Redactie
Redactie Algemeen 9 mei 2019

Amanda’s dochter werd te vroeg geboren: ‘ik durfde haar niet eens aan te raken’

Amanda (33) kon haar geluk niet op toen ze erachter kwam dat ze zwanger was. De zwangerschap liep echter niet zoals gepland. Haar kindje groeide niet goed en werd uiteindelijk veel te vroeg geboren. De eerste drie maanden na de geboorte bracht Amanda door naast de couveuse. De roze wolk maakte plaats voor een rollercoaster van angst en emoties.

Al vroeg in de zwangerschap was Amanda’s bloeddruk hoger dan gemiddeld en met 17 weken bleek ook de groeicurve van haar kindje iets af te wijken. Amanda bleef vertrouwen houden en dacht dat het allemaal wel mee zou vallen. Ze hoopte dat de gynaecoloog de uitgerekende datum misschien verkeerd berekend had. Ze ging vol goede moed op vakantie, maar daar ging het mis. 

LEES OOK: Wat als je baby te vroeg geboren word? Dit is de overlevingskans voor premature baby’s. 

Zwangerschapsvergiftiging

Amanda: ‘Ik voelde me niet lekker en ik hield veel vocht vast. In Barcelona werd in een ziekenhuis opnieuw de groeiachterstand bevestigd. Eenmaal thuis liet ik me onderzoeken en daar werd placenta-insufficiëntie en beginnende pre-eclampsie vastgesteld, ook wel bekend als zwangerschapsvergiftiging. Het advies was: bedrust. Ik was op dat moment 21 weken zwanger en onze dochter woog amper 350 gram. Pas bij 24 weken en een gewicht van 500 gram wordt er actief iets gedaan om de baby te redden. De artsen schatte de kans dat onze dochter die grens zou halen erg klein, omdat onze dochter via mijn placenta niet voldoende voedingstoffen kreeg en dus niet tot nauwelijks groeide. Ze hadden verwacht dat ze in mijn buik zou overlijden en er werd zelfs aan mij gevraagd of ik de zwangerschap wilde afbreken. Ik moest er niet aan denken! Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen.’

Vroeggeboorte

‘Ik ging voor een second opinion naar een ander ziekenhuis. Vanaf dat moment kreeg ik wekelijks onderzoeken, groei-echo’s en luisterden we naar de hartslag met de doppler. Totdat ik 25 weken zwanger was. De artsen maakten zich zorgen over de toestand van onze dochter en van mij. Ze besloten om mij permanent in het ziekenhuis op te nemen, omdat de pre-eclampsie erger was geworden. Daar hield ik het nog zo’n vier weken vol tot de hartslag van ons kindje een paar flinke dips liet zien op de monitor. Binnen no time stonden er zes artsen aan mijn bed en moest ik een operatiejasje aan. De arts zei tegen me dat het zover was en dat mijn dochter het niet meer naar haar zin had in mijn buik. Ze moest en zou die dag per keizersnede gehaald worden.’

Extreem klein

‘Toen ging het heel snel. Ik kon het niet geloven en vroeg of dit nou allemaal echt nodig was. Ik was er heilig van overtuigd dat haar hartslag wel weer zou stabiliseren. Helaas gebeurde dat niet en werd onze dochter Valentina toch na een zwangerschap van 28 weken en 5 dagen met een spoedkeizersnede geboren. Ze woog 740 gram en was extreem pre- en dysmatuur. Ze had een groeiachterstand van 4 weken en was dus extreem klein. Toen ze uit mijn buik gehaald werd, heb ik haar niet kunnen zien, maar ik hoorde haar wel huilen. Dat stelde me gerust. Het enige wat ik dacht was: ze leeft!’

Onwerkelijk

‘Ze moest meteen de couveuse in. De eerste 20 minuten ademde ze zelf, maar daarna zakte haar hartslag en moest ze aan de beademing. Ik werd naar de herstelafdeling gebracht en zag mijn dochter pas toen ik weer een beetje was bijgekomen. Ik was compleet versuft van alle medicatie. Het voelde allemaal zo onwerkelijk. Ik durfde haar niet eens aan te raken. Ze was zo iel en klein. Vijf dagen na de spoedkeizersnede werd ik ontslagen uit het ziekenhuis, maar onze dochter moest er nog weken blijven.’

Roes

‘Negen weken lang lag ze in een couveuse aan allerlei slangetjes en apparaten. Ze mocht geen kleertjes aan en kon ook niet zelfstandig drinken. Ik kolfde melk die zij vervolgens via een neus-maagsonde kreeg. Van de artsen kregen we wekelijks updates van haar medische toestand te horen. Zo hoorden we ook dat ze een hersenbloeding had gehad. Gelukkig in de lichtste vorm, maar de artsen konden ons niet vertellen wat dit voor de toekomst zou beteken. Ik leefde in een soort roes, waarin de wereld aan me voorbij leek te gaan. Er was geen tijd om te herstellen van mijn keizersnede of te genieten van de zogeheten ‘roze wolk’. Continu was het weer afwachten of het goed zou blijven gaan met Valentina.’

Hartafwijking

‘Na bijna drie maanden op de neonatologie-afdeling mocht ze eindelijk naar huis. Eenmaal thuis merkten we al snel dat het niet goed ging. We maakten ons grote zorgen. Ze ging steeds slechter drinken, was weinig actief, zag af en toe wat blauw en verloor veel gewicht. Ze werd opnieuw opgenomen. In eerste instantie om weer op gewicht te komen en te onderzoeken wat er met haar aan de hand was, maar tot onze schrik bleek de situatie erger dan gedacht. We kregen te horen dat onze dochter een Atrium Septum Defect (ASD) had. Dit is een aangeboren hartafwijking. Bij deze aandoening zit er een gaatje in het tussenschot van de boezems van het hart en dat was gevaarlijk. Ze was nog geen half jaar oud, had een gewicht van maar 4,5 kilo en moest een open hart operatie ondergaan. Dat was emotioneel erg zwaar.’

Naar huis

‘De operatie ging gelukkig goed en na 2 weken mochten we eindelijk weer naar huis. Eenmaal thuis knapte ze langzaam op, maar het drinken bleef een probleem. Daarom krijgt ze nog steeds sondevoeding. Ook is ze nog steeds erg klein. Inmiddels is ze 10 maanden, maar weegt ze nog amper 7 kilo en is 64 cm lang. We hebben nog regelmatig afspraken met de kinderarts, kindercardioloog, kinderfysiotherapeute, kinderthuiszorg, pre-logopediste en diëtiste. Vanwege alle afspraken en de sondevoeding kan ik nog niet werken en zorg ik elke minuut van de dag voor haar. Ik vind het nog steeds moeilijk om erover te praten, omdat het bij mij nog altijd veel emoties oproept. Het was een lange weg en we zijn er nog steeds niet, maar wat zijn we trots op haar. Ze heeft bewezen dat ze een klein maar sterk vechtertje is!’

 

Reageer op artikel:
Amanda’s dochter werd te vroeg geboren: ‘ik durfde haar niet eens aan te raken’
Sluiten