Bevallingsverhaal Elif: ‘Mijn zoontje lag net op mijn buik toen de verloskundige zei dat ik een totaalruptuur had.’

Mooi, ontroerend en bijzonder: ieder bevallingsverhaal is uniek. Langdurige en snelle bevallingen, thuis en in het ziekenhuis, met en zonder pijnstilling, keizersnedes en vaginale bevallingen: alles komt langs in deze rubriek. Deze week lees je het bevallingsverhaal van Elif.

De statistieken

Moeder: Elif (28)
Start bevalling: Weeën
Zwangerschapsduur: 40 weken en 1 dag
Duur bevalling: 3 uur
Plaats: Ziekenhuis
Pijnstilling: Geen
Manier van bevallen: Natuurlijk
Bijzonderheden: Totaal ruptuur
Gewicht kindje: 3660 gram
Hoeveelste kind: eerste kindje

Hoe het begon

Ik had een hele fijne zwangerschap zonder al te veel kwaaltjes, maar omdat ik best klein ben waren de laatste loodjes best zwaar. Ook had ik erg veel last van mijn bekken. De dag dat ik was uitgerekend brak aan en ik was ten einde raad. Stiekem had ik gehoopt dat de baby eerder zou komen. Ik vroeg dan ook wanhopig aan de verloskundige: ‘En nu?’. Waarop ze natuurlijk antwoordde dat het nog wel twee weken kon duren voordat de baby zich zou aankondigen. Strippen vond ze nog niet nodig dus ik moest gewoon afwachten.
De volgende dag had ik een afspraak bij de fysiotherapeut waar ik kwam voor mijn bekken klachten. Ze lachte en zei: ‘Ha ben je er toch! Ik had gehoopt dat je al was bevallen.’
‘Nou ja, ik ook eigenlijk.“ antwoordde ik. Direct na de fysio ben ik naar mijn moeder gelopen die om de hoek van de fysiotherapeut woont. We zaten net aan de koffie toen ik een soort licht krampje voelde. Mijn moeder zag mijn gezicht vertrekken dus ze vroeg of ik een wee voelde. Maar omdat het niet echt pijnlijk was dacht ik van niet. Mijn man en ik bleven bij mijn ouders eten en tijdens het eten voelde ik toch af en toe een steek.

De bevalling

20:00

Toen we eenmaal thuis waren kwamen de krampen nog steeds onregelmatig. Eerst om het kwartier, dan weer om een paar minuten en vervolgens na twintig minuten. De verloskundige had aangegeven dat ik pas moest bellen als ik een uur lang om de paar minuten weeën zou hebben die minstens één minuut duurden.
Maar omdat de weeën niet pijnlijk waren en zo onregelmatig kwamen was ik er  van overtuigd dat het voorweeën waren. Ik besloot te gaan douchen in de hoop dat ik kon ontspannen. Maar het tegenovergestelde gebeurde. De krampen werden sterker na het douchen en mijn man belde tegen mijn zin in toch de verloskundige op.

20:30

Een half uur later stond ze aan de deur. Inmiddels waren de weeën wat pijnlijker aan het worden en moest ik ze wegpuffen. De verloskundige onderzocht me en ik kon mijn verbazing niet verbergen toen ze riep dat ik al vier centimeter ontsluiting had! De verloskundige zei dat ze over een paar uurtjes weer langs zou komen om te controleren. Nu werd het dus serieus dacht ik, en omdat ik mijn moeder graag bij de bevallig wilde vroeg ik aan mijn man of hij haar wilde bellen.

21:00

Tegen de tijd dat mn moeder binnen kwam lopen leek het alsof ik geen rustperiode meer had tussen de weeën. De weeën bleven komen. Ik liet mijn man de verloskundige bellen en gelukkig was ze er binnen tien minuten. En wat bleek, binnen een uur was ik van vier naar zeven centimeter ontsluiting gegaan! Opeens moesten we haasten om het ziekenhuis nog te halen.
Het was maar tien minuten rijden naar het ziekenhuis maar het leken uren. Wat was het vervelend om de weeën weg te puffen in de auto. Elk hobbeltje deed onverdraagbaar veel pijn en de weeënstorm was zo heftig dat ik me alleen nog kon concentreren op mijn ademhaling. Alleen dat gaf me een beetje verlichting.

21:30

Eenmaal op de verloskamer wist ik niet meer welke houding ik moest aannemen. Alles deed pijn. Ik keek naar mijn man en zag dat hij lijkwit was geworden en aan het rillen was. Maar ik wilde me helemaal niet om hem bekommeren op dat moment, ik voelde dat ik boos werd. Uiteindelijk snauwde ik dat hij weg moest gaan. Iets waar ik nog spijt van heb omdat hij daardoor het einde van de bevalling heeft gemist.
Mijn moeder zat naast me en sleepte me erdoorheen. Niet veel later voelde ik persdrang. Toen de verloskundige checkte voelde ze nog een randje ik mocht dus nog niet persen. Ze prikte mijn vliezen door en direct daarna had ik eindelijk tien centimeter.

23:00

Ik mocht gaan persen. Wat voelde dat als een opluchting, omdat ik wist dat het nu niet lang meer kon duren. Met alle oerkracht die in me zat heb ik geperst. Toen na twee weeën het hoofdje stond mocht ik even niet meer persen. Het voelde echt alsof alles in brand stond daaronder. Na nog een perswee waar ik aan toe mocht geven was daar mijn kindje eindelijk. Hij werd op mn buik gelegd en ik voelde meteen zo intens veel liefde voor dit kindje dat de tranen over mn wangen liepen. De verloskundige haalde ondertussen mijn man die de navelstreng mocht doorknippen.

23:30

En toen kwam de omslag. Ik dacht dat ik klaar was en lag dolgelukkig met mijn zoontje op mijn buik toen de verloskundige opeens zei dat ik een totaalruptuur had. De bevalling was te snel verlopen waardoor de huid niet genoeg tijd had om op te rekken met als gevolg een totaalruptuur. Op dat moment zei het me niks en ik had geen idee wat ik moest verwachten. Bovendien had ik alleen oog voor mijn zoontje. Toch zag ik aan haar dat het ernstig was.
Direct werd er overleg gepleegd of ik naar de OK moest, maar het was al zo laat dat er geen anesthesist aanwezig was. Dus besloten ze te hechten onder plaatselijke verdoving. Er kwam een gynaecoloog, een stugge chagrijnige man die vertelde dat hij eerst wat zou verdoven met een spuitje. Vervolgens begon hij het te hechten. En ongelofelijk, wat deed dat zeer. Het was de meest pijnlijke ervaring die ik ooit heb gehad. Ik zou nog liever tien keer bevallen dan dat nog eens zou moeten meemaken. De verloskundige en mijn man hielden beiden mijn hand vast waar ik in kneep zo hard als dat ik kon. Het hechten duurde meer dan een uur. Als ik had geweten wat voor een pijn het zou doen dan zou erop hebben gestaan dat ze het op de OK onder gehele narcose zouden doen. De enige troost was dat mijn zoontje nu de hele tijd op mijn buik mocht blijven liggen.

Hoe is het bevallen?

Het herstel was heftig. Ik heb lange tijd na mijn bevalling fysiotherapie gehad in verband met de bekkeninstabiliteit en de totaalruptuur tijdens de bevalling. Ik moest opnieuw leren mijn bekkenbodemspieren te gebruiken en ik had moeite met lopen. Ook het ophouden van urine en windjes ging niet omdat mijn spieren niet meer goed werkten. Gelukkig ging het na een tijdje veel beter en voel ik er nu niks meer van.
De naam van de moeder in dit artikel is gefingeerd, de echte naam is bekend bij de redactie. 

Lees ook:

Reageer op artikel:
Bevallingsverhaal Elif: ‘Mijn zoontje lag net op mijn buik toen de verloskundige zei dat ik een totaalruptuur had.’
Sluiten