Anoniem: ‘twee geplande keizersnedes, mazzel of juist jammer?

‘Veel (zwangere) vrouwen zien op tegen de bevalling en een groot aantal vrouwen roept naderhand om het hardst dit nooit meer te willen. Om na een tijdje dolgelukkig te zijn dat ze opnieuw zwanger zijn. Logisch wel, het gezegde luidt niet voor niets “pijn is voor even, een kind voor heel het leven.”

Ik ben sec gezien nooit ‘bevallen’, allebei mijn kinderen door middel van een geplande keizersnede ‘uit mijn buik zijn gehaald’. De reden was eigenlijk vrij eenvoudig, de eerste lag met 28 weken al stuit en heeft geen moment getracht om met zijn neus de goede kant op te draaien. Dus met 36 weken raadde de arts een natuurlijke bevalling af en werd een datum gepland voor een keizersnede, twee weken later.

Niet één, maar twee geplande keizersnedes

De tweede zwangerschap kwam iets vlotter dan gedacht, vier maanden na de geboorte van krummel nummer één bleek ik opnieuw in verwachting. Enorm fijn nieuws natuurlijk, maar voor de dokter was het direct duidelijk dat een natuurlijke bevalling er ook deze keer niet in zou zitten.

De uitleg waarom het ook ditmaal een keizersnede zou worden had niets te maken met de ligging van de baby. Want de tweede telg lag precies zoals het hoorde. Maar omdat er zo weinig tijd tussen de eerste en tweede bevalling zat, zou het litteken niet goed genoeg geheeld zijn om een natuurlijke bevalling te doorstaan. Dus werd opnieuw de agenda getrokken voor het inplannen van de keizersnede.

Stuitligging, een mooi gespreksonderwerp voor op een feestje

Mij hoor je niet klagen. Ik heb twee gezonde kinderen en daar ben ik meer dan dankbaar voor. En hoe ze uiteindelijk ter wereld zijn gekomen is voor mij niet meer dan bijzaak. Maar tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik op een feestje een bekende tegen die rond dezelfde datum was uitgerekend.

Het was rond mijn – en haar – 34e week en het toeval bleek dat ook haar baby stuit lag. De rest van de avond praatten we over onze recalcitrante baby’s. Maar zij wilde heel graag natuurlijk bevallen en had een afspraak gemaakt in het ziekenhuis voor een versie. Een versie houdt in dat de verloskundige of gynaecoloog rond de 36e week van de zwangerschap kan proberen de baby te draaien naar een hoofdligging.

Versie 2.0

De zwangere dame in kwestie heeft uiteindelijk twee versies laten doen en met het gewenste resultaat. Bij de laatste draaipoging gaf de baby mee en inmiddels is zij bevallen van een prachtige dochter. Bij mij gaf de gynaecoloog aan dat ze het konden proberen maar dat er weinig draairuimte was. Dat hield in dat er een risico was dat de placenta los zou laten en dat de baby dan te vroeg zou worden geboren.

Manlief en ik besloten zonder enige twijfel het risico niet te nemen en zo was keizersnede nummer één een feit. Dertien maanden (en een week) later werd ook keizersnede nummer twee voltrokken.

Count your blessings

Het is wel een gek idee dat mijn twee kinderen uit mijn buik zijn gehaald zonder dat ik ooit een wee heb gevoeld. Maar meer dan dat is het niet. Want op welke manier je moeder mag worden – keizersnee, natuurlijk, adoptie, pleeg of stief – een zegen is het. Met of zonder wee.’

Meer lezen over een keizersnede?

Reageer op artikel:
Anoniem: ‘twee geplande keizersnedes, mazzel of juist jammer?
Sluiten