Bevallen: In het vruchtwater gepoept

Bevallen: In het vruchtwater gepoept

Samen met verpleegkundige Carla heb ik nachtdienst. Om half één s’nachts gaat de telefoon. Het is Saskia, een verloskundige van een praktijk in de buurt. “Ik wil graag de zorg van Ludwien aan jullie overdragen” zegt ze. “Er is sprake van meconiumhoudend vruchtwater”. 

De bevalling van Ludwien is in de loop van de middag begonnen en zojuist zijn haar vliezen spontaan gebroken. Maar haar vruchtwater heeft een groenige tint. De baby heeft in het vruchtwater gepoept en dát is een indicatie om in het ziekenhuis te bevallen. Saskia is al met het Ludwien en haar man Eduard onderweg naar het WKZ Geboortecentrum. Carla maakt snel een verloskamer gereed voor hun komst.

Overname van zorg
Een kwartier later staat het drietal voor de deur van het geboortecentrum. Verloskundige Saskia stelt me voor aan Eduard en een hevig puffende Ludwien. Carla neemt het stel mee naar een verloskamer en zorgt dat het hartfilmpje wordt gestart. Als de baby in het vruchtwater heeft gepoept, is het belangrijk dat we de hartslag van de baby goed in de gaten houden. Saskia geeft me een korte, grondige overdracht en neemt afscheid van Ludwien en Eduard.

Wat een teleurstelling
De mama is spé is de 39-jarige Ludwien, een succesvolle, zelfstandig onderneemster en dit is haar eerste zwangerschap. Eduard heeft al een dochter uit een vorige relatie. Samen zijn ze in blijde verwachting van een zoon. Ludwien was vorige week uitgerekend en hoopte vurig op een thuisbevalling. Dat ze nu in het ziekenhuis is beland, is een flinke teleurstelling. En niet alleen Ludwien, helaas merk ik dat veel vrouwen het ziekenhuis een kille, steriele plek vinden, waar ze liever niet bevallen. Ik vind het elke weer een uitdaging om het tegendeel te bewijzen! Ik wil Ludwien laten weten dat ze ook in het ziekenhuis nog steeds de zeggenschap heeft over haar eigen bevalling én dat ze ook in het ziekenhuis een fijne bevalling kan ervaren.

Het vordert niet
Inmiddels heeft Ludwien 4 cm ontsluiting en is het hartfilmpje van de baby is normaal . Ze vindt het fijn om rond het bed heen en weer te lopen en zo de weeën op te vangen. De weeën zijn sterk, maar komen erg onregelmatig met soms lange tussenpozen. Twee uur later herhaal ik het inwendig onderzoek. De ontsluiting is nauwelijks gevorderd. Wéér een teleurstelling…

Oxytocine
Ik stel Ludwien voor om de weeën bij te gaan stimuleren door middel van een infuuspomp met het hormoon oxytocine. De oxytocine zorgt ervoor dat de weeën sterker worden en er meer regelmaat in het weeënpatroon komt. Zo gaat het hopelijk wat sneller. Ludwien en Eduard gaan akkoord.

Ineens gaat het snel!
Bij het volgend inwendig onderzoek haal ik opgelucht adem. De bijstimulatie werkt! Blij vertel ik Ludwien dat ze al 8 centimeter onsluiting heeft. De hartslag van de baby is gelukkig ook nog steeds goed gebleven. Een uur na het laatste onderzoek, meldt verpleegkundige Carla dat Ludwien af en toe meeperst op de wee. Als ik de kamer binnenkom kijkt Ludwien me met grote ogen aan. “Ik kan het niet meer!”, gilt ze. “Ik kan dit niet! Je moet me helpen!” Ik pakte haar bij de schouders en zeg kalm “Ludwien, je baby komt er aan. Je bent er bijna. Je kan het echt!” Bij de volgende wee vraag ik haar toe te geven aan de persdrang. Ze heeft volledige ontsluiting en ik kan al een klein stukje van het hoofdje zien!

Dankbaar
Nu Ludwien mag persen wordt ze weer rustig. Op de baarkruk, leunend tegen Eduard aan, stroomt de paniek haar lichaam uit. Ze is alert en luistert goed naar haar lichaam. En wat kan ze goed persen! Dan wordt de kleine Samuel geboren. Ik leg hem bij zijn moeder in de armen, lekker tegen haar borst aan. Na wat voorzichtig droogwrijven neemt hij zijn eerste goede hap ademt en horen we een schattig huiltje. Ludwien en Eduard huilen samen met hem mee van blijdschap.“Dank je wel” zegt Ludwien. “Ik wilde écht niet naar het ziekenhuis, maar ik ben zo blij dat ik hier ben bevallen. Ik voelde me veilig en gesteund. Ik had het niet gekund zonder jullie hulp.” Ze kijkt mij en Carla dankbaar aan. “Je hebt het helemaal zelf gedaan Ludwien, samen met je man” zeg ik. “Maar ik ben blij dat jullie je bij ons tóch een beetje thuis voelden!”

Geschreven door: Joëlle van Vlijmen - Verloskundige

Joëlle Rijpma - van Vlijmen is klinisch verloskundige in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Haar ervaringen en expertise deelt ze met Mama en Zo.

Maak je keuze

Nederlands Vlaams ×

Welkom Vlaamse mama's!

Mamaenzo.nl heeft vanaf nu ook een Vlaams zusje.

Neem een kijkje op mamaenzo.be

Nee, bedankt. Ik blijf op mamaenzo.nl