Redactie
Redactie Mama nieuws 7 jun 2018

Moeder schrijft over doodgeboorte zoon

De baby in je buik plotseling niet meer voelen bewegen. En weten dat er iets flink mis is. Als je zwanger bent, één van je allergrootste angsten. Het overkwam de Australische Laura Sheehan.

Laura doet haar hartverscheurende verhaal over de dood van haar ongeboren kind op de blog The Whole Mummy.

Doodgeboorte

Tijdens de zwangerschap van haar tweede kind, reisde Laura met haar man en zoontje van 1,5 jaar naar Zuid-Frankrijk. Na een bezoekje aan de Ikea, voelde ze Beau – zo zou het jochie gaan heten – druk en vrolijk trappelen in haar buik. Niet wetende dat dit de laatste keer zou zijn. Een paar dagen later kwam het verwoestende nieuws dat het hartje van de jongen niet meer klopte. Hij werd dood geboren op 19 juni 2014. Zo sec verteld, al heftig genoeg. Maar hoe Laura het hele proces zélf beschrijft, geeft je kippenvel.

Vrolijk aan het spelen

“Op de terugweg vanaf de Ikea, legde ik mijn armen om mijn buik heen en voelde ik de kleine bewegingen van Beau. De hele rit en de rest van de avond was hij beweeglijk en levendig, alsof hij vrolijk met me aan het spelen was. Dat was het laatste moment dat ik 'm echt heb gevoeld”, schrijft Laura. Tot het moment dat ze zich dus realiseerde dat Beau wel heel stilletjes was geworden. “Geen trappen of schuivende schouders, geen ellebogen tegen mijn ribben, geen trappelende voeten.” Een bad, een koud glas water, tikken tegen haar buik: de mama probeerde hem te laten bewegen, maar het hielp niks.

'Ik had hoop'

Laura voelde dat kleine Beau zich de volgende dag langzaam en zachtjes omrolde, maar dat was slap en levenloos. “Ik zette het uit mijn hoofd, misschien uit ontkenning, misschien omdat ik hoop had. Ik probeerde die rollende bewegingen te zien als een geruststelling. Dat hij oké was.” Nadat ze haar moeder in Australië erover had gesproken, besloot Laura toch maar naar het ziekenhuis in Frankrijk te gaan voor een echo. “Daar was onze jongen. Zijn hoofd, zijn gezicht, zijn armen, zijn benen, zijn handen, zijn voeten. Ik zocht naar zijn borstkas, waar een flikkerend lichtje te zien zou moeten zijn. Maar dat was er niet. De dokter keek me triest aan, terwijl hij op zijn borst klopte en zei: 'Non le coeur'. Geen hartslag.”

Ingeleide bevalling

En dat sloeg in als een bom. “Ik hoorde mijn man breken. Hij zakte op zijn knieën en zuchtte hard 'Nee!'. Hartverscheurend. Ik zal dat moment nooit meer vergeten, het brak mij in tweeën.” Twee dagen later drong het Laura pas echt door dat hun zoontje overleden was. “Ik voelde woede, hartzeer, medelijden, wanhoop en veel verdriet.” Op 19 juni werd Beau geboren na een ingeleide bevalling. “Het levenloze lichaam van mijn zoon werd in mijn armen gelegd. Er was alleen maar stilte. Ik huilde, hield hem vast, kuste zijn voorhoofd, zijn wangen, zijn lippen. Ik voelde zijn gewicht tegen mijn borst, maar wist dat hij er niet meer was. Dat perfecte zieltje dat met mij verbonden was, had mij verlaten. Hij was er niet meer.”

'Er gaat geen dag voorbij dat ik je niet mis'

Laura vervolgt: “Ik gelooft niet dat een moeder ooit het moment vergeet dat haar kind in haar armen wordt gelegd. Dat ik altijd naar dat moment terug kan gaan, geeft me troost. En dat ik mezelf altijd nog een minuut, één extra minuut, met hem in mijn armen kan geven. Er gaat geen dag voorbij dat ik je niet mis, dat ik niet aan je denk. Soms met een lach, soms met een traan. Ik hou van je. Omdat ik je hand niet kan vasthouden, zal ik je mooie zieltje voor altijd in mijn hart dragen.”

Lees hier de volledige blog van Laura Sheehan

Bron: The Wholy Mummy

Reageer op artikel:
Moeder schrijft over doodgeboorte zoon
Sluiten