Bevallingsverhaal Sanne: ‘Ik voel niks, mijn lichaam heeft me verdoofd.’

Mooi, ontroerend en bijzonder: ieder bevallingsverhaal is uniek. Langdurige en snelle bevallingen, thuis en in het ziekenhuis, met en zonder pijnstilling, keizersnedes en vaginale bevallingen: alles komt langs in deze rubriek. Deze week lees je het bevallingsverhaal van Sanne.

De statistieken

Moeder: Sanne (22)
Start bevalling: Weeën
Zwangerschapsduur: 40 weken en 1 dag
Duur bevalling: 3 uur
Plaats: Ziekenhuis
Pijnstilling: Geen
Manier van bevallen: Natuurlijk
Bijzonderheden: Geen
Gewicht kindje: 3250 gram
Hoeveelste kind: eerste kindje

Hoe het begon

Het is dinsdag avond zeven uur. Ik ben 39 weken en zes dagen zwanger en dan opeens voel ik het. Ik heb een wee! Het voelt ongemakkelijk, maar nog niet pijnlijk.  Na ongeveer een minuut neemt de wee af. Ik wacht even en tien minuten later komt de volgende.

Toch schrik ik ook, want ik voel de baby veel minder bewegen. In overleg met de verloskundige ga ik naar het ziekenhuis. Ik voel het leven in mijn buik niet genoeg dus laten we voor de zekerheid een scan maken. Daar lig ik dan, plakkers op mijn buik aan de monitor. Na een half uur aan de scan blijkt gelukkig alles goed te zijn. Ze zien dat ik harde buiken heb, maar het zijn nog geen ontsluitingsweeën. Ik mag dus weer terug naar huis.

Eenmaal thuis aangekomen kan ik niet slapen van de harde buiken, ik heb geen pijn maar ze komen wel te snel om in slaap te vallen. Dan maar een nachtje over slaan. De volgende dag houden de harde buiken aan en in de middag komen ze al om de acht minuten. Nog steeds heb ik geen pijn dus ik ga gewoon nog even met mijn auto naar de garage toe, en even snel boodschappen doen. De verloskundige had immers gezegd dat ik pas moet bellen als ik om de drie minuten pijnlijke weeën heb.

Inmiddels is het weer nacht en ik kan weer niet slapen door de harde buiken. Uiteindelijk ga ik maar op de bank liggen, dan kan mijn vriend tenminste verder slapen. Ik zie op de klok dat het 05.00 is, ik ben zo moe, ik heb al twee nachten niet geslapen. Dit kan zo niet langer, dus ik bel de verloskundige op. Gelukkig komt meteen naar mij toe.

Nadat ik mijn verhaal heb gedaan zegt ze kordaat: ‘Je hebt nog geen ontsluitingsweeën, die doen namelijk pijn, dan had je hier niet zo gestaan.’ Ik neem het natuurlijk van haar aan. Maar omdat ik niet kan slapen belt de verloskundige wel het ziekenhuis voor slaapmedicatie.

Voordat ik naar het ziekenhuis ga om de medicatie te halen doet de verloskundige nog even de standaard controles. Voor de zekerheid besluit ze ook mijn ontsluiting even de controleren. Dan zie ik opeens de schrik op haar gezicht. ‘Ik voel een hoofd!’ roept ze. ‘Je hebt vijf centimeter ontsluiting, we gaan meteen naar het ziekenhuis.’ Even ben ik teleurgesteld dat ik nu al ga bevallen en niet eerst kan slapen. Ik ben zo moe..

De bevalling

06:30

Bepakt en bezakt loop ik naar de verloskamer. Omdat ik nog steeds niet veel van de weeën voel besluit de verloskundige mijn vliezen door te prikken. En dan komt het, de pijnlijke weeën. Dit is het echte werk, ze komen meteen om de drie minuten. En ze zijn zo pijnlijk dat ik ze niet kan weg puffen. Help!

08:00

De verloskundige meet opnieuw mijn ontsluiting. Zes centimeter. Ik schrik, maar één centimeter verder in anderhalf uur?  Ik trek dit niet, ik wil pijnmedicatie. De verloskundige stemt in en adviseert een ruggenprik, maar dan moet ik nog wel eerst een half uurtje aan de scan. Als de scan goed blijkt wordt er een infuus aangebracht en voordat ze me wegrijden voor een ruggenprik controleert de verloskundige nog even mijn ontsluiting. Ze kijkt me weer aan, ‘je hebt negen centimeter! Jij kan geen ruggenprik meer krijgen.’ Even zakt de moed me in de schoenen, eerst geen slaapmedicatie, nu geen ruggenprik.

08:45

Ik accepteer dat ik geen pijnmedicatie krijg en zodra ik dat doe verdooft mijn lichaam me. Ik voel helemaal niks meer. Ik zit rustig in mijn bed, en ben aan het praten over boodschappen doen. Ik voel echt niks meer, de weeën doen geen pijn.

09:15

En dan heb ik volledige ontsluiting! Ik mag persen, maar nog steeds voel ik niks. Ik lig heel rustig terwijl ik zeg: ‘Nu komt een wee.’ Ik til op mijn gemak mijn benen op, ik pers, en dan is mijn wee weer weg. Het is een bizarre ervaring. Tussen de weeën door ben ik gewoon aan het praten, het lijkt wel alsof ik buiten mijn lichaam ben getreden. Mijn lichaam heeft mij volledig verdooft.

09:37

Ik pers nog één keer, en daar komt ze, mijn dochter. Snel wordt ze bij mij op mijn borst gelegd. Maar ik ben nog steeds verdoofd door mijn eigen lichaam. Ik voel niks.

Hoe is het bevallen?

Achteraf gezien waren mijn harde buiken dus al ontsluitingsweeën. Ik kijk terug op een goede bevalling, op mijn papieren staat dat ik drie uur aan het bevallen ben geweest, en dat voor een eerste kindje! Wel vond ik het moeilijk dat mijn lichaam zo verdoofd was, hierdoor had ik ook minder gevoel. Ik kreeg mijn dochter op de borst en had niet directe het verliefde gevoel waar je altijd over hoort. Eigenlijk reageerde ik er heel nuchter op. Pas na twee uur, toen ik weer gevoel kreeg in mijn lichaam, kreeg ik ook gevoel voor mijn dochter.

Lees ook:

Reageer op artikel:
Bevallingsverhaal Sanne: ‘Ik voel niks, mijn lichaam heeft me verdoofd.’
Sluiten