug naar de kraamsuite. Om 11 uur worden we herenigd, wat ben ik gelukkig! En pas dan kan ik Antonie eens even goed bekijken, wow alles erop en eraan, hoe bijzonder!
Diezelfde dag komt de gyn nog even kijken hoe het gaat, hij vertelt dan dat de ks uitgevoerd moest worden omdat Antonie echt in nood was, vermoedelijk had hij de natuurlijke weg niet aangekund, pfff, dat is even slikken. Maar gelukkig is het goed gegaan!!!
Met zo nu en dan een traantje tik ik mijn bevallingsverhaal, ik ben nog steeds heel gelukkig maar had zó graag zelf mijn kereltje op de wereld willen zetten. Het is me niet gelukt helaas, ik ben tot 9cm ontsluiting gegaan, dus ik ga het gewoon bij een volgende weer proberen!!
Al met al heb ik een goede en snelle bevalling gehad vind ik, ik zou het zo weer doen, helemaal als ik zie wat er nu naast me in de box ligt
) eens op "papier" te zetten, ik merk namelijk dat de herinneringen steeds vager worden al kan dat ook met mijn vergeetachtigheid te maken hebben.....Zondagavond 7 november ca. 23:30 uur: wij liggen net op bed en wachten vol spanning het riedeltje "hoofd-schouders-knie en teen" af, maar het blijft akelig stil in de buik.
Mmmm...we kijken elkaar aan en ML vraagt aan me of ons kindje de hele dag al zo weinig beweegt. Nee zeg ik, wel iets minder en ik heb de hele avond al een beetje een zeurderig gevoel dus misschien is-ie daarom wat rustiger dan normaal? We spreken af dat als we ons kindje morgenochtend nog niet gevoeld hebben we de vk gaan bellen. We gaan slapen.
Om 1:15 uur word ik wakker voor het gebruikelijke plasje, ik trek door en hé ik voel de pijn die bij ongesteldheid hoort. Deze pijn wordt vrijwel direct wat heviger dus maak ik ML wakker en we besluiten naar beneden te gaan om Friends te gaan kijken, even wat afleiding, even lachen. Eenmaal beneden, wat zal het zijn, ca. 1:30 uur, wordt de pijn weer wat heviger, ik kan niet rustig voor de tv zitten en pak een stoel erbij. Zodra ik zit is het voor mijn gevoel direct een komen en gaan van weeen (ehhh...ik ben niks gewend), maar ik voel ze nog heel erg laag, ze trekken niet over mn buik naar boven toe. Wel gaan we klokken en ze komen om de 3 á 4 minuten, hoe lang ze aanhouden kan ik eigenlijk niet eens bijhouden. Vind mezelf een enorme aansteller want het voelt al best pittig en tja, als ik dan nog een hele dag zo door moet....pfff...
Om een uur of 3 gaat ML toch maar de vk eens bellen, ze staat met een paar minuten voor de deur, ze woont om de hoek, ik vind het heel vervelend voor je, zegt ze, maar je hebt 1 cm ontsluiting. Oh nee, denk ik, wat heb ik me aangesteld en ik pep mezelf op, zal toch nog even door moeten en het zal nog veel erger worden dus. De vk geeft aan dat het 2 kanten op kan gaan, of het gaat heel erg snel of het wordt vandaag niet eens geboren, ze heeft tot 17:30 uur dienst en verwacht dat het niet tijdens haar dienst geboren gaat worden. Leuke opmerking
haha....Ze geeft aan dat ik misschien even moet gaan douchen en nog even kan gaan liggen. Zodra de vk weg is wordt de pijn toch weer een tikkie heftiger voor mijn gevoel maar ja, je houdt in je achterhoofd wat zij net gezegd heeft dus het is wat tegenstrijdig allemaal. Ik ga douchen, das wel lekker maar na een kwartier vind ik het wel welletjes. Eenmaal onder de douche vandaan ben ik op het punt aangekomen dat ik de pijn nu ook in mijn rug begin te voelen, poeh, das andere koek, én onderin je buik en tegelijk in je rug. Stilzitten kan ik niet meer, maar lopen ook niet, ik probeer een houding te vinden waarbij mn benen niet te laag (als ik op een stoel zit) maar ook niet te hoog zitten, heel raar misschien, maar ik zit gewoon nergens goed om de weeén weg te puffen. Uiteindelijk heb ik mn favorietje plekje gevonden, het toilet! Zit precies goed. De pijn wordt weer heviger en trekt nu over mn hele buik, inmiddels is het net 6 uur geweest, ML gaat de vk maar weer eens bellen. Wederom staat ze met een paar tellen voor de deur. Ik moet van haar van het toilet zien af te komen maar het kost me enorm veel moeite om tijdens de weeën op te staan, aangezien ze voor mijn gevoel continu komen kan ik geen moment vinden om op te staan. ML en de vk helpen me, ze voelt en zegt dat ik 7 cm ontsluiting heb, wow wat snel! Direct gaat zij alles in orde maken en zet ze de baarkruk neer, ML moet de kraamzorg bellen, ik zit ondertussen weer veilig op mn toiletje de boel weg te puffen en te spacen, heel bijzonder hoor, ik vond het allemaal wel best, was ook helemaal niet opgewonden over het feit dat ons kindje snel geboren zou gaan worden, ik was héél ver weg. De kraamzorg is er, ik moet op bed gaan liggen, op mn rug en ja als ik iets op dat moment vervelend vind is het wel op mn rug gaan liggen want ik kan geen "kracht zetten" om mn weeën weg te puffen, maar ik had geen keus. Wat een ramp om in zo'n toestand op een op klossen staand bed te klimmen!!!! Mn vliezen worden doorgeprikt en het is niet helemaal duidelijk of het vruchtwater nu helder is ja of nee (later bleek dus van niet), ik mag weer even terug naar mn toilet. Sinds de 7 cm ontsluiting verlies ik kennelijk helderrood bloed, na even op het toilet gezeten te hebben moet ik weer terugkomen op bed, ze vertrouwt het vruchtwater in combinatie met het heldere bloed niet. Ze gaat de harttonen van de baby beluisteren tijdens een aantal weeën, helaas worden deze steeds zwakker (vond dat heel naar om te horen), ze herstellen niet na een wee en heel resoluut besluit ze dat het thuis niet gaat lukken. De ambulance wordt gebeld en deze is er met 3 minuutjes, heel charmant in blote kont maar mét antislipsokken word ik door de 2 ambulancebroeders naar beneden begeleid, om circa 7:15 uur gaan we met gillende sirenens richting ziekenhuis, ik lig op mn zij, waardoor ik de weeën veel beter kan wegpuffen (wist ik veel) en ik bekijk eens rustig alle huizen die ik aan me voorbij zie schieten.
Met 7 minuten, misschien 8, zijn we in het ziekenhuis. Daar wil de assi van de gyn een druppeltje bloed van het hoofdje gaan afnemen om meer duidelijkheid te krijgen over het zuurstoftekort, want kennelijk heeft onze lieve kleine schat het zwaar. Al puffend moet ik weer op mn rug, oh nee, denk ik (lees: schreeuw ik) niet weer....maar hoppa, geen gezeur, op mn rug en benen in de teugels (kan ff niet op de naam van die dingen komen). Echt verschrikkelijk vond ik het, continu weeën, een buis die ingebracht wordt en ik kon helemaal niks weg krijgen door de manier waarop ik lag. Tot 3 keer toe lukt het de gyn niet om het druppeltje bloed uit zn hoofdje te krijgen, er is te veel haar op het bolletje, ze gaat het een 4e keer proberen, neeeeeeeeeee, ik kan dit niet meer gil ik, ik wil anders liggen. Ze besluit, met hoogrode koontjes (wat ik heel schattig vond op dat moment...raar hè...) om er maar mee te stoppen, maar feit blijft dat de baby het heel moeilijk heeft. Ze gaat even overleggen met haar baas, komt terug en zegt "we gaan", een heel team staat klaar, we rijden naar de ok en ik ben zó opgelucht, ook dat ik nu eindelijk ons kindje kan gaan zien!!!
Op de ok is het een gezellige boel, ik krijg mn ruggenprik (heeeerlijk, ik voel echt direct geen enkele pijn meer) en ben er weer helemaal bij, ik dol nog wat met ML over hoe hij eruit ziet (gelukkig was hij zo lief om een opmerking over hoe ik eruit zag maar achterwege te laten) en dan zeggen ze dat ze gaan beginnen, uw kindje komt zo links voorbij. Nog geen 5 minuutjes later (om 9:10uur) horen we wat gepruttel en ja hoor, daar is onze lieve, kleine Antonie, wat een schatje en wat een koppie met haar!!!! Hij is gezond! Even mag hij bij me liggen, een paar tellen, wat is hij klein
(2935gr.) en dan moeten mn 2 mannen weg, terug naar de kraamsuite. Om 11 uur worden we herenigd, wat ben ik gelukkig! En pas dan kan ik Antonie eens even goed bekijken, wow alles erop en eraan, hoe bijzonder!Diezelfde dag komt de gyn nog even kijken hoe het gaat, hij vertelt dan dat de ks uitgevoerd moest worden omdat Antonie echt in nood was, vermoedelijk had hij de natuurlijke weg niet aangekund, pfff, dat is even slikken. Maar gelukkig is het goed gegaan!!!
Met zo nu en dan een traantje tik ik mijn bevallingsverhaal, ik ben nog steeds heel gelukkig maar had zó graag zelf mijn kereltje op de wereld willen zetten. Het is me niet gelukt helaas, ik ben tot 9cm ontsluiting gegaan, dus ik ga het gewoon bij een volgende weer proberen!!
Al met al heb ik een goede en snelle bevalling gehad vind ik, ik zou het zo weer doen, helemaal als ik zie wat er nu naast me in de box ligt
mooie verhalen weer!
hopelijk kan ik de mijne ook snel schrijven hihi
hopelijk kan ik de mijne ook snel schrijven hihi
Eva, zou fijn zijn! Bijna 1 mei toch
Mijn gevoel zei dat Antonie 9 november geboren zou gaan worden, tis een dagje eerder geworden, dus wie weet ben jij morgen aan de beurt!!!!
Groetjes Han
Mijn gevoel zei dat Antonie 9 november geboren zou gaan worden, tis een dagje eerder geworden, dus wie weet ben jij morgen aan de beurt!!!!
Groetjes Han
Han, wat leuk om jou verhaal ook te lezen. Was zo te horen toch wel een heftige bevalling volgens mij. Maar ja, als je ziet wat je ervoor terug hebt
Hoiii dames,
Zo ik heb wel iets kunnen slapen..maar niet veel..maar goed al meer dan de nacht hiervoor
Dus ik denk ik zet alvast wat foto's neer hieroh + mijn bevallingsverhaal.
Zoals jullie al wisten moest ik vrijdag naar de verlos..
Daar aangekomen liep het alweer voor de verrassing een half uur uit..
maar eenmaal binnen alles gecheckt..nouja ze was bezig met de bloeddruk.
En kamblam die was veel te hoog..
Hoppa "enkeltje" ZH om te laten checken..
zogezegd zogedaan dus ik mama kom we nemen nog mijn vluchtkoffer mee..je weet nooit.
En inderdaad na 1,5/2 uur CTG + hart"monitoring" werd er besloten mij op te nemen vanwege de hoge bloeddruk..(verder was het bloed + de urine schoon dus een vergiftigin) maar de gyn van 't ZH wilde niet onnodig risico gaan lopen.Ja mevrouw we aan u inleiden..ik in mijn verdwaasdheid nog vragen gebeurd dat maandag dan? Waarop hij antwoord nee hoor morgen al als er plek is...en ja die was er..
Nouja onderzoekje inwendig om te zien hoe of wat..nouja alleen het verdwaasde vingertopje..en nog geen volledige verrijping..dus het zou een gel-inleiding worden..heh bah het moest maar.
Nou gisteren moest ik om half 7 op om te douchen..en werd om 7 uur op de inleidingskamer verwacht..zou eerst weer CTG krijgen en al dat..uiteindelijk was de verloskundige die mij die dag bij zou staan om even bij half tien bij mij..en zij zegt..nou we gaan kijken of er misschien iets verandert is waardoor we geen gel hoeven te gebruiken (ik ging nergens meer vanuit..omdat ik mij maar overal voor had opengezet)
Haar uitleg....nou zit je nog dichtjes..dan krijg je die gel...en hopen we dat het vanmiddag al een beetje klaar is..anders nogmaals..
Zij toucheren..en kijkt mij blij aan..meid je hebt al ruim 3 cm (pakweg om 10.00u)...ik ga gewoon lekker je vliezen breken..dan ga je rustig aan naar de verloskamer..en gaan we kijken of er eventueel nog opwekkers voor de extra push nodig zijn..nou goed vanzelfsprekend kon dat laatste mij niet schelen..3cm..onze kleine man zou vandaag al komen!!!
Eenmaal op de verloskamer geinstalleerd (en ein-delijk) televisie grappen vriendlief en ik nog een beetje .. ik zo let maar op schat voor vier uur hebben we de kleine man in handen..en we doen beide nog een gok naar 't gewicht..(ik ze rond de 3200g en hij rond de 3000g)..
Ze komen kijken en besluiten een infuus aan te leggen..maar heel gestaag op de laten brengen zodat ik een weeenstorm zal krijgen (daar ik dat bij nummer 1 van begin tot eind heb gehad)..Nadat ze de dosis om een uurtje of half drie wat verhoogd heeft komen de weeen steeds sneller op elkaar..en uiteindelijk voel ik ook een persdrang (nog niet heftig maar toch wel iets) dus ze komt nog kijken om 3uur..nou pas 5cm..
Maar volgens haar is alles gunstig en duurt het niet lang meer,
Nog geen 20 minuten later in mijn wegzuchtactie komt er ontlasting + flinke scheuten vruchtwater mee..waarop mijn moeder de assistente waarschuwt om toch maar de verlos te halen..
7cm en een dikke rand..maar ze kan omdat Shane ook niet zo'n grote prulleke is zo het randje over zijn hoofdje heenwippen..en met twee persweeen (en dus een kleine drie minuten later) ligt meneer op mijn borst te huilen.
Oma's huilen..vriendlief ook in tranen (wow wacht vriendlief heeft emoties
shocker).
Ik heb er nu iets langer over gedaan dan bij Emery (uurtje ofwat) maar veel sneller persen dus..en daarnaast iets waar ik heel trots op ben..mede dankzij de hulp van mijn moeder/schoonmoeder en mijn kanjer van een vriend hebben we alles gedaan zonder pijnbestrijding..
Gevolg..ik voel me door de mangel gehaald..pittige naweeen..maar een oh zo trotse mama die lekker van haar menneke kan aan genieten.
Nou nog ongeveer 2 uurtjes dan is vriendlief ook weer hier
Hopelijk mag ik om 10u al weg en anders wordt het 15u (ivm dus de opname vd te hoge bloeddruk)
Shane doet het prima..al flink wat gedronken aan de borst...meconium is er allemaal al uit..en hij heeft ook geplast en alles dus dat gaat heerlijk!
Nou dames ik ga even lekker tuttelen en doen en dan lekker douchen + ontbijten
er zitten twee foto's bij alvast als preview
eentje van Shane alleen..
en eentje van papa & Shane
Zo ik heb wel iets kunnen slapen..maar niet veel..maar goed al meer dan de nacht hiervoor
Dus ik denk ik zet alvast wat foto's neer hieroh + mijn bevallingsverhaal.
Zoals jullie al wisten moest ik vrijdag naar de verlos..
Daar aangekomen liep het alweer voor de verrassing een half uur uit..
maar eenmaal binnen alles gecheckt..nouja ze was bezig met de bloeddruk.
En kamblam die was veel te hoog..
Hoppa "enkeltje" ZH om te laten checken..
zogezegd zogedaan dus ik mama kom we nemen nog mijn vluchtkoffer mee..je weet nooit.
En inderdaad na 1,5/2 uur CTG + hart"monitoring" werd er besloten mij op te nemen vanwege de hoge bloeddruk..(verder was het bloed + de urine schoon dus een vergiftigin) maar de gyn van 't ZH wilde niet onnodig risico gaan lopen.Ja mevrouw we aan u inleiden..ik in mijn verdwaasdheid nog vragen gebeurd dat maandag dan? Waarop hij antwoord nee hoor morgen al als er plek is...en ja die was er..
Nouja onderzoekje inwendig om te zien hoe of wat..nouja alleen het verdwaasde vingertopje..en nog geen volledige verrijping..dus het zou een gel-inleiding worden..heh bah het moest maar.
Nou gisteren moest ik om half 7 op om te douchen..en werd om 7 uur op de inleidingskamer verwacht..zou eerst weer CTG krijgen en al dat..uiteindelijk was de verloskundige die mij die dag bij zou staan om even bij half tien bij mij..en zij zegt..nou we gaan kijken of er misschien iets verandert is waardoor we geen gel hoeven te gebruiken (ik ging nergens meer vanuit..omdat ik mij maar overal voor had opengezet)
Haar uitleg....nou zit je nog dichtjes..dan krijg je die gel...en hopen we dat het vanmiddag al een beetje klaar is..anders nogmaals..
Zij toucheren..en kijkt mij blij aan..meid je hebt al ruim 3 cm (pakweg om 10.00u)...ik ga gewoon lekker je vliezen breken..dan ga je rustig aan naar de verloskamer..en gaan we kijken of er eventueel nog opwekkers voor de extra push nodig zijn..nou goed vanzelfsprekend kon dat laatste mij niet schelen..3cm..onze kleine man zou vandaag al komen!!!
Eenmaal op de verloskamer geinstalleerd (en ein-delijk) televisie grappen vriendlief en ik nog een beetje .. ik zo let maar op schat voor vier uur hebben we de kleine man in handen..en we doen beide nog een gok naar 't gewicht..(ik ze rond de 3200g en hij rond de 3000g)..
Ze komen kijken en besluiten een infuus aan te leggen..maar heel gestaag op de laten brengen zodat ik een weeenstorm zal krijgen (daar ik dat bij nummer 1 van begin tot eind heb gehad)..Nadat ze de dosis om een uurtje of half drie wat verhoogd heeft komen de weeen steeds sneller op elkaar..en uiteindelijk voel ik ook een persdrang (nog niet heftig maar toch wel iets) dus ze komt nog kijken om 3uur..nou pas 5cm..
Maar volgens haar is alles gunstig en duurt het niet lang meer,
Nog geen 20 minuten later in mijn wegzuchtactie komt er ontlasting + flinke scheuten vruchtwater mee..waarop mijn moeder de assistente waarschuwt om toch maar de verlos te halen..
7cm en een dikke rand..maar ze kan omdat Shane ook niet zo'n grote prulleke is zo het randje over zijn hoofdje heenwippen..en met twee persweeen (en dus een kleine drie minuten later) ligt meneer op mijn borst te huilen.
Oma's huilen..vriendlief ook in tranen (wow wacht vriendlief heeft emoties
shocker).Ik heb er nu iets langer over gedaan dan bij Emery (uurtje ofwat) maar veel sneller persen dus..en daarnaast iets waar ik heel trots op ben..mede dankzij de hulp van mijn moeder/schoonmoeder en mijn kanjer van een vriend hebben we alles gedaan zonder pijnbestrijding..
Gevolg..ik voel me door de mangel gehaald..pittige naweeen..maar een oh zo trotse mama die lekker van haar menneke kan aan genieten.
Nou nog ongeveer 2 uurtjes dan is vriendlief ook weer hier
Hopelijk mag ik om 10u al weg en anders wordt het 15u (ivm dus de opname vd te hoge bloeddruk)
Shane doet het prima..al flink wat gedronken aan de borst...meconium is er allemaal al uit..en hij heeft ook geplast en alles dus dat gaat heerlijk!
Nou dames ik ga even lekker tuttelen en doen en dan lekker douchen + ontbijten
er zitten twee foto's bij alvast als preview
eentje van Shane alleen..
en eentje van papa & Shane
sharon: jeetje dat ging ook snel dan opeens!
lekker blijven genieten meid.
hier dan ook mijn verhaal, gekopieerd van mail naar de meiden van de pufclub.
Nou eindelijk na 41 weken en 1 dag zwangerschap vond onze uk het ook wel tijd om zich te laten zien.
Op zaterdagochtend 30 April stond ik op met wat darmkrampen, die helaas na een aantal keer naar de wc
te zijn geweest ook niet over gingen. Erwin zei nog: zijn het wel je darmen. ik zei toen nog van wel...
maar rond 12.00-13.00 ging ik de tijd een beetje in de gaten houden en kwam erachter dat er wel wat regelmaat
in de krampen zaten, zo rond de 10 minuten-kwartier.
we hadden afgesproken om s middags naar t terras te gaan met vrienden en ik voelde me nog prima en dus gingen we
naar t dorp. ik zelf had de hele tijd het gevoel dat het wel weer weg zou gaan omdat ik nog nooit eerder ook maar 1 krampje
of iets gevoeld had, dus met die gedachte zat ik op t terras, maar de krampen (weeën) bleven komen.
verloskundige Paula was ook op t terras en zei nog, je houdt het goed vol. nou ze moest eens weten haha
rond 16.00 gingen we naar huis om even de hond uit te laten want we zouden daarna nog gaan bbq-en bij vrienden
(oa met Ellen)
Erwin vroeg nog of het wel ging en of ik niet liever thuis wilde blijven. nee hoor Eva is eigenwijs en zegt dat t wel gaat.
nou niet dus, eenmaal bij onze vrienden werd het steeds heftiger en had moeite om niks te laten zien, maar achteraf hadden
enkele vriendinnen wel iets in de gaten. ik had het ook tegen Ellen gezegd omdat ik zoiets toch ff kwijt wilde met iemand die
al ervaring heeft!
rond half 8 gingen we naar huis en iedereen riep nog succes he! en ik had ananas gegeten dus het zou nou wel snel gebeuren volgens
de vrienden.
eenmaal thuis ben ik op bed gaan liggen en van 20.00 tot 21.00 ben ik de tijd bij gaan houden en we weeën kwamen toch wel om de 4 minuten en
hielden een minuut aan, af en toe zat er een keer 7 minuten tussen.
erwin zei al paar keer van bel de verloskundige dan, maar ik was bang om te vroeg te bellen,,, om iets over 9 toch maar gebelt en om half 10
was de verloskundige er.
toen ze ging voelen hoe ver ik was lag ik nog te denken van als er nou maar iig een cm is,,, maar wat bleek, ik had al 4 tot 5 cm! de weeën moest ik
toen ook al een beetje wegpuffen en het waren goede krachtige weeën volgens de vk.
wauw jeetje dit gaat snel dacht ik.
erwin kreeg de opdracht om alles klaar te gaan zetten en zij zou nog naar iemand anders gaan en dan terug komen om de vliezen te breken.
maar in een helder moment zei erwin, kan je dan niet nu de vliezen breken want stel er is iets niet goed dan weten we dat gelijk.
tjha daar zat wel iets in dus de vk deed haar jas weer uit en brak de vliezen en wat bleek, die kleine meid had in het vruchtwater gepoept,
daar ging mijn wens om thuis te bevallen, dus ik moest wel even een traantje laten... maar ja het is niet anders.
de vk kon niet met ons mee omdat ze naar die ander moest en anders moesten we op de achterwacht wachten en daar hadden we ook geen zin in
dus we gingen onze spullen verzamelen en de vk deed telefonisch overdragen aan het ziekenhuis.
nou die auto rit was verschrikkelijk. elke drempel en rotonde deed pijn en dat terwijl erwin zo voorzichtig deed...
rond 22.30 waren we in het ziekenhuis en werd ik op allerlei apparatuur aangesloten dus was aan bed gebonden helaas, thuis vond ik het fijn
om wat rond te hobbelen.
al snel bleek ik 8 cm te hebben en toen kwam het ontzettend zware, die laatste cm's wegpuffen. en dat wilde ik niet, ik had persdrang, maar moest toch echt
nog even wachten. gelukkig kon erwin mij goed helpen en samen hebben we het tot de 10 cm gered.
om 23.30 mocht ik gaan persen en volgens hun ging dat heel goed (ik dacht nog, ja dat zeg je tegen iedereen!)
maar al snel zeiden ze we zien haartjes! ondertussen kwam onze eigen vk ook nog even binnen.
om 23.45 kreeg onze uk het wat moeilijk in mijn buik en werdt de gyn erbij gehaald, ik kreeg wat zuurstof en bij de volgende wee werdt er een knip gezet
en de gyn zou wat op mijn buik duwen wwant uk moest er nu uit en dat gebeurde ook gelijk, om 23.47 was daar onze knappe dame Elyne!
als ik zelf doorgeperst had zonder hulp had het 5 min langer geduurd dus dat was nog super snel voor een eerste.
al met al een super snelle bevalling dus. ik ben blij dat we nog naar terras geweest zijn voor wat afleiding, thuis zou ik de hele dag
op de klok gekeken hebben denk ik, de bbq was misschien iets minder verstandig hihi
ik kijk positief terug op de bevalling ondanks dat het in het ziekenhuis was. het was prima zo.
de kraamhulp is zaterdag al voor t laatst geweest en nu genieten we lekker met zijn 3en. erwin was vorige week vrij en deze week ook nog.
be benieuwd hoe het volgende week zal zijn.
de borstvoeding gaat heel goed en Elyne is een tevreden meisje wat ook heel graag bij je is.
lekker blijven genieten meid.
hier dan ook mijn verhaal, gekopieerd van mail naar de meiden van de pufclub.
Nou eindelijk na 41 weken en 1 dag zwangerschap vond onze uk het ook wel tijd om zich te laten zien.
Op zaterdagochtend 30 April stond ik op met wat darmkrampen, die helaas na een aantal keer naar de wc
te zijn geweest ook niet over gingen. Erwin zei nog: zijn het wel je darmen. ik zei toen nog van wel...
maar rond 12.00-13.00 ging ik de tijd een beetje in de gaten houden en kwam erachter dat er wel wat regelmaat
in de krampen zaten, zo rond de 10 minuten-kwartier.
we hadden afgesproken om s middags naar t terras te gaan met vrienden en ik voelde me nog prima en dus gingen we
naar t dorp. ik zelf had de hele tijd het gevoel dat het wel weer weg zou gaan omdat ik nog nooit eerder ook maar 1 krampje
of iets gevoeld had, dus met die gedachte zat ik op t terras, maar de krampen (weeën) bleven komen.
verloskundige Paula was ook op t terras en zei nog, je houdt het goed vol. nou ze moest eens weten haha
rond 16.00 gingen we naar huis om even de hond uit te laten want we zouden daarna nog gaan bbq-en bij vrienden
(oa met Ellen)
Erwin vroeg nog of het wel ging en of ik niet liever thuis wilde blijven. nee hoor Eva is eigenwijs en zegt dat t wel gaat.
nou niet dus, eenmaal bij onze vrienden werd het steeds heftiger en had moeite om niks te laten zien, maar achteraf hadden
enkele vriendinnen wel iets in de gaten. ik had het ook tegen Ellen gezegd omdat ik zoiets toch ff kwijt wilde met iemand die
al ervaring heeft!
rond half 8 gingen we naar huis en iedereen riep nog succes he! en ik had ananas gegeten dus het zou nou wel snel gebeuren volgens
de vrienden.
eenmaal thuis ben ik op bed gaan liggen en van 20.00 tot 21.00 ben ik de tijd bij gaan houden en we weeën kwamen toch wel om de 4 minuten en
hielden een minuut aan, af en toe zat er een keer 7 minuten tussen.
erwin zei al paar keer van bel de verloskundige dan, maar ik was bang om te vroeg te bellen,,, om iets over 9 toch maar gebelt en om half 10
was de verloskundige er.
toen ze ging voelen hoe ver ik was lag ik nog te denken van als er nou maar iig een cm is,,, maar wat bleek, ik had al 4 tot 5 cm! de weeën moest ik
toen ook al een beetje wegpuffen en het waren goede krachtige weeën volgens de vk.
wauw jeetje dit gaat snel dacht ik.
erwin kreeg de opdracht om alles klaar te gaan zetten en zij zou nog naar iemand anders gaan en dan terug komen om de vliezen te breken.
maar in een helder moment zei erwin, kan je dan niet nu de vliezen breken want stel er is iets niet goed dan weten we dat gelijk.
tjha daar zat wel iets in dus de vk deed haar jas weer uit en brak de vliezen en wat bleek, die kleine meid had in het vruchtwater gepoept,
daar ging mijn wens om thuis te bevallen, dus ik moest wel even een traantje laten... maar ja het is niet anders.
de vk kon niet met ons mee omdat ze naar die ander moest en anders moesten we op de achterwacht wachten en daar hadden we ook geen zin in
dus we gingen onze spullen verzamelen en de vk deed telefonisch overdragen aan het ziekenhuis.
nou die auto rit was verschrikkelijk. elke drempel en rotonde deed pijn en dat terwijl erwin zo voorzichtig deed...
rond 22.30 waren we in het ziekenhuis en werd ik op allerlei apparatuur aangesloten dus was aan bed gebonden helaas, thuis vond ik het fijn
om wat rond te hobbelen.
al snel bleek ik 8 cm te hebben en toen kwam het ontzettend zware, die laatste cm's wegpuffen. en dat wilde ik niet, ik had persdrang, maar moest toch echt
nog even wachten. gelukkig kon erwin mij goed helpen en samen hebben we het tot de 10 cm gered.
om 23.30 mocht ik gaan persen en volgens hun ging dat heel goed (ik dacht nog, ja dat zeg je tegen iedereen!)
maar al snel zeiden ze we zien haartjes! ondertussen kwam onze eigen vk ook nog even binnen.
om 23.45 kreeg onze uk het wat moeilijk in mijn buik en werdt de gyn erbij gehaald, ik kreeg wat zuurstof en bij de volgende wee werdt er een knip gezet
en de gyn zou wat op mijn buik duwen wwant uk moest er nu uit en dat gebeurde ook gelijk, om 23.47 was daar onze knappe dame Elyne!
als ik zelf doorgeperst had zonder hulp had het 5 min langer geduurd dus dat was nog super snel voor een eerste.
al met al een super snelle bevalling dus. ik ben blij dat we nog naar terras geweest zijn voor wat afleiding, thuis zou ik de hele dag
op de klok gekeken hebben denk ik, de bbq was misschien iets minder verstandig hihi
ik kijk positief terug op de bevalling ondanks dat het in het ziekenhuis was. het was prima zo.
de kraamhulp is zaterdag al voor t laatst geweest en nu genieten we lekker met zijn 3en. erwin was vorige week vrij en deze week ook nog.
be benieuwd hoe het volgende week zal zijn.
de borstvoeding gaat heel goed en Elyne is een tevreden meisje wat ook heel graag bij je is.
Leuk om je verhaal te lezen Eva..
Hier dan mijn verhaal! wat heb ik nog vaak alle verhalen zitten lezen om mijn tijd te verdrijven gezien ik overtijd ging...was uiteindelijk 41wk en 3 dg:
Maandag 9-5-11 (mijn verjaardag!) heb ik me laten strippen. Dit is rond 18:30 gebeurt. 30min later ontstonden er menstruatiekrampen maar deze waren zeker nog niet heftig of regelmatig. Leek mij reactie van het strippen te zijn. Rond 19:30 had ik af en toe een wee er tussen maar het blijf in een patroon zitten van 1-2 voorweeen met daarna 1 wee ertussen. In de buurt van 21:00 vielen de voorweeen weg en had ik toch wel weeen van 8-10 min ertussen. Dit is zo rond 21:45 nog naar de 5-6min gegaan en toen besloten we in ieder geval onze Doula te bellen. Maar waar ik al bang voor was gebeurde; het zakte ineens weer af en rond 22:15 wist ik zeker dat het weer was opgehouden. We zijn dus gaan slapen uiteindelijk om 23:30 met het idee dat het weer een verloren start was geweest. 01:45 werd ik wakker, half in coma, niet snappend wat er gebeurde in mijn buik, en terwijl ik om 01:51 mijn best deed om wakker te worden zodat ik op kon maken of ik nou of niet een wee had, hoorde en voelde ik een harde knal in mijn buik. Ik ben maar naar de wc geweest en wou net weer terug in bed gaan toen ik me afvroeg of ik me niet had afgeveegd...er liepen wat druppels langs mijn been. Terwijl ik achterom kijk zie ik dat ik een spoor van druppeltjes achter mij heb en besef ik me dat die knal mijn vliezen waren die braken! Gelijk Joost wakker gemaakt en we hebben ons aangekleed en zijn naar beneden gegaan. Ergens had ik het geval dat het helemaal ging losbarsten en zonder echt al weeen oid getimed te hebben, heeft Joost de VK gebeld. Deze was er 10min later en is gelijk met ons naar boven gegaan. De weeen waren ondertussen al direct gekomen de rond 2-3min en enige pers gevoel had ik al. VK heeft in tussentijd alles klaar zitten zetten en had nog geen haast om te toucheren. Binnen no-time had ik enorme persweeen die eigenlijk niet meer stopten en volledig mijn lichaam overnamen. Voor ik het wist zei ik nog; hij komt al.....VK zag inderdaad al haartjes en stond direct onder me (ik stond gewoon nog aan bed...) Met hulp van paar man heb ik mezelf nog net op bed gekregen maar kwam niet verder dan op handen en voeten en voor ik het wist is het hoofdje geboren en 1 perswee later werd Job geboren en tussen mijn benen door naar voren geschoven zodat hij onder mij op bed kwam te liggen!
Wat een ervaring! Heerlijke bevalling eigenlijk waarbij ik geen 1x echt hoefde te persen omdat mijn lichaam het volledig overnam!
Helaas is er een fluxus post partum ontstaan die 2 uur later ontdekt werd doordat ik ineens wegzakte. VK was net 10min weg en werd direct weer gebeld...zij heeft eerst geprobeerd mij te catheteriseren in de hoop dat mijn baarmoeder zich beter zou gaan samentrekken. Uiteindelijk heeft ze enorme kracht uitgeoefend op mijn buik waardoor er ineens enorme stolsels (ei- tot vuistgroot) met veel bloed uitkwam. Direct daarna heb ik oxytocine gekregen en begon ik gelukkig op te knappen. Ik zag tegen een shock aan en had op zijn laagst een bloeddruk van 80/50. Heb uiteindelijk net meer dan 1,5ltr bloed verloren maar hoefde gelukkig niet naar het ziekenhuis gezien ik goed herstelde. Nu is het alleen echt langer herstellen omdat het wel even duurt voordat mijn HB weer akkoord is. Maar al met al heb ik de bevalling als geweldig ervaren en herstel ik zo goed dat het volop genieten is!
Jammere is wel, dat ik waarschijnlijk volgende keer hierdoor echt in het ziekenhuis moet bevallen, zodat er geen risico op herhaling of zelfs verergering is. Maar ja, dat zien we dan wel.
Maandag 9-5-11 (mijn verjaardag!) heb ik me laten strippen. Dit is rond 18:30 gebeurt. 30min later ontstonden er menstruatiekrampen maar deze waren zeker nog niet heftig of regelmatig. Leek mij reactie van het strippen te zijn. Rond 19:30 had ik af en toe een wee er tussen maar het blijf in een patroon zitten van 1-2 voorweeen met daarna 1 wee ertussen. In de buurt van 21:00 vielen de voorweeen weg en had ik toch wel weeen van 8-10 min ertussen. Dit is zo rond 21:45 nog naar de 5-6min gegaan en toen besloten we in ieder geval onze Doula te bellen. Maar waar ik al bang voor was gebeurde; het zakte ineens weer af en rond 22:15 wist ik zeker dat het weer was opgehouden. We zijn dus gaan slapen uiteindelijk om 23:30 met het idee dat het weer een verloren start was geweest. 01:45 werd ik wakker, half in coma, niet snappend wat er gebeurde in mijn buik, en terwijl ik om 01:51 mijn best deed om wakker te worden zodat ik op kon maken of ik nou of niet een wee had, hoorde en voelde ik een harde knal in mijn buik. Ik ben maar naar de wc geweest en wou net weer terug in bed gaan toen ik me afvroeg of ik me niet had afgeveegd...er liepen wat druppels langs mijn been. Terwijl ik achterom kijk zie ik dat ik een spoor van druppeltjes achter mij heb en besef ik me dat die knal mijn vliezen waren die braken! Gelijk Joost wakker gemaakt en we hebben ons aangekleed en zijn naar beneden gegaan. Ergens had ik het geval dat het helemaal ging losbarsten en zonder echt al weeen oid getimed te hebben, heeft Joost de VK gebeld. Deze was er 10min later en is gelijk met ons naar boven gegaan. De weeen waren ondertussen al direct gekomen de rond 2-3min en enige pers gevoel had ik al. VK heeft in tussentijd alles klaar zitten zetten en had nog geen haast om te toucheren. Binnen no-time had ik enorme persweeen die eigenlijk niet meer stopten en volledig mijn lichaam overnamen. Voor ik het wist zei ik nog; hij komt al.....VK zag inderdaad al haartjes en stond direct onder me (ik stond gewoon nog aan bed...) Met hulp van paar man heb ik mezelf nog net op bed gekregen maar kwam niet verder dan op handen en voeten en voor ik het wist is het hoofdje geboren en 1 perswee later werd Job geboren en tussen mijn benen door naar voren geschoven zodat hij onder mij op bed kwam te liggen!
Wat een ervaring! Heerlijke bevalling eigenlijk waarbij ik geen 1x echt hoefde te persen omdat mijn lichaam het volledig overnam!
Helaas is er een fluxus post partum ontstaan die 2 uur later ontdekt werd doordat ik ineens wegzakte. VK was net 10min weg en werd direct weer gebeld...zij heeft eerst geprobeerd mij te catheteriseren in de hoop dat mijn baarmoeder zich beter zou gaan samentrekken. Uiteindelijk heeft ze enorme kracht uitgeoefend op mijn buik waardoor er ineens enorme stolsels (ei- tot vuistgroot) met veel bloed uitkwam. Direct daarna heb ik oxytocine gekregen en begon ik gelukkig op te knappen. Ik zag tegen een shock aan en had op zijn laagst een bloeddruk van 80/50. Heb uiteindelijk net meer dan 1,5ltr bloed verloren maar hoefde gelukkig niet naar het ziekenhuis gezien ik goed herstelde. Nu is het alleen echt langer herstellen omdat het wel even duurt voordat mijn HB weer akkoord is. Maar al met al heb ik de bevalling als geweldig ervaren en herstel ik zo goed dat het volop genieten is!
Jammere is wel, dat ik waarschijnlijk volgende keer hierdoor echt in het ziekenhuis moet bevallen, zodat er geen risico op herhaling of zelfs verergering is. Maar ja, dat zien we dan wel.
Tjonge Riejanneke, wat een enorm snelle bevalling zeg, indrukwekkend hoor! Wel heel jammer van je bloedverlies aan het eind... toch net niet helemaal perfect 
.
Hoe laat ben je uiteindelijk bevallen? geniet ervan meissie, t is weer wonderschoon allemaal zo te horen!
. Hoe laat ben je uiteindelijk bevallen? geniet ervan meissie, t is weer wonderschoon allemaal zo te horen!
Tinke; zeker jammer van het bloedverlies, want verder was het echt een geweldige bevalling! Job is uiteindelijk om 03:08 geboren na een uitdrijvingsperiode van 5 min!
Jeetje Riejanneke wat een heftige maar mooie ervaring. Jammer van de nasleep. Ben je al floradix aan het slikken? Helpt heel goed als je veel bloedverlies hebt gehad.
Ik heb bij Jordy ook een fluxus gehad (meer dan 2 liter bloed verloren) en de 2 keer erna niet meer gelukkig. Moest ook in het ziekenhuis bevallen maar mocht wel onder leiding van mijn eigen vk. Was bij Yannick iets over 8 in het ziekenhuis en om 11 alweer op weg naar huis en toen maar 200 ml bloedverlies.
Maare al denkplanning voor een derde haha.
Ik heb bij Jordy ook een fluxus gehad (meer dan 2 liter bloed verloren) en de 2 keer erna niet meer gelukkig. Moest ook in het ziekenhuis bevallen maar mocht wel onder leiding van mijn eigen vk. Was bij Yannick iets over 8 in het ziekenhuis en om 11 alweer op weg naar huis en toen maar 200 ml bloedverlies.
Maare al denkplanning voor een derde haha.
Lekker late reactie, maar bianca;
Slik inderdaad floradix en na 6dg was mijn HB al 1 punt omhoog. Dus dat komt helemaal goed. Ik weet dat mijn vk dan de bevalling mag leiden maar zij zei ook al; het is maar de vraag of ik in het ziekenhuis kom gezien deze bevalling 1 uur geduurd heeft.
En denkplanning voor 3e; hij/zij komt er zeker maar wanneer; geen idee!!
Slik inderdaad floradix en na 6dg was mijn HB al 1 punt omhoog. Dus dat komt helemaal goed. Ik weet dat mijn vk dan de bevalling mag leiden maar zij zei ook al; het is maar de vraag of ik in het ziekenhuis kom gezien deze bevalling 1 uur geduurd heeft.
En denkplanning voor 3e; hij/zij komt er zeker maar wanneer; geen idee!!
Rienjanneke: leuk leuk ook voor een derde. Ik kan uit ervaring vertellen dat het heel leuk is een redelijk groot gezin. Maar soms ook heftig hoor. Zeker als ze met zijn 3en ziek zijn hha. Maar alles komt goed.
30 Augustus om 15.56 is Naomi geboren.
Ze woog 3640 gram.
29 Aug om 11.00 ben ik gestript door de verloskundige,want ik had net 2 cm,en ik was die dag precies 40 wk.
We hadden afgesproken dat ik met 40 wk gestript zou worden, en in het uiterste geval met 41 wk ingeleid zou worden.
Die avond om 23.00 begonnen de weeen te komen.
Het strippen had dus geholpen.
De hele nacht en dag die weeen moeten opvangen en uiteraard niet geslapen.
Om 13.00 zouden we naar de vk praktijk gaan om te kijken hoe ver ik was.
Nou dikke pech ik zat op 2cm, misschien krap aan 3 cm.
dus 14 uur weeen gehad, die weeerrrr geen fluit deden.
Dat was met de andere meiden ook zo, mijn lichaam heeft gewoon heel veel moeite om de 3 cm te bereiken.
Gelukkig wilde de vk mijn vliezen breken om me op weg te helpen.
Dus gebroken , en was mooi helder.
We zouden meteen naar het zkh gaan en de vk zou een uurtje later komen.
Ik kwam niet verder dan de voordeur van de vk praktijk, want toen begonnen de weeen ineens flink en
heftig toe te slaan.
Het zkh is daarvandaan 5 min rijden, maar ik had het niet meer.
Steeds puffen en steun zoeken bij mijn man.
In het zkh naar boven naar de verloskamers toe, waar een weeenstorm zich aandiende van buik en rugweeen.
De vk kwam een uur later en is maar meteen gebleven want de centimeters vlogen om mijn oren.
Mijn man heeft elke rugwee voor me weg gemasseerd en was allang blij dat hij wat voor me kon betekenen.
Ik kreeg door die weeenstorm echt niet meer de kans om bij te komen.
Tussen elke flinke wee zat maar 30 seconden adempauze voor me.
Het was echt heftig, maar 1 voordeel om 15.50 had ik 10 cm, dus binnen 3 uur was ik van 2 cm naar 10 cm gegaan!!
Na 6 min persweeen lanceerde ik Naomi op de wereld.
ze werd op mijn buik gelegd en op dat moment brak de navelstreng omdat die blijkbaar extreem kort was.
De vk heeft meteen alles lopen afklemmen om het bloedverlies te minderen.
Ik heb daar eerlijk gezegd niks van meegekregen, maar dat vertelde ze me toen ik fotos terug zag waar alles en ook ik helemaal bedekt zat onder het bloed, en ik maar ging vragen hoe dat kwam.
Mijn man, mijn dochter kelsey en stiefdochter Francis waren bij de bevalling, en voor Kelsey was het helemaal feest.
Naomi is namelijk geboren op de zelfde dag als mijn oudste dochter Kelsey.
Kelsey vond het tijdens mijn zwangerschap geen leuk idee, maar nu vind ze het super.
Kelsey en Kyomi zijn helemaal verliefd op hun kleine zusje.
En papa en mama zijn dolgelukkig met ons complete gezin.
Ze woog 3640 gram.
29 Aug om 11.00 ben ik gestript door de verloskundige,want ik had net 2 cm,en ik was die dag precies 40 wk.
We hadden afgesproken dat ik met 40 wk gestript zou worden, en in het uiterste geval met 41 wk ingeleid zou worden.
Die avond om 23.00 begonnen de weeen te komen.
Het strippen had dus geholpen.
De hele nacht en dag die weeen moeten opvangen en uiteraard niet geslapen.
Om 13.00 zouden we naar de vk praktijk gaan om te kijken hoe ver ik was.
Nou dikke pech ik zat op 2cm, misschien krap aan 3 cm.
dus 14 uur weeen gehad, die weeerrrr geen fluit deden.
Dat was met de andere meiden ook zo, mijn lichaam heeft gewoon heel veel moeite om de 3 cm te bereiken.
Gelukkig wilde de vk mijn vliezen breken om me op weg te helpen.
Dus gebroken , en was mooi helder.
We zouden meteen naar het zkh gaan en de vk zou een uurtje later komen.
Ik kwam niet verder dan de voordeur van de vk praktijk, want toen begonnen de weeen ineens flink en
heftig toe te slaan.
Het zkh is daarvandaan 5 min rijden, maar ik had het niet meer.
Steeds puffen en steun zoeken bij mijn man.
In het zkh naar boven naar de verloskamers toe, waar een weeenstorm zich aandiende van buik en rugweeen.
De vk kwam een uur later en is maar meteen gebleven want de centimeters vlogen om mijn oren.
Mijn man heeft elke rugwee voor me weg gemasseerd en was allang blij dat hij wat voor me kon betekenen.
Ik kreeg door die weeenstorm echt niet meer de kans om bij te komen.
Tussen elke flinke wee zat maar 30 seconden adempauze voor me.
Het was echt heftig, maar 1 voordeel om 15.50 had ik 10 cm, dus binnen 3 uur was ik van 2 cm naar 10 cm gegaan!!
Na 6 min persweeen lanceerde ik Naomi op de wereld.
ze werd op mijn buik gelegd en op dat moment brak de navelstreng omdat die blijkbaar extreem kort was.
De vk heeft meteen alles lopen afklemmen om het bloedverlies te minderen.
Ik heb daar eerlijk gezegd niks van meegekregen, maar dat vertelde ze me toen ik fotos terug zag waar alles en ook ik helemaal bedekt zat onder het bloed, en ik maar ging vragen hoe dat kwam.
Mijn man, mijn dochter kelsey en stiefdochter Francis waren bij de bevalling, en voor Kelsey was het helemaal feest.
Naomi is namelijk geboren op de zelfde dag als mijn oudste dochter Kelsey.
Kelsey vond het tijdens mijn zwangerschap geen leuk idee, maar nu vind ze het super.
Kelsey en Kyomi zijn helemaal verliefd op hun kleine zusje.
En papa en mama zijn dolgelukkig met ons complete gezin.
wooow heavy es! had in je maandtopic al 1 en ander gelezen maar zo compleet klinkt / leest het erg heavy wel fijn dat het later ineens wel snel ging.. geniet er van!
liefs mel mama aug 2010
liefs mel mama aug 2010
Hey Mel,
het ging zeker in een treinvaart op h et laatst.
Maar het genieten is nu echt aangebroken.
Op dit wondertje heb ik zolang gewacht, dat ik alles voor lief neem.
het ging zeker in een treinvaart op h et laatst.
Maar het genieten is nu echt aangebroken.
Op dit wondertje heb ik zolang gewacht, dat ik alles voor lief neem.
Dit is een "Print" versie van onze forums. Om de volledige versie te bekijken, Klik Hier.