Column: Ik ben zwanger! … en moet thuiswerken met een peuter – Deel 1

Yes! Het is (weer) gelukt; ik ben zwanger. We krijgen een tweede kind en ik kan je vertellen, dat is totaal anders dan de eerste. Nu al. Hoe ik het allemaal ervaar? Dat zal ik wekelijks delen in deze column.

Bij mijn vorige zwangerschap heb ik de eerste twintig weken gewoon op kantoor gewerkt. En toen was het ineens klaar. Ik zat thuis met de opdracht tot minimale activiteiten door de vele harde buiken. Nu gaat het een stuk lekkerder, ik voel me goed en ben nog gewoon aan het werk. Al is er natuurlijk weinig ‘gewoon’ aan deze nieuwe situatie; verplicht thuiswerken, zoveel mogelijk binnenblijven, met partner én overactieve peuter, én een zwangerschapsbrein…

Zwangerschapsbrein

Zoals ik in een eerdere column al schreef, had ik tijdens mijn vorige zwangerschap pas tegen het eind minimaal ‘last’ van mijn zwangerschapsbrein. Dit leverde toen dus ook weinig problemen op, want tegen die tijd werkte ik al lang en breed niet meer en zat ik enkel op de bank te wachten tot de bevalling eindelijk begon. Dit keer begon dat brein al veel vroeger en heftiger te reageren op de hormonen en dat merk ik ook steeds meer met werk. Al helemaal nu we thuis zitten.

Want waar mijn zwangerschapsbrein mij op kantoor soms niet op het woord ‘tafel’ liet komen, verandert het nu steeds meer in een soort mooshy wir war van gedachten met plotselinge blanks, waarbij ik begin noch eind van mijn verhaal weet te herleiden.

En al heb ik het geluk dat mijn brein zich op papier een stuk beter laat ordenen, waardoor schrijven en redigeren nog enigszins haalbaar blijft, gesprekken met collega’s verlopen een stuk anders. Tijdens de digitale stand-ups weet ik vaak niet meer wat ik de dag ervoor heb gedaan en komt er een rommelige opsomming uit van taken die ik die dag van plan ben. En ik vraag me erg af of mijn directe team iets wijs kan uit mijn input tijdens het telefonisch overleg.

Balans vinden met thuiswerken

Het vinden van een goede balans is dan ook een behoorlijke opgave. De eerste dagen hadden we natuurlijk nog geen idee van de impact van de pandemie en zorgde thuiswerken ervoor dat we van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat ‘aan’ stonden. We probeerden de tijd met ons zoontje een beetje te verdelen, maar werkten in de weekenden ook gewoon door. Want tja, je moet de uren toch ergens vandaan halen.

24/7 aan

Dat sloeg er dus al snel in met mijn zwangere lijf. Ik stond 24/7 aan, zat hoog in mijn adem en kreeg last van hartkloppingen. Ik voelde me constant oververantwoordelijk richting werk en nalatig richting mijn zoontje. En daarnaast kwam elk nieuwsbericht over de situatie keihard binnen. Ik kreeg het niet voor elkaar me af te sluiten van alle prikkels, dus mijn hoofd draaide overuren.

Nu is dat voor mij niet heel ongewoon, maar sinds ik zwanger ben lijk ik de ratio daarbij ook steeds makkelijker te verliezen. ’s Nachts lag ik uren wakker en overdag was ik kapot. En al snel kwamen de harde buiken weer terug. Het roer moest dus gewoon om!

Op zoek naar een nieuwe balans!

Vriend en ik maakte afspraken over de tijden voor werk en aandacht voor ons zoontje. Op werk maakten we afspraken over tijden voor vragen, zodat we niet constant buiten onze persoonlijke werktijden gealarmeerd werden door allerlei appjes. En zelf besloot ik ‘s avonds, naast de eventuele persconferenties, te stoppen met het constant checken van het nieuws. En het helpt!

Althans… tot het moment dat ik weer overmoedig word en ‘even lekker doorwerk’. Zoals gisteren.

Koffie

Het doorwerken had weer effect op mijn nacht. Ik lag te malen en te draaien. De baby in de buik werd wakker en begon aan een marathon. Ik ging eruit. Schreef mijn gedachten en zorgen op. Nam wat Rescue druppels (aanrader!) en tot slot nog een paracetamol. Schreef nog wat en voelde me toen, na zo’n drie uur, eindelijk weer wegzakken. Toen ik wakker werd klopte mijn hart weer direct hoog en bokste de baby tegen mijn buikwand als Badr en Rico in de ring. Ik voelde een enorme baaldag opkomen.

Het was al licht en de merels floten buiten. Ik hoorde de deur en trippelende voetjes. Het ventje kroop in het grote bed en fluisterde ‘Kom papa, gaan we koffie maken voor mama?’.

Wordt vervolgd…

Lees ook:

Reageer op artikel:
Column: Ik ben zwanger! … en moet thuiswerken met een peuter – Deel 1
Sluiten