Column: Ik ben zwanger! Een heel andere betekenis achter de eerste echo

Yes! Het is (weer) gelukt; ik ben zwanger. We krijgen een tweede kind en ik kan je vertellen, dat is totaal anders dan de eerste. Nu al. Hoe ik het allemaal ervaar? Dat zal ik wekelijks delen in deze column.

De eerste echo

In week acht van mijn zwangerschap stond de eerste afspraak bij mijn verloskundige gepland en daarbij ook meteen de eerste echo. Toen ik de verloskundige belde, kreeg ik de vraag of ik deze wilde, want ik zou er wel zelf voor moeten betalen. Zonder ook maar een seconde te twijfelen riep ik hardop ‘Ja!’, terwijl ik stiekem in een van de glazen vergaderhokjes op werk stond te bellen. Ik wilde zeker weten dat het goed zat. Dat er een hartje klopte.

Lees ook op Famme: Ben je zwanger? Dit staat je te wachten op de eerste afspraak bij de verloskundige

Echo overload in ronde 1

Bij mijn vorige zwangerschap verliep alles tot op dat moment al heel anders. Zoals ik in mijn eerste column al beschreef, verliep het zwanger worden allemaal wat moeizaam en was ik bij een kliniek onder controle om het verloop van de eisprong in de gaten te houden. Toen ik zwanger bleek, kregen we dat ook binnen een paar weken al te zien op een eerste echo. Het was slechts een vruchtzakje, maar dat was het bewijs dat er iets aan het groeien was. De echo daarop zagen we een kloppend hartje en wisten we dat het goed zat.

We waren toen met acht weken zwanger bij mijn schoonouders om het nieuws te vertellen. Vlak voordat we ze het cadeau met de hint zouden overhandigen, zag ik op de WC dat ik bloedde. Het stroomde er niet uit, maar het was ook beduidend meer dan een paar druppels. De volgende dag belde ik de kliniek en mocht ik weer langskomen voor een echo. Het kleine wormpje, inmiddels mét een kloppend hartje zat er nog. Het was waarschijnlijk de placenta-in-wording die even voor de baarmoedermond zat.

Met elf of twaalf weken kregen we de termijn echo en werd ik gevraagd of we het leuk zouden vinden om ‘lesbuik’ te zijn voor het opleidingsprogramma van verloskundigen. Uhm, ja natuurlijk! Dit gaf ons nóg een kans om te staren naar het heerlijke kleine wezentje dat zich in mijn buik al tot een echt mensje had ontwikkeld. Op en neer hupsend in de baarmoeder, werd ons toen dertien weken oude mormeltje door negen paar ogen bekeken op het scherm. Toen al de performer die hij nu is.

Een andere betekenis

Elke echo was puur genieten. We konden de volledige ontwikkeling op de voet volgen en hij had onze volledige aandacht. Dit keer is dat toch anders. Ik wilde natuurlijk een kans om ons wormpje te bekijken, maar ik wilde eigenlijk vooral zeker weten dat het er zat, zodat ik het eindelijk op werk kon vertellen.

Verschillende emoties rond werk

Ik werkte er pas net, dus ervaarde allerlei verschillende zorgen en emoties. Het feit dat ik me ontzettend ellendig voelde zorgde ervoor dat ik minder goed presteerde, dat ik stilletjes werd en naar binnen keerde. Ik voelde me daarin dan ook ontzettend eenzaam. Niemand die iets wist.

Schuldgevoel

Daarnaast voelde ik me ook vreselijk schuldig. Ik had nooit het plan gehad om deze twee ontwikkelingen in mijn leven samen te laten lopen. Ik wilde mij volledig kunnen storten op mijn nieuwe baan. Mijn weg kunnen vinden, mezelf bewijzen en alles leren en absorberen wat ik maar kon. Ik wilde de kans me volledig te ontwikkelen door niets laten verstoren.

Maar we hadden ook al een tijd geleden de beslissing genomen ons gezin verder uit te breiden. Het beeld dat ik vroeger had van een gezin met twee kids die twee jaar van elkaar verschilden, had ik al gedag gezegd. Ik had al geaccepteerd dat er ook geen drie jaar meer tussen zou zitten, maar om het ‘zwangerwordentraject’ nu on hold te zetten en er expres meer dan vier jaar tussen te laten zitten? Daar zou ik niet gelukkig van zijn geworden.

Een risico?

Ik zette de stap om deze nieuwe baan aan te gaan, met het risico dat dit verstoord kon worden door een zwangerschap. Iets dat mij elke maand weer (nou ja, elke cyclus, zolang als deze zelf besloot te duren) enorm veel stress op leverde. Want wat nou als ik het geluk had zwanger te raken? Hoe zouden ze hier op mijn werk op reageren? Zouden zij zich belazerd voelen? Of denken dat ik niet genoeg toegewijd ben?

En toen het eenmaal zover was, werden de zorgen alleen maar erger. Door de ellendigheid presteerde ik slechter, en zag dit door hun ogen als het bewijs dat ik niet toegewijd was. Dat ik minder kon bijdragen en dus misschien mijn functie niet waard zou zijn.

Ik moest die eerste echo achter de rug hebben en weten of het hartje klopte. Ik moest de pleister ervan af rukken en het vertellen. Ik moest het kunnen delen, zodat ik mijn werktijden en -ritme met een aanwijsbare reden kon aanpassen aan de momenten dat ik me zo goed mogelijk voelde. Ik moest uit die eenzaamheid kunnen komen, zodat de ellendigheid misschien wat zou verlichten.

Lees ook: Werk & zwangerschap: dit zijn jouw rechten en plichten

Het vertellen op werk…

De eerste echo was een feest. Er was een vruchtzakje én een vlekje met een flikkerend vlakje; een kloppend hartje. Er viel alvast een last van mijn schouders. Nu de tweede nog; het vertellen op werk.

De volgende ochtend stuurde ik mijn leidinggevende een berichtje of ze even voor me had. Met mijn hart kloppend in mijn keel liep ik het glazen vergaderhokje in. Ripping the bandaid off, viel ik meteen met de deur in huis; ‘Nou het zit dus zo… ik ben zwanger…’.

En in tegenstelling tot elke verwachting die ik in mijn hoofd had gevormd, juichte ze het bijna uit van enthousiasme. Ik zag een oprecht blije reactie in haar ogen en viel plotseling in een warm bad. Ik barstte in tranen uit.

Eindelijk de volle aandacht

Het resultaat is dat ik, ondanks de misselijkheid en vermoeidheid, eindelijk kon genieten van het feit dat ik zwanger ben. Ik was niet meer alleen en het was écht goed nieuws.

Een paar weken later besloot ik erover te gaan schrijven in deze columns. Mijn nieuwe manier om dit wezentje in mijn buik weer mijn volledige aandacht te geven, middenin de hectiek van de nieuwe baan en het leven als moeder van een peuter.

Wil je ook mijn eerdere columns lezen? Dat kan natuurlijk:

  1. Ik ben zwanger! Maar zo makkelijk ging dat niet
  2. Ik ben zwanger! Maar hoe houd ik dit in vredesnaam verborgen?!
  3. Ik ben zwanger! Wat een ellende…
Reageer op artikel:
Column: Ik ben zwanger! Een heel andere betekenis achter de eerste echo
Sluiten