Column: Ik ben zwanger! Wat een ellende…

Yes! Het is (weer) gelukt; ik ben zwanger. We krijgen een tweede kind en ik kan je vertellen, dat is totaal anders dan de eerste. Nu al. Hoe ik het allemaal ervaar? Dat zal ik wekelijks delen in deze column.

Zwangerschapskwaaltjes de eerste ronde

Van mijn eerste zwangerschap weet ik nog goed hoe ik me die eerste periode voelde. Na een dag werken lag ik om een uurtje of 20:00 wel uitgeteld op de bank en van tijd tot tijd at ik wat appelmoes tegen de (zeer lichte) misselijkheid.

Wanneer ik om 22:00 uur nog uit was met vrienden, merkte ik dat ik mijn grens wel echt had bereikt. En rond de achtste week had ik na een avond gegrilde kip te hebben gegeten, een specifieke mentale blokkade ontwikkeld jegens gegrilde kip van het bot. Dat was namelijk wat weeïger dan bijvoorbeeld een gebakken kipfiletje en die smaak associeerde ik met misselijkheid. Ondanks dat ik er nog niet écht misselijk van was geworden.

Toen ik de twaalfde week had bereikt, merkte ik precies op de dag dat ik me beter begon te voelen. Er kwam een opluchting over me heen en ik ging verder met mijn hoofd in de wolken het tweede trimester in.

Stille hoop…

Vorige keer kreeg ik een jongetje en ondanks dat ik niet écht geloof in bakerpraat, merkte ik dat ik dit keer toch hoopte dat ik wat misselijker zou zijn, omdat dit wel eens kon betekenen dat het een meisje zou worden. Het lijkt mij namelijk geweldig om er van beide een te hebben. En aangezien ik altijd maar een gezin met twee kids voor me heb gezien, zou dit toch wel de laatste kans zijn.

Dus toen ik in het begin niks merkte van enige vorm van misselijkheid, was ik toch iet wat teleurgesteld…

Ronde 2

But little did I know… Week één van december brak aan. Ik zat wat laag in mijn energie, dus ging maar een keertje met de tram naar werk. Halverwege kon ik toch echt niet meer ontkennen dat de misselijkheid was begonnen. Ik was draaierig en zat me enorm te storen aan de geuren van alle mensen om me heen. Half balend, half blij (want hoop op enige vorm van waarheid in bakerpraat) appte ik mijn vriend;

8:25 uur – “Ja hoor, de misselijkheid is toegeslagen”.
12:48 uur – “Oeh.. Dit is wel echt mega heftig!”

De echte ellende genaamd misselijkheid

Het werd alleen maar erger. De weken erna op werk waren een ramp. Ik was aan het vechten tegen de misselijkheid, maar kon het aan niemand kwijt. En ik was moe. Zo ontzettend moe.

In de ochtend leken het halve uurtje fietsen en de frisse buitenlucht wat te helpen tegen de misselijkheid. Maar rond een uurtje of 12:30 bereikte ik dagelijks mijn grens qua energie, en ik kon geen kant op. Koffie maakte me alleen maar misselijker. En aangezien we nog geen echo hadden gehad, kon ik het mijn collega’s nog niet vertellen, want wie weet klopte het hartje helemaal niet.

Het enige dat ik kon doen was een overload aan droge crackers en gemberthee… en hopen dat de tijd snel voorbij ging.

Misselijke geurtjes

En dan aan het eind van de dag, als ik me op geen mogelijkheid nog ellendiger kon voelen, moest ik nog naar huis… Aangezien ik geen druppeltje energie meer in mijn lijf kon vinden, stapte ik met mijn fiets in de metro. Drie kwartier. Tussen de stinkende mensen.

Het is echt bizar welke geurtjes je oppikt wanneer je zwanger bent. Muffe adem (als je gelukt hebt is het enkel muf), een rookgeur als een oude asbak, zweet, zure ongewassen haren, etensluchten, langzaam opgedroogde kleding die naar natte hond stinkt… Hopeloos draaide ik mijn hoofd in de rondte, trachtend ergens een vleugje frisse lucht te vinden. Drie. Lange (!). Kwartieren. Lang…

Er zijn in deze slechte weken slechts vijf momenten geweest dat de misselijkheid een uitweg vond, richting plee. Aan de ene kant ben ik er ontzettend blij mee dat ik niet telkens boven de pot heb gehangen. Maar aan de andere kant vraag ik me af of die momenten van opluchting na de ‘barf’, het misschien wat dragelijker hadden kunnen maken. Maar was het niet juist de lege maag die de misselijkheid veroorzaakte? Ik gaf er dus maar niet te vaak aan toe.

Lees ook: Ben je zwanger en kun je niet stoppen met overgeven? Dan kan het zijn dat je hyperemesis gravidarum hebt

Morning sickness?

In het Engels noemen ze het zo leuk morning sickness, maar deze ellende beperkte zich absoluut niet tot de ochtend. De hele dag door wist ik me geen raad. En midden in de nacht werd ik nog een keer of drie wakker en móést ik eten om de misselijkheid te laten zakken.

In het begin zat ik trossen bananen weg te werken, want ik had nog van de vorige keer onthouden dat dit een goede natuurlijke bron van melatonine was. Handig voor de nacht. Maar toen dit toch een wat negatief effect bleek te hebben op mijn darmen, ging ik over op droog brood met water.

Zo zat ik vele nachten achter elkaar, al kokhalzend happen droog brood weg te spoelen met water. Het slaapgebrek dat hiermee gepaard ging hielp helaas ook niet mee tegen de misselijkheid.

Lees ook: Ontlasting tijdens je zwangerschap, dit moet je er over weten

Ik was niet de enige die het zwaar had

Mijn vriend kreeg het helaas ook zwaar te verduren. Hij deed letterlijk alles in huis. Hij zorgde in zijn eentje voor ons zoontje (en voor mij), deed alle boodschappen, kookte en ruimde op…

En omdat ik me zo ellendig voelde, was zeiken het enige dat ik kon doen. Zeiken dat ik me zo shit voelde. Zeiken dat ik mijn werk niet meer naar behoren kon doen en dat ik me schuldig voelde omdat niemand wist waarom. Zeiken over de geur van zijn zeep, zijn adem en zijn trui als ik tegen hem aanlag.

Lees ook: 5 dingen die je partner voor jou kan doen als je last hebt van misselijkheid tijdens je zwangerschap

Dan zou je denken dat je uit liefde en respect wat aardiger tegen je lief zou zijn, maar ook dat was ik absoluut niet. Hij kon niks goed doen. De zorg voor ons zoontje niet, koken niet, de boodschappen niet… Ik kon niet lachen om zijn grapjes. Ik kon het niet aan als hij me vasthield. En kon hij tijdens zijn slaap “alsjeblieft de andere kant op ademen”?!

En hij heeft niet een keer geklaagd…

Weken lang heb ik mezelf vervloekt. Waar had ik in godsnaam op gehoopt? Hoe lang zou dit nog duren? En wanneer zou ik weer op die roze wolk van vorige keer belanden?

Lees ook mijn eerste en tweede column:

  1. Ik ben zwanger! Maar zo makkelijk ging dat niet
  2. Column: Ik ben zwanger! Maar hoe houd ik dit in vredesnaam verborgen?!

Reageer op artikel:
Column: Ik ben zwanger! Wat een ellende…
Sluiten