Column: Ik ben zwanger! Een week zonder partner, richting het tweede trimester

Yes! Het is (weer) gelukt; ik ben zwanger. We krijgen een tweede kind en ik kan je vertellen, dat is totaal anders dan de eerste. Nu al. Hoe ik het allemaal ervaar? Dat zal ik wekelijks delen in deze column.

Nog eventjes en dan klaart alles op, houd ik mezelf voor. Het is week elf van mijn zwangerschap en ik bid op mijn knieën dat de ellende bij mij beperkt blijft tot die magische grens waar het tweede trimester begint. Ik zie het in de verte al naar me zwaaien; een zonnige plek met veel blauwe luchten waar ik de frisse lucht inadem en de energie weer door mijn lijf voel stromen. Nog heel eventjes…

Alleen thuis toen…

En dan moet mijn vriend weg voor zijn werk. Een week lang staat hij op een beurs in München en heb ik het huis voor mij alleen. Althans, voor mij en ons heerlijk peuterende mannetje. Toen ik zwanger was van hem, behoorde deze werkreisjes van mijn vriend ook al tot ons leven. Ik vond het altijd erg ongezellig, maar naar mate ik eraan leerde wennen, begon ik er ook van te genieten. Heerlijke nachten slapen (ik ben een zeer lichte slaper) en een opgeruimd huis waarbij ik alleen mijn eigen zooi telkens even aan kant hoefde te maken. En als je zwanger bent, zijn die momenten extra waardevol.

Mijn lief, vader de huisman

Dit keer weet ik dat het anders zal zijn en kijk ik weer enorm op tegen de lange week dat mijn lief weg is. Niet alleen ben ik mega hormonaal en word ik emo van de gedachte hem te moeten missen, ik heb de weken ervoor ook alle ruimte van hem gekregen om te zwelgen in de zwangerschapsellende.

Lees ook: 5 dingen die je partner voor jou kan doen als je last hebt van misselijkheid tijdens je zwangerschap

Hij heeft alles thuis opgepikt. Hij is degene die ‘s ochtends ontbijt maakt voor ons zoontje, hem aankleedt en zijn haren kamt en tandenpoetst (nog altijd een lastige bezigheid). Die hem naar de crèche brengt en ‘s avonds weer ophaalt. Die de boodschappen doet, kookt en opruimt. Die onze peuter met al zijn moods naar bed brengt, én die er ‘s nachts uitgaat wanneer hij een enge droom heeft of wat water wil.

En tussendoor runt hij ook zijn eigen bedrijf en zorgt hij voor een ellendig geval van een zwangere vrouw die wispelturig is als de neten. Hij doet die dingen zonder moeite of klagen en geeft mij het gevoel dat het helemaal prima is. En nu gaat hij weg. Een hele week.

Alleen thuis nu…

Een ding waar hij iets minder handig in is, is het bijhouden van de agenda. Zo kom ik er slechts drie dagen voor zijn geplande vertrek achter, dat hij twee dagen eerder vertrekt dan in de agenda staat. Dit komt aan als een enorme tegenslag en ik voel dat de wanhoop het overneemt (want ja, hormonen én – dat moet gezegd – ik heb altijd al moeite gehad met het verwerken van plotselinge veranderingen in het program buiten mij om).

We maken ruzie. Want, in zijn verdediging, hij is altijd zoveel dagen weg met de beurs, dus waarom zou dat nu anders zijn. En ik probeer begrip te krijgen voor mijn situatie (waar ik inmiddels al zo gewend aan ben). Hij besluit dat het niet de ruzie waard is en bedenkt een plan om me wat te helpen. Hij maakt voor zijn vertrek een grote ovenschaal vol pasta, waar wij twee dagen van kunnen eten. Hij vraagt mijn vader een dag bij te springen en ik mijn broer. En zo voel ik me – naast een hulpeloos geval – een stuk rustiger over zijn vertrek.

De zon, het tweede trimester

Het moment is daar. Mijn vent vertrekt en ik neem alles weer over. Daar waar onze peuter normaal het meest onmogelijke geval kan zijn wanneer hij zijn vader mist, besloot hij dit keer om mee te werken. Hij luistert redelijk goed en is tussen de bedrijven door ook nog eens zijn liefste zelf. We hebben binnen no time weer een lekker ritme te pakken en hebben tijdens het ontbijt en avondeten de gezelligste gesprekken. Wat een heerlijke leeftijd is dit toch!

En zo komt het einde van de week in zicht. Maar niet alleen het einde van de week. Want ik zie de blauwe opgeklaarde luchten van het tweede trimester steeds dichterbij komen. Ik krijg langzaam aan meer energie en merk dat de misselijkheid zich steeds minder ‘s nachts laat zien. En zelfs de ochtenden klaren op.

En wanneer mijn lief weer thuis is, voel ik zelfs de eerste zonnestralen door de wolken breken.

Wil je ook mijn eerdere columns lezen? Die vind je hier

Lees ook:

  • 12x Dit wil iedere vrouw dat haar partner zegt tijdens de zwangerschap
  • Partners opgelet! In deze weken heeft je zwangere vrouw het meest last van moodswings
  • Reageer op artikel:
    Column: Ik ben zwanger! Een week zonder partner, richting het tweede trimester
    Sluiten