Column: Ik ben zwanger! Thuiswerken met een peuter – Deel 2

Yes! Het is (weer) gelukt; ik ben zwanger. We krijgen een tweede kind en ik kan je vertellen, dat is totaal anders dan de eerste. Nu al. Hoe ik het allemaal ervaar? Dat zal ik wekelijks delen in deze column.

Lees deel 1 van dit verhaal hier.

Zelfstandig spelende peuter

Onze peuter is eigenlijk altijd al goed in zelfstandig spelen. Al vanaf baby af aan kon hij zich uren vermaken met alles dat hij tegenkwam. En daar plukten wij natuurlijk enorm de vruchten van met deze thuiswerksituatie.

’s Ochtends vroeg klapten we beiden de laptops open en konden we met gemak een werksprintje trekken tot een uur of elf. Dan vond hij het welletjes en wilde hij toch echt aandacht. En terecht! Dus deed vriendlief vaak een rondje buiten met hem.

Maar na een paar weken thuis raakte het zelf spelen wel een beetje op. (Wederom terecht!) Sindsdien begint hij om 7:00 uur al met de vraag, of in zijn geval meer het bevel, ‘Kom, papa mama, naar buiten!’.

Toch meer naar buiten

De zon is gaan schijnen, dus een straf is het niet. Maar aangezien ons heerlijke appartement in de Amsterdamse Pijp enkel een balkonnetje heeft waar ik net mijn (steeds groter groeiende) kont kan keren, moeten we toch echt vaker de deur uit.

We maken fietstochtjes op zoek naar de grootste en leegste speeltuin die we maar kunnen vinden. We lopen met een lange omweg naar de bakker, zodat hij op zijn loopfietsje van de bruggetjes af kan racen. We gaan kijken bij de skaters op het Museumplein. ‘Mama als ik zooo ben (hoog de lucht in wijzend) ga ik ook zo whoosh whoosh, he?’

Ander spel

Thuis is zijn spel inmiddels veranderd. Waar hij eerst in fantasiewerelden met dino’s en leeuwen zat, speelt hij tegenwoordig dat hij ‘ook even moet werken’. Dan gaat hij met zijn koptelefoon aan tafel zitten, tikkend op een zogenaamd toetsenbord. Of hij pakt wat speelgoed en zwaait bij de deur naar de gang ‘Daahaaag ik moet even werken op kantoor. Ik ben over vijf minuutjes terug.’

En laatst stelde hij ons voor aan zijn onzichtbare vriendje…

Het goede nieuws

Gelukkig kwam toen het goede nieuws van de eerste versoepelingen van de maatregelen. Scholen en kinderopvang mogen weer open na de meivakantie. Dit leverde me in eerste instantie opluchting op. Hij kan weer met zijn vriendjes spelen. En, ook niet onbelangrijk, wij kunnen weer een paar dagen per week zonder afleiding werken!

Weer die koffie…

Maar toen ik vanochtend de kamer inliep, keek hij blij op van zijn bekertje melk en zei ‘Ga maar zitten mama, ik ga koffie maken’. Hij pakte een krukje en zette het bij het aanrecht. Deed een paar kastdeurtjes open en vond een kopje. Hij zette het onder het espresso-apparaat en drukte op een (totaal verkeerd) knopje en keek me trots aan. Ik smolt.

Hier moet ik dus weer afscheid van gaan nemen…

Lees ook:

Reageer op artikel:
Column: Ik ben zwanger! Thuiswerken met een peuter – Deel 2
Sluiten