Column: Ik ben zwanger! De hilariteit van het zwangerschapsbrein

Yes! Het is (weer) gelukt; ik ben zwanger. We krijgen een tweede kind en ik kan je vertellen, dat is totaal anders dan de eerste. Nu al. Hoe ik het allemaal ervaar? Dat zal ik wekelijks delen in deze column.

Eindelijk volledig openlijk zwanger! Het maakt de hele ervaring een stukje heerlijker en zorgt ervoor dat die nare zwangerschapskwaaltjes uit eerste trimester een stuk beter te verdragen zijn. Maar het zorgt er ook voor dat het mensen begint op te vallen dat mijn hoofd niet meer zo functioneert als voorheen. En om mijn zwangerschapsbrein wordt dan ook rijkelijk gelachen, door anderen.

Een enkele verspreking

Vorige keer bleven de hele gekke verwarringen en uitspraken redelijk uit. Oké, ik heb het misschien één keer gehad over een zwart-wit magnetron in plaats van een rood stoplicht. Maar hé, wie gebeurt dat niet? Én dat was ergens in het laatste trimester, dús volledig geoorloofd.

Mijn zwangerschapsbrein dit keer?

Maar de manier waarop mijn hersenen dit keer reageren op de hormonen, is voor mij echt niet te bevatten. Al in de eerste weken noemde ik mijn collega Renee, steevast Merel (de naam van mijn andere collega). Zelfs toen ze beiden naast me stonden en ik verontwaardigd was dat Renee niet reageerde op ‘haar’ naam. Auch! Toen achteraf de aap uit de mouw kwam en dit een typisch gevalletje zwangerschapsbrein bleek, werd hier gelukkig (erg) hard om gelachen.

Hier kon ik natuurlijk ook de humor nog wel van inzien. Maar ik schrik er toch wel van hoe mijn brein mij dit keer enorm in de steek laat.

Totale chaos

De ochtend na de tweede echo moest ik langs het ziekenhuis om bloed te laten prikken. Ik dacht dat het wel handig was om even met de auto te gaan, want dan kon ik meteen door naar werk, wat aan de andere kant van de stad was. Maar wat normaal een ritje van tien minuten deur tot deur zou zijn, duurde nu ineens drie kwartier. En dat terwijl ik belachelijk nodig moest plassen en ik mijn bloedsuikerspiegel binnen no-time voelde dalen tot niveautje duizelig met trillende handen. Dat begon al lekker.

In het ziekenhuis bleek ik te zijn vergeten voor de Nipt-test te betalen. Kan gebeuren, zou ik normaal hebben gedacht. Maar ik voelde me plots enorm incapabel en waardeloos. Met tranen in mijn ogen liep ik terug naar de wachtstoelen. Dankzij de fijne technologische ontwikkelingen (waar ik me normaal enorm bewust van ben) kon ik de betaling alsnog binnen een minuut gewoon via mijn mobiel voldoen. Maar dat hielp geen barst. Ik was er helemaal klaar mee en wilde dat de dag voorbij was. Het was toen pas 09:30 uur.

Klap op de vuurpijl

Toen ik drie kwartier later in de auto terug stapte besloot ik thuis te gaan werken. Nog langer onderweg zijn zag ik niet zitten. Eenmaal thuis stond ik een paar minuten te kloten met mijn sleutel in de deur. Ik begreep er helemaal niks van, waarom deed dat ding niet wat het moest doen? Ik stond op het punt mijn vriend te bellen of hij naar huis kon komen om zijn sleutel te proberen, toen ik opkeek en erachter kwam dat ik toch echt voor de totaal verkeerde deur stond.

Ik moest het onder ogen zien. Dit was blijkbaar mijn nieuwe zwangerschapsbrein. Het enige dat ik nog kon doen was hopen dat het niet erger werd…

Inmiddels ben ik een vergiet. Alles dat ik niet opschrijf, is niet gebeurd. De versprekingen beperken zich niet meer tot een enkele zwart-wit magnetron. Nee echt, de genen die mijn verhalen kunnen volgen verdienen een pluim. Maar vraag me niet welke versprekingen ik dit keer allemaal maak… ik ben vergeten ze op te schrijven.

Wil je ook mijn eerdere columns lezen? Dat kan natuurlijk:

  1. Ik ben zwanger! Maar zo makkelijk ging dat niet
  2. Ik ben zwanger! Maar hoe houd ik dit in vredesnaam verborgen?!
  3. Ik ben zwanger! Wat een ellende…
  4. Ik ben zwanger! Een heel andere betekenis achter de eerste echo
  5. Column: Ik ben zwanger! En zo vertelden we het onze familie
  6. Column: Ik ben zwanger! Emoties, emoties…
Reageer op artikel:
Column: Ik ben zwanger! De hilariteit van het zwangerschapsbrein
Sluiten