Column: Ik ben zwanger! Maar hoe houd ik dit in vredesnaam verborgen?!

Yes! Het is (weer) gelukt; ik ben zwanger. We krijgen een tweede kind en ik kan je vertellen, dat is totaal anders dan de eerste. Nu al. Hoe ik het allemaal ervaar? Dat zal ik wekelijks delen in deze column.

Verbergen in onmogelijke tijden

De positieve test kwam eind november. Een periode waarin mijn agenda elk jaar weer weken lang vol staat met sociale aangelegenheden. We hadden op werk een aantal borrels en uitjes, vele verjaardagen van vrienden en familie en dan zou die Sint ook nog eens ons kikkerlandje aandoen. Hoe lang zou ik het verborgen kunnen houden? Zouden mensen het merken? Zou ik me verspreken? Of zou ik überhaupt gewoon op springen staan om het te vertellen?

Vorige keer

Vorige keer had ik me in mijn achtste week onder een weekendje met vrienden uitgepraat, door te zeggen dat ik een buikgriepje had. Hartstikke naïef natuurlijk dat ik dacht dat dat niks zou doen vermoeden. Maar dat terzijde. Mijn vriend ging er wel heen en op dag een van het weekend vertelde hij het aan vier van onze vrienden, onder invloed van een biertje of wat… Vier vrienden waar ik ook zeer aan gehecht ben en aan wie ik het heel graag zelf ook had willen vertellen. Je kunt je vast indenken dat ik daar niet heel blij mee was.

Dag twee ben ik toen toch maar aangehaakt om nog een beetje mee te kunnen genieten van de nieuwheid van het nieuws. En het was heerlijk. Een geheimpje dat steeds ‘echter’ werd en waar we nu met een paar mensen stiekem over konden grappen met dubbelzinnigheid en geniepige blikken. ‘Hey Soof, welkom! Ik maak wel een lekkere cocktail voor je!’, wink wink. En ‘Wat gezellig dat jullie toch zijn gekomen!’. Ik voelde me speciaal en hyper gelukkig.

Nog geen tijd

Nu was het, dankzij mijn onregelmatige cyclus, niet goed duidelijk wanneer de eisprong precies had plaatsgevonden. Maar naar aanleiding van mijn PMS-klachten had ik ongeveer een idee. En het was voorlopig nog echt geen tijd om het nieuws te delen.

Drie dagen na de positieve test hadden we onze eerste beproeving, de housewarming van twee van onze vriendinnen, waarbij het grootste deel van onze vriendenkring aanwezig zou zijn. En ik, die toch wel bekend staat als een gezelligheidsdier dat er altijd graag een lekker wijntje of wat bij drinkt, zou niet drinken. Hoe ging ik dit in godsnaam verbergen?

De kunst achter het verbergen

Ik begon met een theetje, deed daar lekker lang mee want ‘Poehee, wat is ‘ie nog warm… ik heb niet zo’n looie pijp als de meesten’. Toen stelde ik me op bij de tafel met snackjes en propte mijn mond vol met lekkernijen, waardoor ik even kon antwoorden dat ik straks wel wat te drinken zou pakken. Toen mixte ik zelf in een cocktailglas een heerlijke ginger beer met citroen, munt en ijs. Niemand die iets vroeg, niemand die raar opkeek.

En toen was het tijd om te gaan. Maar er was één vriendin aanwezig die ik het in mijn hoofd al duizend keer had verteld. Zij loopt met haar gezin precies één jaar op ons voor. Onze zoontjes schelen een jaar en vier dagen. En nu verwachten wij eind juli onze tweede, terwijl zij haar dochtertje afgelopen jaar op 31 juli heeft gekregen. Ik kon het haar gewoon niet níet vertellen.

Dus toch…

Vlak voor vertrek schoot ik de kamer in waar zij haar dochtertje net aan het verschonen was en liet haar de foto zien van de test met twee streepjes. Hyper enthousiast werd het nieuws ontvangen en stilletjes stonden we te juichen en lachen van geluk. Toen ik in de auto terug naast mijn vriend zat durfde ik het hem niet te vertellen… ik had precies dat gedaan waar ik vorige keer toch wat minder enthousiast op had gereageerd toen hij dat deed.

Eenmaal thuis bekende ik schoorvoetend wat ik had gedaan. Zijn reactie? Ondanks een in eerste instantie verbaasde blik en ‘Oh?’, verder het tegenovergestelde van mijn reactie. Hij begreep het helemaal en zei ‘Wat leuk! Nee joh geen probleem, vertel het gewoon aan wie je wil’…

Appeltje, eitje…?

Verder ging het verbergen van het nieuws me de eerste twee weken nog verbazingwekkend goed af. Ik kreeg toevallig precies toen een griepje, dus had een goed excuus om het een en ander te skippen en om niet te drinken bij de Kerstborrel, de eerste dag dat ik weer terug was op werk. Verder voelde ik me goed, dus kon gewoon doen wat ik deed. Niemand die iets vermoedde.

En toen begon de ellende… misselijk, moe, blugh…

Ben jij zwanger en heb je geen idee hoe je het moet verbergen? Famme zette een tijdje terug 10 tips voor je op een rij, hoe jij het kunt verbergen.

Lees ook mijn eerste column:
Ik ben zwanger! Maar zo makkelijk ging dat niet

Reageer op artikel:
Column: Ik ben zwanger! Maar hoe houd ik dit in vredesnaam verborgen?!
Sluiten