Column: Ik ben zwanger! En zo vertelden we het onze familie

Yes! Het is (weer) gelukt; ik ben zwanger. We krijgen een tweede kind en ik kan je vertellen, dat is totaal anders dan de eerste. Nu al. Hoe ik het allemaal ervaar? Dat zal ik wekelijks delen in deze column.

Sinds we het kloppende hartje hebben gezien met de eerste echo, kunnen we er eindelijk open over zijn. Ik heb het natuurlijk al direct op werk verteld, maar nu kunnen we ook eens nadenken over hoe we het de familie vertellen.

Eerste keer familie vertellen was wonderlijk

Ik weet nog goed hoe we vorige keer allerlei grootse plannen hadden bedacht. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om al onze ouders (iedereen is al lang en breed uit elkaar en heeft weer een nieuw leven opgebouwd, dus reken maar uit…) apart te bezoeken. In één week tijd gingen we alle adressen langs en gaven we hen een boek cadeau met tips voor grootouders om met hun kleinkids te doen, dat we al weken eerder hadden gekocht. En na wat verwarde blikken zag je het nieuws tot ze doordringen.

Het was iets wonderlijks om mee te mogen maken. Voor elk van hen was dit zijn of haar eerste kleinkind. En elk van hen had, zoals (schoon)ouders doen, al meerdere malen gevraagd of het nou niet eens tijd was voor kleine dribbelende voetstapjes over de vloer. Naar mijn herinnering hebben ze allemaal een traantje gelaten toen we het vertelden en ons met de meest trotse blikken uitgebreid gefeliciteerd.

Inmiddels zijn er meerdere kleinkinderen geboren en zou je misschien kunnen denken dat de nieuwigheid ervan af zou zijn. Maar weer hebben we de vragen mogen aanhoren of ons ventje niet aan een broertje of zusje toe was. Want ondanks dat er meerdere kleinkids zijn, zijn zij allen nog enig kind. Ik heb hiervan overigens nooit enige druk ervaren, slechts een wens, die wij natuurlijk met ze deelden.

Het meest geschikte moment

Dus nu mochten we het goede nieuws weer eindelijk aan de familie vertellen. We dachten na over het meest geschikte moment en dat bleek niet zo moeilijk. Want een week na de eerste echo was het Kerst.

We hadden het de afgelopen jaren zo geregeld, dat we onze hele samengestelde familie met aanhang (totaal een mannetje of twintig), bij ons ontvingen voor het kerstdiner. Iets wat overigens de jaren voor de kleinkids nooit zou zijn gelukt door moeilijke scheidingen. Zo zie je maar, wat kleinkinderen al niet voor elkaar krijgen.

Dit jaar was er een iets minder uitgebreide variatie op het diner bij mijn zusje thuis, maar we zouden daar het grootste deel te pakken hebben. Een mooi moment voor de onthulling dus.

Maar hoe dan…?

De week tot Kerst vloog voorbij. Het was druk op werk, ik voelde me ellendig en we waren druk met de voorbereidingen voor het diner en de cadeautjes voor elkaar. En toen was het 23 december, twee dagen voor het grote diner. En we hadden nog helemaal niet nagedacht over de manier waarop we het zouden vertellen.

Ja, het is de tweede, dus ergens voelden we ons niet echt bezwaard over het feit dat we niet enorm hadden uitgepakt. Want nóg een keer allerlei poespas, wordt al snel als overdreven beschouwd. Maar het leek ons wel leuk om er even een leuk groepsmoment van te maken.

We dachten na over een cadeau in de kerstboom. Een filmpje opnemen dat we zogenaamd terloops zouden laten zien. Ons zoontje een t-shirt met print aantrekken of hem het laten vertellen… alles kwam voorbij. Maar het was al laat ‘s avonds en we besloten er de volgende dag weer verder over na te denken.

Het kerstverhaal

De volgende dagen vloog wederom voorbij en voor we het wisten zaten we in de auto naar het diner… Halverwege riep ik ineens ‘We hebben nog niks bedacht!’. We hadden geen echo mee, er ook geen foto van op onze telefoons, we hadden niks om er iets leuks van te maken.

Toen kwam mijn vriend op een idee. Hij zou tijdens de borrel een momentje pakken om een mooi kerstverhaal te vertellen en daarin het nieuws verhullen.

Het moment was daar, mijn broer en zijn vriendin hadden een alcoholvrije cocktail bereid voor de borrel (wij blij dat dat een ding is tegenwoordig) en er zou getoast worden op het samenzijn. Daar haakte mijn liefste even mooi op in: ‘Jongens, mag ik heel even, ik heb nog een mooi kerstverhaal voor jullie voorbereid, het duurt niet lang’. Toen iedereen stil was vervolgde hij ‘Het zit dus zo… Soof is zwanger’.

Nog euforischer

De verwarde stilte werd verbroken door kreten van blijdschap en huilende oma’s. Ik geloof dat dit moment nog veel euforischer was dan al die vorige losse momenten bij elkaar. Niemand had het zien aankomen én ze waren samen toen ze het nieuws te horen kregen. Het geluk spatte ervan af en het was heerlijk om er eindelijk open over te praten. Dit maakte de hele zwangerschap voor ons ook weer een stuk echter en mooier.

Al deze euforie heeft er overigens wel voor gezorgd dat ik verder helemaal geen zin meer heb om het mensen te vertellen. Heel fijn natuurlijk al die blije reacties, maar ik kan het gewoon niet meer zo goed verwerken… Dus vanaf nu de schone taak aan mijn lief om het onze vrienden te vertellen.

Wil je ook mijn eerdere columns lezen? Dat kan natuurlijk:

  1. Ik ben zwanger! Maar zo makkelijk ging dat niet
  2. Ik ben zwanger! Maar hoe houd ik dit in vredesnaam verborgen?!
  3. Ik ben zwanger! Wat een ellende…
  4. Ik ben zwanger! Een heel andere betekenis achter de eerste echo
Reageer op artikel:
Column: Ik ben zwanger! En zo vertelden we het onze familie
Sluiten