Column: Ik ben zwanger! Emoties, emoties…

Yes! Het is (weer) gelukt; ik ben zwanger. We krijgen een tweede kind en ik kan je vertellen, dat is totaal anders dan de eerste. Nu al. Hoe ik het allemaal ervaar? Dat zal ik wekelijks delen in deze column.

Zwangere vrouwen staan over het algemeen bekend om hun emoties. In elke film wordt de zwangere vrouw lekker typerend afgebeeld als een onredelijk en emotioneel wrak, dat zich ook nog eens volvreet. Dat vreten heb ik inderdaad dit keer mogen ervaren tijdens de misselijkheid. Maar dan die emoties… Dat is ook een gevalletje apart.

via GIPHY

Minimale hormonen bij de eerste

Bij mijn vorige zwangerschap herinner ik me nog dat het allemaal best meeviel met de hormonen. Ze waren uiteraard aanwezig; ik huilde bij TV-reclames en één keer op werk na (nee, gelukkig dus niet tijdens) een telefoontje met een verbitterde zuurpruim die mij van alles in de schoenen probeerde te schuiven. Verder vond ik het wel erg ongezellig als mijn vriend tot laat ging stappen zonder mij, maar daar bleef het eigenlijk wel bij.

Ik weet ook nog dat ik op een gegeven moment zelf het gevoel had dat ik vreselijk was en mijn excuses aanbood aan mijn vriend. Zijn reactie: ‘Waar heb je het over?’.

De emoties vliegen me om de oren

Maar dit keer draaien mijn emoties echter overuren. Zo hadden vriendlief en ik een keer een onenigheid. Wat het was weet ik niet meer, maar groot was het niet. Alleen was er iets in mij dat het niet los kon laten. Het bleef maar opbouwen en opbouwen en ik was op een gegeven moment zo ontzettend boos, dat ik de deur uit z’n voegen wilde rukken en naar zijn hoofd wilde gooien. Ik kon niet meer stoppen. En hij liep ervan weg (wat mij natuurlijk alleen maar bozer maakte).

Nadat hij zich tien minuten in de woonkamer had verschanst, kwam ik in de slaapkamer beetje bij beetje tot de realisatie dat dit toch echt mijn zwangerschapshormonen moesten zijn. In eerste instantie nam ik het hem nog kwalijk dat hij dat niet had ingezien, maar op een gegeven moment stond ik hardop te huilen naast de bank. Verklarend dat het me speet en dat ik geen idee had waarom ik het niet kon loslaten. Het was alsof een oerinstinct het in mij had overgenomen.

Zoetsappige softy

Maar na de tweede echo werd ik plotseling een zoetsappige softy. Dit was de echo waarbij het vlekje met het flikkerende hartje ineens een wezentje met armpjes en beentjes was en het op en neer hupste in mijn baarmoeder. Toen we naar de afspraak fietsten was mijn instelling dat we ‘gewoon weer even naar de baby gingen kijken’. Maar toen ik daar eenmaal lag realiseerde ik me ineens dat deze termijnecho een behoorlijk belangrijke was.

We zouden te zien krijgen of het wezentje er nog zat en of het zich goed aan het ontwikkelen was. En dat was niet enkel voor ons een belangrijk moment, ons zoontje was er ook bij en hij keek aandachtig mee. Ondanks dat hij pas drie jaar oud is, zag ik herkenning in zijn gezicht.

Hier was ik niet op voorbereid

We hadden het al met hem over de baby in de buik gehad en dat had op zich al een bepaalde betekenis voor hem. Bij vrienden van ons had hij het namelijk recentelijk van dichtbij meegemaakt; een groeiende babybuik, vloeide voort in een baby uit de buik.

Maar ik zag dat dit zwart-witte beeld met een hupsend wezentje met armpjes, beentjes en een hoofdje, iets meer met hem deed. Hij keek van het scherm naar mijn buik en weer terug en zijn ogen begonnen te fonkelen. ‘Babybuik he?’ zei hij toen. En de tranen sprongen in mijn ogen.

Ik was op de een of andere manier niet voorbereid op de emoties die dit bij mij los maakte. Ik had me niet gerealiseerd dat dit moment zo een keerpunt zou zijn voor ons gezin. We waren vanaf dat moment echt met zijn vieren.

Empathische tranen

Inmiddels heb ik vele malen zitten huilen om de meest onzinnige redenen. De meest interessante tranen waren zowel na een opera als na een toneelstuk. Het had niks te maken met de stukken zelf, die waren prima te doen. Maar toen de cast het podium opkwam en het applaus en een staande ovatie ontving, begon ik te huilen. De tranen liepen over mijn wangen omdat ik zo blij was voor de cast, dat zij deze waardering van het publiek mochten ontvangen voor hun werk…

En breek me de bek niet open over mijn zwangerschapsbrein!

Wil je ook mijn eerdere columns lezen? Dat kan natuurlijk:

  1. Ik ben zwanger! Maar zo makkelijk ging dat niet
  2. Ik ben zwanger! Maar hoe houd ik dit in vredesnaam verborgen?!
  3. Ik ben zwanger! Wat een ellende…
  4. Ik ben zwanger! Een heel andere betekenis achter de eerste echo
  5. Column: Ik ben zwanger! En zo vertelden we het onze familie
Reageer op artikel:
Column: Ik ben zwanger! Emoties, emoties…
Sluiten