Column: Ik ben zwanger! Toch weer thuis vanaf 20 weken…

Yes! Het is (weer) gelukt; ik ben zwanger. We krijgen een tweede kind en ik kan je vertellen, dat is totaal anders dan de eerste. Nu al. Hoe ik het allemaal ervaar? Dat zal ik wekelijks delen in deze column.

Harde buiken

Mijn eerste harde buik van beide zwangerschappen herinner ik me nog heel goed. Oké, bij de huidige zwangerschap was de eerste in mijn herinnering misschien niet een echte ‘harde buik’, maar het was wel een indicatie van mijn baarmoeder die mij zeker deed weten dat ik zwager was.

Het was de derde verjaardag van mijn zoontje, waar ik, na een dag veel staan en voorbereidingen, rond het eind van de middag een gek trekkend gevoel in mijn onderbuik kreeg. Op dat moment associeerde ik het met een aankomende menstruatie, waarvan ik baalde… weer niet gelukt! Maar toen ik op een gegeven moment besloot te gaan zitten en wat ademhalingsoefeningen deed, voelde ik het wegzakken en herkende ik het gevoel ineens… De harde buiken uit mijn vorige zwangerschap.

Later bleek dit (om en nabij) het moment van de innesteling te zijn.

De vorige keer

Mijn eerste harde buik bij mijn vorige zwangerschap was rond de twaalfde week. Ik had besloten gehoor te geven aan alle adviezen en fit te worden voor de bevalling en de periode daarna. Tijdens mijn eerste zwangerschapsbootcamp in het Vondelpark merkte ik een raar trekkend gevoel in mijn onderbuik. Ik schaarde het onder ‘gewoon een zwangerschapsdingetje‘ en ging door.

Toen het de week erna weer gebeurde tijdens de workout, besprak ik het met een mede-preggo uit de groep die al wat verder in de zwangerschap was. Zij dacht dat het misschien een blaasontsteking zou kunnen zijn en raadde me aan contact op te nemen met mijn verloskundige. Tot twee keer toe werd er op blaasontsteking getest, maar zonder resultaat. In de tussentijd kwam het gevoel steeds vaker voorbij, ook wanneer ik niet aan het sporten was.

‘Je kunt je hele leven nog hard werken, maar zwanger ben je maar zelden’

De verloskundige kwam na een paar weken tot de conclusie dat dit vroege harde buiken waren. Niet iets om me zorgen over te maken, maar wel goed om in de gaten te houden en het misschien iets rustiger aan te doen. Ik stopte met de workouts. Maar de harde buiken werden meer. Ik nam meer rustmomenten thuis en pakte de lift op kantoor in plaats van de trap. Maar het werd nog meer. Uiteindelijk werd me aangeraden halve dagen te gaan werken, maar ook dat hielp geen snars. Toen werd ik met twintig weken zwanger naar huis gestuurd door de verloskundige en de arbo arts: ‘Je kunt je hele leven nog hard werken, maar zwanger ben je maar zelden en in die periodes moet je goed voor jezelf en de baby zorgen’.

Hoewel een paar harde buiken geen enkel risico vormen voor de zwangerschap en er zelfs bij horen, was de mate waarin ik er last van had blijkbaar wel reden voor zorgen. De risico was dat het voor een verkorte baarmoedermond kon zorgen, wat een vroegbevalling tot gevolg kon hebben.

Voor eenieder die hier meer over wil weten, schreven we eerder al een artikel over alles dat je wilt weten over harde buiken tijdens de zwangerschap.

20 weken rust

Toen de harde buiken nog niet minder werden door het thuiszitten, werd het advies weer aangescherpt. Thuis rust nemen was niet meer voldoende. Ik moest mijn activiteiten buiten de deur beperken tot één per dag. En dat betekende niet één keer naar buiten voor een theetje én boodschappen, maar óf een theetje, óf een boodschap, en dan niet meteen vijf winkels langs. En zo ging ik de tweede helft van mijn zwangerschap in met extra controles, een schuldgevoel tegenover werk en heel veel Netflix. Ik werd ineens afhankelijk van anderen om dingen voor elkaar te krijgen, mijn vriend werd een verzorger en ik voelde me nutteloos.

‘Maar hé, het is het straks allemaal waard!’ En hoe ik die zin ook vervloekte, dat was het toch echt. De laatste drie weken van de zwangerschap voelde ik me weer wat beter. Het risico op een vroegbevalling leek geweken, want mijn baarmoedermond zat nog potdicht. Mijn buik leek meer tot rust te zijn gekomen en ik kreeg daadwerkelijk zin in de bevalling. Uiteindelijk was er op één tripje naar het ziekenhuis met zevenentwintig weken na, geen echt groot spanningsmoment en besloot ons zoontje zowaar op de ochtend na de uitgerekende datum te komen. Een precies voldragen zwangerschap.

Het werpt zijn vruchten af

Of het de rust is geweest, of gewoon het feit dat mijn baarmoedermond zich niet zo makkelijk laat beïnvloeden door de aanspanningen van het groter geheel? Geen idee. Maar dit keer ben ik een stuk voorzichtiger de zwangerschap in gegaan. Geen bootcamp, maar zwangerschaps yoga. Niet koppig hard doorwerken, maar op tijd mijn grenzen herkennen (oké oké, niet altijd, maar over het algemeen genomen wel). Mijn vriend heeft zijn zorgtaak dit keer direct op zich genomen en ik probeer me minder bezwaard te voelen bij het vragen om hulp. En op een zwaarder eerste trimester na, lijkt het allemaal te helpen. Ik werk nog steeds 36 uur, heb maar weinig harde buiken en voel me prima!

Totdat ik weer met twintig weken de opdracht kreeg om naar huis te gaan. Dit keer niet van mijn verloskundige, maar van werk. De pandemie is uitgebroken en we moeten allen thuiswerken.

Wil je meer lezen over de journey van mijn tweede zwangerschap?

Reageer op artikel:
Column: Ik ben zwanger! Toch weer thuis vanaf 20 weken…
Sluiten