Mamara

van harte met je zoon

ik las het op een forum waar we altijd zijn dus vandaar dat ik hier even post maar stuur je nog even een mail meis

geniet van je manneke en dikke kussen voor je andere zoons

liefs Indey

Maandagavond 13-11 begonnen de harde buiken langzaam weeën te lijken met een regelmaat van 20-30 minuten,
dinsdag zakten deze wat af, om 'savonds weer toe nemen naar intervallen van ongeveer 15 min.
Woensdag nam zowel frequentie als intensiteit toe en 's nachts hebben we besloten de verloskundige te bellen,
omdat de weeën al geruime tijd rond de 5 minuten bleven hangen.
Flink uitputtend na 2 dagen met bijzonder weinig slaap.
Tegen half tien 's ochtends komt de verloskundige langs om vervolgens gezamelijk te moeten constateren dat de weeën weer wat wegzakken naar 8 á 10 minuten per wee.
Wederom nemen de weeën 's nachts toe en weer besluiten we de verloskundige te bellen, ze komt gelukkig direct.
Er wordt 4 cm ontsluiting gemeten.
De volgende ochtend meldt de vk zich weer om 8 uur, 6 cm ontsluiting en de vliezen worden gebroken.
We moesten maar bellen als het te erg werdt en ik persdrang kreeg, anders kwam ze om 11 uur weer.
Dit heb ik niet gehaald, half elf was de vk, na een telefoontje, weer terug.
8 cm ontsluiting, nog te weinig om mee te mogen doen, puffen dus maar, nog meer puffen, puffen, puffen..
Tegen half 1 is het bijna niet meer te houden, ik ben inmiddels echt moe en begin wanhopig te worden.
Ontsluiting 9,5 cm, met een staand stevig randje.
De vk besluit dat ik zachtjes mag proberen mee te persen (euh.. gewoon persen maar doen?)
Het randje wil niet weg en Boaz blijkt met z'n neusje omhoog te liggen, wat de gang door het geboortekanaal flink bemoeilijkt.
Rond 2 uur besluit de vk dat het tijd is om te gaan, met z'n allen welteverstaan, met spoed richting ziekenhuis.
Al puffend en pijnlijdend de trap af gehobbeld, de auto in.
Inmiddels in de beugels hangend, aan de weeënopwekkers, mag ik vanaf half 4 proberen een uur lang m'n kind op de wereld te zetten.
Moe ben ik, uitgeput, wanhopig, biedt me een keizersnede aan en ik ga ervoor, want ik red het niet meer.
Om half 5 nog te weinig resultaat in vergelijking met het werk wat er voor verzet is, Boaz is maar 2 cm verder gezakt.
De vacuümcup wordt uit de kast gepakt en aangekoppeld, wat nog meer pijn doet dan ik inmiddels al had meegemaakt.
Persen moet ik, hard en gewoon doorgaan, stoppen is geen optie.
Gevloek om me heen, de cup schiet los. De chef de gyn wordt er bijgeroepen, Dr. Hummel stroopt zijn mouwen op, zet het apparaat op maximale zuigkracht, slingert wat orders in de rondte en begint te trekken.
Na uiteindelijk 4 tracties is Boaz daar eindelijk... 16.50 uur... drie en half uur persweeën, maar onze man is er.
Helemaal gaaf en oh zo knap. Zijn apgar was 8/9 en meneer had ook de navelstreng om z'n hoofdje bij de geboorte.
Dr. Overmars maakt van mijn onderkantje een keurig perzisch geknoopt tapijtje (25 hechtingen, 1 knip en uitgescheurd) en tegen achten (na een heerlijke douche) worden we in karavaan naar de afdeling gereden.

Ik vond het hele zware bevalling die ik niet snel zal vergeten. Het slijt inmiddels wel iets, maar de ervaring was voor mij te traumatisch en uitputtend dat ik het, helaas en hoe graag ik ook zou willen, gewoonweg niet kan opbrengen om borstvoeding te geven.
Het maakt me verdrietig, maar ik weet ook dat Boaz het meest heeft aan gelukkige mama en een volle maag.




Ah... dat hebben ze in België dus ook

HIer ook mijn verhaal:

OP vrijdag( met 35 weken) kreeg ik de maagpijn.Een hele vervelende pijn die vanaf zondag samen ging met overgeven.Maandags was het nog niet weg dus ik heb toch maar de spoedlijn gebeld aangezien de praktijk dicht was. Ze kwam meteen aan huis en de bloeddruk was 140-100. Dus we moesten meteen door naar de gyn.
Die heeft een echo gemaakt en daar was mijn bloeddruk al 130-110. Dus bloedprikken en ik kon meteen door naar de afdeling om opgenomen te worden, slik. Dat had ik niet verwacht.
Gelukkig hing mijn ziekenhuistas al even aan de kapstok dus die heeft Gj opgehaald.
Dinsdag ochtend stond de arts aan mijn bed, de leverwaardes gingen omhoog(das niet goed) en mijn bloedplaatjes naar beneden(ook niet goed, kan bloedingen veroorzaken)
Dus ik zou ingeleid worden want ik had vergiftiging en ze wilden niet afwachten tot ik te ziek werd. Dat was ook even schrikken. We zouden dus de volgende avond een kindje hebben....
ik kreeg een lintje met hormonen bij mijn baarmoedermond ingebracht,au! 's Avonds al veel weeen maar woensdagochtend maar 1 cm ontsluiting. Dus nog een lintje ingebracht en weer erg veel weeen die avond. Ze dachten zelfs dat de bevalling misschien door zou zetten in de nacht. Ik lag 6 keer per dag aan de ctg en die gaf veel en regelmatige weeen aan.
Maar donderdagochtend weer geen ontsltuiting. Maar de bloedplaatjes waren weer omhoog gegaan(de leverwaardes waren nog niet bekend maar het zag er goed uit, wie weet zelfs naar huis) dus ze wilden een 'wachtdag' instellen.De arts was net 10 min. weg toen ie terug was. Mijn leverwaardes waren weer omhoog gegaan dus ik kreeg toch het derde lintje. Omdat mijn lichaam dus nog lang niet klaar was voor de bevalling sloegen de lintjes niet echt aan.Scheen redelijk normaal te zijn.
Gj was die avond gewoon aan t werk gegaan want ik zou toch vrijdag ochtend af moeten wachten. Weer had ik heftige weeen, veel rug, bil en beenpijn. Maar ik lag al vanaf 17.30 aan de ctg en ik mocht er maar niet af. Wist echt niet hoe ik het had, wilde zo graag onder de hete douche maar ik moest blijven liggen.
bleek dat Jesse zijn hartslagje steeds onder de 90 zakte na een wee en het moet tussen de 120 en 160 zijn.
Dus rond 22.00 stond de gyn voor mijn neus, ik moest mijn vriend bellen want ik kreeg nu direct een keizersnede...AHH
Dus ik Gj gebeld, die was er met 20 min en een heel wit koppie want ze wisten niet op ze op hem konden wachten. Normaal is het zo'n 45 min rijden!
Maar goed..ik had ondertussen al een catheter,een infuus en alles wat verder nodig was. We werden naar de ok gereden, ik kreeg de ruggenprik die echt reuze meevalt, en om 23.20 is Jesse geboren, 2380 gr. Omdat de verdoving iets te hoog was gezet waren ook een aantal organen verdoofd, en die drukte op mijn longen. Hierdoor had ik veel moeite met ademhalen, was ook alleen maar daar mee bezig. Hardop praten lukte al niet meer..Maar uiteindelijk was Jesse er en werd direct naar de couf gebracht. Daar is hij 2 weken gebleven en mocht toen lekker mee naar huis.

Nu achteraf is het toch een hele gebeurtenis,maar op het moment zelf heb je amper tijd om na te denken, het overkomt je gewoonweg.
Ik ben hele stukken kwijt, geen idee hoe het komt want het is geen volledige narcose. Ik weet ook niet meer wanneer GJ die nacht is weggegaan...kan het me echt niet herinneren.

En zo is elke bevalling weer anders. Meiden die nog moeten en alle verhalen lezen, laat je niet uit het veld slaan door alle dramatische verhalen..

Hey,

En hier dan ook mijn verhaal. Ik schrijf mee met de nov mama's 2006. Tijdens mijn zwangerschap werd er zwangerschapssuiker geconstateerd, dus stond ik onder controle bij de gyn en was ik op dieet. Mijn uitgerekende datum was 4 november. 20 oktober heb ik al eerder in het zh gelegen ivm slechte leverfunctie en bloeddruk. er werd gedacht aan zw-vergiftiging, maar gelukkig is het daar niet op uitgelopen... de laatste maand van mijn zwangerschap was erg zwaar. Had ook vreselijk veel last van jeuk (door de leverfunctie en striae). Na 10 dagen overtijd te hebben gelopen en onder controle te zijn geweest bij wel 6 verschillende gynaecologen (ivm vakanties en congressen ed) kwam ik bij een gyn aan die vond dat ik lang genoeg had geleden. Ik mocht kiezen wanneer ik zou worden ingeleid, dus ik antwoorde meteen: zo snel mogelijk! Meteen de volgende dag, 14 november) mocht ik komen:

Om 8.00 moesten we in het ziekenhuis zijn en werden we naar de verloskamer gebracht. Om 8.30 kreeg ik een inwendig onderzoek en daarna werden mijn vliezen doorgeprikt... Aangezien ik extreem veel vruchtwater had liep het tot een aantal keer toe het bed af... Ik kon blijven bellen of ze me weer wilden verschonen... De verpleegster die erbij was had het nog nooit zo gezien. En als ik op mijn buik drukte kwam er ook een hele golf uit Wel had Fee in het vruchtwater gepoept, maar aangezien ik aan het ctg lag en alles goed ging was er niks aan de hand.

Meteen na het doorprikken werd ik aan het infuus gelegd met weeenopwekkers en kwamen de ween vrijwel meteen op gang. Het was op dit moment nog te doen... maar merkte al meteen het verschil met alle voorweeen die ik had gehad... Dit moest toch echt weggepuft worden. Om 10.00 werd het echt heftig (ze gooiden voor mijn gevoel ook veel te vaak en snel achter elkaar de dosis weeenopwekkers omhoog, maarja... het is hun werk). We besloten het in bad te proberen. maar binnen 10 minuten wilde ik er weer uit... De weeen kwamen achter elkaar.. 1 grote storm... Ik kon met moeite met 3 weeen tussendoor het bad uit kreperen (iedere keer 2 stappen en dan weer een wee). Toen ben ik maar naast het bed gaan staan... Wist het even helemaal niet meer. Zitten ging niet, liggen niet. Staan ook niet, maarja... ik stond al dus dan hoefde ik in ieder geval niet van plek te wisselen. Had ook vreselijke beenweeen. Wreef maar met mijn handen over mijn bovenbenen heen, maar dat was meer voor het idee, want helpen deed het niet. Raakte daarna ook een paar keer in paniek. Zuster er maar weer bij... Heel lief mens. Pufte met me mee, zodat ik er een beetje bij bleef. Even later kwam de gyn weer langs om te kijken hoever ik was... 5 cm. Ik raakte weer helemaal in paniek. Had in mijn hoofd zitten dat ik ongeveer 1 cm per uur moest rekenen. Hoe moest ik deze hel nog 5 uur volhouden! Dat kon ik echt niet!. Maar de gyn beloofde mij dat ik het goed deed en dat hij er vertrouwen in had dat het wel op zou schieten (jeah right dacht ik...). Wist niet hoe ik het had. Gelukkig bleef de verpleegkundige erbij en pufte ze met me mee, maar het ging steeds slechter. Wist niet waar ik mijn adem en de rest vandaan moest halen. En al snel volgden de persweeen. En ga dat maar eens even ophouden . De verpleegkundige zou de gyn erbij halen om te kijken hoever ik nu was, maar die was met een andere bevalling bezig. Totdat hij er was moest ik de persweeen hoe dan ook wegpuffen. Moest maar vast op bed gaan liggen. Ben een paar keer half van de wereld geweest. En na een stuk of 5 weeen weggepuft te hebben (of hoe ik het ook gedaan heb) kwam eindelijk de gyn met het verlossende woord: volledige ontsluiting. Ik snapte er niks van,Alles leek wel uren te duren met die pijn, maar ik wist dat het nog niet zo laat was.. (de laatste 5 cm ontsluiting zijn binnen drie kwartier gegaan!) Maar het zal allemaal wel. Ik mocht eindelijk persen. In ieder geval beter dan die persweeen ophouden. Dus toen begon het persen. Ik was alleen al helemaal uitgeput en raakte een paar keer weg. Na een poosje persen ging het ctg achteruit en aangezien ik het ook niet lang meer vol ging houden met persen werd de vacuumpomp erbij gehaald en er werd een knip gezet. Dat was balen, maar aan de andere kant: als het er maar uitkomt! Gelukkig lag ze er verder wel goed voor en kon ik met mijn laatste kracht nog een paar keer keihard meepersen. Ze hebben amper kracht hoeven zetten met de vacuumpomp, het was meer het laatste nodige zetje.

En daar was ze dan! Zoals de gyn het zei: een jongetje, maar dan zonder piemeltje. Wat was dat een geweldig gevoel zeg ineens! Alsof ik droomde. En godzijdank was het voorbij. Wat een prachtig mooi mensje op mijn buik. Wauw! en een meissie, terwijl we al die tijd dachten dat het een jongetje was! Echt helemaal geweldig!

Ik kreeg een prik in mijn been voor het loskomen van de placenta, die snel daarna volgde. Remco knipte de navelstreng door en Fee werd nagekeken. Daarna werd ze weer bij mij neergelegd. Ik lag nog met mijn benen in de steigers, want er was geen gyn in de buurt om me te hechten, iedereen bezet. Ik heb Fee toen voor het eerst aangelegd en ze dronk meteen! De verpleegster zei al: wat een natuurtalent! Ik heb wel anderhalf uur zo met Fee gelegen, wachtend op een gyn die mij kon hechten. Belachelijk lang, maar op dat moment kon het me eigenlijk geen ene reet schelen. Helemaal in de wolken met ons meissie!
Na 2 dagen in het ziekenhuis (uit voorzorg aangezien Fee met de pomp is gekomen), mochten we lekker naar huis.

Nou.. dit was dan mijn verhaal...

En dit onze Fee:
Klik om bijlage te bekijken



Groetjes Charlotte

Goh, wat een heftige verhalen de laatste tijd zeg.
Jolan en vooral Charlotte, je verhaal deed me erg aan mijn bevalling denken alleen ging het gedeelte tussen 5 en 10cm bij mij lang niet zo snel. Wat een ondingen zijn die weeënopwekkers hè ! Hopelijk daalt de volgende bij mij wel in, want daar wil ik echt geen tweede keer aan.
Maar een prachtig meisje heb je er voor in de plaats.
En Jolan, die bink van jou mag er ook meer dan zijn !

hier mijn bevallings verhaal:

ik was 21 november uitgerekend.
maandag 30 okt moest ik voor controle naar de vk, alle controles waren de hele zwangerschap goed dus ik ging alleen.
de stagaire deed het spreek uur ze ging naar het hartje luisteren en gelijk hoorde ik dat het niet goed was, hij ging zo langzaam..
ze haalde de verloskundige erbij en die hoorde het zelfde, ik moest naar het ziekenhuis voor een ctg. half 3 moest ik daar zijn.
jannes was werken hij is vrachtwagen chauffeur hij ging gelijk door naar het ziekenhuis en mijn schoonzusje ging met mij mee.
op de poli heb ik een uur aan het ctg gelegen daar was een erg onregelmatig hartslag te zien, ik moest naar de afdeling verloskunde voor een uitgebreide ctg.
de kleine was erg druk dus konden ze moeilijk registreren.
de gyn vond het niet nodig dat ik bleef ik mocht weer naar huis maar moest vrijdag terug komen voor nog een ctg.
vrijdag weer het zelfde verhaal nog geen rede voor ongerustheid dus weer naar huis ik moest maandag voor de laatste keer terug komen en als dat goed was mocht ik weer onder controle bij de verloskundige.

maandag 6 november:
ik ging samen met mijn moeder weer voor de ctg op de poli, dit keer konden ze de hartslag van de kleine niet vinden, ze hadden elke keer mijn hartslag.
dus kreeg ik een echo, daarop was te zien dat het niet mijn hartslag was maar dat van de kleine! 70 per min veel te laag dus.
ik moest weer door naar verloskunde, weer aan het ctg deze was slechter geworden naar een uur kwam de gyn en die zei dat hij ging overleggen met utrecht, na 5 minuten kwam hij terug met de mededeling we gaan je kindje nu halen met een spoed keizersnee ik schrok me rot.. hij zei dat een normale baby het niet overleefd in je buik met zo'n lage hartslag nou dat had ik liever niet geweten.
ik werd gelijk klaargemaakt catheter enz mijn moeder ging jannes bellen maar die kreeg ze niet te pakken, ze sprak zijn voicemail in met de mededeling dat ik een keizersnee kreeg en dat hij zich niet hoefde te haasten omdat hij toch niet meer op tijd kon zijn.
mijn oom ging het blijven proberen om hem te bellen.
om 12.13 is bram geboren met een apgar score van 9/10 deed hij het heel goed. hij woog 3370 en was 52 cm lang.
hij heeft 2 weken ik het ziekenhuis gelegen, zijn onregelmatige hartslag ging al snel beter maar hij had wel af en toe een zuurstof daling en had dan even zuurstof nodig, na twee weken was dit over en mocht hij mee naar huis gezond en wel.
ze hebben geen oorzaak gevonden waarom de hartslag niet goed was, de navelstreng zat twee keer strak om het hoofdje maar daar had hij geen last van gehad.

al met al was het een heftige ervaring maar alles is nu weer goed en we genieten volop van onze bram

Hallo,

Lulu, dat klinkt heftig zeg.
Wat zal jij geschrokken zijn! Gelukkig dat er toch nog vrij snel actie is ondernomen.
Gaa het nu weer goed met zijn hartje?

Mirjam mijn meisje had ook een navelomstrengeling maar niet bij het hoofdje maar haar hartslag werd tijdens de persweeën ook minder waardoor de kleine uiteindelijk met vacuumpomp is geboren.

Geniet van je zoontje

ja het hartje is nu helemaal goed gelukkig.

[code]
Mijn dochter is 30 oktober 2005 geboren na een snelle en voorspoedige bevalling.
S middags om 5 uur braken de vliezen.
Ik zat net 5 minuten op de bank , uit te rusten van het laatste verfwerk.
Knap hoorde ik twee keer achter elkaar, alsof je je nagels langs elkaar haalt.
Maar echt weeen kreeg ik s avonds rond 10 uur.
Ze werden al snel heftiger en kwamen ook vlak op elkaar.
de vk was zelf nog bezig met een bevalling en stuurde ons uiteindelijk vast naar het ziekenhuis.
daar aangekomen ging het allemaal heel snel.
Omdat de vliezen al waren gebroken en de kans op infecties dan groter is wilden ze nog niet naar ontsluiting kijken.
Toen ik tegen twee uur zei dat ik moest drukken , keek ze toch maar even..
Ja hoor , 10 cm..ik mocht persen..
Om 02.34 is Noa geboren.
Een kerngezonde meid van 2835 gram en 46 cm..
Ze was maar een week te vroeg, alles was goed met ons en de volgende ochtend mochten we gelukkig lekker naar huis.
Nu 14 maanden later ben ik hoogzwanger van nummer twee.
Ik ben 20 januari uitgeteld.
Erg spannend dus..
Groetjes Mamavannoa

Mijn Verhaal
Op 30 oktober 2006 moest ik me melden in het ziekenhuis ik zou worden ingeleid en ze begonnen met gel. Ik heb die hele dag met weeen gelopen en smiddags nog een keer gel gekregen maar ik had die avond nog geen ontsluiting omdat ik toch wel een behoorlijke weeenactivitiet had mocht ik niet naar huis en kreeg ik de morgen erop nog een keer gel en de mededeling dat wanneer ik die dag weer geen ontsluiting had ik twee dagen rust moest hebben voor ze het opnieuw gingen proberen. Smiddags weer gekeken of ik ontsluiting had en ik had op 2 dagen tijd 2 cm ontsluiting. De gyn brak mijn vliezen en ik dacht nog als ik maar geen dagen meer hoef te liggen want ik hield het niet meer vol. Al snel volgden de weeen zich achter elkaar en werden behoorlijk zwaar. De gyn kwam kijken hoeveel cm ik had en zei dat hij een infuse wilde geven hij voelde en ik had op een uur tijd 2 cm erbij en hij besloot toch maar even te wachten. Na 5 uur liggen die dag hield ik het niet meer en ik zei dat ik moest persen wat volgens de gyn niet kon maar hij kwam zo voelen en dan hoorde ik meer. Tien minuten later is mijn vriend hem gaan roepen omdat ik het niet meer uithield en ja hoor ik had volledige ontsluiting en mocht gaan persen. Een kwatier later had ik een klein jongetje in mijn handen met de naam Sem. Al met al is het mij meegevallen en kan ik er geen horrorverhaal van maken. En als ik alle weeen bij elkaar optel heb ik 35 uur gelopen met weeen maar de laatste 5 uur waren wel heftig. Als ik nu naar mijn zoontje kijk weet ik waar ik het voor gedaan heb en is het allemaal de moeite waard geweest. Ook de zwangerschap verliep niet helemaal goed want ik ben met 20 weken zwanger zijn geopereerd aan een gesprongen blindedarm en gelukkig is alles goed gekomen.

groetjes regina

Jeetje Regina.... dat is ook best heftig geweest dan.
Tijdens je zwangerschap een operatie en dan ook nog in je buik is niet niks natuurlijk.
En dan ook nog zo'n tijd lopen sukkelen met die weeën.
Maar net wat je zegt.... achteraf weet je waarvoor je het hebt doorstaan.

En mamavannoa....
Zeker spannend... de laatste loodjes voor jou zie ik.
Ik hoop dat ook deze bevalling spoedig mag verlopen.

Lulu.....
Fijn dat het nu weer goed gaat met Bram.

Dan wil ik mijn tweede bevallingsverhaal ook nog wel even laten weten!!!
toen ik er achter kwam dat ik zwanger was, ben ik gaan rekenen en kwam ik uit op 22 juni als uitgerekende datum.
omdat ik via clomid zwanger ben geworden en trombose gehad heb na mijn eerste bevalling was ik zoiezo in het zh bij de gyn onder controle.
zij constateerde echter dat ik 28 juni uitgerekend was.
bij de een na laatste echo bleek onze baby al erg groot te zijn.
dus ik had ook al snel zoiets van ga me maar helpen. dat hebben ze gedaan ze heeft me toen gestript, helaas hielp dat dus helemaal niets, bij mijn volgende controle nu bij de vk van het zh, heeft ze me weer gestript.
nu voelde ik al snel iets rommelen in mijn buik, het was nu 20 juni.
op 21 juni waren we naar het dichtsbijzijnde prenatal geweest om de blije doos nog ff op te halen.
in de auto op de terug weg kreeg ik mijn eerste wee. daarna een hele tijd niet meer dus ik had eigenlijk helemaal niet door dat daat een wee was.
s'avonds achter de computer bleven de weeen heel netjes om de 5 minuten komen. mijn man zei al tegen mij dat hij de volgende dag niet zou gaan werken. en ik nog mooi wedden van wel, bij de eerste deed ik er namelijk 2 dagen over met de weeen, dus daar stelde ik me nu ook op in.
ik heb die nacht een uurtje kunnen "slapen". ben midden in de nacht nog in de douche gaan staan, toen wist ik het zeker. deze bevalling was echt begonnen.
om 5 uur belde mijn man het ziekenhuis, omdat hij dat toch wel echt nodig vond. we mochten meteen komen.
devon in de auto en naar opa en oma gebracht en om 6 uur waren we in het ziekenhuis. meteen naar de verloskamer, omdat de nachtzuster al meteen gezien had dat dit echte weeen waren en geen oefen weeen of zo.
na een klein onderzoek bleek ik al 6 cm te hebben, ik dacht echt ff dat kan niet. zo snel ging het de eerste keer ook niet.
al snel daarop had ik lichte drang, de zuster zei echter dat ik nog niet mee mocht duwen. we moesten ff wachten op de gyn, die all uit bed gebeld was.
om half 8 was zij er en ze vertelde dat we nog ff geduld moesten hebben, ik had 9 cm. helaas was mijn vruchtwater nog helemaal intact, dus die hebben ze maar even doorgeprikt.
ze zag echter geen reden om te blijven en zou ervoor zorgen dat de vk van het zh meteen naar me toe kwam als zij aanwezig was.
nou om 8 uur kwam de vk binnen, ze voelde even en ik had nog een klein week randje,mocht me wel enigzins gaan overgeven aan de persweeen.
om 813u, gaf ze me het groene licht om echt mee te gaan persen en om 815u was onze tweede zoon jayden was geboren.
op 22 juni 2006, mijn eigen uitgerekende datum, dat vond ik toch wel erg leuk.
en daarbij komt dat onze oudste zoon geboren is op 22 juli 2004. we vonden het een heel mooi toeval, ook omdat ze beide op een donderdag geboren zijn in hetzelfde bevallingsbed.

dit was een bevalling die elke vrouw zou willen hebben geloof ik.
ik was een klein beetje uitgescheurd. dus de vk ging me hechten, werd ik eerst even verdoofd met een spray. nou die hielp dus helemaal niet. dat vond ik het ergste van de hele bevalling, het hechten. ze heeeft me er 4 gezet en ik heb alle prikjes gevoeld. au au au en ik vond de vk een tr****t. ik was toen echt even boos.

maar verder heb ik een super goede snelle en bijna rustige bevalling gehad.

iedereen: het is het meer dan waard!!!!!

alle verhalen die ik gelezen heb, er zaten hele vervelende bij en hele mooie, maar wat je er voor terug krijgt is het mooiste!!!


groetjes lobke

van sommige verhalen krijg ik echt de kriebels, vooral te weten dat er bij mij 2 uit moeten komen! Maar als ik dan jou verhaal lees, lobke, en kijk naar mijn eigen bevalling, kan ik alleen maar hopen dat het me dit keer ook zo zal vergaan!

Omdat ik het altijd erg interessant vindt om het bevallingsverhaal van een ander te lezen, voel ik me toch wel een beetje "verplicht" om die van mij hier ook neer te zetten.

Ik ben op 28 april 2004 uitgerekend. Gekscherend zei ik nog: dat wordt een Koninginnedag kindje. Maar helaas, 30 april ging voorbij. Dan op 4 of 5 mei, nee hoor ook niet.

Ik wilde graag thuis bevallen, maar omdat ik bijna twee weken over tijd liep was er voor maandag 10 mei al een afspraak in het ziekenhuis gemaakt om me in te leiden.

Zaterdagavond 8 mei, geen zin om te koken, dus even lekker Grieks eten gehaald.

Dan wordt het 12 uur, 9 mei, en rond een uurtje of twee 's nachts krijg ik buikpijn. Ik moest poepen, echt heel vaak, maar nog steeds drong het niet bij me door dat de bevalling nu echt was begonnen en dat het weeen waren. Ik dacht dat het Griekse eten gewoon niet zo lekker gevallen was, hihihihi.

Op een gegeven moment kreeg ik zo een pijn in mijn buik dat ik mijn man toch maar even wakker heb gemaakt, en hem vertelde dat het volgens mij toch begonnen was. Hij was meteen helemaal in paniek, want ja, nu kon ik toch nog thuis bevallen en aangezien ik voor een onderwater bevalling had gekozen, moest hij dat hele bevalbad nog gaan opzetten !

Ik ging ondertussen lekker in bad liggen, de weeen opvangen ging prima. Erwin kwam tussendoor nog even kijken om de hoeveel tijd ik weeen had, en toen heeft hij toch maar de verloskundige gebeld.

Die kwam een half uurtje later. Ik moest op het bed gaan liggen en ze ging mijn ontsluiting meten. 6 centimeter, maar volgens haar kon het nog wel even gaan duren, want de bevalling van een eerste moest ik vanuit gaan dat er ongeveer een centimeter per uur zou bijkomen. Ook waren mijn vliezen nog niet gebroken, dus ze ging weer naar huis toe. We mochten haar weer bellen als mijn vliezen waren gebroken.

Ze is nog geen twee minuten weg, en ja hoor, mijn vliezen breken ! In de badkamer, een onwijs harde "pang", ik kreeg helemaal de slappe lach ervan, wat een grappig geluid is dat, net alsof je een ballon in je muts hebt die ontploft, whahahahaha !

Erwin dus bellen naar de verloskundige, neemt die muts haar telefoon niet op !!!! Maar wat is dat ???? Ik krijg gewoon al persdrang !!! Oh jee, nu weet ik ook zelf niet meer wat me overkomt, en ga een beetje overdonderd in het bevalbad zitten, wat nog maar voor de helft gevuld is. Erwin was ondertussen nog steeds bezig met bellen, maar op een gegeven moment heeft hij het noodnummer maar gebeld, want ze nam nog steeds niet op. De mensen van het noodnummer hebben contact opgenomen met de verloskundige, en binnen een half uur was ze bij ons. Ze zag meteen dat ik het moeilijk had en dat ik er echt al klaar voor was, dus ik moest van haar even uit bad komen zodat zij kon kijken hoever de ontsluiting was gevorderd. Ik ging uit het bad, op het bed liggen, en ja hoor, volledige ontsluiting en ze schrok zelfs een beetje, want het hoofdje was ook al te zien !!!! Ze had nooit verwacht dat het zo snel zou lopen (en ik zelf ook niet.....)

Ik hoefde maar drie keer te persen en toen is mijn dochter geboren, om tien voor half zeven 's ochtends. We hebben het met z'n drieen moeten doen, want de kraamhulp was ook te laat.

Onze dochter heeft de naam Amber Lorraine gekregen en we genieten nog steeds elke dag van haar.

Wat ook nog wel even bijzonder is om te vermelden: zondag 9 mei 2004 is Amber dus geboren, maar die dag was het ook nog eens moederdag ! Een prachtig cadeau, moeder worden op moederdag ! Maar ook voor mijn moeder en schoonmoeder het prachtigste cadeau wat ze maar konden krijgen.

Ik ben nu zwanger van onze tweede, en ik heb weer dezelfde verloskundige als vorige keer. Wij gaan in mei verhuizen, en nu blijkt dat zij recht tegenover ons woont. Ze heeft al gezegd: zodra je ook maar een wee krijgt, bel me dan maar meteen, dan kom ik meteen aangerend, want het zou nu nog wel eens sneller kunnen gaan......

Goedemiddag,

Geweldig zeg zo'n snelle bevalling..
Hopen dat het bij je tweede kindje ook zo snel gaat en wat frapant dat de verloskundige tegenover je woont dan.
Das makkelijk zeg...

Mijn bevallingsverhaal van nummer 2.

Vrijdag 12 Jan was ik bij de Gyn en alles was in orde.
Het rommelde nog niet en niets wees er op dat de bevalling zou gaan beginnen.
Ze zei zelfs nog als je morgen bevalt heb ik dienst wel zo gezellig.
En ik zei nog nee laat het maar een weekje zitten, we moeten nog verhuizen.

Maar s,nachts om half 2 werd ik wakken en ik had krampen, maar die had ik vaker gehad en als ik dan naar het toilet was geweest voor een grote boodschap was het over.
Maar nu niet.
Dus om 7 uur Murat wakker gemaakt en die belde het ziekenhuis.
We mochten meteen komen om dat de weeën om de 7 minuten kwamen.
Dus oma bellen dat Ilmar er aan kwam.

In het ziekenhuis werd ik meteen aan de ctg gelegd om de beeb te controleren.
En dat om 9 uur de Gyn kwam zat ik op 2 cm, maar gezien de bevalling van Ilmar ,mocht ik niet naar huis en moest ik aan de ctg blijven.
Om 12 uur had ik erg veel pijn en de ontsluiting schoot weer niet op, bijna drie cm van af 9 uur.
Het toucheren deed vreselijk veel pijn en de weeën ook.
Ik kreeg weeeopwekkers en een pijnstiller.
Maar ja die was na drie uur uitgewerkt en toen had ik maar 6 cm.
Dus om half zes heb ik gezegd dit gaat niet werken ik trek het niet meer.
Ik wil dat ze het nu halen het gaat het zelfde als toen met Ilmar.

De gyn kwam er bij en na veel soebatten hebben ze een OK geregeld.
Maar wel met de afspraak als ik op 10 cm zat dat ik het wel zou proberen om “natuurlijk” te bevallen.
Om kwart voor 7 kregen we bericht dat de OK vrij was en ze ging kijken.
Ik zat op 6 en een halve cm, bijna 7.

Dus OK kleding aan en op naar de OK.
Om 7 uur was ik daar en om kwart over 7 kreeg ik de ruggenprik en toen Murat binnen was zijn ze begonnen.
En om 19.33 was mijn meisje daar.
De Gyn zei tijdens tegen om hee het zwaait en als tweede jeetje wat een bos haar.
En dat het er helemaal uit was vroeg ze aan me, weet je nog wat je wens was.
Dus ik zei meteen ik heb een meid, ja gefeliciteerd zei de Gyn.

Bij de na controle de volgende dag kreeg ik te horen dat ik een goed beslissing had genomen.
Enya lag in kruinligging en ze was ook niet goed ingedaald en ze kreeg het toch wel een beetje benauwd.
Dus al had ik de 10 cm gehaald was ze als nog gehaald om dat ze niet goed voor de uitgang lag.

Ik ben gewoon niet gebouwd om “natuurlijk” te bevallen


en mijn zus zegt ook al jij kan niet normaal bevallen, dus stop maar met kinderen krijgen.

Ik heb wel even moeten lachen om die ballon in je muts Mariette.... je vertelde het wel grappig...
Toch wel fijn dat het zo snel is gegaan hoor. Ik hoop dat je tweede ook snel mag gaan.

En Adriana.... blijft het bij jullie inderdaad bij 2 of weet je het nog niet....
Ik denk dat je er bij een eventuele volgende niet eens over hoeft na te denken dat het een keizersnede wordt.
Lijkt mij dan al wel duidelijk....

geen idee
Hubbie begon er wel over dat we eigenlijk nog een meid moeten krijgen
want dab heeft mijn moeder 3 jongens en 3 meiden

maar eerst genieten van deze en dan zien we wel verder

[color=#6600CC]Hallo, ik had de eerste bevalling al verteld, en ben 17 januari van onze zoon :Len Samuel bevallen!

Het was een woensdag..De dag ervoor had ik bericht van t waterbedrijf gekregen dat ik woensdag zonder water zou zitten i.v.m. werkzaamheden.
Dus ik had al zoiets van' als t vandaag maar niet gebeurd'..Ik wou graag thuis bevallen en zonder water is dat erg lastig
Mijn vriend was de hele dag weg en ik was lekker thuis met mn dochter en een dikke buik..
s Middags had ik al regelmatig gerommel in mn buik, schonk er geen aandacht aan want in de laatste dagen kwam dat vaker voor..
Om half 4 had ik weer water, ben me lekker gaan douchen en daarna had ik Noa in bad gedaan..Nog steeds gerommel en krampen..Niet erg heftig maar t begon nu wel op te vallen en kreeg al t idee dat t nu wel zo rustig aan begonnen was..
Ik heb toch maar ff mn vriend gebeld..Als t erger werd zou hij direct thuis komen.
s Avonds lekker gegeten, Noa op bed gebracht..En toen ff achter msn gestapt.
Lekker gekletst met een tante..die ik ook vertelde van de 'weeen'

Maar toch geloofde ik er niet meer in want ik had nog geen gebroken vliezen.. want bij Noa begon t immers met gebroken vliezen..

Inmiddels was het 19:30 en ik kreeg nu regelmatige krampen, ik hield mn tante op de hoogte via msn en namen zo samen de tijd op..Uiteindelijk trokken we de conclusie dat t nu wel degelijk was begonnen..
Mijn vriend weer gebeld , hij zou direct thuis komen.
Daarna de verloskundige gebeld..hij was er om 21:00
Ik had toen al 4 cm ontsluiting..
Alles was verder goed en hij ging weer weg met de mededeling dat zn collega over een uur zou komen en dan de vliezen zou breken als dat nog niet was gebeurd.
Kwart over tien kwam de andere verloskundige (hubbie was inmiddels gearriveerd) en ik had 6 cm..Ze heeft de vliezen doorgeprikt en toen ging t heel snel...
De weeen werden super heftig kwamen erg snel achter elkaar..
22:55 ben ik op bed gaan liggen , kreeg persdrang..23:00 begonnen met persen en 23:07 is Len geboren..
Na een volledige knip zonder verdoving
Hij had in t vruchtwater gepoept maar begon meteen te huilen ...Alles was goed..
Mn tante heeft de 'live bevalling via msn gevolgd dat was wel grappig..Ik had namelijk ene vriendin thuis zitten om op Noa te passen..En zij heeft haar met alles op de hoogte gehouden..
Zo was ze er ook een beetje bij .

Nou het is een heel verhaal geworden Wel even lekker alles van me afgeschreven...
Dat lucht wel op want ik heb deze bevalling niet als 'prettig' ervaren..Het is me erg tegengevallen ondanks dat t erg snel ging..
De eerste was makkelijker..
Groetjes Myran

Nog gefeliciteerd met je kleintje Myran...
Jammer dat je deze bevalling niet als 'prettig' hebt ervaren.
Zou dat ook niet kunnen komen door de knip zonder verdoving.
Ik ben er namelijk bijna zeker van dat ik hem ook gevoeld zou hebben als ze mij niet had verdoofd.
Je hoort namelijk ook van die verhalen dat je die knip niet voelt, maar bij mij deden de persweeen niet zo'n pijn dus ik zou die knip dan ook echt wel gevoeld hebben.
Ik vind het zelf heel prettig dat ik op een goede bevalling van Thijs terug kan kijken.
Tuurlijk deed het bij mij ook pijn en ik heb bijna anderhalf uur geperst waarna uiteindelijk toch een knip.
Nou goed, misschien heb je me verhaal al een keer gelezen.

Maar goed, je hebt een gezond ventje en daar gaat het om.

groetjes
Cisca

Hallo!

Op maandag 26 februari is mijn tweede kindje geboren: Sebastiaan. Hieronder mijn verhaal.

Omdat ik steeds een wisselende bloedruk had en mijn lichaam behoorlijk in "verval" begon te raken, werd ik na 6 dagen overtijd naar de gyneacoloog gestuurd. Ik had 1 cm onstluiting en werd flink gestript. Dit was woensdag....

Vrijdagmiddag werd ik opnieuw flink gestript, ik had toen 2 cm ontsluiting. Het leverde een hoop gerommel en pijn op, maar verder niets.

Maandagochtend om half 8 waren we in het ziekenhuis, waar een hartfilmpje werd gemaakt en mijn waardes gemeten. Om 8 uur werd ik getoucheerd (2 cm) en werden mijn vliezen gebroken: dat lukte niet erg en ze hebben er een kwartier voor nodig gehad. Daarna werd ik naar een verloskamer gereden en aan het infuus gelegd. Na ongeveer 20 minuten begonnen de weeën. In eerste instantie opluchting: buikweeen en geen rugweeen. Maar na anderhalf uur kwamen ze ineens om de anderhalve minuut en zakten ze wel degelijk door naar mijn rug. Omdat bijna meteen mijn rugspieren blokkeerden kreeg ik om half 12 pethidine.

Om 3 uur kreeg ik ineens enorme persdrang, maar helaas: ik had 7 cm ontsluiting en moest anderhalf uur lang alles wegpuffen. Dat was echt heel, heel erg zwaar, want mijn rug werkte totaal niet mee. In bad geweest waar het een beetje te doen was, maar geweldig was het niet. Om half 5 kreeg ik eindelijk groen licht: ik mocht mee gaan persen. Dus ik op mijn rug, benen in de beugels…..en toen vielen de weeën weg….Dan wordt je dus echt effe boos hoor! Ze hebben meteen het infuus open gedraaid, maar echt goed teruggekomen zijn de weeën niet. Uiteindelijk dus bij iedere wee die wel kwam volledig alles gegeven, waardoor er wel vordering bleef. Om tien over half 6 vroeg ik wanhopig: hoe lang nog. 5 minuten zei de verloskundige, anders haal ik de gynaecoloog. Maar gezien de vervelende ervaring met de vacuum bij marieke, werd ik zo ontzettend boos. Dan maar geen wee, en hup: persen. Prompt kwam het hoofdje, maar meneer was echt dwars: die gooide nog even vrolijk zijn schoudertjes om. Dus snel een knip en jawel: om kwart voor 6 kwam Sebastiaan eruit!!

Het duurde 10 uur minder dan bij Marieke, 8 uur in totaal, maar de pijn was enorm: ik heb de spieren in mijn bovenbenen volledig geforceerd. Over mijn rug hebben we het maar niet, want tja, dat is nu eenmaal bagger. Maar het herstel gaat toch verassend snel: en ja, die mooie jongen he…

Inmiddels zijn we twee weken verder en loop ik weer vrolijk rond. Sebastiaan is een rustige, blije baby en zijn zusje is een schat (af en toe wat opstandig, maar dat hoort erbij). Ik ben weer ontzettend blij dta we er gewoon voor gegaan zijn!!!


Gr,

Marjolein

Hier dan ook mijn verhaal:

18 mei 2007 was ik uitgerekend. Op 4 mei s ávonds dacht ik wat last van mijn darmen te hebben en had elke keer poepdrang, maar het kwam er maar niet uit. Heb toen de hele nacht wakker gelegen met soort van menstruatiekrampen, maar deze waren nog niet regelmatig ofzo, maar wel voldoende om wakker van te liggen. 5 mei om half 6 voelde ik iets warms langs mijn benen lopen en ben gelijk het bed uitgesprongen en heb het opgevangen in een emmer. Toen gelijk de VK gebeld en die zou om 9 uur komen maar als de weeën om de 5 minuten zouden komen moest ik eerder bellen. Heb mannetje toen maar verder laten slapen en ben naar beneden gegaan. Ik dacht nog ff op de bank te gaan liggen maar dat was echt niet prettig. Heb toen bij elke wee over de tafel heengehangen en dan een beetje wiebelen met mijn kont en dat ging redelijk. Om half 8 kwamen ze toch echt om de 5 minuten en werden ze ook steeds heftiger. Mannetje heeft VK gebeld en die was er om half 9. Ik had toen 2 cm ontsluiting. Ze zou dan pas om 12 uur terugkomen en heeft mannetje opdracht gegeven om mij in bad te zetten om zo de weeën op te vangen. Dit vond ik maar voor een half uurtje prettig en toen werd ik gek in dat bad. Toch maar weer in bed, op mijn zij. Tjonge wat waren die weeën pijnlijk zeg. Kon ze amper wegpuffen. Het duurde ook een eeuwigheid voor de VK weer kwam. Om 12 uur had ik pas 4 cm ontsluiting. Pff wat een teleurstelling. De moed zakte me in de schoenen, want wist echt niet hoe ik dit nog uren vol moest houden. Om 1 uur kwam de VK weer en toen was het 5 cm. Ze is toen gebleven omdat ze zag dat ik toen al uitgeput was.
Mannetje en de VK hebben al die uren om en om mijn rug gemasseerd en tegendruk gegeven. Ik had echt een superVK dus en niet te vergeten Supermannetje!!! Na zoveel uren in een benauwde slaapkamer met z'n drietjes waren we dan ook alledrie helemaal bezweet en rook het daar niet zo fris hahaha. Die laatste 5 cm duurde ook eeuwen en heb dan ook heel vaak geschreeuwd dat ik het niet meer volhield. En hun maar op me in praten dat ik het wel nog zou redden. Heb zelfs om mijn moeder geroepen hahaha. Ze hebben me op een gegeven moment ook nog onder de douche gezet, dat was ook weer voor even wat verlichting. Ik heb dus ook echt de hele buurt bijmekaar geschreeuwd en wist niet dat ik zulke oergeluiden kon maken. Ik schaamde me dat ik zo kleinzerig was en zo liep te gillen.(achteraf vond de VK dat niet, want ik had echt helse pijnen doorstaan) Uiteindelijk mocht ik rond 16 uur gaan persen. Ik dacht hehe het eind is in zicht. Maar onze lieve meid had er nog geen zin in want elke keer als ik perste draaide zij met haar hoofdje, waardoor ze er dus niet uitkon. Na iedere wee werd haar hartslag gemeten en ze bleef het wonderbaarlijk goed doen. Heb ook nog op de baarkruk gezeten, maar dat lukte ook niet. Na 1,5 uur persen heeft de VK besloten naar het zkh. te gaan. Wat een teleurstelling was dat! Ik wilde zo graag thuis bevallen omdat het zwanger worden al via de medische molen is gegaan en ik even de buik vol had van het geklep naar het zkh. Toen dus met persweeën in de auto met 25 graden. Nou dat was echt geen pretje. Wat duurde die rit lang zeg en wat voelde ik me ongemakkelijk. Rond 18 uur kwamen we in het zkh. aan. De Ass.Gyn kwam erbij en het 1ste wat die zei was. Hou maar rekening met een keizersnee maar we proberen de Vaccuumpomp nog. Nou dat kwam ff koud op mijn dak zeg. Ik wilde geen KS. Maar ik had geloof ik op dat moment niet zoveel meer te willen. Uiteindelijk na 3 x de vacuumpomp en mijn aller allerlaatste krachten is onze lieve dochter geboren om 19.11 uur. Wat een hel was die vacuumpomp. Het leek wel of mijn hele onderkant eraf getrokken werd. En wat een naar gezicht was dat om die Gyn zo te zien trekken aan het hoofdje van ons meisje. De scherpe kantjes zijn er nu een beetje af maar heb dat nare beeld nog heel lang op mijn netvlies gehad. Ik vind dus niet dat je alles vergeten bent als je je kleintje eindelijk in je armen hebt. Ik geniet met volle teugen van ons wondertje maar ik zeg nog steeds. "Bevallen nee nooit meer!"

MIJN BEVALLING

ik had een vrij onrustige nacht, maar sliep wel tussen de wakkere uurtjes door. geen harde buiken, geen weeën of iets. om 3 uur werd ik weer wakker met geschop van de kleine, iets wat me erg verbaasde, omdat ik hem eigenlijk nooit 's nachts voelde. hij was echt aan het duwen en trekken en porren toen ben ik weer in slaap gevallen. om een uurtje of 5.15 werd ik weer wakker, weer met veel beweging, en volgens mij om 5.30 precies voelde ik iets knallen in mijn buik (raar gevoel was dat) en begon het te lopen van onder. meteen voelde ik dat dit niet gewoon afscheiding was, ik even ruiken, nou het ruikt niet zoet, het ruikt gewoon nergens naar. maar idd heel anders dan urine of afscheiding, dus volgende keer ben ik niet meer bang dat ik het niet herken! ik voelde meteen de adrenaline door m'n lijf pompen, en een beetje ademloos maakte ik Mo wakker. echt zo heel klassiek: "Mo, Mo, wakker worden! ik ben aan het bevallen!" hij raakte maar een heel klein beetje in paniek, maar hij viel mij nog mee hoor, had hem veel onrustiger verwacht. nadat hij even rustig naar de wc was gegaan, zei hij tegen me dat we mijn tante (= vk) maar moesten bellen, dus dat gedaan. aangezien ik geen weeën had, zei ze dat het nog wel even kon duren, ze dacht zelf dat het ws pas zou beginnen als mijn moeder aan zou komen uit Nederland, diezelfde avond. als het binnen 24 uur niet begonnen was, zou ik worden ingeleid. ze zei me een douche te nemen en dan lekker te gaan zitten en een kopje thee te drinken. daarna belde ik mijn ouders in Nederland ook maar wakker, mijn moeder nam op, ze was rustig maar vond het erg spannend en leuk. maar verder kon ze er natuurlijk niet veel aan doen, ze nam al de eerste vlucht die er was.. ik had intussen ook diarree gekregen, dus was mooi leeggelopen voor een schone bevalling toen ik in het bad ging staan, zag ik dikke druppels gestaag op de bodem vallen. was best een raar gevoel!

na de douche idd kopje thee gedronken, en om 6.30 kwam de eerste wee. was voor mij (toen nog) lichte menstruatiepijn, maar ze kwamen meteen om de 4/5 minuten. het voelde helemaal totaal anders dan de harde buiken en voorweeën die ik al een paar weken had. ik tante weer bellen, ze was al onderweg, ze zei dat het nu dan toch echt begonnen was ws, maar dat ze toch verwachtte dat het allemaal niet zo snel zou gaan. rond 7.30 waren de weeën pijlijker geworden, en kwamen al soms om de 3 min. tante arriveerde, toucheerde en constateerde 4 cm! nou dat ging dus lekker snel! hup, aankleden dus en op weg naar het ziekenhuis. ondertussen keken Mo en ik elkaar nog steeds blij aan, omdat we nu echt ons kleine wonder gingen zien! de weeën waren nog vrij goed weg te zuchten, maar werden al vervelender, vooral toen ik de trap van mijn flatgebouw af moest. onderweg had ik nog de puf om 2 vriendinnen te bellen tussen de weeën door.

in het ziekenhuis aangekomen nam het ziekenhuispersoneel het over van mijn tante. weer getoucheerd, 8 cm!! dus weer 4 cm in een uur! het ging allemaal in een sneltreinvaart. ik werd in mijn ziekenhuiskleren gehesen en naar mijn kamer gereden, waar ik weeën om de 2 min weg mocht gaan puffen. vktante zat er ontspannen bij, ik vroeg haar hoe lang nog, ze zei, hooguit een uur of 2. de weeën het laatste uur vond ik wel erg vervelend, kreeg bijna geen adem tussen de weeën, lag ook echt af en toe te jammeren dat ik wilde huilen en dat ik wilde dat het over was (ja klinkt heel stom, maar het kwam er echt uit zonder dat ik het kon helpen). ik weet nog dat ik toen echt dacht van: oh my god, ik wil mss toch wel pijnstilling, maar nee, dat kan niet, daar ben ik te trots voor (ik liep altijd rond te bazuinen dat ik ging bevallen zonder pijnstilling!)

heb nog een tijdje gelegen daar, puffend en af en toe half weg dommelend als ik kon. ik kreeg glucose toegediend en antibiotica voor de vliezen. Mo heeft nog een foto van me gemaakt tijdens een wee, ik kon hem wel killen toen ook wilde ie me soms strelen of over de buik wrijven, maar ik wilde helemaal niet aangeraakt worden - alleen zijn hand vasthouden en knijpen.

om 9.30 kreeg ik de eerste persdrang. ik werd toen meteen naar de verloskamer gereden, maar mijn vk was nog niet aangekomen, dus ik werd geprepareerd tot zij zou komen. om 10 uur hield ik het bijna niet meer, en toen kwam vk binnengestormd, ik riep, ik moet NU persen! maar ze smeekte me om nog heeel even te wachten. binnen een minuut had ze haar OK-kleding aan en zei ze dat ik mocht. EINDELIJK! ik had niet het gevoel dat er aparte persweeën waren, ik wilde de hele tijd wel persen. ik denk dat ik in totaal een wee of 4, 5 nodig had om Hamza eruit te krijgen, maar ik vond het totaal geen zeer doen. het was wel heel zwaar. van de (kleine) knip heb ik niets gevoeld, ik kreeg lachgas aangeboden maar heb het pertinent geweigerd. toen hij eruit kwam (overigens heb ik niet gevoeld dat ie er daadwerkelijk uitfloepte, dat vind ik nog steeds gek) huilde hij niet meteen, maar na een tikje op de billen klonk zijn zielige huiltje en hij werd op mijn borst gelegd. hij was heeel klein en nog helemaal ingesmeerd en wit. ik dacht meteen, dit is een lichtgewichtje.. ik was zooo blij.. Apgar van 10/10! gewicht 2850 gram en 47 cm, hoofdomtrek 34 cm. toen werd ie van me af genomen om gewassen en helemaal gecheckt te worden.

toen kwam de placenta, ik mocht niet persen, dat vond ik nogal vreemd, volgens mijn moeder ben ik ws gecurreteerd (is ws standaard in Egypte wegens slechte nazorg) want ik voelde echt geschraap daaronder ik vond het een erg vervelend gevoel, erger dan de bevalling zelf eigenlijk.. ze wilden het lachgas al weg doen, maar ik zei "nee nee, kom hier met dat gas, geef me alle verdoving die er is! hij is er nu toch al uit!" dus idd het masker op gehad tijdens de nageboorte en het hechten, en natuurlijk plaatselijke verdoving. het hechten vond ik aan het eind echt heel pijnlijk, de laatste paar steken zeg maar. ik was helemaal licht in m'n hoofd, sliep half maar had het gevoel dat de verdoving de pijn aan het eind alleen maar versterkte.. mijn tante (die bij me was) zei toen nog: "oh, ze slaapt" en ik antwoordde, lekker bijdehand "nee hoor, ik slaap maar half!" toen maakten ze eindelijk de riempjes van de beugels los en ik gooide m'n benen meteen eruit. de verpleegkundigen begonnen meteen tegen elkaar te bikkeren dat mijn benen er nog niet uit mochten, dus ik zei "ok! zeur niet!" en gooide mijn benen terug in de beugels (zo goed voelde ik me dus nog blijkbaar ). was wel grappig.

toen werd ik terug gereden naar mijn kamer, waar iedereen (zo ongeveer) die ik kende al gearriveerd was waar al die mensen op zo'n korte termijn opeens vandaan kwamen, ik weet het niet. maar het deed me wel goed, vooral omdat mijn familie er dus niet was. ik bleef vragen om Hamza, tot ze hem eindelijk (ik denk na een uur ofzo) binnenreden. ik smolt toen ik hem zag.. hij heeft een aantal keer aan de borst gedronken.. om 7 uur 's avonds mochten we naar huis, maar ik had om 2 uur ook al naar huis gekund, want ik voelde me gewoon best wel goed. alles bij elkaar heeft de bevalling 4 uur en 45 min geduurd, en maar 3 uur 45 min vanaf de eerste wee. niet slecht voor een eerste bevalling - ik blijf maar zeggen: als het moest, zou ik het over 2 weken zo wéér doen




sorry, nogal een lang verhaal, maar ik kon het niet korter omschrijven!

na drie weken voorweeen en drie dagen niet slapen, gaf ik op 19 juni toch maar toe aan de slaappillen (39wk1dg), maar dan moest eerst weer een inwendig onderzoek worden gedaan want als ik ook maar iets van ontsluiting had dan zouden ze niets geven, nou op naar het ziekenhuis daar aangekomen om half 8 gekeken, nul komma niks komma nada tuutje zat er zelfs nog op dus ik kreeg slaappillen mee, tien uur 's avonds ingenomen, maar de krampen bleven aanhouden en ik gilde het op een gegeven moment uit van de pijn en vermoeidheid, dus half twee snachts was de vk er, ja mevrouw u heeft 4 tot 5 cm ontsluiting oke toen stond ik even met mijn mond vol tanden, ik ga nu je vliezen breken en we gaan naar het ziekenhuis het is begonnen, om twee uur aangekomen in het ziekenhuis en ik had zoveel pijn dat zelfs een ruggeprik met niets meer kon schelen, maar dat mocht niet want ik zat op zes cm inmiddels..dus ik moest het doen met een lullig pijnstillend prikje die wel even de pieken van de weeen zou afhalen en mij doezelig, nou mooi niet, niets leek te helpen behalve mijn moeder en schoonmoeder die in mijn rug duwde en mijn vriend die samen met mij elke wee wegperste, om kwart voor vijf trok ik het niet meer en had enorme persdrang maar de assistente bleef paniekerig roepen niet persen niet persen, en de vk kwam doodleuk een kwartier later binnen gewandeld, keek oh meisje je mag persen, je zit op ruim 10 cm, goh mens leuk dat had ik al door anders begint je lichaam niet met een persdrang...na 36 minuutjes en elf persweeen is onze kleine prinses geboren, en de placenta exact zeven minuutjes later.
ben wel uitgescheurt, netjes twee hechtingen boven en onder, dus mooier uitscheuren kan het ook niet. na de bevalling was ik meteen wakker. en konden mij die drie dagen niet slapen en drie weken voorweeen me eigenlijk helemaal niets meer schelen, ze was eruit en mijn prinsesje is nog mooier dan ik me had voorgesteld.

ze is inmiddels vijf daagjes oud lekker aan het slapen naast haar pappie en ze is supermakkelijk het personeel van het kraamhotel loopt weg met haar echt waar ik ben zo trots op mijn kleine meid.

Hier mijn uitgebreide verhaal!


25 juli 2005

De hele dag nog niets aan de hand. ’s Ochtends nog met Lente en Vincent (die die dag vrij is), lekker een flink stuk gewandeld in het bos. ’s Middags zijn we met zijn drieen de braderie over gelopen. Erg gezellig druk en we hebben het leuk gehad. Nog een (roze) balon voor lente gekocht, 5 wafels, 2 bakken aardbeien en twee hot dogs. De laatste aten we uiteraard meteen even op!
Op de terugweg naar huis heeft vin me even afgezet bij de super, ik zou even tomaten en lenzenvloeistof halen, en ben naar huis gelopen.

17:00 ik zit op de pc op het priveforum van de dec. Mama’s 2005 en krijg ineens lichte maar duidelijk aanwezige steken om de 5 minuten. Ik kijk even op de klok en ja hoor, ze komen echt regelmatig! Ik uit mijn vermoedens dat we morgen ws niet naar het zh hoeven (er stond alweer een afsrpaak gepland), voorzichtig op het forum en sluit af. Ik hou verder nog even wijselijk mijn mond, voor hetzelfde geld zakt het af toch?!

17:30 ik spoor vincent aan om nu toch echt maar wel alvast patat te gaan halen (gelukkig besloten we die dag onze “zonde” van eens in het half jaar te doen). Nog steeds weet hij van niets. Ik kom de tijd door met op de wc zitten (je moet toch iets), en lente ontwijken die maar vind dat mama vreemd doet.

18:00 vin is terug (wat duurt dat lang!) en ziet bij binnenkomst meteen aan me dat het begonnen is. Ik laat hem en lente nog even wat eten, sluit mezelf maar weer op in de badkamer. De weeën worden steeds heftiger en lijken ook alweer sneller te komen, maar omdat een hele wee nog geen minuut duurt denk ik zelf dat het nog niet echt begonnen is (hoe kon ik er zo naast zitten).

18:15 Vin belt de ha, die er zsm aan komt. Lente en hij zijn inmiddels klaar met eten en Lente word opgevangen door mijn moeder in de tuin (thank god dat het lekker weer is).

18:30 de ha is er en ik moet naar boven, op bed gaan liggen om te kijken hoe of wat. Ze voelt even en ik heb 4 cm ontsluiting!!! WOW! Dat gaat snel! Ze gaat naar beneden en belt alvast de heli en de ambu. OOOOH! Het is echt begonnen! Op bed boven bespreek ik nog even met Vin hoe en wat (tussen de weeën door). Ik hou hem voor dat je 1 cm ontsluiting per uur hebt, en dat ergens midden in de nacht ons beebje ws wel komt.
Ik waggel tussen de weeën door naar beneden en puf alles weg, in mijn hoofd “slaap kindje slaap” zingend. Als het liedje afgelopen is, is de wee weer weg (gelukkig). Ik heb er nu ongeveer 3 snel achter elkaar en dan weer even rust (4 minuten ofzo).
Mijn moeder loopt langs (want moest van de zenuwen even plassen), en vraagt wat aan me, ik kan alleen maar roepen:”WEG JIJ!” (erg he!)

19:15 de amublancebroeders komen de kamer in en gaan vrolijk staan beppen met de ha. Ik wil wel gillen hou jullie mond, maar doe het niet.. (belachelijk hoe je dan nog je fatsoen weet te houden).

19:40 mag ik naar de ambulance lopen (die staat op de oprit), maar ik red het eigenlijk niet. Onderweg zucht ik een wee weg en de volgende vang ik op, half hangend aan de achterkant in/uit de ambu (geen gezicht, de buren zullen wel gedacht hebben!). Mijn vader steekt nog zijn duim op, want die kwam ook nog even kijken. Niemand had blijkbaar door dat het echt al heftig bezig was. Ik zwaai naar hem en dan gaan de deuren dicht. Oke medische shit, hier kom ik!

19:58 we komen aan bij de heli landplaats, en de helikopter komt er ook al aan. De ha toucheerd nog even snel, eerst verlies ik mijn slijmprop, en dan zie ik haar gezicht verstarren,…. Ik vraag en?? Ze zegt;”er staat nog een klein randje”. Later hoor ik van de helikoptermedewerker dat ik 8 cm ontsluiting heb en de weeën om de minuut komen. (oeps).

20:00 we stijgen op! (maar eerst moest ik natuurlijk nog uit de ambu naar de heli, en dat trekt toch altijd behoorlijk wat bekijks… haha! Lig je daar… ahum)
Ik kijk tijdens de vlucht welgeteld 3 keer uit het raam, 1 keer boven het eiland, 1 keer boven zee en 1 keer boven harlingen. Leuk hoor, vliegen! Ondertussen zucht ik nog steeds vrolijk door, al meezingend in mijn hoofd. De helikopterman die naast me zit is het zaadje, ik hou zijn hand vast (vincent zit nl op een pasagiersstoel aan de andere kant van het toestel), en knijp tijdens een wee als een bezetene. Hij vind het allemaal wel mee vallen en zegt steeds maar weer dat zijn vrouw harder kneep, of dat nou is om mij gerust te stellen of dat ie zich dat aanpraatte vraag ik me af.

20:25 we landen in Sneek, ik word buiten al opgewacht door een verloskundige en verpleegkundige. Ze rijden me als een gek door het zh, ze weten dat ik kom want de lift is voor me vastgehouden en ik ben voor mijn gevoel binnen 1 minuut op een verloskamer.

20:30 er word wederom gekeken hoe we ervoor staan, ik heb 10 cm! Of ik persdrang heb….?? GEEN IDEE! Hoe weet ik dat in godsnaam! Ja, ik hou al een tijdje mijn billen bij elkaar in de heli. Dan mag ik mee gaan persen.
Ik pers en pers en pers, het duurt uren voor mijn gevoel en ik roep na een kwartier wanhopig uit of er al iets komt. Ja… ze ziet een bos donker haar, of vincent niet ook even wil kijken. Euh… nou heel even dan. En ja, vin ziet het ook. Op dat moment ziet de verloskundige ook dat de vliezen nog intact zijn. Die breekt ze dus maar even, zet een knip (want het gaat veel te snel om allemaal op te kunnen rekken), en dan werk ik binnen een minuut mijn kindje eruit.
Ze heeft in het vruchtwater gepoept en is helemaal groen! Iedereen heeft allang gezien dat t een meid is, alleen ik niet. Mijn baby kan ik alleen maar zeggen. Na een minuut of vijf vraag ik eindelijk, wat is het eigenlijk!?
Lola Fee mag lekker bij me liggen en we snuffelen aan elkaar. Even later word ze afgeveegd en ik gehecht.
Wat een bevalling! Vanaf het moment dat ik “begon” tot ze er was, in minder dan 4 uur.
Ik ben blij als een klein kind dat ik het zelf heb gedaan, en trots op mijn meisje en man.

Barbara, wat een mooi en vooral ook spannend bevallingsverhaal! En je hebt het zeker knap gedaan; je mag apetrots zijn op jezelf!!!

Wat een verhaal Barbara! Snelle bevalling en wat een toestand voor jou zeg om in het zh te komen!

Maaruh ... :

(poema @ Aug 16 2007, 02:09 PM)

25 juli 2005

Je bedoelt vast 2007

hahahahahahahahaha ik zie het nu ook
wat een mop zeg
zwangerschapsdementie

Poema waar woon jij? En je moest in het ziekenhuis bevallen? ( ben niet nieuwsgierig) wat een verhaal!!!

Nu mijn verhaal...

Ik was 40 weken en 4 dagen zwanger, van mij mocht het komen maar er gebeurde maar niks. Woensdagavond 11 oktober 2006 gingen we lekker slapen. Om 5.45 werd ik wakker om te plassen wat wel vaker gebeurde de laatste weken. Ik naar de wc, en toen ik daar vanaf wilde opstaan braken mijn vliezen....lekker warm is dat zeg . Ik dacht oooo mijn vliezen zijn gebroken nu wordt het binnen 24 uur wel geboren. Ik had nog helemaal geen weeen of iets dus heb een matje in mijn bed gelegd en dacht nog even te gaan slapen. Nou dat gaat natuurlijk niet werken want er spookt vanalles door je hoofd op zo'n moment.

Ik dus mijn bed weer uit en ben met een handoek naar de zolder gelopen en achter de pc gaan zitten. Daar trof ik Sandra van de oktober mama's die was vroeg wakker voor de voeding van Daan want die oktober baby was al geboren Ik verteld dat mijn vliezen gebroken waren terwijl er ondertussen nog veel meer vruchtwater lag onder mijn bureau ook al zat ik op een handoekje . Nog grapjes gemaakt dat ik voor 9.00 wel bevallen wilde zijn. Mijn zusje was ook online dus bij haar een berichtje achter gelaten dat mijn vliezen gebroken waren en ik binnen 24 uur wel een beebje zou hebben. Verder nog de forums op de hoogte gesteld en toen dacht ik maar eens te gaan douchen dan was dat vast gebeurd voor die dag.

Toen ik onder de douche vandaan kwam was het tegen 7.00 en hoorde ik Sander zijn wekker al af gaan om te werken. Achter de pc had ik al zo af en toe een krampje en onder de douche werd dit wat heftiger.... Sander werd wakker dus ik verteld dat ik dacht dat die niet kon werken. De weeen zette toen wel al aardig door. Boekje van het ziekenhuis gepakt, wat moeten we doen?? Ik moest omdat ik onder controle van de gyn was in het zkh bevallen. Ok we moesten zowiso even bellen dus dat deden we dan maar. We mochten langs komen. Mams gebeld om op Chloë te passen en die kwam er aan.

Toen mams kwam zei ze denk dat jullie maar rap naar het ziekenhuis moeten. Ik wilde mijn laarzen aan en dat lukte me al niet erg meer om die aan te trekken. Wilde ook niet zo door het poortje naar buiten lopen 7.45 echt zo'n tijd om de buren tegen te komen die gaan werken....waar je allemaal al niet aan denkt op zo'n moment! Maar ja moest toch naar de auto dus maar gegaan. Mijn mams zou zich wel redden met Chloë.

In het ziekenhuis tegen 8.30 wilde ze me eerst naar de gewone afdeling hebben om aan de CTG te gaan. Ik dacht NEEEEE ik moet een kraamsuite. Maar dat hadden ze gelukkig wel door. In de suite begonnen ze netjes de CTG klaar te leggen en werd mij gevraagd of ik nog wilde plassen. Ok plassen dan maar, ik kwam van de wc en zei ik moet POEPEN!!!!! Kon nog net mijn laarzen en broek uit trekken de verpleegkundige trok aan de alarmbel en binnen no time was het heel druk in de kamer. Ik mocht persen!
8.45 was Mika geboren

Ik wilde alleen maar mijn moeder bellen, die was nog niet eens thuis en ik vond het zo komisch allemaal. Het was nauwelijks te bevatten wat was dat snel gegaan! Half 12 waren we weer thuis met ons mannetje.

Groetjes,
Evelien

oeps... 2007 natuurlijk ja.. 2005 zit er zo in door lente he


Eveliefje, meid wat een verhaal! haha! Lekker snel hoor! Wel erg lachen, kan me voorstellen dat je snel wou bellen, dat had ik ook hoor! ha ha!
Ik woon op terschelling en moest in het zh bevallen omdat ik bij lente een ks had gehad, die lag nl in stuit.

En ik vond het wel erg prettig hoor, die stapjes allemaal, ik had steeds iets om me op te focussen. En een toestand om in het zh te komen... ach ik wist het van te voren, dat de kans er was. En ik was allang blij dat ik met de heli mocht en niet nog net op de snelboot kon

Poema bij jou ging het ook mega snel en dan ook nog een helokoptervlucht erbij in! ik zie dat je dochter precies 1 maand is vandaag GEFELICITEERD!!

Poema
wat een verhaal zeg. En vooral wat een gedoe.
Kan me wel voorstellen dat je zo wel je tijd beter doorkomt dan thuis blijven 'wachten' tot het zover is.

Evelien
Sjeeee wat een tempo.
Dat ging wel erg rap zeg. Het was echt even je zoontje afleveren!!

Nog een keer mijn verhaal dan:

zaterdag 21 oktober (34.4wk) vier ik alvast mijn verjaardag( ben 28 oktober jarig) maar ben de hele dag al niet zo lekker, heb steeds steken boven in mijn buik.
Zondags begon ik met overgeven en 's avonds wist ik niet meer wat ik moest doen zo vervelend voelde mijn buik.
's Morgens wilde ik de vk bellen( geen idee waarom maar ik wist dat ik daar moest zijn) maar de praktijk was nog dicht. Dus toen de huisarts maar gebeld en die was op vakantie.
ONdertussen was ik in tranen want ik wilde gewoon iets tegen die buikpijn. Belde de bevallinglijn met meteen de mededeling dat ik niet aan het bevallen was maar dat ik me echt niet lekker voelde.
Nadat de vk me had gecontroleerd thuis konden we meteen naar het zh, onderdruk van 110.
Daar een echo gehad en de placenta werkte niet meer optimaal.
Ben opgenomen en de volgende morgen kreeg in een hormoonlintje om 2 cm ontsluiting te creeëren zodat ik de volgende ochtend ingeleid kon worden met infuus. En bloeddrukverlagers Ik kreeg wat lichte weeën maar de volgende morgen ( dat was woensdag) was er weinig tot niks gebeurd Dus weer een staafje want het bloedbeeld ging nog steeds achteruit: HELLP syndroom
's avonds wat heftigere weeën dus ze hadden goeie hoop dat het ging doorzetten. Maar nee, werd gewoon wakker donderdags met als resultaat:
baarmoedermond verstreken.
Maar ineens was het ene deel van de bloeduitslagen beter, dus als het andere ook goed was mocht ik wel weer naar huis Wel een kindje, toch geen kindje was mijn eerste teleurgestelde reactie. Nog 4,5 weken wachten..
Toch bleek de lever slechter te zijn gaan werken en kreeg ik weer een linjte.

De hele dag door kreeg ik regelmatig een CTG maar vanaf 17.00 uur mocht ik er niet meer vanaf..vond dat erg lastig met de weeën. Om 21.45 kwam er een verpleegkundige die dacht dat het een ks ging worden want jesses hartslag zakte steeds verder weg, dus ik moest mijn vriend maar eens gaan bellen( werkte op dat moment nog in zwolle en ik lag in deventer in het zh) Dus ik heb m gebeld dat hij naar huis moest komen maar dat er nog geen paniek of haast was.
22.00 uur kwam er een gyn aan het bed, dat ze toch met spoed een ks wilde doen. Dus ik mijn vriend weer opgebeld dat ie haast moest maken.
Hij was net op tijd, ik werd weggereden en hij kon mee.
De ks vond ik heel gek, ging allemaal een beetje langs me heen.
Op donderdag 26 oktober om 23.20 uur werd Jesse geboren en meteen naar de couveuse gebracht. Daar zijn we nog langs geweest 's nachts maar ik weet er weinig meer van.

2 weken later mocht hij mee naar huis...

Ik vond het helaas allemaal echt niet leuk, heb er veel pijn van gehad zowel voor als na de ks.
Maar na de onderzoeken in het Radboudziekenhuis heb ik goeie hoop op een hele andere natuurlijke bevalling in de toekomst!!

Zo allemaal hier dan even mijn bevallingsverhaal.
Zal het niet zo heel lang maken hoor, want ik kan ook kort zijn hihihi, maar ff globaal, ik weet niet alles in uren en minuten, kon ik niet op letten.

Ik was dus 31 aug uitgerekend. Omdat ik Groningse ben en al de controles in Groningen heb gehad, wilde ik graag in het UMCG in Groningen bevallen. Dus wij hadden 2 week voor en 2 week na de uitrekendatum een vakantiehuisje gehuurd in Scharmer.
Wij dachten allebei dat (toen nog)Muis wel eerder zou komen, omdat hij zo druk was. Maar niets was minder waar.
De dagen verstreken en de 31e aug kwam in zicht. Nou ok, ik heb nog ff dacht ik. Maar hij had echt nog geen zin om te komen.
Al overleg gepleegd met de artsen of het mogelijk was voor inleiding. Nou dat deden ze pas na 41 week als het zou moeten.
Onze vakantie liep daar ten einde, en Peter zijn 4 week vakantie waren ook bijna op.

Ik ben een paar x voor controle geweest en toen keken ze of ze me konden strippen, maar noops, dat kon niet.
Toen vroegen we over inleiden, nou ze wilden wel proberen met een gel. Nou ok dan, wij afspraak gemaakt en moesten smorgensvroeg bellen hoe laat we terecht konden.

Aangekomen in het ziekenhuis op 12 september (tijd weet ik zo ff niet meer) hebben ze me ff bekeken en toen hebben ze me een gel ingebracht.
Moest ff blijven liggen, en toen werd ik naar een afdeling gebracht. Pffff ik dacht dat ik weer naar huis kon gaan, maar neeeee, bummerrrrrr ik moest blijven, en kwam het ziekenhuis niet weer uit zonder baby.
Gelukkig hadden we wel spullen voor me meegenomen.

Na een paar uur werd er weer gel ingebracht, en toen ging het heel snel. De meiden waar ik mee op zaal lag zeiden, ach die komt als laatste en gaat als eerste weer weg. Nou ehhhhhh dat was ook zo. Tenminste wel als eerste bevallen.
Ik kreeg heel snel weeen en ze kwamen ook heel vlug achter elkaar. Ik werd toen naar de verloskamer gebracht om te zien hoeveel ontsluiting ik al had.
Nou dat was nog maar een cm of 3.
Mijn weeen waren veel te heftig om nu nog maar 3 cm te hebben. De vk heeft het proberen op te rekken tot 4 cm. Toen braken de vliezen ook nog eens, dus nog meer en heftigere weeen.
Maar de ontsluiting werd niet meer.

Omdat ik epilepsie heb (en dat uit zich bij mij in schokken van mijn lichaamsdelen) ging dat ook meespelen. Ze gingen me onderzoeken en ze wilden wat bloed hebben van Martijn. Dus werd er op het hoofdje van hem een klein krasje gemaakt. Maar goed hij liet dat niet toe hihi, en telkens ging het koppie terug en konden ze er niet bij. Tot 2 x toe.
Peter werd boos omdat ze niet een beetje aan mij dachten. Door al die snel opelkaar komende weeen werd ik heel moe, en dan ook nog de epilepsie erbij, ik was doodop.

Doordat Martijn nog goed genoeg (zo goed als helemaal niet) ingedaald was, zei ik dat ze hem maar moesten gaan halen. Ik/wij waren helemaal op. Ik wou er gewoon bij kunnen zijn, en mijn kindje in mijn armen kunnen houden als ie geboren was. Maar op deze manier zou ik alleen maar toevallen krijgen en mijn kindje niet kunnen zien.
Ze waren er niet helemaal mee eens, maar ze hadden toch maar besloten om een KS te doen.
Ik werd klaargemaakt voor de OK.

Kreeg infuus, maar door al die weeen liep dat niet soepeltjes. Toen naar de OK.
Moest je liggen op een raar klein bankje, en dat met mijn lichaamsbouw. Ik dacht aldoor dat ik er af viel, ja je kon je er niet goed op bewegen, en als je weeen hebt beweeg je toch? Nou ehhhhh vond het doodeng.

Moest me onspannen zeiden ze alsmaar. Jeeee doe dat maar eens he.
In de OK moest ik een ruggeprik hebben. Nouuuuuuuuuuuuuuuuuu man, wat een gedoe. Al dat gepraat van ontspannen handen op je buik, met gebogen rug zitten, en schouders laten hangen?? Ze konden wel niet helemaal goed bij de kop zijn. Dat lukte niet, doordat die weeen zo snel op elkaar volgden.
Toen had de anastesist de verdoving geplaatst en kon de ruggeprik geplaatst worden. Er werd me gezegt dat ik dan heel snel van de weeen af zou zijn. Nou meiden zaaaaaaaaalig was dat.
Ook had ik hele koude voeten haha, en die konden ook warm worden zeiden ze. Nou dat was helemaal lekker hoor, ik voelde ze warm worden, en me weeen waren verdwenen. Ff lekker weeloos.
Pfff wat een ontspanning.

Nou ja en toen hebben ze Martijn gehaald om 04.52 uur. Ik vond het maar een raar gevoel hoor, en kon via het raam ook nog meekijken hoe ze de bebloede gaasjes enzo op mijn buik legden enzo. Ieuwwww.
Ik voelde dat mijn bovenbenen begonnen te tintelen. Oh jeeee ik dacht dat ik de boel zou gaan voelen joh, gatsie.

Maar goed heb nog ff korte narcose gehad, want er waren wat probjes bij het dichten van de BM maar lekker relaxed op de uitslaapkamer wakker geworden.
Toen wilde ik nog maar 1 ding mijn manneke zien. Maar die lag op neonatologie.

Hij had wat meconium (schrijf je dat zo?) binnen gekregen en had een beetje extra zuurstof nodig. Ze zeiden zelfs ondertussen dat ze de ks deden, dat het maar goed was dat we wel een ks kregen, want hij had net gepoept, terwijl het vruchtwater helder was toen ze de vliezen braken.

Nou ja volgens mij was dat het wel.
We hebben nog beide een paar dagen in het ziekenhuis moeten vertoeven, maar toen het kon snel weer naar huis.
En dat was dus het vakantiehuisje. Daar zei ik dat ik naar huis wou, dus de dag erna naar huis. Maar dat was wel een zit hoor, 2 uur lang naar Amsterdam rijden (ja ik reed niet hoor hhi)

Nu lekker thuis en genieten van ons manneke. Ik ben zelf nog steeds niet de oude, maar goed dat komt ook wel weer (hoop ik)

Allemaal tot kiekes en toedeledoki

xxxxxx Niekje
Klik om bijlage te bekijken

Hierbij mijn bevallingsverhaal...even gekopieerd van de nov. mama's '07...
Het begon idd op de uitgerekende datum en ik verloor 's morgens wat bloed (niet heel helderrood). En uiteindelijk is Arthur anderhalf uur na de uitgerekende datum geboren.

Zal gelijk even een poging doen om rest van bevallingsverhaal te vertellen.
Het begon dus die zondagmorgen met gerommel in mijn buik, maar stelde echt niet zoveel voor en had het idee dat het nog wel wat dagen zo kon aan blijven rommelen. Had wel plannen om bij mijn moeder op visite te gaan, maar toch mijn moeder maar gebeld of ze niet naar mij wilde komen. Mijn vriend was overigens aan het werk. Toen mijn moeder er eenmaal was leek het eerst weer te zijn afgezwakt, maar later begon het toch weer wat meer, maar er zat nog heel veel tijd tussen de weeën en ze duurde ook maar kort. Samen met mijn moeder ook nog een stukje wezen wandelen en dat ging goed, af en toe even pauze houden natuurlijk.
Even nadat mijn vriend thuis was van zijn werk is mijn moeder gegaan. Even daarna leek het wel wat meer door te zetten, maar nog niet echt duidelijk. Mijn vriend was even lekker gaan liggen op de bank en ik zat ondertussen met Sari op de MSN mijn weeën te klokken... . Na anderhalf uur toch maar vk gebeld om te overleggen. Ze zouden zo gaan overdragen dus ze zou voor de overdracht alvast komen kijken. Ik had toen 4cm ontsluiting. Ze zou gaan overdragen en dan weer terug komen om te kijken hoever het was. In dat uurtje dat ze ongeveer weg was werden de weeën heftiger en heb ik mijn vriend alsnog laten bellen, omdat ik ook al persdrang leek te hebben. Uiteindelijk had ik bij controle 6cm ontsluiting. Gezamenlijk hebben we besloten om naar het ziekenhuis te gaan.
Daar aangekomen (was zo rond kwart over 11 's avonds) heeft de vk de vliezen gebroken...hierdoor kwamen de weeën nog wel heftiger. Op gegeven moment ben je ook echt het besef van tijd kwijt. Maar uiteindelijk mocht ik gaan meepersen en na zo'n 52 minuten persen werd Arthur geboren....wat er dan door je heengaat....
Toen nog de placenta eruit persen, maar dat stelt niks meer voor als je mannetje op je borst ligt.
De vk wilde nog even kijken want bij de laatste wee zag ze op het allerlaatst dat ik iets was ingescheurd. Uiteindelijk moest de gyn dus even komen kijken omdat het toch wel wat verder leek te zijn....maak je je dan echt niet druk om op dat moment. Maar toen ze zeiden dat ik naar OK moest omdat ik volledig bleek te zijn uitgescheurd moest ik wel even slikken.....ik wilde bij Arthur en mijn vriend blijven. Ik kon gelijk door naar OK dus veel tijd om erover na te denken was er niet.
Ik zag vreselijk op tegen een ruggenprik (vanwege het onbekende voor mij) en wilde eigenlijk onder algehele narcose, maar gelukkig heeft de anesthesist me omgepraat en kreeg ik toch een ruggenprik (die me overigens 100% meeviel en eigenlijk wel lekker was, want de naweeën die ik nu nog had voelde ik lekker niet ). Maar dan lig je zo'n 3 uur op OK en het enige wat je gewoon wil is naar je kindje toe. Dus regelmatig tranen met tuiten, maar de mensen van de anesthesie hebben zoveel mogelijk met me zitten kletsen om me maar een beetje af te leiden.
Uiteindelijk moest ik ook nog nachtje blijven, maar die dinsdag mochten we dan naar huis! Heerlijk is dat dan.
En natuurlijk wennen en soms ozo onzeker (vooral toen de voeding nog niet helemaal wilde), maar hoor van meerdere kersverse moeders dat dat zo herkenbaar is.
We hebben bewust een week gewacht met kaartjes op de bus te doen en hebben een rustig (wb visite dan) eerste (anderhalve) week gehad. Nu begint zo'n beetje de kraamvisite en Arthur is al erg verwend.
Zo dadelijk komt ook nog goede vriend van mijn vriend op kraamvisite en die eet ook gezellig mee. We lassen ook wel de nodige daagjes of dagdelen rust in, zodat de kraamvisite toch een beetje verspreidt komt. Want je wilt (vooral ik dus) al snel weer té veel doen en té snel en daar wordt je vanzelf weer van teruggefloten.

Zo weer genoeg lap tekst (ja...heb eindelijk weer eens tijd....is te merken, he ?!)

Groetjes, Eva.

Hoi Meiden,
ik dacht zal mijn bevallinsgverhaal er ook maar inzetten.
Ook al is het alweer een tijdje geleden.

Het is 23 Februari 2002 ik wordt wakker 's ochtends en voel wat buikpijn.
Ik was op dat mone t 37 weken en 3 dagen zwanger ongeveer.
Ik zei tegen mn vriend ik neem wat panadol want we zouden dit weekend bezoek krijgen.
Dit omdat 8 maart de keizersnee gepland was omdat ons kindje in stuit lag.

Afijn wij naar de winkel (woonde toen nog in Rotterdam) sta ik in de lidl nog geen half uur nadat ik de panadol had genomen begon t weer alleen heftiger.
Afijn wij snel naar huis, ik me 3 etages opgetrokken ging echt heel langzaam.
Afijn de verloskundige gebeld, ik wilde de gyn niet bellen want t was weekend en ik wilde ook nog niet bevallen.
Dus die zei meteen op naar t ziekenhuis.

Wij naar beneden de auto in naar t ikazia daar naar boven gebracht kreeg te horen mevrouw u heeft weeen.
Ik dacht nog NEE nu nog niet kan nog niet.
Afijn aan t CTG gelegd en t werd minder.
Ik mocht me weer aankleden ze zou gaan overleggen met de gyn.
Ze had me nog even getoucheerd, had 2 cm ontsluiting.
Afijn ik mocht de zaal op zei ze dus ik mn laatste kleren aangedaan.
Komt ze terug na 2 minuten, mevrouw u wordt toch klaargemaakt voor een keizersnee ik zo HUH??? Nee nog niet kan niet tis te vroeg.
Haalde niets uit ik kon me weer uitkleden werd klaargemaakt, kreeg infuus ( ik had ondertussen mn moeder geprobeerd te bellen maar die was er natuurlijk niet, die zou die avond komen eten dus mn oma gebeld terwijl ik geprikt werd)
Afijn ik werd om iets voor half 4 in de middag naar de OK gereden waar ze me een ruggeprik gingen geven.
De anestesist prikte dus 2x mis en dat deed ongelofelijk pijn, ja zegt ie je moet verder bukken.. ik werd kwaad, verdorie( nitter bewoord) ik zit met mn buik op de tafel man kan niet verder.( ondertussen stond mn vriend zich op te vreten door mijn geschreeuw en gevloek)
Uiteindelijk bij de 3e keer is t wel gelukt en had ook 2 hele lieve begeleiders naast me staan.
De gyn kwam eraan gelukkig een andere dan mijn eigen ( dat was zon hork) wat een lieve man is dit zeg.. heel geruststellend ik zei nog ik voel mn benen maar uiteindelijk bleek dat niet zo te zijn haha hij zei al we zijn al bezig hoor.

Afijn na een hoop getrek en geduw is om 16 uur Mathijs geboren hij was 4020 gram en 52 cm.
De gyn was zeer verbaasd, al die tijd dachten ze een klein manneke aan te treffen omdat ik zelf heel klein ben maar hij was dus een stuk groter, en de gyn zei mevrouw u had dit niet zelf kunnen doen.

Dolblij was ik toen ik Mathijs even bij me kreeg maar toen ging hij weer weg met papa, ik moest nog een half uur blijven omdat ze moeten zorgen dat alles goed schoon is van binnen en uiteindelijk weer dicht.

Na half 5 was ik weer boven en kon ik eindelijk genieten van mn mooie ventje.

Zo dat was mijn verhaal:)

Hallo zo hier mijn bevallingsverhaal..

Ik was uitgerekend op 18 november....
Wat er gebeurde gebeurde maar niets van een aankondiging op de bevalling...
Na 10 dagen overtijd gelopen te hebben en twee keer geprobeerd te strippen had ik op 29 nov een afspraak bij de gyn staan voor een inleiding te bespreken..

Op 26-27 nov verloor ik wat van de slijmprop,maar verder gebeurde er niets...

Op 28 nov had ik smorgens vroeg wat bloedverlies en nadat ik me zoontje naar school had gebracht belde ik toch de verloskundige ze zou even langs komen,ze kwam om 9.40 en deed een inwendig onderzoek,de boel was wel verweekt en had hoop dat ikk toch binnen 2 A 3 dagen zou bevallen...
Nadat ze inwendig onderzoek had gedaan ging het wat rommelen en tegen een uur of 12 dacht ik ga ze maar eens bijhouden...
Ze waren zo om de 20 min....
Om 14 uur werden ze heviger en kwamen ze ongeveer om de 10 min dus heb me man gebeld om naar huis te komen(moest nog 30 min rijden)....
Hij was om 14.40 thuis en ik kreeg er toen na 15 min twee achter elkaar met 6 min tussenpose...
Verloskundige gebeld en aangezien ik bij me zoontje snel ontsluiting had mochten we gelijk naar het zh..
Me moeder gebeld en die kwam hierheen want die zou erbij zijn...
Omgekleed en spullen meegenomen dus ongeveer om 15.40 waren we in het zh..
Tegen 16 uur inwendig onderzoek en al 5 a 6 cm ontsluiting...
16.45 vliezen gebroken en toen kwamen de weeen sneller en ook de persweeen kwamen daarna erg snel,nog even opgevangen en over het bed heengehangen aan hoofdeinde...
Mee gaan persen,mar de hartslag van Sem ging snel naar beneden dus de kraamverzorgster is achter me gaan zitten en heeft Sem eruit geduwd tijdens de weeen (was geen pretje).
Maar afijn om 17.38 is onze zoon Sem geboren en gelukkig ging het snel goed met hem,en mocht hij lekker bij ons.....
Ik was ingescheurd maar goed ....
Na een nachtje mochten we smorgens vroeg al lekker naar huis toe....
Sem woog 2920 gram en 48 cm lang...
Na een week was hij al 2900 gram nadat hij was afgevallen ...
6 dagen nadat de kraamverzorgster wweg was heb ik hem laten wegen en was toen al 3288....
Maar super weer een kleintje na 7 jaar....

doeidoei

Mijn bevallingsverhaal....

Eigenlijk begon het al 2 weken voor de uiteindelijke bevalling.... Ik sliep al 2 weken nachten van niet meer dan 2 uur. Dit kwam doordat ik continu harde buiken had die de hele nacht aanhielden maar ’s morgens weer ophielden. Ze wilden maar niet doorzetten naar echte weeen. Ik was hierdoor zo enorm lichamelijk en geestelijk gesloopt. Ik kon overdag niet slapen, gewoonweg doordat ik niet in slaap viel. Ik was al meerdere keren naar het ziekenhuis geweest om daar aan de monitor te liggen, om te zien of het nu puur alleen harde buiken waren of toch wel weeen-activiteit. Helaas kon ik iedere keer naar huis...

Zo ook op woensdag 21 november (2 dagen voor mijn uitgerekende datum 23 november (de verjaardag van BinQ)). Ik was al 3 dagen continu aan het huilen van oververmoeidheid. Ook was het spugen weer begonnen, gewoon omdat ik zo moe en overstuur was. Ik ben ’s middags samen met Marco naar het ziekenhuis gegaan waar ze me gemonitord hebben. Helaas...niks geen weeen maar alleen harde buiken. Op dat moment knapte het bij mij... Ik was echt een wrak. Mijn gyn zag dit en zei dat dit zo langer niet met mij door kon gaan omdat ze zag dat ik er echt aan onderdoor ging (oververmoeidheid). Aangezien ik toch al tegen mijn uitgerekende datum aanzat, stelde ze mij voor om me in te leiden. Ik kon kiezen of dezelfde dag nog of vrijdag de 23e. Aangezien Binq dan jarig was, wilde ik graag die woensdag nog geholpen worden.

Om 18.00 uur werd ik op de verloskamer gelegd en werd er een pilletje ingebracht om de weeen op gang te helpen. Ze wilden dit 2 uur de tijd geven. Maar helaas, om 20.00 uur amper weeen en de ontsluiting was nog steeds maar 2 cm. Ze hebben me toen aan het infuus gelegd. Het feit wil ook dat ik heel heftige bij- en voorhoofdsholteontsteking had. De weeen kwamen geleidelijk op gang, maar zo kreeg ik dus ook heel hoge koorts door de bij- en voorhoofdsholte ontsteking. Lola haar hartslag werd extreemhoog. Oftewel, infuus eraf! En antibiotica eraan! Mijn koorts daalde direct en Lola haar hartslag werd meteen weer mooi! Gelukkig!
De weeen waren inmiddels goed regelmatig aanwezig, maar de ontsluiting bleef steken op 4 cm.... Om 1.30 uur heeft de dienstdoende gyn in het ziekenhuis besloten om mijn vliezen te breken zodat de ontsluiting beter zou vorderen. Ik woon in Belgie, en aangezien de weeen al een tijdje redelijk heftig waren en ik al een tijd bezig was, wilde ik een ruggeprik. Zo gezegd zo gedaan een kwartier later had ik m. De ontsluiting ging nu ineens heel hard. Om 4 uur ’s nachts kreeg ik pers weeen en werd het infuus van de ruggeprik afgekoppeld, want een ruggeprik helpt daar toch niet tegen en ik vind persoonlijk dat persweeen niet zo’n pijn doen als de rugweeen die ik had. Helaas mocht ik nog niet gaan persen omdat ik nog op 8 cm zat. Om 4.45 uur heeft de vroedvrouw mijn eigen gyn wakker gepiept omdat ze voelde dat het nu echt niet lang meer zou duren. (Ik heb het geluk dat mijn eigen gyn in hetzelfde dorp woont (Brasschaat) als waar het ziekenhuis staat). Ik mocht van de vroedvrouw al langzaamaan mee gaan persen om 4.55 uur. Om precies 5 uur had ik volledige ontsluiting en mocht ik echt gaan persen!! Joehoe eindelijk was ons meisje inzicht! De vroedvrouw kon haar hoofdje al snel zien (ik was echt met een verschrikkelijke kracht aan het persen omdat ik haar er echt zo snel mogelijk uit wilde haha!). Om 5.05 kwam mijn gyn binnengerend in de verloskamer en daar was Lola’s hoofdje! Ze kon haar precies aanpakken. Toen vroeg mijn gyn of ik haar zelf eruit wilde halen! Ja! Dat wilde ik heel graag! Ik heb mijn vingers onder Lola’s oksels gedaan en heb dat laatste stukje haar er zelf ujit getrokken! Gaaf joh! Om 5.11 uur op donderdag 22 novermber 2007 was Lola dan ook echt geboren! En dat 1 dag voor de verjaardag van haar grote broer BinQ! Goed gedaan Lola!

En volgens Marco heb ik het heel goed gedaan want ik heb geen een keer gegild, gebruld of wat dan ook! Haha toen ik mijn ruggeprik had,heb ik zelfs even een klein uurtje kunnen slapen! Thank God!

Wat trouwens veel mensen denken is dat als je een ruggeprik hebt, dat je dan compleet gevoelloos bent. Dat klopt gedeeltelijk. De pijn voel je niet maar de weeen zelf wel. Maar dan zonder pijn, snappie?! In het ziekenhuis waar ik bevallen ben krijg je een ruggeprik met een infuus in je rug. Je kunt jezelf steeds voor een kwartier een dosis toe dienen met een pompje. Zodra ze dit infuus afkoppelen komt direct alle gevoel weer terug. Vandaar dar je zo dus weer heel goed de perweeen kunt voelen en mee kunt persen. Ik ben blij dat je hier in Belgie de keuze hebt voor pijnbestrijding. Ik vind persoonlijk ( heb nl bij beide bevallingen een ruggeprik gehad) dat je hierdoor veel krachten kunt sparen voor de uiteindelijke bevalling. Het persen heeft bij mijn beide kindjes hooguit een kwartier geduurd.

Al met al was deze zwangerschap een stuk zwaarder, zowel geestelijk en lichamelijk (ben heel veel ziek geweest). Maar de bevalling was, ondanks dat deze bijna 12 uur duurde en die van BinQ 6 uur, toch een stuk fijner. Alles kwam veel geleidelijker op gang en ik was minder bang voor de werkelijke geboorte. Bij BinQ kwam alles echt in een storm opzetten en dat was behoorlijk heftig!

Ik heb deze bevalling dus, ondanks het inleiden en het behoorlijk ziek zijn tijdens de bevalling, als heel fijn beschouwen. Van mij mag er ook nog wel een 3e komen! Maar dan liever wel over een jaar of 2 á 3 hahaha!

Aardig lang verhaal! Maar dan ook wel met alle details! Hahaha!

Hoi,

Hier dan ook mijn bevallingsverhaal. Het is was donderdag 23 november. S ochtends om 5uur begonnen de weeen. Ik liet mijn hubbie lekker naar zijn werk gaan. Om 10.oouur heb ik het ziekenhuis gebeld, want ik moest in het ziekenhuis bevallen ivm te hoge bloeddruk. Ze vertelde dat ik moest komen, dus toch maar mijn hubbie teruggeroepen van zijn werk. Aangekomen in het ziekenhuis mocht ik weer naar huis, ik had 1 cm ontsluiting. Verder de hele dag door rugweeen gehad. Dat was echt geen pretje. S avonds om 22uur weer gebeld en we mochten komen. Gelukkig kon ik toen wel blijven. Ik had toen 2 cm ontsluiting dus al dat werk voor 2 cm ontsluiting. Ik kreeg halverwege de nacht weeenopwekkers, pff. Toen werd het heftig. De ontsluiting was toen tegen de ochtends 9 cm. Ik kreeg persdrang, en ik moest ze nog wegpuffen. Dit lukte me bijna niet. UIteindelijk mocht ik persen, en toen wilde Tara maar niet goed liggen met haar hoofdje. Uiteindelijk had ik 3 uur persweeen, en was ik helemaal op, ik kreeg weeenremmers. Tara ging in conditie achteruit. Er werd toen een spoedkeizersnee gepland. Wat was dat een opluchting zeg!! Die ruggenprik vond ik heerlijk, de wee die toen namelijk op kwam zetten die verdween. Tara is om 8.24uur geboren op 24nov via een keizersnee dus. Na ruim 28uur weeen waarvan er drie uur persweeen bij waren, was ik helemaal gelukkig met mijn meissie!! Ik kreeg Tara ff te zien en ik gaf een aai h°over haar bolletje, en toen ging ik naar de verkoeverkamer. Drie uur lateer zag ik Tara pas weer, en kon ik ze eindelijk vasthouden. Wat was ik een gelukkig mens, ik was mama geworden!!

Liefs Heike

zaterdag 23 februari voelde ik ineens mn voeten op gaan zetten en mn hoofd hield vocht vast. ik was de hele dag bij oma en vroeg aan haar of flynn vannacht al bij haar zou kunnen slapen ik denk nl dat er misschien wel eens wat zou kunnen gaan gebeuren.
om 23.30 zet ik nog op het forum neer dat ik denk dat de weeen gaan beginnen en om 23.50 gebeurd dit dan ook echt. meteen om de 5 min en hele sterke weeen.
barry belt de vk en zij komt om 0.30, ik heb 2 cm maar na 5 min al 4 en ze besluit om mn vliezen te brekenomdat ze niet meer weg wil gaan en de weeen al zo krachtig zijn dat het wel eens snel zou kunnen gaan.
na het breken van mn vliezen al 5 cm en helaas ze heeft in haar vruchtwater gepoept en er is nog tijd om naar het ziekenhuis te gaan dus dat moet dan maar.
weeen opvangen in een auto is toch minder leuk. om 2u komen we aan in het ziekenhuis en word ik aan zo'hartregistratie aangeloten, nou ja ik niet maar de baby.
hier was ik niet zo blij mee dat gesjor aan die banden op mn buik om de weeenactiviteit te registreren en dat gerommel in mn lijf.
binnen no time heb ik al 10cm en om 7 over half 3 word onze dochter ayla geboren
dus va begin tot eind minder dan 3 uur bezig. geen scheur geen knip en maar 2 persweeen
een bevalling om zo weer over te doen.

bv is ok al op gang gekomen na 2 dagen en geen stolsels, geen spierpijn, hoofd niet gestaan,geen bloeding meer kortom een erg snel herstel van mn lichaam

ayla weegt 3400 gr en is ongeveer 50 cm

Hier ook mijn 2e verhaal hij word alleen niet zo gezellig als die van mijn 1ste zoon jammer genoeg!, al lijken ze wel sprekend op elkaar maar toch was deze bevalling een vreselijke domper, maar als je mijn andere bevallingsverhaal lees zie je dat het ook zeker anders kan!

Maandag ochtend 3-3 braken s'ochtend om 4.00 mijn vliezen, bij mijn eerste zoon had ik dit ook en er gebeurde verder niks nu dus ook niet aangezien ik de eerste keer 3 dagen met gebroken vliezen heb gelopen belde ik nu gelijk het ziekenhuis en kon ik komen.

Daar aangekomen zagen ze idd dat ik vruchtwater lekte maar mijn vliezen waren nog heel dus weer een hoge scheur in mijn vlies, en werd ik naar huis gestuurd want ze konden nog niks voor me doen.

Dinsdag 4-3 weer teruggekomen om 8.30 in het ziekenhuis hebben ze weer gekeken maar de beeb en ik deden het goed wel werd er bloed van mijn afgenomen voor de zekerheid, of dat er geen infectie bij was gekomen maar alles was in orde en ik mocht weer naar huis, en moest mij de volgende dag weer melden!

Woensdag 5-3 om 7.30 gemeld in het ziekenhuis maar er waren nog geen veranderingen bij mij, wel vond ik zelf dat ik wel heel veel vruchtwater aan het verliezen was, maar goed ik ging mee in de vergadering van 8.30 en om 9.00 stond de gyn aan mijn bed er was besloten om een balon in mijn baarmoeder te blazen met een gewicht eraan om ontsluiting te maken en zo gebeurde dit dus ook zo rond 10.30 hier voelde ik niks van kreeg er ook maar 3 weeen van maar goed wel 4 uur aan het bed gekluisterd.
Toen na 14.30 kwam het ballonnetje eruit en ja hoor 3cm ontsluiting en dat zonder weeen ik dacht zo die heb ik kado gehad!

Toen werd er besloten om mij aan het infuus te leggen om de weeen op te gaan wekken, ik heb gewaarschuwd dat ik daar enorm sterk op zou gaan reageren maar hun beloofde mij 3 tot 5 weeen per 10 minuten nou dat zou ik zeker aan kunnen! Toen werden eerst nog mijn vliezen gebroken maar er kwam geen vruchtwater meer uit dus dat was ik bijna allemaal al kwijt.
Nou dus daar ging we maar ik voelde alweer dat het fout ging maar volgens protocol moesten ze toch nog op gaan hogen en het werd echt een hel, de weeen kwamen om de minuut soms een halve minuut en dit heb ik een uur of 4 volgehouden toen werd het echt te gek en gingen ze toch af bouwen om te kijken of mijn eigen lichaam het over zou gaan nemen intussen had ik pas 5cm ontsluiting dan zinkt de moed je toch wel in je schoenen.

Nou het infuus ging uit, maar mijn eigen lichaam liet het afweten en de weeen verdwenen als sneeuw voor de zon, en toen besloten ze me toch weer aan het infuus aan te gaan sluiten ik schrok maar goed ik moest toch mijn kindje op de wereld gaan zetten, en ja hoor daar gingen we weer, maar na een uur of 3 werd het echt te gek en kreeg ik nadat ik nog maar 6cm ontsluiting had een morfine prik te krijgen, die vond ik niet helpen de weeen waren nog steeds veel te heftig, na een half uur drie kwartier stonden ze ineens met zijn 3en aan mijn bed en werd er besloten tot een keizersnee, dat was zo heerlijk om te horen eindelijk verlost van deze helse pijn, maar ja het was 22.00 en er moest een ok team opgetromeld worden die waren er vrij snel alleen de narcotiseur bleef wat langer weg omdat zij nog in een ander ziekenhuis was dus toch nog onnodig een half uur met weeen gelegen maar toen ging het allemaal snel en werd mijn 2e zoon (Dean) met de keizersnee op de wereld gezet en ja daar doe je het toch voor!

Ze hebben mij daarna op een 1persoonkamer neergelgd op bij te komen onze familie en Jay mochten komen midden in de nacht maar ze stonden er dat was ook zo'n mooi moment, en toen mocht ik eindelijk gaan slapen ik was zoooo moe!!

Na 2 dagen zijn we thuisgekomen en nu is het vreselijk genieten Dean is een hele lieve en zoete baby, en zijn broer is ook geweldig!

Gelukkig had wij al besloten om het bij 2 kinderen te houden maar dit wil ik nooit meer, maar goed mocht ik ooit een 3e willen hoef in nooit meer normaal te bevallen, want , ten eerste houd mijn baarmoedervlies een kindje niet veel langer dan 38 weken en is de ingang van mijn geboortekanaal te smal, dus ik zal nooit zelf een kindje op de wereld kunnen zetten gelukkig is er dan de keizersnee.

Dit was mijn verhaal, jammer genoeg geen leuk verhaal maar goed ik heb wel een gezond kindje gekregen en dat is het allerbelangrijkste!

Groetjes Ilse.

Zal ik hier ook even mijn verhaal neerzetten..

Rond een uur of 18.00 op 24 maart stonden ik en mijn vriend Dave samen af te wassen en had ik een beetje kramp, niets ernstigs, zou wel weer weg gaan dacht ik.. Omdat ik zelf jarig ben op 24 maart kwamen mijn schoonouders op visite rond 19.00 uur.. Ik had nog echt helemaal niets door, ik was gewoon met van alles en nog wat bezig! We kregen van mijn schoonouders nog een kaartje dat wachten soms erg lang kon duren, maar dat die kleine er snel zou zijn....!

Rond 19.30 zaten wij op de bank naar de Gouden Kooi te kijken en kreeg ik zulke weeën dat ik niet meer op de bank kon blijven zitten, deze weeën kwamen al gelijk om de 5 minuten en waren echt heel heftig.. Ik heb geloof ik 4 van dit soort weeën gehad, daarna bleef ik pijn houden.. Omdat ik weleens gelezen had dat de VK dan meestal zegt Ga even onder de douche, wilde ik dat doen, maar onze boiler was leeg Toen dus maar besloten om bij m'n schoonouders in bad te gaan zitten. Wij hier snel alle laatste dingetjes nog ingepakt. Ik kon bijna niet meer op m'n benen staan maar uiteindelijk toch in de auto gekomen..

In de auto heb ik toch maar gewoon de VK gebeld, die heb ik verteld dat ik naar m'n schoonouders ging maar dat de weeën wel erg heftig waren.

Bij m'n schoonouders thuis heb ik misschien 5 minuten in bad gezeten, ik hield het echt niet meer en heb tegen Dave gezegd dat de VK moest komen! Ondertussen ben ik uit bad gekomen en ben ik op m'n knieën voorover op bed gaan hangen..

Om 21.00 uur was de VK bij m'n schoonouders. Zij wilde natuurlijk dat ik even op bed zou gaan liggen, dat vond ik zo moeilijk! Maar uiteindelijk toch gelukt.. De VK zei alleen dat ik wel lekker bezig was en dat we naar het ziekenhuis zouden gaan. Je had Dave zijn gezicht moeten zien toen! Die was zo blij dat onze kleine meid er echt aankwam! Nu kwam alleen nog een moeilijke: Ik moest weer aangekleed worden, ik zei dat het niet lukte waarop de VK zei dat ze me dan wel even zou helpen. Dat was eigenlijk al het eerste seintje dat we een beetje op moesten schieten. Ik ben met de VK meegereden en Dave kwam erachteraan.

Wat kunnen verloskundigen hard rijden zeg!

Gelukkig is het ziekenhuis niet ver weg en kwamen wij en Dave tegelijk aan.

In het ziekenhuis heb ik nog snel een pyjama aangetrokken en ben ik met moeite op bed gekomen. Daar heeft de VK gelijk m'n vliezen gebroken en verteld dat ik al 9 cm ontsluiting had thuis! Alleen was er nu een probleempje: De baby had in het vruchtwater gepoept. Dit was nog geen probleem en mijn VK zou de bevalling nog wel gewoon zelf gaan doen. Ik werd aan het CTG gelegd en heb ook even meegeperst. Ik vond het wel erg vervelend dat ik steeds op m'n zij moest gaan liggen want die kleine kwam niet ver genoeg naar beneden..

Ook kwam er nu nog een probleem bij, tijdens de weeën daalde de hartslag van de baby natuurlijk, maar ze had er erg veel moeite mee om haar hartslag weer normaal te krijgen. Op dat moment stonden er ineens 2 gyneacologen, 2 verpleegsters, mijn VK en Dave bij m'n bed.. Er werd toen besloten om me een beetje te helpen met een nieuwe soort vacuumpomp. Toen ging alles ineens zo snel (en het ging toch al zo snel!!!!)..

Om 22.38 uur had ik mijn kleine meisje op m'n buik liggen Demi Esmee heet ze, was 3680 gram en 51 cm lang.

Ik bleef alleen heel erg bloeden en ze waren bang dat de placenta niet helemaal compleet was.. Toen kreeg ik eerst iets via m'n infuus, later heb ik toen ook nog een soort zetpillen gehad.. Ik heb een liter bloed verloren, was maar goed dat dat niet meer werd anders had ik langer moeten blijven..

Na de nodige onderzoekjes bij Demi en het hechten bij mij, zijn we lekker nog even met zijn drietjes op de verloskamer geweest. Mijn ouders en schoonouders zaten in de kantine van het ziekenhuis te wachten. Die mochten later ook nog bij ons natuurlijk..

En wat duurt een nacht in het ziekenhuis dan lang zeg! Ik heb alleen maar naar m'n moppie liggen kijken..
Het mooiste verjaardagskadootje wat ik me maar kon voorstellen! Dubbel feest dus vanaf nu op 24 maart

xx

idd het mooiste kado wat je maar kan krijgen

Ik zie dat het verhaal van bebeQ er nog niet bijstaat dus bij deze. In verband met ernstige BI klachten ben ik gedeeltelijk onder controle bij de gyn en er is afgesproken dat op de dag dat ik 38 weken zwanger ben, 21 maart zal worden ingeleid. Met 35 weken krijg ik ’s avonds heftige weeën, de vk wordt gebeld en we moeten naar het zh. Onze buurman komt zolang naar ons tot oma en opa kunnen komen. De weeën doen niets en na een nacht in het zh mag ik weer naar huis. De weeën blijven en 2 dagen later ga ik weer voor een nachtje naar het zh om pijnstilling te krijgen. Daarna wordt het iets rustiger meet met 37 weken beginnen de weeën weer. Het is dan 14 maart. De vk komt weer maar de ontsluiting blijft hangen op 1 tot 2 cm. Ze raadt me aan een slaappil te nemen, lekker in bad te gaan en wat te rusten. Aline gaat die nacht maar logeren bij oma en opa. Op 15 maart blijven de weeën komen ’s middags belt Eric dat het niet meer gaat. We mogen naar het zh. Het is voor mij erg moeilijk de weeën op te vangen want ik kan niet lopen en alleen maar op de bank liggen. In het zh krijg ik een pethidine prik zodat ik wat kan slapen. Die nacht blijf ik daar omdat ze willen kijken wat er gebeurt. De weeën blijven komen maar de ontsluiting vordert niet. De volgende ochtend kan ik eigenlijk alleen nog huilen. Maanden van pijn worden me even te veel. De gyn komt kijken en besluit dat ik die dag ingeleid zal worden, genoeg is genoeg. Ik mag kiezen of ik een ruggenprik wil voor de vliezen gebroken worden of erna. Ik besluit te wachten. Mijn vliezen worden gebroken maar de weeën worden niet zwaarder en na een uur wordt besloten het infuus aan te sluiten. Ik ben zo ontzettend blij er straks van af te zijn. Met infuus gaan de weeën snel omhoog en gaat alles goed. Na een tijd wil ik toch graag een ruggenprik, het is nu vroeg in de middag, de anesthesist komt, het infuus wordt uitgezet en de prik wordt gezet, het valt me echt 100% mee. Na een half uurtje valt het ons op dat de weeën steeds verder wegzakken, we bellen de verpleging, die kijken naar het infuus en verrek, hij staat uit…… Die wordt opnieuw aangezet en we kunnen er weer tegenaan denken we, maar nog steeds geen weeën, een half uur later bellen we nog maar eens, nu komen ze erachter dat het kraantje bij mijn hand ook uitstaat, zo belachelijk dat we er bijna mee moeten lachen. Maar nu krijg ik in ieder geval weer weeën. Vanwege de ruggenprik kan ik nog wat doezelen. Rond 4 uur heb ik 6 cm ontsluiting en om half zeven uur voel ik persdrang, volgens de verpleegkundige zou ik pas 8 cm kunnen hebben dus nog even wachten. Om 7 uur wordt ik naar de verloskamer gereden. De gyn kom toucheren en ik heb 10 cm ontsluiting, wat een verrassing…..
Het infuus wordt uitgezet en ik moet wachten tot ik persdrang krijg. Een kwartier later voel ik toch echt persdrang en ik pers zachtjes mee maar, Eric loopt naar de verpleegsterspost en ze zou zo komen kijken. Een kwartier later komt ze en ze zegt dat ik nog moet wachten. Ondertussen kan ik het persen steeds minder tegenhouden en ik mag meeduwen van haar. Een half uur later om 8 uur komt de gyn eindelijk eens kijken nadat Eric nog eens heeft aangegeven dat er iemand moet komen. Als ze kijkt zegt ze dat het nu toch wel erg snel gaat en 2 persweeën later houd ik Quinten in mijn armen. Zo klein, 2900 gram en 48 cm.

Ik zal hier mijn bevallingsverhaal ook even opschrijven.

De laatste loodjes wegen het zwaartst wordt er gezegt en nou ik vond dat zeer zeker gelden. Had zo´n last van mijn bekken en zat er echt doorheen. Bij de enerlaatste controle inwendig onderzoek gehad en 1 cm ontsluiting, baarmoedermond was aan het verweken. Joepi dacht ik nog 9 te gaan. Afgespoken met de vk dat ze me zouden strippen als het mogelijk was bij de volgende controle (was dan 40 weken). De hele week verder veel last gehad van voorweeen. Op woensdag dacht ik zelfs dat het begonnen was en de vk kwam kijken. Maar helaas niks aan het handje. Tegen het einde van de week begon ik de slijmprop met bloed te verliezen. Vk gebeld en die zei kan nu beginnen maar ook nog enkele dagen-weken duren.

Zondagnacht 2 maart werd ik tegen 2.00 uur wakker van wat krampen. Kwamen om de 10 minuten terug en voelde al vrij heftig. Mannetje wakker gemaakt en begonnen met klokken. 1 uur later kwamen ze al om de 5 minuten. Nog eens 2 uur later om de 3 minuten en ze deden steeds meer zeer. Toch twijfelden mannetje en ik of dit het wel echt was. Bij mijn andere zoontje heb ik niet echt iets gevoeld, dus nu sloeg de twijfel toe. Was nog in de ontkenningsfase hahaha. Dan besluiten we om 5.45 uur toch maar de vk te bellen en te zeggen dat we denken dat het begonnen is. Ze vraagt om de hoeveel minuten de weeen komen en hoe lang ze duren. En daarna zegt ze dat ze eraan komt. om 6.15 uur is ze er en gaat me inwendig onderzoeken. 3 cm en de baarmoedermond is helemaal verweken! Ben dus echt bezig zegt ze. Ik vraag nog aan haar of ze denkt dat het door zal zetten en ze vertelt dat ze denkt dat we aan het einde van de ochtend weer papa en mama zijn. We spreken af dat we om 8.00 uur ons melden in het ziekenhuis (moet poliklinisch bevallen vanwege dat de placenta de vorige keer niet vanzelf kwam, wel met medische indicatie dus). Ze hoopt dat ik dan 5 cm heb zodat ze de vleizen kan breken. Als ik het eerder niet trek of er is iets anders mag ik bellen. Ze gaat weg en in de tijd daarna worden de weeen steeds heftiger en volgen korter op elkaar. Ik weet soms gewoon niet waar ik het zoeken moet. Om 8.00 uur melden we ons in het ziekenhuis (de rit ernaar toe vond ik een hel, ik kon niet zitten eigenlijk met de weeen op te vangen dus hang maar een beetje in de auto, was echt opgelucht toen we er waren) en we instaleren ons in de verloskamer. We maken nog snel een allerlaatste buikfoto en ik trek mijn bevalshirt aan. Daarna toucheert de vk weer en ik heb al 7 cm inmiddels. Ze breekt de vliezen en er komt me toch een plens naar buiten. Lig bijna tot aan mijn oksels in het vruchtwater hahaha. Een half uurtje later (het is dan 8.30 uur) zeg ik tegen de vk dat ik een beetje drukgevoel heb. Ze observeert even en zegt dat ik lichtjes mee mag drukken. Daarna toucheert ze weer en ik heb 10 cm en mag dus gaan persen. Ik moet even omschakelen en echte sterke persweeen heb ik niet. De vk zegt dat ik het goed doe en spoort me nog wat meer aan. Na 19 minuten persen wordt dan onze zoon Yannick geboren. Erna volgt nog een enorme plens vruchtwater. Het is 8.49 uur. Om 9.00 uur volgt gelukkig de placenta, helemaal zonder kleerscheuren dit keer. Bloedverlies is ook minimaal 200 ml. Heel wat anders dan de 2 liter van de vorige keer.

Ik voel me kiplekker en we genieten van onze zoon. 2995 gram en 48 cm. Zijn broertje Jordy komt met de opa´s en oma´s mee en is direct niet meer weg te slaan bij zijn broertje. Die krijgt meteen een handje en een kusje. Na 2 uurtjes mogen we naar huis en begint de kraamtijd.

Alles bij elkaar duurde de bevalling dit keer bijna 7 uurtjes. Ik kijk er met een positief beeld op terug hoewel ik de weeen erg moeilijk vond op te vangen.

Hier mijn bevallingsverhaal van Eva.

Zondag 8 juni ben ik heel de dag alleen thuis met de kinderen (mijn man werkt in wisseldiensten). Een pittige dag, ik heb al voor de 2e dag menstruatiepijn in buik en rug en de kinderen zijn niet bepaald in hun hum.
Nadat ik ze op bed heb gelegd om 19:00 moet en zal ik de woonkamer nog even zuigen en dweilen, de wc nog even poetsen en van alles opruimen. Daarna wil ik onder de douche want het is zo'n zweterig weer geweest en ik hoop dat de buik en rugpijn dan ook wat afzakken.
Bij het uitkleden voel ik ineens dat ik vocht verlies en het valt zo als een plons in mijn onderbroek die ik half uit heb. Ik probeer er achter te komen of ik in mijn broek geplast heb, want zo voelde het niet. Het vocht is ook net te dik voor urine en het plakt een beetje. Misschien afscheiding maar het lijkt me wat veel daarvoor dus misschien wel vruchtwater?
Ik besluit toch te gaan douchen en daarna een inlegkruisje in te doen om te zien of er meer komt en hoe dat er dan uitziet. Na het douchen blijkt het vocht licht roze te zijn en ik voel telkens kleine beetjes lopen. Na een uurtje besluit ik toch maar de vk te bellen. De vk komt kijken en zeg dat het inderdaad vruchtwater is. Waarschijnlijk heb ik een scheurtje in het buitenste vlies (omdat het maar drupjes vruchtwater zijn). Ik krijg tot dinsdagochtend de tijd om spontaan te bevallen anders zal ik naar het ziekenhuis moeten voor controles en evt opwekken van de bevalling.

Ik besluit op tijd naar bed te gaan en zet nog even snel een wasmachine aan. Ook bel ik mijn moeder dat ze haar telefoon meeneemt naar bed (zij zal komen om de kinderen op te vangen als de bevalling begint). In bed wil de slaap niet komen en ik erger me eraan dat ik blijkbaar toch wat opgewonden ben van het idee dat het kindje eraan komt. Mijn man komt af en toe eens vragen of ik al weeen heb. Rond middernacht begint er inderdaad wat op gang te komen, ik heb om de 10-11 minuten ongeveer een wee.
Rond 2:00 in de nacht krijg ik er de balen van dat er niet veel lijkt te veranderen en ga nog even beneden zitten om wat te drinken en te eten. De weeen komen rustig aan wat vaker, uitteindelijk om de 7-8 minuten. Ik wil eigenlijk heel graag dat de bevalling nu gaat doorzetten dus ik besluit te gaan douchen (vorige bevalling kreeg ik na een douchebeurt hele heftige weeen en was 2 uur later Sarah geboren).
Onder de douche veranderd er niet veel, de weeen lijken zelfs wat minder pijnlijk te worden. Ik droog mezelf af en ga weer terug in bed alwaar Sander al gespannen afwacht wat het resultaat van de douchebeurt is. Ik ga op bed liggen en er gebeurt........... Helemaal niets !! voor 15 minuten ofzo geen enkele wee.
Dan ineens, wow een heftige wee. Sander zit gelijk rechtop en zegt dit is menens! We wachten even af maar de volgende wee volgt al snel en is minstens net zo heftig. Sander zegt ik bel nu je moeder en de vk want het gaat gebeuren. Dit was ongeveer om 4:15. Gezien mijn vorige bevalling weet de vk dat ze bij mij geen tijd hoeft te verliezen als er gebeld word, dus die staat al met een kwartier - 20 minuten op de stoep. Ondertussen lig ik echt heftig te puffen en weet ik dat de bevalling opschiet. Ik herken de misselijkheid van de vorige bevallingen en weet dat dat vaak 8cm ontsluiting betekend. De vk komt binnen en ik voel ineens een hoop vruchtwater uit me stromen, mijn binnenste vlies is ook gebroken en ik heb meteen persdrang. De vk moedigt me aan om te zuchten en belt het kraamcentrum en zet de spullen klaar. De vk voelt en zegt dat ik 9cm heb. Ik moet zuchten tot het laatste randje weg is. Ondertussen komt mijn moeder binnen om evt. de kinderen op te vangen als die wakker worden. Ze wil bescheiden beneden gaan zitten maar mijn man zegt dat ze maar moet blijven staan (we weten dat ze er heel graag bij zou willen zijn en is ook zonde om dan beneden te gaan zitten). Ondertussen word de persdrang sterker en de vk constateert volledige ontsluiting.
Ik mag gaan persen op de volgende wee en schrik me een hoedje dat ik de beeb zo naar beneden voel komen in het baringskanaal. Dan is het hoofdje geboren. Ineens krijg ik allemaal verwarrende instructies van de vk. Ik moet zuchten, persen, zuchten, mijn benen op een ander manier vasthouden, weer persen en weer zuchten. Ik raak de weg een beetje kwijt want het hoofdje is er toch al en dan komt het lichaam er toch zo achteraan? Gelukkig is daar mijn moeder die mijn benen stuurt op de instructies van de vk en dan voel ik het lijfje uit me glijden en is onze 2e dochter geboren. Het is 4:55.
Later hoor ik dat Eva haar armpje had opgetild en dat de vk die eerst vrij moest maken voordat haar lichaam geboren kon worden anders zou ik uitscheuren.
We zien gelijk dat ook dit kind geen kleintje is en bij het wegen blijkt inderdaad 4540 gram.
Wat opviel is dat ze helemaal onder de huidsmeer zat en dat terwijl ze op de uitgerekende datum geboren is. Daarmee was het voor mij de vroegste bevalling van de 3.

Mijn bevallingsverhaal met een hoofdrol voor vruchtwater :

7:15 glij ik uit bed en sta ik in een plas vruchtwater....en daar blijft het een tijd lang bij.
's Middags ga ik even slapen en weer met opstaan een plens vruchtwater. 2 Uur later begin ik een menstruatieachtige pijn te krijgen. Niet regelmatig, lang of heftig maar wel ongemakkelijk. Aangezien we toch voor controle naar het WKZ moeten en het daar rustig is, besluiten we maar gelijk te gaan.
Kwart over 5 komen we daar aan. Tijdens de CTG controle heb ik het idee dat ik me aanstel om de krampjes "best pijnlijk" te noemen en vrees het ergste. Ze komen wel om de 2 minuten maar houden niet zo lang aan en zijn best te verdragen...dit zou duiden op voorwerk. De vk wil toch even toucheren en voila 5 centimeter ontsluiting!
De vliezen zijn waarschijnlijk hoog gebroken, dus breekt ze ze onderin ook nog eens (18:30). Daarmee komt er echt een stortvloed van vruchtwater. De matjes zijn niet aan te slepen en beeb zakt flink naar beneden. Gelijk worden de weeën heel heftig en weet ik haast niet meer hoe ik moet zuchten (briesen als een dolle stier). Ongeveer een half uur later voel ik dat ik nog maar een wee aan kan en dan MOET er geperst worden. Voor mijn gevoel is er vanaf dat moment maar 1 grote perswee, maar het schijnen er 4 geweest te zijn....met een knipje en op natuurlijk een golf vruchtwater wordt om 19:13 onze mooie zoon Hugo geboren.

Mijn bevallingsverhaal;

Op maandag 9 Juni 2008 had ik een afspraak om 9u40, ik was er heen gegaan samen met mijn tante van 78 jaar omdat we daarna naar Antwerpen gingen om alles te regelen voor haar nieuwbouw appartement, waarmee ik haar dus help.

Mijn urinepotje afgegeven en daaruit kwam te voorschijn dat er dus teveel eiwitten aanwezig waren, daarna mijn bloeddruk genomen en daar was de uitslag dus ook negatief, namelijk 140/85, dus wou ze me nog een half uurtje aan de monitor en liet ze bloed prikken, na een half uurtje was mijn bloeddruk verlaagt naar 130/80 en mocht ik dus naar Antwerpen, maar ze wou wel dat ik me dinsdag terug aanmelde om een 24 uur-observatie omdat ze het niet echt vertrouwde.

Dus dinsdag 10 Juni 2008 was ik om 8u30 al weer in het ziekenhuis, en wie zag ik toen ik uit de lift kwam....juist mijn gyneacoloog, en ze vertelde me dat de uitslag van het afgenomen bloed heel slecht was en dat ik moest blijven en zekers niet naar huis ging zonder te bevallen, jeetje dat was een slag in mijn gezicht, ik barste in tranen uit.....ik moest nog 5 weken gaan; en als ze dit de maandag had vernomen had ze me nooit naar Antwerpen laten gaan zei ze er nog bij.

Dus ik kreeg een kamer alleen want ik moest rusten zei ze, en werd meteen weer aan de monitor gehangen en werd er weer bloed afgenomen, nou die bloeddruk bleef dus hoog, met een onderdruk dat varieerde tussen de 80 en de 95 mijn hoogste piek was de dag na de bevalling dan had ik op een gegeven moment een bloeddruk van 180/110 en vanaf toen ben ik dus aan de medicatie die ik nog steeds 2 keer per dag moet slikken, maar ze had me hier wel van op de hoogte gebracht dat dit kon gebeuren; later op de dag kwam mijn gyneacoloog langs en vertelde ze me dat ik zwangerschapsvergiftiging had en vroeg me of ik dit kende, nou ik heb er al van gehoord maar weet helemaal niet wat dit inhoudt; nou het is een visueuze cirkel, je nieren werken maar kan het bloed niet helemaal meer zuiveren waardoor je een te hoge bloeddruk krijgt en door die te hoge bloeddruk ontstaan er scheurtjes in de lever waardoor de lever op die plaatsen het bloed ook niet meer kan zuiveren wat de hoge bloeddruk instand houdt en dus voor meer scheurtjes zorgt enz... maar wat het meest zorgwekkend is, is dat ik daardoor wel een hersenbloeding kan gaan maken, dat kan morgen zijn maar kan even goed binnen 2 weken zijn, maar dat risico wil ik nemen zei mijn gyneacoloog, en daar stond ik natuurlijk ook niet op te wachten; en aan de andere kant wordt je baby ook gevoed door diezelfde bloedbaan, dus ook niet echt gezond voor haar.

Ook had ze de uitslag bij van die nieuwe bloedafname en die was nog slechter dan die van de maandag; dus het was wel dringend zei ze; toen vertelde ze me dat ik 2 spuiten met een tussenruimte van 12u ging krijgen om de longen van de baby klaar te maken voor de geboorte en 24u daarna zal ik dus kunnen gaan bevallen; dat maakt dat je donderdagmorgen ingeleid zal worden en dat de baby dan zal geboren worden. Maar die 2 spuiten zorgde ook al voor voorweeen, niet echt heel pijnlijk, maar toch....ze zorgde in elk geval voor dat ik dondermorgen al 3 cm opening had vooraleer ik die pil kreeg die alles zou in gang trekken.

Donderdag 12 Juni 2008 werd ik om 7u al uit mijn kamer geroepen om naar de verloskamer te gaan, daar heb ik een lavement gekregen en kort daarna waren mijn darmen al leeg; daarna werd ik terug aan de monitor gehangen waar de hartslag van ukje en de samentrekkingen van mijn buik (de weeen dus) te zien waren; en omstreeks 8u heeft mijn gyneacoloog een pil ingebracht om de weeen op gang te trekken; toen werd er me ook gezegd dat ik best een epedurale spuit zou nemen, dat zag ik eerst niet zitten, maar ze legde me uit wanneer het alsnog een keizersnee zou worden ik er dan gewoon bij kon zijn en zonder epedurele zou ik volledig in slaap moeten gebracht worden en daar zat ik nu ook weer niet op te wachten, dus werd er een epedurale gestoken.

Rond 10u kwam mijn gyneacoloog een zien hoe ver de opening al gevorderd was, nou 1 cm dus, dat maakte dat ik nu met 4 cm opening zat, nou dit vordert dus niks, terwijl er zoveel contrakties te zien zijn op het scherm; toen besloot ze om even naar de kleur van het vruchtwater te zien en prikte ze er dus een klein gaatje in, nou de kleur stond haar helemaal niet aan, het zag net zo oranje/geel als mijn urine en ook had het babytje gepoept; nou dat babytje moet er zo snel mogelijk uit, dit wordt een keizersnee; we kunnen echt niet langer wachten; dus met bed en alles naar de operatiekamer, eenmaal aangekomen in de gang kreeg ik van de amnestisiste nog wat slaapmiddel bij, om zeker klaar te zijn voor een keizersnee; en eenmaal in de operatiekamer zei mijn Gyneacoloog we gaan eerst eens kijken of er nog meer opening gemaakt is en ja hoor inmiddels had ik al 7 cm en toen zei ze, jeetje nu gaat het snel vooruit we wachten nog even en al snel had ik 9 cm en toen mocht ik al persen van haar, het zal toch een kleintje zijn, dus begin maar te persen, maar ik voelde helemaal niks meer daar onderin, dus ik maar persen in mijn gedachten want ik wist niet of ik het wel goed deed, en mijn gyneacoloog en een verpleegster die mijn buik in de gaten hield vertelde me wanneer ik moest persen of stoppen met persen, want ik voelde die persweeen helemaal niet meer komen en gaan, maar bij 3 persweeen was onze kleine meid geboren; en Kurt heeft alles gemist, want toen hij vernam dat het een keizersnee ging worden is hij meegegaan tot aan het operatiekwartier maar mocht niet naar binnen, dus toen ik eenmaal binnen was ging hij buiten even een sigaretje roken met het gedacht dat het wel even kon duren, en de verpleegster die hem ging halen miste hem, hij nam waarschijnlijk de andere lift; het is hier net een aflevering van ER wist mijn vroedvrouw nog te zeggen.....nou daar had het inderdaad veel van weg; Kurt kwam net aan toen Clarice even bij mij gebracht werd en kon hij er gelukkig wel een foto van nemen; hij was wel heel blij dat ze mijn buik niet opengesneden hebben, ik heb zelfs geen knip onderaan gekregen en ben ook niet gescheurd; ik heb er alleen het speen aan overgehouden, waarschijnlijk veel te hard geperst......maar ja ik voelde dan ook niks.....

Ik had mijn bevalling anders voorgesteld....normaal ben je alleen met je Gynaecoloog en een vroedvrouw, nu had ik een heel team van 10 man in groen kostuum die allen rond het bed stonden om te zien hoe Clarice geboren werd, het was voor de meesten van hen de eerste keer dat er iemand naar binnen gebracht werd voor een keizersnee en toch gewoon is bevallen, enkel 1 vrouw die bijna op pensioen (vut) gaat wist te zeggen dat ik de derde was in heel haar carrière. Dus ergens voelde ik me toch speciaal

Mijn bevalverhaal van Leon


Het is donderdag 3 juli 2008. Ik werd al wakker met wat lichte krampen, waar ik in de loop van de ochtend een terugkerend patroon herkende.
Rond de middag begon ik toch al te denken aan een babytje die dag, of de volgende.
Ik heb tegen 13.00 Boaz op bed gelegd voor zijn middagslaapje en ik ben zelf even later onder de douche gaan zitten.
Al gauw voelde ik dat het toch wel menens begon te worden en om 14.45 heb ik Marcel naar huis geroepen. Binnen een half uurtje was Mars al thuis en, jawel, Boaz werdt op dat moment ook wakker. Fijn dat Mars er al was.
Ik ben onder de douche vandaan gekomen en op de bal gaan zitten om weeën op te vangen en wat afleiding te zoeken bij de tv.
De weeën werden sterker en om 16.30 constateerde de verloskundige al 4cm ontsluiting.
Wat mij enorm meeviel omdat ik niet durfde te hopen op meer dan 2cm.
Ze zou rond 19.30 terugkomen.
Toen heeft ze mijn vliezen gebroken omdat de ontsluiting was blijven hangen op 5cm *tegenvaller*
Om 20.35 weer gebeld omdat ik echt druk voelde aan de onderkant en na het toucheren kwam ze op 7cm ontsluiting. Na flink veel pijn, zuchten en vl**ken stond er om 21.35 nog een randje. Deze heeft ze toen weggeduwd tijdens een paar persweeën.
Toen het hoofdje geboren werd zat het navelstrengetje zo strak om z'n nekje dat ze het eerst moest doorknippen, dus dat betekende weer zuchtenzuchtenzuchten en vooral even niet persen ! In twintig minuten persen was Leon geboren om 21.56 !
Twee kleine puntjes in de nek van het tangetje wat bijna niet tussen de navelstreng en het nekje paste, maar verder volkomen gaaf en supergezond met apgarscores van 8/10/10.
4000 gram letterlijk schoon aan de weeghaak van de verloskundige en 54cm lang !
En mam ? Moe, maar geen scheurtjes of knip en lekker in haar eigen bed.

Vergeleken bij de bevalling van Boaz was dit een droombevalling, een superervaring en ik ben blij dat ik die thuis heb mogen meemaken, want dat wilde ik erg graag.

We zijn nu 4 dagen verder en ik vloei nog amper, voel me eigenlijk best goed, beetje spierpijn nog en een zwaar hoofd. Plassen gaat uitstekend zonder fles water en Leon doet het super en drinkt flesjes van 60-80 cc 6 tot 8 keer per dag.

Mijn eerste bevalling: uitgerekende datum 7-6-2002.

Op 3 juni werd ik om drie uur 's nachts wakker met buikkramp, ik ben opgestaan en naar de wc gegaan, maar de buikkramp bleef. En elke keer als ik in slaap begon te vallen kwam de buikkramp weer terug.
Na ongeveer een half uur besefte ik dat het weëen waren en dat ze om de tien minuten kwamen.
De volgende ochtend heb ik de verloskundige gebeld, maar ze zei dat het waarschijnlijk alleen maar oefenweëen waren omdat ik ze niet pijnlijk vond. Sterker nog, het was eventjes op de tanden bijten als ze kwamen, maar het was echt lekker als ze weer wegtrokken. Dus zei de verloskundige tegen me: weëen zijn niet lekker, dus het zijn geen weëen.

Maar ze gingen ook niet weg, na nog een lastige nacht (want slapen lukte niet echt) heb ik de volgende dag weer de verloskundige gebeld. De weëen vond ik inmiddels niet meer lekker, maar vervelend en na twee wakkere nachten was ik ook erg moe.
Maar de verloskundige hield vol dat het oefenweëen waren.

's Avonds net na half 7 zat ik op de bank voor de tv hunter te kijken toen ik iets voelde knappen. Ik stond op en was meteen kleddernat. Gebroken vliezen!
Ik mijn vriend gebeld en die geloofde me niet, omdat ik zo kalm was! Toen de verloskundige gebeld en die zei dat als ik een uur lang weëen had om de tien minuten dat ik terug moest bellen.
Nog voor mijn vriend thuiskwam had ik al felle weëen die kort op elkaar zaten.
Ik ben, met stoel, onder de douche gekropen.
Toen mijn vriend thuiskwam is hij de weëen gaan timen en ja hoor, ze kwamen om de twee á drie minuten.
Hij raakte helemaal in paniek.
Op een gegeven moment ben ik de douche uitgekropen omdat ik persdrang voelde.
Toen hield hij het helemaal niet meer en belde de verloskundige.
De verloskundige zou langskomen, niet omdat ze dacht dat de baby al kwam, maar omdat mijn vriend zo in paniek was dat hij mij ook in paniek maakte.
Maar toen ze tien minuten later bij ons binnen kwam, had ik al volop persweëen en al 9 cm ontsluiting.
"We gaan het doen." zei ze en ze pakte het kraampakket, ik in paniek, want ik wou in het ziekenhuis bevallen. En omdat het ziekenhuis een paar honderd meter van ons huis af lag, mocht dat.
Aankleden met persweëen was een kunst, en in de Ford Transit stappen ook. Daar aangekomen werd ik bij de deur afgezet en ging mijn vriend de wagen parkeren.
Stond ik daar, met nog zeker tien meter naar de deur en weëen waar ik echt niet mee kon lopen.
Toen kwam er een man op me aflopen met de vreselijk snuggere opmerking:"Jij gaat een kindje krijgen hé?"
De manier waarop ik naar hem keek moet hem duidelijk gemaakt hebben dat ie een stomme vraag stelde en hij vroeg: "Kan ik iets voor je doen?"
Gelukkig kwam de verloskundige al aanrennen met een rolstoel, en plantte me in de rolstoel en rende met me naar binnen. Mijn vriend had ons ondertussen al ingehaald.
We kwamen bij de verloskamer (kamer 2) en mijn onderbroek werd uitgetrokken en ik mocht meteen persen.
Bij de tweede of derde keer persen rende de verloskundige weg en kwam terug met een schaar, ik gillen, nee niet inknippen!, mar de navelstreng zat twee keer om mijn dochter's nekje heen.
Bij de volgende wee werd Lillian al op mijn buik gelegt.
Het was vier minuten voor half 9.
Vanaf het punt dat mijn vliezen braken tot het punt dat mijn prachtige dochter op mijn buik werd gelegt had nog geen twee uur geduurt.
Apgarscore was eerst 9 en toen 10. Mevrouw woog 4050 gram en was 52 cm.

De bevalling was zo snel voorbij dat ik amper kon beseffen wat er was gebeurd. Ik had haar cadeau gekregen.
En ik was van te voren zo bang geweest, had zulke enge bevallingsverhalen gehoord! (waarom moeten mensen je altijd de enge verhalen vertellen?)
Ik had nachtmerries dat ik zo erg uitscheurde dat ze mijn benen er weer terug aan moesten naaien.
Dus die bevalling was enorm meegevallen, ik bleef achter met een gevoel van: was dat het? Was daar al die ophef over? Alleen de naweëen waren niet leuk, echt niet leuk.

Bevalling 2: uitgerekende datum 02-11-2007

Op 25 september 2007 werd ik wakker omdat ik dacht dat ik in bed aan het plassen was.
Ik ben opgestaan en naar de wc gegaan. Er kwam een hele plons water uit en toen ging ik plassen.
Half in slaap dacht ik er verder niet over na.
Ik ben terug naar bed gegaan, maar het bleef stromen, dus ik heb een kraammatrasje onder mijn kont geschoven en probeerde verder te slapen.
Binnen tien minuten was het kraammatrasje doorweekt.
Toen kon ik niet meer ontkennen dat mijn vliezen gebroken waren. Ik controleerde of het vruchtwater helder was en toen ik constateerde dat het helder was, probeerde ik weer te slapen.
maar het bleef stromen en ik kon er niet van slapen, dus heb ik om kwart voor 6 het ziekenhuis gebeld.
Ik moest meteen komen. Dus mijn partner Martin wakker gemaakt en ook dochter Lillian.
"Waarom moet ik nu wakker worden?" vroeg Lilly.
"Je broertje komt."
En meteen was ze uit haar bed.
Dus dochter aangekleed, en gebeld of ik haar ergens kwijt kon.
Maar ja, wie bel je om 6 uur 's ochtends? Ik heb geen ouders en Martin is Iers en zijn moeder woont in Ierland. De persoon die ik had gevraagt of ze Lilly op kon vangen (Em) was niet bereikbaar.
Dus een andere vriendin (Miriam) opgebeld en die kon Lilly wel even opvangen voor ze naar haar werk ging en zou Em wat later bellen of ze Lilly kon opvangen.
Dat kon Em niet dus uiteindelijk heeft Miriam's schoonmoeder Lilly naar school gebracht, en heeft mijn buurvrouw (ook een Miriam) Lilly uit school gehaald en haar opgevangen.
Dus een hele hoop geregel voordat ik ook maar toe kwam aan het idee dat ik 5 weken te vroeg ging bevallen.
De weëen kwamen heel slecht op gang en hielden ook niet aan.
Even leek het er op dat de bevalling echt goed op gang kwam, maar toen kreeg een mannelijke gynocoloog dienst en verdwenen de weëen als sneeuw voor de zon.
Ik wilde ECHT NIET dat een man mijn bevalling deed.
De 25ste en de 26ste gingen voorbij zonder dat babylief aanstalten maakte om echt naar buiten te komen.
Inmiddels maakte ik me wel erg zorgen, hij bewoog erg weinig en ik was bang dat er iets fout zou gaan.
Dus om 9 uur 's ochtends op de 27ste september kreeg ik via een infuus weëenopwekkers.
Eerst had ik er weinig last van, maar toen verhoogde ze de dosis en werd het verschrikkelijk.
Beenweëen en rugweëen, maar de ontsluiting schoot niet op.
Lang verhaal kortgemaakt: om half 7 's avonds had ik 6 cm ontsluiting. Ik was op!!!
Ik heb gehuild, gekotst, gesmeekt om een keizersnee, er was geen adempauze tussen de weëen en ze waren zo pijnlijk dat ik Martin voor van alles en nog wat heb uitgemaakt.
De zusters bleven zeggen: "wegpuffen dan doet het minder pijn." terwijl ik rugweëen en beenweëen had.
Dus toen ik om half 7 's avonds nog maar 6 cm ontsluiting had, en de mannelijke gynocoloog om 7 uur dienst zou hebben, heb ik nergens meer naar geluisterd behalve naar mijn eigen lijf en ben ik gewoon mee gaan duwen zoals mijn lijf me al de hele middag vertelde dat ik moest doen.
Toen mijn zoon om 18.43 geboren werd, gilden drie mensen (Martin en de twee zusters) dat ik niet moest eprsen maar moest wegzuchten.
Een van de zusters zag de baby komen, drukte op de noodknop, de verloskundige kwam de kamer binnen gerent en was net op tijd om hem op te vangen. Ik heb mijn zoon David bijna de kamer door gelanceerd, met zoveel kracht kwam hij op de wereld.
Hij werd eventjes op mijn buik neergelegt, in doeken gewikkeld en toen was hij weg (naar de couveuzeafdeling) en bleef ik helemaal alleen en leeg achter in de verloskamer.
Een zuster kwam binnen lopen en voelde zich duidelijk ongemakkelijk bij de tranenzee die over mijn wangen liep. Ik was zo teleurgesteld in mezelf, ik voelde me zo'n watje!
Ze vroeg of ik wat wou eten of drinken.
Ik wilde dat niet, ik wilde alleen maar douchen en naar mijn baby toe.
Maar ze stond erop dat ik wat at en kwam terug met een dienblad met wat witte boterhammen, kaas, leverpastei, boter, koffie en beschuit met muisjes.
Zowel de kaas als de leverpastei smaakten te sterk voor me, en met tegenzin heb ik de boterhammen opgegeten. De koffie was weldadig en het beschuitje met muisjes was ook lekker.
Martin kwam binnen en liet me een foto zien van David, gemaakt op de couveuzeafdeling.
De zuster kwam terug en ik vroeg ik nou wel mocht douchen.
Na haar verzekerd te hebben dat ik niet duizelig was en best wel alleen kon douchen mocht het.
Opgefrist kwam ik de douche uit. De zuster kwam binnen en zei dat ik bezoek had.
Bezoek? Martin was Lilly gaan halen, maar die was nog niet zo lang weg.
Ik deed een schone slaapjurk aan, gooide alle spullen op mijn inmiddels verschoonde bed en wachtte tot ik opgehaald werd.
Gelukkig duurde dat niet al te lang en toen we door de gang reden zag ik daar mijn maatje Peerke staan met een milkshake!
Ik werd boven gereden naar de couveuzeafdeling waar ik eindelijk herenigt werd mijn prachtige zoontje.
Hij woog 3040 gram en was 51 cm en vergeleken met de andere baby's daar was hij enorm.
Ik moest nog even huilen toen ik het infuus in zijn kleine handje zag. Ik probeerde hem aan te leggen, maar dat lukte niet.
Toen werd ik weer naar beneden gereden. Ivm ruimtegebrek (6 bedden bij de couveuzeafdeling voor moeders) moest ik beneden op de kraamafdeling blijven tussen alle moeders die wel hun kindje bij zich hadden.
De derde dag was verschrikkelijk, ik kon niet ophouden met huilen, ik zag hoe mijn zoon elke dag geprikt werd en omdat hij de borst niet wou pakken kreeg hij ook een sonde die hij er eerst zelf uittrok en toen bleef hangen achter de pen van de zuster en zo kreeg David op een dag drie keer een sonde in zijn neus geschoven. Voor dat had ik hem niet op de wereld gezet! Ik had het gevoel dat ik in alle opzichten gefaald had, ik had hem niet lang genoeg in me kunnen houden en ik kon hem nu ook al niet in leven houden.
Ik kolfde me suf. Dat was immers het enigste wat ik voor hem kon doen. Ik was moeder van twee kinderen en allebei waren ze niet bij mij. Dat voelde echt niet goed.
De zusters van mijn afdeling waren me elke keer kwijt, ik liep op eigen houtje naar boven, naar David, onder protest van de zusters.
Maar als ik op hun moest wachten, zag ik David hooguit drie keer op een dag, zo druk hadden ze het!
Dus elke keer moest ik ze verzekeren: "ik ben bevallen, ik heb geen auto-ongeluk gehad ofzo, ik kan echt wel naar boven lopen!"
Gelukkig ging het langzaam aan beter met David. Toen hij uiteindelijk (met tepelhoudje) de borst pakte, ging het snel beter met hem.
Toen kreeg hij geelzucht en moest hij op een bililamp liggen.
Toen ik na 8 dagen naar huis moest, was het afhankelijk van de bloedtest of hij genoeg opgeknapt was om mee te mogen.
Gelukkig was hij genoeg opgeknapt en mochten we samen naar huis.

Nu ben ik zwanger van nr 3, ik ben uitgerekend op 21-10-2008 en het enigste wat ik hoop is dat het een natuurlijke bevalling wordt.
Bij de eerste was ik panisch bang en dat viel reuze mee, de tweede was ik luchtig over en dat viel heel erg tegen dus met deze hoop ik alleen maar dat het geen herhaling word van de vorige. Niet te vroeg en niet chemisch aub.
Wordt vervolgd.....

Wat een verschil he in bevallingen. Zo zie je maar weer dat een bevalling niks zegt over een eventuele volgende keer...

Hier mijn verhaal hoewel het al bijna volledig en uitgebreid verteld is door een vriendin.

Van maandag op dinsdag word ik wakker met een natte plek in bed. Ik twijfel wat het is, wie weet heb ik wel erg liggen zweten. Na het plassen besef ik dat ik nog steeds wat vocht verlies en het is gelig.
Maandverbandje in en jawel, het is geel/groen. Dus ZH gebeld en zodra schoonmama er is gaan we erheen. OP de CTG blijkt alles goed te zijn en nadat er om 9 uur 's morgens nog niks veranderde konden we weer naar huis. De ochtend erop een nieuwe afspraak voor een CTG en uiterlijk donderdag zouden ze inleiden.
Dinsdagavond zat het me helemaal niet lekker, vele tranen verder toch het ZH gebeld en natuurlijk mocht ik komen voor een CTG.
Die was echt heel mooi en na een gesprek nog met de arts ging ik redelijk gerustgesteld naar huis.
Woensdagochtend was de CTG niet zo mooi meer en werden we toch weer naar de verloskamers gebracht. Gelukkig stond de ZH tas nog in de auto.
Ik kreeg een ballonntje (10.30 ) omdat er nog totaal geen opening was ( ik was erg verbaasd, had vanaf de donderdag ervoor al regelmatige voorweeën, pijnlijk maar goed te doen) Bij de 1e heb ik een ks gehad waardoor ik nu geen gel of lintje kon krijgen
Aan dat ballonnetje werd een zakje met 500cc water gehangen, mijn bed ging omhoog zodat het ballontje echt aan mijn baarmoedermond 'hing'
Na 1.5 uur viel het zakje op de grond, en er was dus 1 a 2 cm ontsluiting waardoor ik aan het infuus kon.
Op stand 2 kon ik de weeën nog net opvangen met veel moeite en hulp van mijn partner.
Om 15.30 kwamen ze toucheren, en ik had 2 cm ontsluiting! Dat schoot dus niet op, het infuus moest omhoog. Maar ik kreeg dan wel een ruggenprik. Dus wij naar boven en terwijl ik krom zat en net toen de verdoving van de huid klaar was begonnen er mensen aan me te trekken.
Het kindje was in nood..ik had door het opvangen van de weeën en vreselijk bibberen niks in de gaten totdat ze dus aan me gingen trekken dat ik op mijn zij moest gaan liggen. IK heb GJ er bij gevraagd want die moest om de hoek wachten. De ruggenprik werd daarna gezet en de linkerkant was goed verdoofd maar de rechterkant niet. Veel tijd om ons daar druk om te maken was er niet, ineens stonden er 3 mensen aan het bed dat het een keizersnede ging worden omdat het kindje het nog steeds benauwd had. De anesthesist werd boos want hij had al een prik gezet en kon er naar zijn weten niet zomaar 1 bijzetten. Dus dat zou volledige narcose worden en Gj mocht er niet bij zijnDe anesthesist ging meteen ging weg en kwam al snel terug met de mededeling dat er alsnog een andere prik gezet kon worden, tot onze grote opluchting.
Dus snel naar de ok en om 17.09 werd Isa geboren. Tijdens het controleren van alle organen in mijn buik begon ik aan de rechterkant pijn te voelen..en dat voelde echt niet prettig.
De verdovng werkte niet goed genoeg aan die kant. Dus ik kreeg iets waardoor ik in een soort roesje raakte..
Daarna op de recovery weer flinke stekende pijn aan de rechterkant en ik kreeg een rugcatheter met medicijnen. Die nacht bleven de medicijnen via die catheter stromen wat ervoor zorgde dat de linkerkant verdoofd bleef. Rechts was al totaal uitgewerkt.
Tot 13.00 op donderdag, toen pas was de hele verdoving eruit. Gekke gewaarwording!
Gelukkig was alles met Isa goed..zij heeft er uiteindelijk weinig last van gehad.