Redactie
Redactie Carrière 7 jun 2018

Hulde aan de thuisblijfmama’s

Hulde aan de thuisblijfmama’s! Ja, dat moet ik gewoon even zeggen. Zelf ben ik sinds een maand weer aan het werk en ik merk dat ik het stiekem heerlijk vind!

Na acht uurtjes werken zit ik met kriebels in mijn buik op de snelweg om weer terug naar huis te gaan. Eindelijk zie ik mijn kleine snuitjes weer! En die kriebel miste ik de afgelopen maanden gewoon.

Poepverslagen

Wat een verschil met twee maanden terug. De afgelopen tijd vond ik het steeds moeilijker om zeven dagen thuis te zijn met de kinderen. Misschien had het treurige weer er ook mee te maken? Ik merkte dat ik bij het avondeten elke keer een groot verslag deed over de poepluiers en het aantal flesjes van die dag. Terwijl mijn partner interessante verhalen vertelde over zijn werk en de ontwikkelingen daar. Zeven dagen thuis zijn per week, dag in en dag uit binnen in het huis brak me soms een beetje op. Natuurlijk ging ik wel eens een avondje met een vriendin wat drinken of lieten we kids lekker bij opa en oma slapen om er zelf een weekendje tussenuit te gaan. Toch was ik elke ochtend, elke middag en elke avond thuis met mijn lieve ondeugende kleine pamperkontjes.

Mijn pyjamabroek is mijn beste vriendje

Langzamerhand kwamen de muren op me af. Ja, natuurlijk kan je er ook op uit gaan! Maar toch sloop het er bij mij een beetje in. Mijn pyjama-broek bleek mijn beste vriendje. Ik werd gek van Kabouter plop met zijn Sjoebiedoebiedabiedee. De creatieve ideeën met spelletjes raakten langzaam op. Mijn week vulde ik zoveel mogelijk met andere mama’s en kindjes. “Samen spelen? En een kop thee met chocolade?” appte ik dan weer hoopvol. De kriebel om te werken werd voor mij persoonlijk steeds groter. Terwijl ik er wel eens over sprak met andere mama’s over mijn gevoel kreeg ik ook vaak genoeg te horen dat die zich totaal niet in mij herkende.“Ik vind het genieten dat ik elke dag thuis ben. Ik heb de behoefte niet om te werken. Ik ben zo blij dat ik alle tijd voor ze heb”. Eigenlijk raakte me dat dan wel maar besefte ik ook: Dat is het mooie aan ons allemaal. We zijn allemaal mama, maar allemaal anders. Iedereen vult zijn eigen rol in. Iedereen denkt en voelt anders in het leven. We zijn allemaal mama, maar allemaal uniek.

Meer geduld

Toen kwam er een nieuwe baan. Met beiden handen greep ik de kans. Sinds ik weer werk merk ik dat ik veel meer geduld heb met de kleintjes. Heeft er iemand een huilbui? Dan kan ik deze veel makkelijker handelen dan voorheen! En nu een dagje samen is gewoon extra genieten vind ik. Ik heb zin om er op uit te gaan. Ik wil graag met ze spelen, wil optimaal de dag benutten. Mijn pyjama broek is mijn beste vriendje niet meer. Als een mama-vriendin app met: “ samen spelen?” app ik heel soms terug: “Super gezellig! Maar vandaag even qualitytime met mijn snuitjes”. En heel eerlijk, vanmorgen heb ik weer uitgebreid gedanst met mijn kont naar achteren op het geweldige nummer Sjoebiedoebiedabiedee! Lang leve Kabouter Plop! En Lang Leve de thuisblijfmama’s! Echt!

Reageer op artikel:
Hulde aan de thuisblijfmama’s
Sluiten